Αρχική » 2026 (Σελίδα 7)

Αρχείο έτους 2026

Τίποτα δεν πάει χαμένο. Δείτε ΕΔΩ το αρχείο του ΘΡΑΨΑΝΙΩΤΗ με όλα τα δημοσιεύματα από τη δημιουργία του μέχρι σήμερα…

Τελευταίες Αναρτήσεις:

Οι επισκέπτες μας

0 4 7 3 0 5

Μπορείτε να σχολιάσετε τα θέματα μας...

Το να εκφράζεται κανείς εδώ στον **ΘΡΑΨΑΝΙΩΤΗ** είναι πολύ σπουδαίο για
μας που το διαχειριζόμαστε, μας κάνει να χαιρόμαστε όταν διαβάζουμε τις απόψεις σας, τις θέσεις σας, για ζητήματα που το site "σκαλίζει".
Μπορείτε λοιπόν **να μας γράφετε.** Μόνο που, για να τα δείτε δημοσιευμένα εδώ, θα περιμένετε λιγάκι προκειμένου να… εγκριθούν.

Βασίλειος Παπίας στο Το λες και κατάντια στον «Καπράλο», στο λόφο Κολωνού27 Ιουλίου 2025
Δυστυχώς αυτή είναι η κατάντια του κράτους (όχι της Χώρας) και της τωρινής αδιάφορης τοπικής αυτοδιοίκησης!! Κρίμα....! Δεν υπάρχουν άνθρωποι…
Panos Chatziliadis στο Οι αέρηδες των Κυκλάδων στην Αμοργό για λίγη δροσιά!26 Ιουνίου 2025
Κάθε Ελληνικό νησί ήταν πάντα μια πρόκληση για μένα από τα παιδικά μου χρόνια, και περισσότερο η Αμοργός. Δεν κατάφερα…
Βασίλειος Παπίας στο Λιμάνι Μαντουδίου: Η Πύλη προς τις Σποράδες6 Ιουνίου 2025
Υπέροχο ενημερωτικό δελτίο!!!
Βασιλειος Παπιας στο Τελικά, τη βροχή την είδαμε την Κυριακή το απόγευμα29 Απριλίου 2025
Επιβεβαιώνω όλα τα αναγραφόμενα του φίλου μου Νίκου γιατί εκείνες τις ώρες ήμασταν μαζί. Η δικιά μου γνώμη είναι ότι....πλέον…
Βασίλειος Παπίας στο Ο Κώστας και η Άννυ ταξίδεψαν στο Κανκούν του Μεξικό23 Απριλίου 2025
Αχ τι όμορφα μέρη υπάρχουν!!! Να περνάνε καλά τα παιδιά!!!

Η ζωή μας ανάμεσα στις εποχές. Η φύση γύρω μας αλλάζει, αναγεννιέται από το χειμώνα. Κι εμείς το ίδιο! Το χρειαζόμαστε αυτό. Κάποτε, τα πράγματα ήταν πιο ευδιάκριτα ανάμεσα στις εποχές. Τώρα όχι πια...
Το καλοκαίρι του 2025 που ζούμε ήδη είναι ίσως το πιο θερμό των τελευταίων δεκαετιών. Μοιάζει με αυτό του 2024... Γεμάτο καύσωνες. Αυτό κάνει πολύ δύσκολη τη ζωή μας... Οι μετεωρολόγοι μας προετοίμασαν από νωρίς και το ζούμε στο έπακρο. Και ο χειμώνας ήταν γεμάτος ακραία καιρικά φαινόμενα. Κρύο, άνυδρος καιρός, επικίνδυνος... Εμείς, που έχουμε επιλέξει να γνωρίζουμε, τι μας επιφυλάσσει το μέλλον, είμαστε σε πολύ πιο πλεονεκτική θέση από την υπόλοιπη ανθρωπότητα. Υπομονή λοιπόν και δύναμη. Όλα εξελίσσονται όπως έχει προβλεφθεί!

Ιανουάριος 2026
Κ	Δ	Τ	Τ	Π	Π	Σ
	1	2	3
4	5	6	7	8	9	10
11	12	13	14	15	16	17
18	19	20	21	22	23	24
25	26	27	28	29	30	31

Η πλούσια και μακραίωνη παράδοση της αγγειοπλαστικής τέχνης στο χωριό Θραψανό Ηρακλείου το έχει αναδείξει ως το μεγαλύτερο κέντρο αγγειοπλαστικής στην Κρήτη, σταθμό για την ιστορία της νεότερης ελληνικής κεραμικής τέχνης. Σήμερα, στο χωριό εξακολουθούν να λειτουργούν εργαστήρια που κατασκευάζουν ακόμα μικρά και μεγάλα αποθηκευτικά αγγεία, γνωστά ως «θραψανιώτικα πιθάρια», τα οποία διακινούνται τόσο στην Ελλάδα, όσο και το εξωτερικό. Δείτε ΕΔΩ κι ένα υπέροχο ντοκιμαντέρ για την αγγειοπλαστική στο Θραψανό από την ΕΡΤ 3 που παίχτηκε τον Φλεβάρη του 2024. Κι ΕΔΩ ένα δημοσίευμα της εφημερίδας ΚΑΘΗΜΕΡΙΝΗΣ για το χωριό μου.

Αναμφισβήτητα είναι η πιο όμορφη ώρα! Η ώρα του δειλινού. Φτάνει να είσαι εκεί. Την κατάλληλη ώρα, στο κατάλληλο μέρος και να απολαμβάνεις, λεπτό το λεπτό όλη αυτή την εξαιρετική εικόνα που δεν διαρκεί και πολύ.
Αυτό είναι. Να ζεις το κάθε λεπτό, να ανασαίνεις τον αέρα και να ευχαριστείς Εκείνον που έδωσε αυτό το δώρο για μας. Και να το εκτιμάμε!
Μερικοί άνθρωποι δεν ξέρουν ή δεν μπορούν, δεν είναι σε θέση να απολαύσουν τίποτα. Ψάχνουν να βρουν τι κρύβεται πίσω από το καθετί και χάνουν την ουσία, τη ζωή. Μην το κάνετε αυτό στον εαυτό σας.

Δυο μέρες μόλις, στα τελειώματα του Αυγούστου του 2022, καταφέραμε να πάμε στη Τζιά, καλεσμένοι φίλων μας προκειμένου να μας φιλοξενήσουν. Και περάσαμε τόσο όμορφα που θα το κουβεντιάζουμε για καιρό.
Τι είναι αυτό που κάνει δεκτικούς τους ανθρώπους στο καλό, σε μια όμορφη κουβέντα, σε μια παρέα που αξίζει να τη ζήσεις και να την απολαύσεις παρά τις δυσκολίες; Το γεγονός ότι είμαστε άνθρωποι με αδυναμίες, αλλά προσπαθούμε να κάνουμε το καλύτερο που μπορούμε. Αυτό είναι το μυστικό!

Ήταν ένα ταξίδι μέσα στον Μάη… Έκανε ακόμα την ψυχρούλα του, αλλά το απολαύσαμε. Είχαμε ένα απωθημένο και το ικανοποιήσαμε. Πριν μερικά χρόνια που είχαμε πάει ένα Παρασκευο Σαββατο Κύριακο δεν το χαρήκαμε, δεν το περπατήσαμε επειδή το πρώτο πρωινό που σηκωθήκαμε βρήκαμε ένα χιόνι, καμιά 20ριά πόντους στρωμένο.
Στην κεντρική σελίδα του αρχείου του **ΘΡΑΨΑΝΙΩΤΗ** θα δείτε αρκετά δημοσιεύματα. Αλλά μπορείτε να τα δείτε και από **ΕΔΩ** κι **ΕΔΩ** κι **ΕΔΩ** κι **ΕΔΩ** κι **ΕΔΩ**.

Από γενιά σε γενιά περνάει αυτή η τέχνη, του αγγειοπλάστη. Κι αν την αγκάλιαζε λίγο η Πολιτεία, όλα θα ήταν καλύτερα. Στη φωτογραφία είναι ο πατέρας μου**, Λευτέρης του Κουμαλή**, ως αγγειοπλάστης. Τον ακολούθησε ο γιός του, ο **Κωστής Θεοδωράκης** και ο εγγονός του, ο **Μανώλης Βολυράκης** και δίπλα του ο γιος του, ο **Αγησίλαος**. Δείτε **ΕΔΩ** ένα πολύ όμορφο δημοσίευμα από το το περιοδικό **"Κ"** που συνοδεύει, κάθε Κυριακή, την έκδοση της **ΚΑΘΗΜΕΡΙΝΗΣ**. Για να καταλάβετε τι λέω…

Σχεδόν τα κατάφερα να φτιάξω το σπίτι στο χωριό, κληρονομιά από τους γονείς μου, αν και μου κόστισε πολύ. Έχει ακόμα κάποιες δουλειές που πρέπει να γίνουν, αλλά σιγά - σιγά.
Μακάρι να φτιάξουν τα πράγματα και να περνάμε κάνα δυο μήνες το καλοκαίρι, εκεί. Θα μας έκανε καλό, από πολλές απόψεις... Εδώ σε έναν πίνακα ζωγραφικής μιας Γερμανίδας που φιλοξενήσαμε κάποτε και μας τον έκανε δώρο. Είναι το σπίτι μας όπως ήταν τότε! Η υπογραφή λέει, 1992!

Μια οικογενειακή φωτογραφία που έβγαλα με τα αδέλφια μου στο γάμο τη Πόπης, της κόρης του Κωστή μας. Επάνω από αριστερά η Γεωργία μας, δεν ζει πια. Δείτε ΕΔΩ μερικά πράγματα για αυτήν. Κάτω, από αριστερά, η Στασούλα μας, δείτε για αυτήν ΕΔΩ, δίπλα της η Μαλάμω, δείτε γι’ αυτήν ΕΔΩ και δίπλα της ο Κωστής μας, που και εκείνος δεν ζει πια, δείτε ΕΔΩ.

Αυτή είναι η εφημερίδα των συνταξιούχων των ΗΣΑΠ "ΗΛΕΚΤΡΙΚΟΣ Σιδηρόδρομος" τ. 182 που κυκλοφορεί τώρα. Για να τη δείτε πατήστε ΕΔΩ. Κι ΕΔΩ το τ.181 ΕΔΩ το τ. 180, ΕΔΩ το τ. 179, ΕΔΩ το τ.178, ΕΔΩ το τ. 177, ΕΔΩτο τ. 176, ΕΔΩ τ. 175, ΕΔΩ το τ. 174, ΕΔΩ το τ. 173, ΕΔΩ το τ. 172, ΕΔΩ το τ. 171, ΕΔΩ το τ. 170, ΕΔΩ το τ. 169, ΕΔΩ το τ.168, ΕΔΩ το τ.167 ΕΔΩ το τ.166, ΕΔΩ το τ. 165, ΕΔΩ το τ.164, ΕΔΩ το τ. 163, ΕΔΩ το τ.162. Τριάντα χρόνια αδιάλειπτης έκδοσης από τη γέννηση της, είναι μια μεγάλη επιτυχία. Παλιότερα τεύχη μπορείτε να τα δείτε σε PDF αρχείο, πηγαίνοντας στο Αρχείο του ΘΡΑΨΑΝΙΩΤΗ. Δείτε κι ΕΔΩτο site του Σωματείου που επιμελούμαστε δημοσιογραφικά...

Έτοιμο και το και το 447 φύλλο... Δείτε το ΕΔΩ. Κι ΕΔΩ το τ.466, ΕΔΩ το τ.445, ΕΔΩ το τ.444, ΕΔΩ, το τ. 443, ΕΔΩ το τ. 442, ΕΔΩ το τ. 441, ΕΔΩ το τ. 440, ΕΔΩ το τ. 439, ΕΔΩ το τ. 438, ΕΔΩ το τ. 437, ΕΔΩ το τ. 436, ΕΔΩ το τ. 435, ΕΔΩ το τ. 434, ΕΔΩ το τ. 433, ΕΔΩ το τ. 432, ΕΔΩ το τ. 431, ΕΔΩ το τ. 430, ΕΔΩ το τ. 429, ΕΔΩ το τ. 428, ΕΔΩ το τ. 427, ΕΔΩ το τ. 426, ΕΔΩ το τ. 425, ΕΔΩ το τ. 424, ΕΔΩ το τ. 423, ΕΔΩ το τ. 422, ΕΔΩ το τ. 421, ΕΔΩ το τ. 420, ΕΔΩ το τ. 419, ΕΔΩ το τ. 418, ΕΔΩ το τ. 417, ΕΔΩ το τ. 416, ΕΔΩ το τ. 415, ΕΔΩ το τ. 414, ΕΔΩ το τ. 413, ΕΔΩ το τ. 412, ΕΔΩ το τ. 411, ΕΔΩ το τ. 410, ΕΔΩ το τ. 409, ΕΔΩ το τ. 408, ΕΔΩ το τ. 407, ΕΔΩ το τ. 406, ΕΔΩ το τ. 405 ΕΔΩ το τ. 404 ΕΔΩ το τ. 403 ΕΔΩ το τ. 402, ΕΔΩ το τ. 401, ΕΔΩ το τ.400, ΕΔΩ το τ.399, ΕΔΩ το τ.398, ΕΔΩ το τ.397, ΕΔΩ το τ.396, ΕΔΩ το τ.395 ΕΔΩ το τ.394 ΕΔΩ το τ.393 ΕΔΩ το τ. 392, ΕΔΩ το τ. 391, ΕΔΩ το τ. 390, ΕΔΩ το τ. 389, ΕΔΩ το τ. 388, ΕΔΩ το τ. 387, ΕΔΩ τ. 386 και το 385 ΕΔΩ. Σε συνάρτηση μάλιστα με το Blog, δείτε το ΕΔΩ, είναι αυτό που λειτουργεί τώρα, με πιο συχνή ενημέρωση...

Αγαπώ την Κρήτη και το χωριό μου, το Θραψανό… Γράφω γι' αυτά με μια νοσταλγία. Είχα κάποτε σχέδια. Δεν είμαι βέβαιος πια, αν μπορώ να τα πραγματοποιήσω. Όταν όμως αλλάξουν τα πράγματα θα ήθελα να περνάω εδώ μερικούς μήνες, κυρίως καλοκαιρινούς. Είναι ο τόπος μου. Οι ρίζες μου. Οι αναμνήσεις μου…

Ένα από τα πράγματα που θα δείτε να κάνουμε σ' αυτό το site είναι ότι προσπαθούμε να γνωρίσουμε την Αθήνα. Τους τόπους που κινούμαστε, που περπατάμε, που πορευόμαστε.
Έτσι, συχνά - πυκνά, θα δείτε τέτοιες παρουσιάσεις με δρόμους, πλατείες, γειτονιές, είτε του ιστορικού κέντρου, είτε της περιφέρειας.
Μας αρέσει και το κάνουμε αυτό με χαρά, όπως εδώ που βλέπετε κάτι από την πλατεία Κοραή με τον Λυκαβηττό στο βάθος, από το κέντρο της Αθήνας, το πανεπιστήμιο.

Τελικά τα καταφέραμε και περάσαμε όμορφα, τη μια βδομάδα, από 10-17 Σεπτέμβρη του 2022 που πήγαμε στο παραθεριστικό κέντρο του ΟΠΑΚΕ ΟΤΕ στην Τέμενη Αιγίου. Πετύχαμε αυτό που θέλαμε. Να ξεκουραστούμε, να αλλάξουμε παραστάσεις, να φορτώσουμε τις μπαταρίες μας για το χειμώνα που έρχεται και που όλα δείχνουν ότι θα έχει ένα μεγάλο βαθμό δυσκολίας, καθώς όλα γύρω μας, ακριβαίνουν και η ανασφάλεια τα κάνει όλα χειρότερα. Ευτυχώς η ελπίδα μας για κάτι καλύτερο έχει πολύ ισχυρή βάση.

Πλατεία Λαυρίου, η αθέατη πλευρά του κέντρου

13 Μαρτίου 2026 / Σχολιάστε

Υπάρχουν σημεία στην Αθήνα που μοιάζουν να έχουν «παγώσει» στον χρόνο, κουβαλώντας τις σκιές μιας εποχής που πέρασε ανεπιστρεπτί. Η Πλατεία Λαυρίου, ένα βήμα από τη βουή της Ομόνοιας και την κίνηση της Κάνιγγος, είναι ακριβώς ένα τέτοιο σημείο. Κάποτε, η πλατεία αυτή έσφυζε από ζωή με έναν πολύ συγκεκριμένο τρόπο. Ήταν το «άτυπο γραφείο» των μαστόρων.

Εκεί, από νωρίς το πρωί, έβρισκες τον μπογιατζή, τον υδραυλικό ή τον τεχνίτη για τις δουλειές του σπιτιού. Μια πιάτσα με δικούς της κώδικες και μια αίγλη λαϊκή, αυθεντική. Σήμερα, αυτή η δραστηριότητα αποτελεί μακρινή ανάμνηση. Οι πρόσφατες εικόνες της πλατείας αποτυπώνουν την ερημιά μιας μεταβατικής εποχής, εκεί που ο χειμώνας συναντά την άνοιξη. Παρά την εγκατάλειψη, το σιντριβάνι παραμένει σε λειτουργία, μια μικρή όαση δροσιάς ανάμεσα στα γκρίζα κτίρια και τα γκράφιτι.

Οι αφετηρίες των λεωφορείων και οι περαστικοί με τις τσάντες στα χέρια θυμίζουν ότι η πλατεία παραμένει ένας συγκοινωνιακός κόμβος, ακόμα κι αν έχει χάσει τον κοινωνικό της χαρακτήρα. Με το Αστυνομικό Τμήμα της Ομόνοιας στην οδό Βερανζέρου να βρίσκεται σε απόσταση αναπνοής και τα παλιά εμπορικά καταστήματα να προσπαθούν να επιβιώσουν, η Πλατεία Λαυρίου παραμένει μια περιοχή αντιθέσεων.

Υποδήματα Αποστολάκος, παράδοση στην ποιότητα

12 Μαρτίου 2026 / Σχολιάστε

Στον πεζόδρομο της Αιόλου 71, εκεί όπου ο παλμός της παλιάς Αθήνας συναντά τη σύγχρονη αγορά, το κατάστημα Αποστολάκος συνεχίζει να γράφει τη δική του ιστορία στο καλό, ποιοτικό παπούτσι. Με μια διαδρομή ετών που βασίζεται στην εμπιστοσύνη, αποτελεί τον απόλυτο προορισμό για όσους δεν συμβιβάζονται με τίποτα λιγότερο από το άριστο.

Μπαίνοντας στο κατάστημα, η τεράστια γκάμα σε δύο ορόφους σε προκαλεί να αφιερώσεις χρόνο στην έρευνα. Εδώ, το παπούτσι δεν είναι απλώς αξεσουάρ, είναι επένδυση στην άνεση και το στυλ. Γυναικεία Συλλογή: Από κομψές μπότες και διαχρονικές γόβες μέχρι αναπαυτικά sneakers και καθημερινά flat (Tamaris, Ragazza κ.α.). Ανδρική Συλλογή: Δερμάτινα δετά, casual επιλογές και αθλητικά κορυφαίων brands (Skechers, U.S. Polo Assn., Boxer κ.α.) που καλύπτουν κάθε ανάγκη, από το γραφείο μέχρι τη βόλτα.

Αυτό που κάνει τον “Αποστολάκο” να ξεχωρίζει δεν είναι μόνο τα ράφια του, αλλά οι άνθρωποί του. Σε έναν κόσμο που κινείται γρήγορα και απρόσωπα, οι έμπειρες πωλήτριες του καταστήματος λειτουργούν ως σύμβουλοι. Με γνώση και υπομονή, θα σε καθοδηγήσουν να βρεις αυτό που πραγματικά σου ταιριάζει, συνδυάζοντας το γούστο σου με την εργονομία που χρειάζεται το πόδι σου.

Γιατί να το Επισκεφθείτε; Η ποιότητα είναι δεδομένη, αλλά οι τιμές παραμένουν λογικές και “συζητήσιμες”, προσφέροντας πραγματικές ευκαιρίες για επώνυμα υποδήματα. Στην καρδιά της Αθήνας, ιδανικό για μια στάση κατά τη διάρκεια της βόλτας σας στο κέντρο. Δεν είναι τυχαίο ότι γενιές Αθηναίων το επισκέπτονται κάθε χρόνο για τις αγορές τους. Στοιχεία Επικοινωνίας: 📍 Αιόλου 71, Αθήνα 🌐 www.apostolakosshoes.gr

Ένας παραμυθένιος κόσμος στη Βαρκελώνη…

11 Μαρτίου 2026 / Σχολιάστε

Αν υπάρχει ένα μέρος στον κόσμο όπου η φαντασία συναντά την αρχιτεκτονική και το χρώμα «εκρήγνυται» σε κάθε γωνιά, αυτό είναι αναμφίβολα το Πάρκο Γκουέλ στη Βαρκελώνη. Το δημιούργημα του Antoni Gaudí δεν είναι απλώς ένα πάρκο· είναι ένας ζωντανός οργανισμός, ένα μνημείο στην ανθρώπινη δημιουργικότητα που μοιάζει να έχει βγει από τις σελίδες κάποιου παραμυθιού.

Μια βόλτα στο όνειρο. Μπαίνοντας από την κεντρική είσοδο, σε υποδέχονται δύο κτίρια που μοιάζουν με ζαχαρόσπιτα. Λίγο πιο πάνω, η εμβληματική σαλαμάνδρα, στολισμένη με την τεχνική του trencadís (πολύχρωμα θραύσματα κεραμικών), σε καλωσορίζει στην εντυπωσιακή σκάλα.

Περπατώντας προς την πλατεία «Plaça de la Natura», θα βρείτε το περίφημο κυματιστό παγκάκι. Καθίστε και αφήστε το βλέμμα σας να πλανηθεί πάνω από τις στέγες της Βαρκελώνης, με το γαλάζιο της Μεσογείου να αστράφτει στο βάθος. Είναι το ιδανικό σημείο για τις πιο «Instagrammable» φωτογραφίες του ταξιδιού σας.

Γιατί να το επισκεφθείτε; Το Πάρκο Γκουέλ προσφέρει κάτι παραπάνω από αξιοθέατα. Είναι μια εμπειρία αισθήσεων. Οι καμπυλωτές στοές από φυσική πέτρα, οι κήποι με τα μεσογειακά φυτά και η απόλυτη αρμονία των κτισμάτων με το περιβάλλον, σας κάνουν να νιώθετε ότι βρίσκεστε σε έναν άλλο κόσμο, μακριά από τον θόρυβο της πόλης.

Tips για τον ταξιδιώτη:

Κλείστε εισιτήρια νωρίς: Μην περιμένετε να τα βγάλετε στην είσοδο, καθώς οι θέσεις είναι περιορισμένες και η ζήτηση τεράστια.
Άνετα παπούτσια: Το πάρκο έχει αρκετές ανηφόρες και μονοπάτια, οπότε η άνεση είναι απαραίτητη.
Η ώρα του δειλινού: Αν μπορείτε, επισκεφθείτε το αργά το απόγευμα. Το φως του ήλιου πάνω στα μωσαϊκά δημιουργεί μια μαγική ατμόσφαιρα που θα σας μείνει αξέχαστη.

Το Πάρκο Γκουέλ δεν είναι απλώς μια στάση στη Βαρκελώνη· είναι η καρδιά και η ψυχή του καταλανού μοντερνισμού. Μια επίσκεψη που θα σας γεμίσει εικόνες, χρώματα και έμπνευση. · Γενική είσοδος: 10€. · Παιδιά (7-12 ετών) και Άνω των 65: 7€. · Παιδιά έως 6 ετών: Δωρεάν.

Ένα αστικό τοπόσημο στην οδό Λυκούργου 9

11 Μαρτίου 2026 / Σχολιάστε

Στην πολύβουη Αθήνα, ανάμεσα στις οδούς Αθηνάς και Αιόλου, η οδός Λυκούργου κρύβει αρχιτεκτονικά «διαμάντια» που συχνά προσπερνάμε βιαστικά. Ένα από αυτά είναι το Μέγαρο Δεβερίκου στον αριθμό 9. Η επιβλητική του ονομασία στην είσοδο προκαλεί την περιέργεια: Γιατί «Μέγαρο»; Και ποιος ήταν ο Δεβερίκας που άφησε το στίγμα του στο κέντρο της πόλης; Η οικογένεια Δεβερίκου υπήρξε εμβληματική για το αθηναϊκό εμπόριο του 20ού αιώνα.

Ο Σπυρίδων Δεβερίκας, στον οποίο οφείλεται το όνομα, ήταν ένας από τους σημαντικότερους οπτικούς και εμπόρους φωτογραφικών ειδών της εποχής. Η χρήση του όρου «Μέγαρον» στις δεκαετίες του ’50 και του ’60 δεν ήταν υπερβολή, αλλά δήλωση κύρους. Τα κτίρια αυτά σχεδιάστηκαν για να στεγάσουν την ανερχόμενη αστική τάξη των επαγγελματιών —γιατρούς, δικηγόρους και εμπόρους— προσφέροντας σύγχρονες (για τότε) ανέσεις, όπως ανελκυστήρες και εσωτερικές εμπορικές στοές.

Οι πρόσφατες φωτογραφίες από το εσωτερικό του Μεγάρου αποκαλύπτουν μια γοητευτική αντίθεση ανάμεσα στο χθες και το σήμερα: Μπαίνοντας, η εσωτερική στοά λειτουργεί ως ένας μικρόκοσμος. Η επιγραφή «ΟΠΤΙΚΑ» με την κλασική γραμματοσειρά στον τοίχο, παραπέμπει απευθείας στην αρχική δραστηριότητα της οικογένειας Δεβερίκου. Ένα από τα πιο σπάνια πλέον στοιχεία είναι το παλιό ξύλινο φυλάκιο του θυρωρού που δεσπόζει δίπλα στη μαρμάρινη σκάλα. Κάποτε, ο θυρωρός ήταν η «ψυχή» του μεγάρου, γνωρίζοντας κάθε ένοικο και κάθε επισκέπτη.

Οι μεταλλικές θύρες των ασανσέρ, με την πατίνα του χρόνου, μαρτυρούν τις χιλιάδες διαδρομές που έχουν κάνει από τον προηγούμενο αιώνα μέχρι σήμερα. Σήμερα, το Μέγαρο Δεβερίκου συνεχίζει να είναι ζωντανό. Στο βάθος της στοάς, το κατάστημα “Around You” φέρνει μια νέα πνοή με παιχνίδια και είδη μοντελισμού, ενώ οι υπηρεσίες φωτογραφίας και οπτικών (όπως το κατάστημα Χαλκιάδης στην πρόσοψη) διατηρούν την ιστορική συνέχεια του κτιρίου.

Ηλεκτρικός: Η αξεπέραστη γοητεία του «παλιού»

10 Μαρτίου 2026 / Σχολιάστε

Υπάρχουν κάποιες διαδρομές στην Αθήνα που, όσα χρόνια κι αν περάσουν, δεν χάνουν ποτέ τη σημασία τους. Μια από αυτές είναι η κλασική βόλτα με τον Ηλεκτρικό. Χθες, βρεθήκαμε στις αποβάθρες του σταθμού της Αττικής με προορισμό την Ομόνοια, και η εμπειρία μάς θύμισε για ακόμα μια φορά γιατί αυτό το μέσο έχει μια ξεχωριστή θέση στην καρδιά των Αθηναίων.

Το «παλιό» είναι αλλιώς. Παρά την ταχύτητα και τον εκσυγχρονισμό των νέων γραμμών του Μετρό, ο Ηλεκτρικός διατηρεί μια αυθεντικότητα. Οι ανοιχτοί σταθμοί, ο ήχος των γραμμών και η αίσθηση ότι κινείσαι «πάνω» από την πόλη, δίνουν στη διαδρομή μια γοητεία που δεν ξεθωριάζει στον χρόνο. Είναι μια σύνδεση με την ιστορία της πόλης, ένας συνδετικός κρίκος που μοιάζει να αντέχει κόντρα σε όλα.

Η «σκιά» στο βαγόνι. Ωστόσο, αυτή η γοητεία δέχεται ένα ισχυρό πλήγμα μόλις ο συρμός μπαίνει στον σταθμό. Η εικόνα πολλών βαγονιών είναι, δυστυχώς, απαράδεκτη. Οι λεγόμενες «εικαστικές παρεμβάσεις» στο εξωτερικό τους –τα γνωστά σε όλους γκράφιτι που καλύπτουν πλέον κάθε σπιθαμή του μετάλλου– δεν προσφέρουν τέχνη, αλλά μια εικόνα εγκατάλειψης και βανδαλισμού.

Η αθόρυβη μετάβαση ενός ιστορικού δρόμου

10 Μαρτίου 2026 / Σχολιάστε

Ανάμεσα στη βοή της Πλατείας Ομονοίας και την οδό Βερανζέρου, ο πεζόδρομος της Μαρίκας Κοτοπούλη στέκει ως ένας ζωντανός μάρτυρας των αλλαγών που υπέστη το κέντρο της Αθήνας τις τελευταίες δεκαετίες. Όποιος περπατά σήμερα στις πλάκες του, δύσκολα μπορεί να ανακαλέσει την εικόνα μιας εποχής όπου ο δρόμος αυτός αποτελούσε εμπορικό προορισμό αιχμής, “σφύζοντας” από την κίνηση των Αθηναίων που έκαναν τις αγορές τους.

Σήμερα, η Κοτοπούλη έχει αλλάξει πρόσωπο. Η οικονομική δραστηριότητα δεν έχει σταματήσει, αλλά έχει μεταμορφωθεί ριζικά. Τα παλιά καταστήματα έχουν δώσει τη θέση τους σε: Μαγαζιά τεχνολογία τσέπης: Δεκάδες μικρά καταστήματα πώλησης smartphones, αξεσουάρ και υπηρεσιών κινητής τηλεφωνίας κυριαρχούν στις βιτρίνες. Πολυπολιτισμική καθημερινότητα, o δρόμος έχει γίνει ένα σημείο συνάντησης διαφορετικών εθνικοτήτων.

Η παρουσία αλλοδαπών που δραστηριοποιούνται ή συχνάζουν εκεί είναι πλέον το κύριο χαρακτηριστικό της περιοχής, δίνοντας έναν αέρα “διεθνούς αγοράς” που θυμίζει μητροπόλεις του εξωτερικού. Η μοναχική αίγλη: Μέσα σε αυτό το σκηνικό των μικρών μαγαζιών και των κλειστών ρολών, το Hondos Center παραμένει ο μοναδικός μεγάλος “παίκτης” που συνδέει το παρόν με το εμπορικό κύρος του παρελθόντος.

Η παρακμή της παλιάς εμπορικής κίνησης δεν είναι φαινόμενο μόνο της Κοτοπούλη, αλλά αντικατοπτρίζει τη γενικότερη υποβάθμιση του ιστορικού τριγώνου τα προηγούμενα χρόνια. Η μετατόπιση των καταναλωτικών συνηθειών, η οικονομική κρίση και η έλλειψη κινήτρων για τη διατήρηση των παραδοσιακών επιχειρήσεων άφησαν το αποτύπωμά τους. Πλέον, ο δρόμος χρησιμοποιείται κυρίως ως πέρασμα για τους καθημερινούς ανθρώπους της πόλης.

Μια Κυριακή στον Άγιο Παύλο, Μεταξουργείου

9 Μαρτίου 2026 / Σχολιάστε

Υπάρχουν κάποιες μέρες που η πόλη αποφασίζει να σου χαμογελάσει. Παρά την ελαφριά ψυχρούλα που επιμένει να θυμίζει χειμώνα, με το που ξεπροβάλλει ο ήλιος, όλα αλλάζουν. Η ανάγκη για έναν καφέ στην πλατεία, για λίγη κουβέντα κάτω από τον γαλάζιο ουρανό, γίνεται σχεδόν επιτακτική – ειδικά όταν έχεις το δώρο μιας ελεύθερης Κυριακής. Χθες, ο δρόμος μας έβγαλε στην Πλατεία Αγίου Παύλου στο Μεταξουργείο.

Μια γειτονιά της Αθήνας με τον δικό της, ιδιαίτερο χαρακτήρα, που την Κυριακή μοιάζει να ρίχνει τους ρυθμούς της και να σε προσκαλεί να την ανακαλύψεις. Οι ψηλοί φοίνικες να στεφανώνουν τον ορίζοντα, οι ανθισμένες γωνιές και η κλασική αρχιτεκτονική των γύρω κτιρίων δημιούργησαν το τέλειο σκηνικό. Σύμμαχός μας η μέρα, βοηθός μας ο ήλιος και, φυσικά, η καλή παρέα – αυτή η ακαταμάχητη δύναμη που μεταμορφώνει μια απλή βόλτα σε μια αξέχαστη εμπειρία.

“Κάτι τέτοιες ώρες, ακόμα και οι άνθρωποι σου φαίνονται λίγο διαφορετικοί… καλύτεροι.” Είναι η ηρεμία της αργίας; Είναι το φως που μαλακώνει τις γωνίες της καθημερινότητας; Ίσως είναι απλώς η υπενθύμιση πως η ομορφιά βρίσκεται στις απλές στιγμές: σε ένα παγκάκι, σε μια ζεστή κούπα καφέ, σε ένα βλέμμα που συναντά το δικό σου κάτω από τον ήλιο.

Φύγαμε από το Μεταξουργείο με γεμάτες μπαταρίες και την καρδιά λίγο πιο ελαφριά. Γιατί τελικά, η «καλή ζωή» δεν θέλει πολλά· θέλει μόνο τον σωστό άνθρωπο δίπλα σου και μια ηλιόλουστη πλατεία να σε περιμένει. Ναι, μας άρεσε πολύ, δεν ερχόμαστε, άλλωστε και τόσο πολύ συχνά εδώ…

Αρχείο έτους 2026

Τελευταίες Αναρτήσεις:

Οι επισκέπτες μας

Μπορείτε να σχολιάσετε τα θέματα μας...

Η ώρα του δειλινού...

Ραδιόφωνα

Πρωτοσέλιδα εφημερίδων:

Τα αδέλφια μου. Λιγοστεύουμε!

ΗΛΕΚΤΡΙΚΟΣ Σιδηρόδρομος τ. 181

“Τύπος των συνταξιούχων σιδηροδρομικών” τ. 447

Ο τόπος που αγαπώ

Νίκος Ελ. Θεοδωράκης