Ένας «φρουρός» πάνω από τη λίμνη Ιωαννίνων

Η περιήγησή μας στα Γιάννενα δεν θα μπορούσε να ολοκληρωθεί χωρίς την απαραίτητη στάση –αλλά και τη συνεχή οπτική επαφή– με το εμβληματικό Τζαμί του Ασλάν Πασά. Στέκοντας περήφανα στον βορειοανατολικό προμαχώνα του Κάστρου, το μνημείο αυτό μοιάζει να παρακολουθεί την καθημερινότητα της πόλης εδώ και αιώνες.
Δύο Όψεις, Μία Ιστορία
Όπως φαίνεται και στις φωτογραφίες μας, η γοητεία του τζαμιού αλλάζει ανάλογα με τη γωνία θέασης, παραμένοντας όμως πάντα επιβλητική:
- Από τους πρόποδες του Κάστρου: Εκεί όπου η πέτρα συναντά το πράσινο, το τζαμί ξεπροβάλλει μέσα από τα δέντρα, θυμίζοντας την οχυρή θέση που επέλεξε ο Ασλάν Πασάς το 1618 για να το χτίσει, στη θέση όπου παλαιότερα βρισκόταν ο βυζαντινός ναός του Αγίου Ιωάννη του Προδρόμου.
- Από τις όχθες της Παμβώτιδας: Με φόντο τα βουνά της Ηπείρου και τον λεπτό του μιναρέ να σχίζει τον ουρανό, το τζαμί αποτελεί το σήμα κατατεθέν του γιαννιώτικου skyline, καθρεφτίζοντας την ιστορία της πόλης στα νερά της λίμνης.
Περισσότερα από ένα Μνημείο
Σήμερα, το εσωτερικό του φιλοξενεί το Δημοτικό Ιστορικό Μουσείο, όπου η χριστιανική, η εβραϊκή και η μουσουλμανική παράδοση των Ιωαννίνων συνυπάρχουν μέσα από μοναδικά εκθέματα.
Αν βρεθείτε στον προαύλιο χώρο του τζαμιού την ώρα του δειλινού, η θέα προς το νησάκι και τη λίμνη είναι απλά αξεπέραστη.
Τα Γιάννενα είναι μια πόλη που σου διηγείται ιστορίες σε κάθε σου βήμα. Και το Τζαμί του Ασλάν Πασά είναι, χωρίς αμφιβολία, ένας από τους πιο γοητευτικούς αφηγητές της.

Βόλος: Εκεί που το «χθες» συναντά το «αύριο»

Οι πόλεις δεν είναι απλώς κτίρια και δρόμοι· είναι οι άνθρωποί τους, οι αναμνήσεις τους και ο τρόπος που επιλέγουν να εξελίσσονται. Στον Βόλο, αυτή η αλλαγή δεν συμβαίνει απότομα, αλλά μέσα από μια παράξενη, γοητευτική συνύπαρξη. Η πόλη αλλάζει πρόσωπο. Περπατώντας στις γειτονιές του Βόλου, το βλέμμα σου «σκοντάφτει» συχνά σε μια αντίθεση.

Από τη μία, οι παλιές μονοκατοικίες με τις περίτεχνες σιδερένιες αυλόπορτες, τα κεραμίδια και τις πυκνές φυλλωσιές που ξεπηδούν από τους τοίχους. Είναι τα σπίτια που μοσχοβολούν ακόμα κυριακάτικο φαγητό και κρύβουν στις αυλές τους τις φωνές των παιδιών μιας άλλης εποχής. Από την άλλη, οι σύγχρονες πολυκατοικίες, με τις καθαρές γραμμές, τα μεγάλα μπαλκόνια και τον μοντέρνο σχεδιασμό. Είναι η ανάγκη της εποχής για φως, χώρο και λειτουργικότητα, το πρόσωπο μιας πόλης που κοιτάζει μπροστά.

Άνθρωποι ή Εποχές; Τελικά, είναι οι εποχές που αλλάζουν τις πόλεις ή οι άνθρωποι που, αλλάζοντας ανάγκες, αναδιαμορφώνουν το τοπίο γύρω τους; Ίσως και τα δύο. Στον Βόλο, ο παλιός και ο νέος κόσμος δεν συγκρούονται· συνυπάρχουν. Ένα παλιό σπίτι με κλειστά παντζούρια στέκεται δίπλα σε μια νεόδμητη οικοδομή, υπενθυμίζοντάς μας ότι η εξέλιξη είναι αναπόφευκτη, αλλά η ρίζα παραμένει εκεί.

Μέσα από τα μάτια των ανθρώπων του… Οι φωτογραφίες αυτές, τραβηγμένες από ανθρώπους που έχουν την καταγωγή τους εδώ και αγαπούν βαθιά αυτόν τον τόπο, είναι κάτι παραπάνω από απλά «κλικ». Είναι μια κατάθεση ψυχής. Είναι η αναγνώριση ότι τίποτα δεν μένει σταθερό, αλλά και η υπόσχεση ότι, όσο θυμόμαστε την ομορφιά του παλιού, ο Βόλος θα παραμένει μια πόλη με ταυτότητα.























Δυστυχώς αυτή είναι η κατάντια του κράτους (όχι της Χώρας) και της τωρινής αδιάφορης τοπικής αυτοδιοίκησης!! Κρίμα....! Δεν υπάρχουν άνθρωποι…