Μια αόρατη, βαριά σιωπή απλώνεται κάθε φορά που το αυτοκίνητο πλησιάζει τις αναχωρήσεις του αεροδρομίου «Ελευθέριος Βενιζέλος». Η διαδρομή μέχρι εκεί είναι γεμάτη από κουβέντες της τελευταίας στιγμής, γελάκια που προσπαθούν να καλύψουν τη συγκίνηση και την αναπόληση των ημερών που μόλις πέρασαν. Όμως μόλις πατήσεις το πόδι σου στο πεζοδρόμιο, έξω από τις πύλες, η πραγματικότητα θα σε βρει ακαριαία. Οι διακοπές του Κώστα και της Άννυς έφτασαν στο τέλος τους και η ώρα της επιστροφής είναι πλέον αναπόφευκτη. Η στιγμή του αποχαιρετισμού είναι πάντα η πιο σκληρή. Δεν έχει σημασία πόσες φορές το έχεις ζήσει, ούτε πόσο καλά προετοιμασμένος νομίζεις ότι είσαι.
Η καρδιά σφίγγεται αυθόρμητα. Το βλέπεις στα χέρια που απλώνονται για μια τελευταία, σφιχτή αγκαλιά—μια αγκαλιά που προσπαθεί να χωρέσει όλη την αγάπη, τη φροντίδα και τη νοσταλγία των ημερών που μοιραστήκατε. Το βλέπεις στα φιλιά στο μάγουλο, στα βλέμματα που ανταλλάσσονται χωρίς να χρειάζονται λόγια, στη φροντίδα της τελευταίας στιγμής όταν τακτοποιούνται οι τσάντες και ελέγχονται τα φερμουάρ στα σακίδια πάνω στις βαλίτσες. Είναι εκείνες οι μικρές, μηχανικές κινήσεις έξω από το κτίριο των αναχωρήσεων που προσπαθούν να κερδίσουν λίγα ακόμη δευτερόλεπτα. Ένα τελευταίο άγγιγμα, μια διορθωτική κίνηση στις χειραποσκευές, μια κουβέντα για να σπάσει η αμήχανη συγκίνηση.
Και μετά, το πέρασμα της διάβασης. Η στιγμή που γυρίζουν την πλάτη προς την είσοδο του αεροδρομίου, σέρνοντας τις βαλίτσες τους προς τις αυτόματες πόρτες, αφήνοντας πίσω τους το γαλανό αττικό φως και την οικογενειακή ζεστή συντροφιά. Ο αποχαιρετισμός είναι σκληρός και για τις δύο πλευρές. Για αυτούς που ταξιδεύουν και επιστρέφουν στη δική τους ρουτίνα, αλλά και για εκείνους που μένουν πίσω, κοιτάζοντας τις πλάτες των αγαπημένων τους να απομακρύνονται. Η επιστροφή στην καθημερινότητα μετά από τέτοιες στιγμές δεν είναι ποτέ εύκολη. Πρέπει να μαζέψεις τα κομμάτια σου, να ξαναμπείς στους ρυθμούς σου και να συνεχίσεις από εκεί που το είχες αφήσει πριν έρθουν εκείνοι.
Όμως, μέσα σε αυτή τη γλυκόπικρη γεύση του αποχαιρετισμού, κρύβεται και κάτι πανέμορφο: η επιβεβαίωση της αγάπης. Αν δεν πονούσε ο αποχαιρετισμός, δεν θα είχαν τόση αξία οι στιγμές που προηγήθηκαν. Οι αναμνήσεις των διακοπών, τα γέλια, τα κοινά τραπέζια και οι βόλτες είναι πλέον ασφαλισμένα στις αποσκευές της καρδιάς. Και όσο δύσκολο κι αν είναι το αντίο στο «Ελ. Βενιζέλος», η ελπίδα της επόμενης συνάντησης είναι αυτή που δίνει τη δύναμη για να συνεχίσεις. Καλό ταξίδι να έχετε παιδιά! Ευχή μας, να φτάσετε ασφαλείς στον προορισμό σας. Η ξεκούραση θα έρθει στο χρόνο της…