Αρχική » 2026 (Σελίδα 6)

Αρχείο έτους 2026

Το αρχείο του ΘΡΑΨΑΝΙΩΤΗ

Τίποτα δεν πάει χαμένο. Δείτε ΕΔΩ το αρχείο του ΘΡΑΨΑΝΙΩΤΗ με όλα τα δημοσιεύματα από τη δημιουργία του μέχρι σήμερα…

Τελευταίες Αναρτήσεις:
Οι επισκέπτες μας

0 4 7 2 8 5

Μπορείτε να σχολιάσετε τα θέματα μας...
Το να εκφράζεται κανείς εδώ στον ΘΡΑΨΑΝΙΩΤΗ είναι πολύ σπουδαίο για
μας που το διαχειριζόμαστε, μας κάνει να χαιρόμαστε όταν διαβάζουμε τις απόψεις σας, τις θέσεις σας, για ζητήματα που το site "σκαλίζει".
Μπορείτε λοιπόν να μας γράφετε. Μόνο που, για να τα δείτε δημοσιευμένα εδώ, θα περιμένετε λιγάκι προκειμένου να… εγκριθούν.

Ακραία καιρικά φαινόμενα χειμώνα - καλοκαίρι...

Η ζωή μας ανάμεσα στις εποχές. Η φύση γύρω μας αλλάζει, αναγεννιέται από το χειμώνα. Κι εμείς το ίδιο! Το χρειαζόμαστε αυτό. Κάποτε, τα πράγματα ήταν πιο ευδιάκριτα ανάμεσα στις εποχές. Τώρα όχι πια...
Το καλοκαίρι του 2025 που ζούμε ήδη είναι ίσως το πιο θερμό των τελευταίων δεκαετιών. Μοιάζει με αυτό του 2024... Γεμάτο καύσωνες. Αυτό κάνει πολύ δύσκολη τη ζωή μας... Οι μετεωρολόγοι μας προετοίμασαν από νωρίς και το ζούμε στο έπακρο. Και ο χειμώνας ήταν γεμάτος ακραία καιρικά φαινόμενα. Κρύο, άνυδρος καιρός, επικίνδυνος... Εμείς, που έχουμε επιλέξει να γνωρίζουμε, τι μας επιφυλάσσει το μέλλον, είμαστε σε πολύ πιο πλεονεκτική θέση από την υπόλοιπη ανθρωπότητα. Υπομονή λοιπόν και δύναμη. Όλα εξελίσσονται όπως έχει προβλεφθεί!
Ιανουάριος 2026
Κ Δ Τ Τ Π Π Σ
 123
45678910
11121314151617
18192021222324
25262728293031

Ένα site που φτιάχτηκε μέσα στην πανδημία, όταν η Σούλα αποφάσισε να ασχοληθεί με κάτι που αγαπάει και λατρεύει να φτιάχνει. Τα χειροποίητα κοσμήματα! Μπορείτε να το δείτε ΕΔΩ…

Η αγγειοπλαστική παράδοση του Θραψανού Ηρακλείου Κρήτης

Η πλούσια και μακραίωνη παράδοση της αγγειοπλαστικής τέχνης στο χωριό Θραψανό Ηρακλείου το έχει αναδείξει ως το μεγαλύτερο κέντρο αγγειοπλαστικής στην Κρήτη, σταθμό για την ιστορία της νεότερης ελληνικής κεραμικής τέχνης. Σήμερα, στο χωριό εξακολουθούν να λειτουργούν εργαστήρια που κατασκευάζουν ακόμα μικρά και μεγάλα αποθηκευτικά αγγεία, γνωστά ως «θραψανιώτικα πιθάρια», τα οποία διακινούνται τόσο στην Ελλάδα, όσο και το εξωτερικό. Δείτε ΕΔΩ κι ένα υπέροχο ντοκιμαντέρ για την αγγειοπλαστική στο Θραψανό από την ΕΡΤ 3 που παίχτηκε τον Φλεβάρη του 2024. Κι ΕΔΩ ένα δημοσίευμα της εφημερίδας ΚΑΘΗΜΕΡΙΝΗΣ για το χωριό μου.

Ένας Θραψανιώτης Αγγειοπλάστης μιλά στην T.V.

Η ώρα του δειλινού...

Αναμφισβήτητα είναι η πιο όμορφη ώρα! Η ώρα του δειλινού. Φτάνει να είσαι εκεί. Την κατάλληλη ώρα, στο κατάλληλο μέρος και να απολαμβάνεις, λεπτό το λεπτό όλη αυτή την εξαιρετική εικόνα που δεν διαρκεί και πολύ.
Αυτό είναι. Να ζεις το κάθε λεπτό, να ανασαίνεις τον αέρα και να ευχαριστείς Εκείνον που έδωσε αυτό το δώρο για μας. Και να το εκτιμάμε!
Μερικοί άνθρωποι δεν ξέρουν ή δεν μπορούν, δεν είναι σε θέση να απολαύσουν τίποτα. Ψάχνουν να βρουν τι κρύβεται πίσω από το καθετί και χάνουν την ουσία, τη ζωή. Μην το κάνετε αυτό στον εαυτό σας.

Μια ανάσα καλοκαιρινή στην Τζιά

Δυο μέρες μόλις, στα τελειώματα του Αυγούστου του 2022, καταφέραμε να πάμε στη Τζιά, καλεσμένοι φίλων μας προκειμένου να μας φιλοξενήσουν. Και περάσαμε τόσο όμορφα που θα το κουβεντιάζουμε για καιρό.
Τι είναι αυτό που κάνει δεκτικούς τους ανθρώπους στο καλό, σε μια όμορφη κουβέντα, σε μια παρέα που αξίζει να τη ζήσεις και να την απολαύσεις παρά τις δυσκολίες; Το γεγονός ότι είμαστε άνθρωποι με αδυναμίες, αλλά προσπαθούμε να κάνουμε το καλύτερο που μπορούμε. Αυτό είναι το μυστικό!

Ραδιόφωνα

Πατήστε ΕΔΩ κι ΕΔΩ κι ΕΔΩ κι ΕΔΩ κι ΕΔΩ κι ΕΔΩ  κι ΕΔΩ κι ΕΔΩ για να ακούσετε επιλεγμένα, μουσικά, διαδικτυακα ραδιόφωνα που εκπέμπουν και στα FM... Άρα, μπορείτε να τα ακούσετε και από ένα συμβατικό ραδιόφωνο ή από το κινητό σας...

Πρωτοσέλιδα εφημερίδων:

Στήλες για τα media:

Οι εφημερίδες της Κρήτης:

Αξιόλογα Site:

Στο Πήλιο, Μάιος του 2022

Ήταν ένα ταξίδι μέσα στον Μάη… Έκανε ακόμα την ψυχρούλα του, αλλά το απολαύσαμε. Είχαμε ένα απωθημένο και το ικανοποιήσαμε. Πριν μερικά χρόνια που είχαμε πάει ένα Παρασκευο Σαββατο Κύριακο δεν το χαρήκαμε, δεν το περπατήσαμε επειδή το πρώτο πρωινό που σηκωθήκαμε βρήκαμε ένα χιόνι, καμιά 20ριά πόντους στρωμένο.
Στην κεντρική σελίδα του αρχείου του ΘΡΑΨΑΝΙΩΤΗ θα δείτε  αρκετά δημοσιεύματα. Αλλά μπορείτε να τα δείτε και από ΕΔΩ κι ΕΔΩ κι ΕΔΩ κι ΕΔΩ κι ΕΔΩ.

Αγγειοπλάστες του σήμερα

Από γενιά σε γενιά περνάει αυτή η τέχνη, του αγγειοπλάστη. Κι αν την αγκάλιαζε λίγο η Πολιτεία, όλα θα ήταν καλύτερα. Στη φωτογραφία είναι ο πατέρας μου, Λευτέρης του Κουμαλή, ως αγγειοπλάστης. Τον ακολούθησε ο γιός του, ο Κωστής Θεοδωράκης και ο εγγονός του, ο Μανώλης Βολυράκης και δίπλα του ο γιος του, ο Αγησίλαος. Δείτε ΕΔΩ ένα πολύ όμορφο δημοσίευμα από το το περιοδικό "Κ" που συνοδεύει, κάθε Κυριακή, την έκδοση της ΚΑΘΗΜΕΡΙΝΗΣ. Για να καταλάβετε τι λέω…

Οι γονείς μου, Λευτέρης και Παπαδιώ

Ο πατέρας μου και η μάνα μου, ο Λευτέρης και η Παπαδιώ, σε μια φωτογραφία από το γάμο της Ελένης, της κόρης της Γεωργίας μας. Ήταν σε ένα κέντρο στα Πεζά, όπου έκαναν το γλέντι. Για πάντα στην καρδιά μου, ως ότι πιο ακριβό έχω. Ανυπομονώ να τους ξαναδώ στο νέο κόσμο!

Το σπίτι μας στο χωριό

Σχεδόν τα κατάφερα να φτιάξω το σπίτι στο χωριό, κληρονομιά από τους γονείς μου, αν και μου κόστισε πολύ. Έχει ακόμα κάποιες δουλειές που πρέπει να γίνουν, αλλά σιγά - σιγά.
Μακάρι να φτιάξουν τα πράγματα και να περνάμε κάνα δυο μήνες το καλοκαίρι, εκεί. Θα μας έκανε καλό, από πολλές απόψεις... Εδώ σε έναν πίνακα ζωγραφικής μιας Γερμανίδας που φιλοξενήσαμε κάποτε και μας τον έκανε δώρο. Είναι το σπίτι μας όπως ήταν τότε! Η υπογραφή λέει, 1992!
Τα αδέλφια μου. Λιγοστεύουμε!

Μια οικογενειακή φωτογραφία που έβγαλα με τα αδέλφια μου στο γάμο τη Πόπης, της κόρης του Κωστή μας. Επάνω από αριστερά η Γεωργία μας, δεν ζει πια. Δείτε ΕΔΩ μερικά πράγματα για αυτήν. Κάτω, από αριστερά, η Στασούλα μας, δείτε για αυτήν ΕΔΩ, δίπλα της η Μαλάμω, δείτε γι’ αυτήν ΕΔΩ και δίπλα της ο Κωστής μας, που και εκείνος δεν ζει πια, δείτε ΕΔΩ.

ΗΛΕΚΤΡΙΚΟΣ Σιδηρόδρομος τ. 181

Αυτή είναι η εφημερίδα των συνταξιούχων των ΗΣΑΠ "ΗΛΕΚΤΡΙΚΟΣ Σιδηρόδρομος" τ. 182 που κυκλοφορεί τώρα. Για να τη δείτε πατήστε ΕΔΩ. Κι ΕΔΩ το τ.181 ΕΔΩ το τ. 180, ΕΔΩ το τ. 179, ΕΔΩ το τ.178, ΕΔΩ το τ. 177, ΕΔΩτο τ. 176, ΕΔΩ τ. 175, ΕΔΩ το τ. 174, ΕΔΩ το τ. 173, ΕΔΩ το τ. 172, ΕΔΩ το τ. 171, ΕΔΩ το τ. 170, ΕΔΩ το τ. 169, ΕΔΩ το τ.168, ΕΔΩ το τ.167 ΕΔΩ το τ.166, ΕΔΩ το τ. 165, ΕΔΩ το τ.164, ΕΔΩ το τ. 163, ΕΔΩ το τ.162. Τριάντα χρόνια αδιάλειπτης έκδοσης από τη γέννηση της, είναι μια μεγάλη επιτυχία. Παλιότερα τεύχη μπορείτε να τα δείτε σε PDF αρχείο, πηγαίνοντας στο Αρχείο του ΘΡΑΨΑΝΙΩΤΗ. Δείτε κι ΕΔΩτο site του Σωματείου που επιμελούμαστε δημοσιογραφικά...

“Τύπος των συνταξιούχων σιδηροδρομικών” τ. 447

Έτοιμο και το και το 447 φύλλο... Δείτε το ΕΔΩ. Κι ΕΔΩ το τ.466, ΕΔΩ το τ.445, ΕΔΩ το τ.444, ΕΔΩ, το τ. 443, ΕΔΩ το τ. 442, ΕΔΩ το τ. 441, ΕΔΩ το τ. 440, ΕΔΩ το τ. 439, ΕΔΩ το τ. 438, ΕΔΩ το τ. 437, ΕΔΩ το τ. 436, ΕΔΩ το τ. 435, ΕΔΩ το τ. 434,  ΕΔΩ το τ. 433, ΕΔΩ το τ. 432, ΕΔΩ το τ. 431,  ΕΔΩ το τ. 430, ΕΔΩ το τ. 429, ΕΔΩ το τ. 428, ΕΔΩ το τ. 427, ΕΔΩ το τ. 426, ΕΔΩ το τ. 425, ΕΔΩ το τ. 424, ΕΔΩ το τ. 423, ΕΔΩ το τ. 422, ΕΔΩ το τ. 421, ΕΔΩ το τ. 420, ΕΔΩ το τ. 419, ΕΔΩ το τ. 418, ΕΔΩ το τ. 417, ΕΔΩ το τ. 416, ΕΔΩ το τ. 415, ΕΔΩ το τ. 414, ΕΔΩ το τ. 413, ΕΔΩ το τ. 412, ΕΔΩ το τ. 411, ΕΔΩ το τ. 410, ΕΔΩ το τ. 409, ΕΔΩ το τ. 408, ΕΔΩ το τ. 407, ΕΔΩ το τ. 406, ΕΔΩ το τ. 405 ΕΔΩ το τ. 404 ΕΔΩ το τ. 403 ΕΔΩ το τ. 402, ΕΔΩ το τ. 401, ΕΔΩ το τ.400, ΕΔΩ το τ.399, ΕΔΩ το τ.398, ΕΔΩ το τ.397, ΕΔΩ το τ.396, ΕΔΩ το τ.395 ΕΔΩ το τ.394  ΕΔΩ το τ.393 ΕΔΩ το τ. 392, ΕΔΩ το τ. 391, ΕΔΩ το τ. 390, ΕΔΩ το τ. 389, ΕΔΩ το τ. 388, ΕΔΩ το τ. 387, ΕΔΩ τ. 386 και το 385 ΕΔΩ. Σε συνάρτηση μάλιστα με το Blog, δείτε το ΕΔΩ, είναι αυτό που λειτουργεί τώρα, με πιο συχνή ενημέρωση...

Ο τόπος που αγαπώ

Αγαπώ την Κρήτη και το χωριό μου, το Θραψανό… Γράφω γι' αυτά με μια νοσταλγία. Είχα κάποτε σχέδια. Δεν είμαι βέβαιος πια, αν μπορώ να τα πραγματοποιήσω. Όταν όμως αλλάξουν τα πράγματα θα ήθελα να περνάω εδώ μερικούς μήνες, κυρίως καλοκαιρινούς. Είναι ο τόπος μου. Οι ρίζες μου. Οι αναμνήσεις μου…

Χρηστικά Site:

Γνωρίζοντας την Αθήνα!

Ένα από τα πράγματα που θα δείτε να κάνουμε σ' αυτό το site είναι ότι προσπαθούμε να γνωρίσουμε την Αθήνα. Τους τόπους που κινούμαστε, που περπατάμε, που πορευόμαστε.
Έτσι, συχνά - πυκνά, θα δείτε τέτοιες παρουσιάσεις με δρόμους, πλατείες, γειτονιές, είτε του ιστορικού κέντρου, είτε της περιφέρειας.
Μας αρέσει και το κάνουμε αυτό με χαρά, όπως εδώ που βλέπετε κάτι από την πλατεία Κοραή με τον Λυκαβηττό στο βάθος, από το κέντρο της Αθήνας, το πανεπιστήμιο.
Νίκος Ελ. Θεοδωράκης

Θα χαρώ πολύ να δω εκτεταμένα τις απόψεις σας. Γράψτε μου εδώ: nikosth2004@yahoo.gr

Για την επικοινωνία μας στείλτε μου SMS στο τηλέφωνο 6932212755 που εξυπηρετείται από την VODAFON. 

Είμαστε στον 22ο χρόνο!

Ποιος είναι ο δημοσιογράφος, Νίκος Ελ. Θεοδωράκης, που έχει την ευθύνη της ενημέρωσης και διαχείρισης αυτoύ του Site σε καθημερινή βάση; Δείτε ΕΔΩ. Κι ΕΔΩ δείτε επίσης λίγα πράγματα για την ιστορία αυτού του ιστότοπου.

Περάσαμε υπέροχα στην Τέμενη Αιγίου

Τελικά τα καταφέραμε και περάσαμε όμορφα, τη μια βδομάδα, από 10-17 Σεπτέμβρη του 2022 που πήγαμε στο παραθεριστικό κέντρο του ΟΠΑΚΕ ΟΤΕ στην Τέμενη Αιγίου. Πετύχαμε αυτό που θέλαμε. Να ξεκουραστούμε, να αλλάξουμε παραστάσεις, να φορτώσουμε τις μπαταρίες μας για το χειμώνα που έρχεται και που όλα δείχνουν ότι θα έχει ένα μεγάλο βαθμό δυσκολίας, καθώς όλα γύρω μας, ακριβαίνουν και η ανασφάλεια τα κάνει όλα χειρότερα. Ευτυχώς η ελπίδα μας για κάτι καλύτερο έχει πολύ ισχυρή βάση.

Δείτε μερικά δημοσιεύματα που κάναμε ΕΔΩ κι ΕΔΩ κι ΕΔΩ κι ΕΔΩ κι ΕΔΩ κι ΕΔΩ κι ΕΔΩ κι ΕΔΩ κι ΕΔΩ

Η Άνοιξη «ψιθυρίζει» στην οδό Χρυσολωρά…

16 Μαρτίου 2026 / Σχολιάστε

Καθώς μετράμε αντίστροφα για την εαρινή ισημερία, η φύση στο Περιστέρι φαίνεται πως βιάζεται να φορέσει τα γιορτινά της. Μια βόλτα στην οδό Χρυσολωρά, αρκεί για να πείσει και τον πιο δύσπιστο ότι η Άνοιξη είναι ήδη εδώ, κάνοντας αισθητή την παρουσία της, με τον πιο όμορφο τρόπο. Οι εικόνες που κατέγραψε ο φακός μας χθες, είναι γεμάτες φως και ελπίδα.

Τα δέντρα, αν και ακόμα γυμνά από φύλλα, έχουν γεμίσει με λευκά και απαλά ροζ άνθη, δημιουργώντας μια υπέροχη αντίθεση με το αστικό τοπίο και τον γαλάζιο αττικό ουρανό. Είναι η «τρελή» αμυγδαλιά που ανθίζει πρώτη απ’ όλα ή κάποιο άλλο μέλος της οικογένειας των πυρηνόκαρπων (όπως η βερικοκιά ή η ροδακινιά); Η έλλειψη φύλλων και η μορφή των ανθέων παραπέμπουν έντονα στην αμυγδαλιά, τον παραδοσιακό προάγγελο της Άνοιξης, αλλά η φύση πάντα κρατάει τα μυστικά της για λίγο ακόμα.

Εμείς θα συνεχίσουμε να παρακολουθούμε την εξέλιξή τους και, μόλις εμφανιστούν τα πρώτα φύλλα ή οι καρποί, θα σας ενημερώσουμε με βεβαιότητα για την ταυτότητα των όμορφων «πρωταγωνιστών» της οδού Χρυσολωρά. Μέχρι τότε, ας απολαύσουμε αυτές τις μικρές δόσεις ομορφιάς στην καθημερινότητά μας! Είναι υπόσχεση που θα τη δείτε στο πέρασμα του χρόνου να υλοποιείται μπροστά στα μάτια σας…

Οι “νόστιμες” και χρηστικές αυλές του Περιστερίου

16 Μαρτίου 2026 / Σχολιάστε

Περπατώντας χθες το πρωί στους δρόμους του Περιστερίου, η ματιά μου στάθηκε σε κάτι που συχνά προσπερνάμε βιαστικά: στις ανθισμένες και καρποφόρες αυλές των σπιτιών. Εκεί που το τσιμέντο υποχωρεί, η φροντίδα των ανθρώπων έχει δημιουργήσει μικρούς, προσωπικούς παραδείσους. Σε μια από αυτές τις αυλές, μια μουσμουλιά στέκει φορτωμένη με καρπούς.  Αν και ακόμα πράσινοι, οι καρποί της είναι εκεί, ευδιάκριτοι, περιμένοντας τον ήλιο να τους δώσει το χρυσαφένιο τους χρώμα.

Δίπλα της, μια λεμονιά γεμάτη κατακίτρινα λεμόνια μοιάζει να προσκαλεί τους ιδιοκτήτες της να γευτούν τους καρπούς των κόπων τους. Υπάρχει μια ανεκτίμητη αξία σε αυτή την εικόνα. Οι άνθρωποι αυτοί επιλέγουν να αφήσουν τον καρπό να ωριμάσει πάνω στο δέντρο. Δεν βιάζονται. Ξέρουν ότι μόνο έτσι η φύση θα δώσει όλα τα αρώματα, τη νοστιμιά και τα θρεπτικά συστατικά που κρύβει μέσα της. Είναι ένα μάθημα υπομονής και σεβασμού στον κύκλο της ζωής.

Λίγο πιο πέρα, στον ακάλυπτο, η εικόνα αλλάζει αλλά η γοητεία παραμένει. Άλλα δέντρα, χωρίς καρπούς αυτή τη φορά, υψώνουν τα κλαδιά τους στον γαλάζιο ουρανό. Μπορεί να μην προσφέρουν τροφή, προσφέρουν όμως, σκιά τις ζεστές μέρες του καλοκαιριού, οξυγόνο στην καρδιά της πόλης. Κι επίσης οπτική ηρεμία σε μια καθημερινότητα που συχνά μας πιέζει. Αυτές οι μικρές οάσεις στο Περιστέρι, μας υπενθυμίζουν ότι η πόλη μπορεί να είναι “πράσινη” και φιλόξενη.

Είναι υπέροχο να βλέπεις ανθρώπους να επενδύουν χρόνο και αγάπη για να φυτέψουν κάτι που θα τους προσφέρει μια φρέσκια γεύση ή απλώς μια όμορφη θέα από το παράθυρο τους. Ας πάρουμε παράδειγμα από αυτές τις αυλές. Ακόμα και ένας μικρός χώρος αρκεί για να φυτέψουμε την ελπίδα και την ομορφιά. Αν ήμασταν στοιχειωδώς συνεργάσιμοι, έτσι θα ήθελα να κάνουμε και τον μικρό ακάλυπτο δίπλα στην πυλωτή της δικής μας πολυκατοικίας…

Από τα ΕΛΤΑ στο Car Rental, ένα βήμα δρόμος

15 Μαρτίου 2026 / Σχολιάστε

Κάποια κτίρια περιμένουν χρόνια έναν νέο ένοικο και υπάρχουν άλλα που αλλάζουν ταυτότητα πριν καλά-καλά το καταλάβουμε. Η περίπτωση του καταστήματος στη συμβολή της Λένορμαν 71 και Ερετρίας ανήκει σίγουρα στη δεύτερη κατηγορία. Εκεί που μέχρι πρόσφατα εξυπηρετούσαν τα Ελληνικά Ταχυδρομεία (ΕΛΤΑ), οι ρυθμοί άλλαξαν «εν μία νυκτί».

Οι μπλε επιγραφές έδωσαν τη θέση τους στο μαύρο και το κόκκινο, καθώς ο χώρος ανακαινίστηκε πλήρως για να φιλοξενήσει τη νέα έδρα της Auto Liatis.

Η επιλογή της τοποθεσίας δεν είναι τυχαία. Η οδός Λένορμαν αποτελεί διαχρονικά μια από τις «αρτηρίες» της Αθήνας που ευδοκιμεί η επιχειρηματικότητα γύρω από το αυτοκίνητο, τις ενοικιάσεις και τις πωλήσεις.

Τι άλλαξε στο σημείο:

  • Ταχύτητα: Η μετάβαση από το δημόσιο κατάστημα στην ιδιωτική επιχείρηση έγινε με ρυθμούς που σπανίζουν για τα δεδομένα της περιοχής.
  • Αισθητική: Ο χώρος απέκτησε μια σύγχρονη, «industrial» όψη που ταιριάζει με τον χαρακτήρα των υπηρεσιών (Car Rental, Ταξί, Εμπορία).
  • Νέα Ζωή: Εκεί που η λειτουργία των ΕΛΤΑ ολοκληρώθηκε, ξεκινά άμεσα μια νέα δραστηριότητα, δίνοντας ζωή σε ένα κομβικό σημείο του δρόμου.

Είναι τελικά θέμα σωστού timing ή σωστού μέρους; Μάλλον και τα δύο. Το σίγουρο είναι ότι η Λένορμαν συνεχίζει να εξελίσσεται, αποδεικνύοντας ότι στον κόσμο των επιχειρήσεων, ο χρόνος είναι χρήμα και η προσαρμοστικότητα το παν.

“Δεύτερη ματιά” στη Στουρνάρη και το Πολυτεχνείο

15 Μαρτίου 2026 / Σχολιάστε

Υπάρχουν σημεία στην Αθήνα που νομίζεις πως τα ξέρεις απ’ έξω. Το Πολυτεχνείο είναι ένα από αυτά. Έχουμε γράψει για την ιστορία του, για το βάρος του ονόματός του, για τη σημασία του. Χθες, όμως, αποφασίσαμε να αφήσουμε την ιστορία για λίγο στην άκρη και να περπατήσουμε το γύρο του τετραγώνου με μια διαφορετική, σχεδόν περιπατητική διάθεση. Εστιάσαμε το βλέμμα μας στη Στουρνάρη.

Εκεί που οι τοίχοι του ιστορικού ιδρύματος γίνονται καμβάς για τη φωνή της πόλης — άλλοτε με συνθήματα και αφίσες που δηλώνουν παρόν στα παγκόσμια γεγονότα, και άλλοτε με τα σημάδια του χρόνου πάνω στο μάρμαρο και το χρώμα. Περπατώντας, η ματιά εναλλάσσεται. Η επιβλητική αρχιτεκτονική και οι κλασικές γραμμές του Πολυτεχνείου, που στέκουν αγέρωχες παρά τη φθορά και τα γκράφιτι.

Η κίνηση της πόλης: Τα κίτρινα ταξί, οι μηχανές που ελίσσονται στο μποτιλιάρισμα της Πατησίων, οι πολυκατοικίες με τα αμέτρητα μπαλκόνια που κοιτάζουν αφ’ υψηλού τη βοή του δρόμου. Η καθημερινή ανάπαυλα.Μια στάση για καφέ στο “White Turtle”, εκεί που οι φοιτητές, οι περαστικοί και οι μόνιμοι κάτοικοι γίνονται ένα, σε μια γωνιά που μοιάζει να βγάζει τη γλώσσα στη βιασύνη της πόλης.

Γιατί συχνά η ομορφιά κρύβεται στη λεπτομέρεια που προσπεράσαμε χίλιες φορές. Στο φως που πέφτει πάνω στην πινακίδα της οδού Πατησίων, στη γεωμετρία μιας μπλε πολυκατοικίας που ξεχωρίζει στον ορίζοντα, στο ζωντανό μωσαϊκό των ανθρώπων που διασταυρώνονται στα στενά των Εξαρχείων. Δεν κάναμε ανασκαφή στο παρελθόν. Κάναμε μια βουτιά στο τώρα.

Ένα όμορφο στιγμιότυπο από την Καπνικαρέα

14 Μαρτίου 2026 / Σχολιάστε

Υπάρχουν στιγμές που η Αθήνα παύει να είναι η “απρόσωπη μεγαλούπολη” και μεταμορφώνεται σε ένα ζωντανό σκηνικό γεμάτο συναίσθημα. Μια τέτοια στιγμή ζήσαμε πρόσφατα στην πλατεία της Καπνικαρέας, όταν ο χώρος γέμισε ξαφνικά από τις φωνές και την παρουσία μιας μεγάλης παρέας παιδιών.

Σε ένα σημείο όπου η ιστορία αιώνων στέκει σιωπηλή, η άφιξη αυτών των νέων ανθρώπων έφερε μια αναπάντεχη ενέργεια. Παρά το γεγονός ότι ζούμε σε μια εποχή που η τεχνολογία και το σύστημα συχνά μας ωθούν στην απομόνωση και την ατομικότητα, η εικόνα αυτή μας θύμισε τη δύναμη της ομάδας.

Γιατί η στιγμή ήταν ξεχωριστή:

  • Το Δέσιμο: Παρά τα κινητά τηλέφωνα στα χέρια —το σύγχρονο “παράθυρο” του καθενός— η φυσική τους παρουσία στον ίδιο χώρο, η κοινή τους ανάπαυλα στα πεζούλια της εκκλησίας, μαρτυρούσε την ανάγκη για το “μαζί”.
  • Η Αντίθεση: Η βυζαντινή ομορφιά του ναού να αγκαλιάζει τη σύγχρονη αισθητική των εφήβων, δημιουργώντας μια γέφυρα ανάμεσα στο παρελθόν και το μέλλον.
  • Η Ελπίδα: Μέσα στον θόρυβο της Ερμού, αυτή η “στάση” των παιδιών λειτούργησε ως μια υπενθύμιση ότι η ανθρώπινη σύνδεση παραμένει η ουσία της πόλης μας.

Καταγράψαμε αυτή τη στιγμή ως κάτι εξαιρετικό. Όχι απλώς ως μια εκδρομή, αλλά ως μια απόδειξη ότι η συλλογικότητα βρίσκει πάντα τον τρόπο να ανθίζει, ακόμα και στα πιο πολυσύχναστα πεζοδρόμια.

Πολιτισμός που «λερώνεται» από την αδιαφορία

14 Μαρτίου 2026 / Σχολιάστε

Σε μια Αθήνα που τρέχει με εξαντλητικούς ρυθμούς, ο Λόφος του Κολωνού παραμένει ένας από τους λίγους προορισμούς που προσφέρουν την πολυτέλεια της ηρεμίας. Ένας περίπατος ανάμεσα στα δέντρα και τα πέτρινα μονοπάτια του είναι το ιδανικό “αντίδοτο” για την καθημερινότητά μας. Όμως, η εικόνα που αντικρίζει ο επισκέπτης σήμερα, απέχει πολύ από το ειδυλλιακό τοπίο που θα έπρεπε να είναι. Εκεί που περιμένεις να καθίσεις σε ένα πέτρινο παγκάκι για να ξεκουραστείς και να απολαύσεις τη φύση, έρχεσαι αντιμέτωπος με μια άλλη πραγματικότητα.

Τα παγκάκια, οι τοίχοι και οι διαδρομές έχουν μετατραπεί σε καμβά για συνθήματα και άναρχα γκράφιτι. Είναι άραγε αυτή μια αυθεντική «έκφραση γνώμης»; Ή μήπως είναι απλώς μια πράξη που υποβαθμίζει τον δημόσιο χώρο και προσβάλλει την αισθητική όλων μας; Το ερώτημα που προκύπτει αυθόρμητα από κάθε πολίτη είναι ένα: Υπάρχει κάποια αρμόδια αρχή που να ενδιαφέρεται; Δεν αρκεί μόνο η ύπαρξη του πράσινου.

Χρειάζεται συντήρηση, φροντίδα και άμεση αποκατάσταση των ζημιών. Το να σβηστούν αυτές οι ασχήμιες και να καθαριστούν οι πέτρινες κατασκευές είναι το ελάχιστο που οφείλει ο δήμος και οι αρμόδιοι φορείς σε έναν χώρο με τόσο βαριά ιστορία. Ο Λόφος του Κολωνού μας ανήκει. Είναι χρέος μας να τον σεβόμαστε, αλλά είναι και χρέος της πολιτείας να τον προστατεύει από την υποβάθμιση.

Εκεί που η Τραγωδία συναντά την Ιστορία…

13 Μαρτίου 2026 / Σχολιάστε

Στην κορυφή του κατάφυτου λόφου του Κολωνού, εκεί που ο Σοφοκλής τοποθέτησε το τέλος του Οιδίποδα και την ιερή κατοικία των Ευμενίδων, υψώνονται σήμερα μερικά από τα πιο ατμοσφαιρικά μνημεία της Αθήνας. Αν ανηφορίσετε πίσω από το θερινό δημοτικό θέατρο, απέναντι από το σημείο που κάποτε έσφυζε από ζωή το θρυλικό καφέ του Καπράλου, θα βρεθείτε μπροστά σε μια περιφραγμένη γωνιά γεμάτη μνήμη και μάρμαρο.

Τα μνημεία που βλέπουμε σήμερα είναι αφιερωμένα σε δύο κορυφαίους μελετητές του ελληνικού πολιτισμού, οι οποίοι ζήτησαν να ταφούν ή να τιμηθούν σε αυτόν τον ιερό λόφο, λόγω της αγάπης τους για την αρχαιότητα: Charles Lenormant (Σαρλ Λενορμάν): Ο Γάλλος αρχαιολόγος και φιλέλληνας πέθανε στην Αθήνα το 1859. Η επιθυμία του ήταν να αναπαυθεί στον Κολωνό. Η μαρμάρινη επιτύμβια στήλη (σε σχήμα αρχαίου λουτροφόρου αγγείου) που βλέπουμε, φιλοτεχνήθηκε προς τιμήν του. Μάλιστα, η καρδιά του τάφηκε στην κορυφή του λόφου, μέσα σε μια μαρμάρινη λήκυθο.

Karl Ottfried Müller (Καρλ Ότφριντ Μίλερ): Δίπλα βρίσκεται η στήλη του μεγάλου Γερμανού αρχαιολόγου, ο οποίος πέθανε επίσης στην Αθήνα το 1840. Ο Μίλερ ήταν από τους πρώτους που ταύτισαν τον λόφο αυτό με τον αρχαίο δήμο του Ιππίου Κολωνού. Η μαρμάρινη πλάκα πάνω στον βράχο είναι μια πιο σύγχρονη προσθήκη-αφιέρωμα στον “οικοδεσπότη” του λόφου, τον Σοφοκλή. Αναγράφει το όνομά του, την ιδιότητά του ως “Κολωνιάτης” και παραθέτει τους τίτλους των κορυφαίων έργων του, όπως ο Οιδίπους Τύραννος και ο Οιδίπους επί Κολωνώ.

Πλοήγηση άρθρων

← Προηγούμενα άρθρα Επόμενα άρθρα →

Content by: Nikos Theodorakis

WordPress / Academica WordPress Θέμα από WPZOOM