Αρχείο έτους 2026

Η οδός Αγίας Σοφίας στα Σεπόλια είναι ένας δρόμος που κουβαλά μια δική του, διακριτική γοητεία. Για τον φίλο μας τον Γιώργο, η διαδρομή αυτή δεν είναι απλώς μια σειρά από αριθμούς και διασταυρώσεις, αλλά ένας ζωντανός χάρτης παιδικών αναμνήσεων. Εδώ βρισκόταν το πατρικό του σπίτι, σε αυτή τη γειτονιά μεγάλωσε, έπαιξε και έκανε τα πρώτα του βήματα. Για πολλούς άλλους από εμάς, η Αγίας Σοφίας είναι ο τόπος όπου κατοικούν αγαπημένοι φίλοι, ενώ για τους περαστικούς αποτελεί τη γνώριμη παράλληλο της Βορείου Ηπείρου και της Κωνσταντινουπόλεως, λίγα μόλις βήματα δίπλα στις σιδηροδρομικές γραμμές και τον Σταθμό Λαρίσης.

Όπως έχετε διαπιστώσει από τις τακτικές δημοσιεύσεις μας στον ΘΡΑΨΑΝΙΩΤΗ, μας αρέσει ιδιαίτερα να περπατάμε στις γειτονιές της πόλης, να παρατηρούμε τις λεπτομέρειες που προσπερνούν οι βιαστικοί και να ανακαλύπτουμε την ιστορία που κρύβεται πίσω από κάθε γωνία. Περπατώντας κατά μήκος της Αγίας Σοφίας, η αντίθεση ανάμεσα στο παρελθόν και το παρόν γίνoνται αμέσως αισθητή. Από τη μία πλευρά, οι ψηλές πολυκατοικίες με τα μπαλκόνια, τις τέντες και τα παρκαρισμένα αυτοκίνητα συνθέτουν την κλασική εικόνα της σύγχρονης αθηναϊκής συνοικίας. Από την άλλη, το βλέμμα σταματά σε πανέμορφα νεοκλασικά και διώροφα κτίρια που αντιστέκονται στον χρόνο, θυμίζοντας την παλιά Αθήνα των χαμηλών σπιτιών.

Ένα τέτοιο χαρακτηριστικό παράδειγμα είναι το νεοκλασικό κτίριο όπου στεγάζονται τα Δημοτικά Ιατρεία, με τα κομψά μπαλκόνια, τις σημαίες να κυματίζουν και τις αρχιτεκτονικές λεπτομέρειες στη μαρμάρινη όψη του να προσδίδουν έναν αέρα αστικής ευγένειας στο δρόμο. Λίγο πιο κάτω, η οδός Αγίας Σοφίας αποκαλύπτει τη ζωντάνια και την καθημερινότητα των νεότερων γενιών. Οι πολύχρωμες τοιχογραφίες στους εξωτερικούς τοίχους του σχολικού συγκροτήματος δίνουν μια ευχάριστη, παιχνιδιάρικη νότα στο αστικό τοπίο.

Ζωγραφισμένοι ήρωες, πουλιά και έντονα χρώματα συντροφεύουν τα παιδιά στο καθημερινό τους πέρασμα για το μάθημα, κάνοντας τη διαδρομή πιο φωτεινή. Ο δρόμος αυτός, με τις απλωμένες γραμμές των καλωδίων στον γαλάζιο αττικό ουρανό, τις σκιές των κτιρίων και την ησυχία του τακτικού περιπάτου, συμπυκνώνει την ίδια την ουσία των Σεπολίων: μια γειτονιά αυθεντική, γεμάτη αναμνήσεις για όσους μεγάλωσαν εδώ, αλλά και γεμάτη ανακαλύψεις για εμάς που συνεχίζουμε να την περπατάμε με την πρώτη ευκαιρία.

Κάποιοι  δρόμοι στην Αθήνα δεν διεκδικούν δάφνες τουριστικής προβολής, αλλά κουβαλούν αθόρυβα την πραγματική ψυχή της γειτονιάς. Ένας από αυτούς είναι η οδός Πρεβέζης στα Σεπόλια. Με αφετηρία τη Φιλιππουπόλεως και τέρμα στην Ιωαννίνων, ο μικρός αυτός δρόμος ανηφορίζει διαγράφοντας τη δική του διαδρομή ακριβώς δίπλα στο πλάι του ιστορικού Λόφου Σκουζέ. Περπατώντας την Πρεβέζης, τα μάτια σου σταματούν αναπόφευκτα σε μια γνώριμη λεπτομέρεια που αντιστέκεται στο τσιμέντο: μια επιβλητική, καταπράσινη βουκαμβίλια που αγκαλιάζει το μπαλκόνι ενός παλιού διώροφου σπιτιού.  Όσοι διασχίζουν συχνά τον δρόμο θυμούνται πως πριν από μια δεκαετία το μέγεθός της ήταν σχεδόν διπλάσιο, φτάνοντας να καλύπτει ολόκληρη την προσόψη.

Κάποια στιγμή κλαδεύτηκε αυστηρά, σχεδόν από τη ρίζα. Κι όμως, η φύση έχει τον δικό της τρόπο να επιμένει· σήμερα στέκεται ξανά φουντωτή, γεμάτη ζωντάνια, υπενθυμίζοντας πως η ομορφιά στις παλιές γειτονιές βρίσκει πάντα τον τρόπο να αναγεννιέται. Λίγο πιο κάτω, το ογκώδες, λευκό κτίριο του ΟΤΕ δεσπόζει στον δρόμο. Κάποτε σφιχτά δεμένο με την καθημερινότητα της περιοχής —τότε που οι ουρές για τα καρτοτηλέφωνα και τις τηλεφωνικές συνομιλίες ήταν κομμάτι της ζωής μας— στέκει τώρα πιο σιωπηλό.  Η παλιά ταμπέλα έχει κατεβεί και τα καρτοτηλέφωνα αποτελούν πια παρελθόν, όμως το κτίριο παραμένει εκεί, φέροντας πιθανότατα νέες τεχνικές χρήσεις στη σύγχρονη ψηφιακή εποχή, ως ένας βουβός μάρτυρας της τεχνολογικής εξέλιξης.

Το πιο γοητευτικό στοιχείο της Πρεβέζης, όμως, είναι οι αντιθέσεις της. Δεξιά και αριστερά από τα νεότερα κτίρια και το διοικητικό συγκρότημα, ξεπροβάλλουν χαμηλά, παραδοσιακά σπίτια με κεραμίδια, ξύλινα πατζούρια και μικρά μπαλκόνια. Είναι αυτές οι γωνιές που διασώζουν αναμνήσεις από την παλιά Αθήνα — μια πόλη πιο ανθρώπινη, πιο ήσυχη, όπου οι γείτονες αντάλλασσαν μια καλημέρα στο πεζοδρόμιο. Η οδός Πρεβέζης συμπυκνώνει όλη την ουσία των Σεπολίων: ένα ζωντανό μωσαϊκό όπου το παρελθόν και το παρόν συνυπάρχουν, ανάμεσα στη σκιερή αγκαλιά του Λόφου Σκουζέ και την καθημερινή ανάσα της πόλης.

Κάποιες γωνιές στην Αθήνα δεν αποτελούν απλώς γεωγραφικά σημεία στον χάρτη της πόλης, αλλά πραγματικά καταφύγια μνήμης. Για μένα, η Πλατεία Κουμουνδούρου (επίσημα Πλατεία Ελευθερίας) είναι ακριβώς αυτό: ένας ζωντανός καμβάς φορτωμένος με τις πιο ατόφιες αναμνήσεις από τα πρώτα, νεανικά μου χρόνια στην πρωτεύουσα. Παρόλο που οι φωτογραφίες που συνοδεύουν αυτό το κείμενο τραβήχτηκαν μόλις την περασμένη εβδομάδα, η δική μου εσωτερική ματιά ταξιδεύει πολλές δεκαετίες πίσω, στο φως και τις σκιές μιας άλλης εποχής.

Πίσω στη δεκαετία του ’70, η πλατεία αυτή αποτελούσε για μένα το καθημερινό σημείο συνάντησης με την πόλη. Εδώ ήταν το τέρμα αλλά και η αφετηρία του λεωφορείου που έπαιρνα από τον Σκαραμαγκά. Για μια ολόκληρη σχολική χρονιά, όταν φοιτούσα στην Γ’ τάξη του Νυχτερινού Γυμνασίου της οδού Λιοσίων, η Πλατεία Κουμουνδούρου ήταν ο ενδιάμεσος σταθμός της ζωής μου. Θυμάμαι ακόμα την αίσθηση της σιγουριάς, καθώς περίμενα το λεωφορείο στις 10:30 το βράδυ, χειμώνα – καλοκαίρι, χωρίς να νιώθω ίχνος φόβου. Ήταν μέρες αναμφισβήτητα διαφορετικές, ίσως πιο ανθρώπινες και ασφαλείς από τις σημερινές, όπου η διαδρομή αυτή φάνταζε σαν μια μικρή, καθημερινή περιπέτεια γεμάτη προσδοκίες για το μέλλον.

Κοιτάζοντας τις πρόσφατες φωτογραφίες, η πλατεία αποκαλύπτεται κάτω από ένα εντελώς διαφορετικό πρίσμα. Εδώ, το τσιμεντένιο αμφιθέατρο με τα βαθμιδωτά σκαλοπάτια στέκει ήσυχο κάτω από τη σκιά των πυκνών πλατανιών, ενώ στο βάθος διακρίνεται μια εντυπωσιακή αστική τοιχογραφία που δίνει μια σύγχρονη καλλιτεχνική νότα. Η πλατεία σφύζει από τη γαλήνη της φύσης: ψηλά δέντρα, πεύκα και ευκάλυπτοι προσφέρουν πολύτιμη σκιά, ενώ δεκάδες περιστέρια κατακλύζουν το πλακόστρωτο αναζητώντας τροφή. Τα όμορφα μονοπάτια και τα παρτέρια, θυμίζουν περισσότερο ένα αστικό πάρκο παρά μια πολυσύχναστη πλατεία του κέντρου.

Τόσα χρόνια μετά, η Πλατεία Κουμουνδούρου μπορεί να έχει αλλάξει όψη και ρυθμούς, ακολουθώντας την εξέλιξη της ίδιας της Αθήνας, όμως η αύρα της παραμένει ανεξίτηλη. Κάθε δέντρο, κάθε παγκάκι και κάθε γωνιά της συνεχίζουν να ψιθυρίζουν ιστορίες από τα εφηβικά μου χρόνια. Η επιστροφή σε αυτήν, ακόμα και μέσα από τον φωτογραφικό φακό, δεν είναι απλώς μια παρατήρηση του παρόντος, αλλά ένα συγκινητικό ταξίδι στο παρελθόν — μια γλυκιά συνάντηση με τον νεότερο εαυτό μου.

Όταν περπατάς στην οδό Αθηνάς νιώθεις αμέσως πως βρίσκεται σε έναν δρόμο με ξεχωριστή ενέργεια. Κάποτε, τα πεζοδρόμια αυτά έσφυζαν καθημερινά από ζωή, με φωνές, διαπραγματεύσεις και αδιάκοπη κίνηση. Η οικονομική κρίση της προηγούμενης δεκαετίας, αλλά και το πλήγμα της κοινωνικής αποστασιοποίησης κατά την περίοδο του COVID-19, άφησαν ανεξίτηλα τα σημάδια τους. Πολλά ρολά κατέβηκαν οριστικά, και αρκετές βιτρίνες έμειναν άδειες να θυμίζουν άλλες εποχές.

Κι όμως, η Αθηνάς δεν έχασε ποτέ την ψυχή της. Όσα καταστήματα παραμένουν ανοιχτά συνεχίζουν να υπερασπίζονται μια παραδοσιακή κουλτούρα εμπορίου που σπάνια συναντά κανείς πια στη σύγχρονη πόλη. Το μυστικό τους; Η αμεσότητα.

Το εμπόρευμα δεν βρίσκεται κλεισμένο πίσω από γυάλινες βιτρίνες, αλλά βγαίνει έξω, στον δρόμο, ακριβώς μπροστά στα μάτια και στα χέρια του περαστικού.

Στην Αθηνάς 48, στο κατάστημα «ΧΡΙΣΤΟΥΛΗΣ ΧΑΡ.», οι κρεμάστρες με τα ρούχα, τα στρατιωτικά είδη, τα παντελόνια και τις μπλούζες απλώνονται στον εξωτερικό τοίχο μέχρι ψηλά στην εσοχή της στοάς, ενώ οι πάγκοι καταλαμβάνουν το πεζοδρόμιο, επιτρέποντας στον ντόπιο να περιεργαστεί την ποιότητα και να διαλέξει με την ησυχία του.

Λίγο πιο κάτω, στην «Πηγή των Γυαλιών – Μαρίνος» (Αθηνάς 60), εκατοντάδες σκελετοί οράσεως και ηλίου σχηματίζουν χρωματιστές παλέτες πάνω σε σταντ, έτοιμοι για δοκιμή χωρίς τυπικότητες και περιττές διαδικασίες.

Παραδίπλα, τα μαγαζιά με τα είδη ταξιδιού προσφέρουν μια εικόνα γεμάτη ζωντάνια: σακίδια πλάτης κρέμονται το ένα πάνω στο άλλο, ενώ βαλίτσες κάθε μεγέθους και χρώματος —από απαλό ροζ μέχρι βαθύ μπλε— παρατάσσονται στο πεζοδρόμιο, με χειρόγραφες πινακίδες προσφορών να προσελκύουν τους ταξιδιώτες.

Αυτή η αυθεντική, σχεδόν «λαϊκή» εμπειρία αγορών δεν συγκινεί μόνο τους τουρίστες που αναζητούν μια γεύση από την παλιά Αθήνα. Αγαπιέται εξίσου —ίσως και περισσότερο— από τους ντόπιους. Γιατί η οδός Αθηνάς δεν είναι απλώς ένας εμπορικός δρόμος· είναι ένα ζωντανό μουσείο της αθηναϊκής καθημερινότητας, που επιμένει να χαμογελά, να προσφέρει ευκαιρίες και να διατηρεί τη γραφικότητά της απέναντι στο πέρασμα του χρόνου.

Πριν από μόλις τέσσερις ημέρες, μέσα από τις στήλες του ΘΡΑΨΑΝΙΩΤΗ, αναφερθήκαμε στη νοοτροπία ορισμένων ομάδων συμπολιτών μας —και ειδικότερα των Ρομά που συχνάζουν καθημερινά στην περιοχή και περνούν για κάποιο λόγω τη νύχτα με τις παρέες τους εδώ— οι οποίοι μετατρέπουν την πλατεία Σωτήρη Πέτρουλα στον Κολωνό σε έναν απέραντο σκουπιδότοπο. Παράλληλα, επικροτήσαμε δημόσια την άμεση επέμβαση των συνεργείων καθαριότητας του Δήμου Αθηναίων, που φρόντισαν να καθαρίσουν τον χώρο και να τον παραδώσουν ξανά στους κατοίκους όπως του αξίζει. Δείτε ΕΔΩ.

Δυστυχώς, η χαρά και η ανακούφιση αποδείχθηκαν βραχύβιες. Τέσσερις μόλις ημέρες μετά, η πραγματικότητα μας προσγείωσε ανώμαλα.

Οι φωτογραφίες που συνοδεύουν το κείμενο αποτυπώνουν ανάγλυφα την κατάσταση και δεν αφήνουν περιθώρια για καμία αμφιβολία: το σιντριβάνι της πλατείας έχει μετατραπεί σε μια αυτοσχέδια χωματερή. Μέσα στο νερό επιλέουν δεκάδες κουτάκια αναψυκτικών και αλουμινίου (Coca-Cola, Fanta κ.ά.), πλαστικά μπουκάλια, κύπελλα, συσκευασίες, ακόμα και πεταμένα πλαίσια ή αντικείμενα που κάποιοι φρόντισαν να πετάξουν μέσα χωρίς κανέναν δισταγμό. Η εικόνα ενός κεντρικού στοιχείου της πλατείας, που θα έπρεπε να αποτελεί όαση δροσιάς και αισθητικής, είναι πλέον αποκρουστική.

Το ερώτημα γεννιέται αβίαστα και αμείλικτο: Τι άνθρωποι είναι αυτοί, Θεέ μου; Ζούμε μαζί τους, αναπνέουμε τον ίδιο αέρα και μοιραζόμαστε τον ίδιο δημόσιο χώρο, κι όμως ορισμένοι αρνούνται συστηματικά να σεβαστούν ακόμα και τους πιο βασικούς κανόνες υγιεινής και πολιτισμού.

Η καθαριότητα της πόλης δεν είναι μόνο υπόθεση του Δήμου —ο οποίος στη συγκεκριμένη περίπτωση έκανε το καθήκον του. Είναι, πάνω απ’ όλα, θέμα παιδείας, ατομικής ευθύνης και στοιχειώδους σεβασμού προς τη γειτονιά και τους γύρω μας. Όσο επικρατεί αυτή η αδιαφορία, η πλατεία Σωτήρη Πέτρουλα θα συνεχίσει να πέφτει θύμα της ίδιας αντικοινωνικής συμπεριφοράς.