Αρχική » 2026 (Σελίδα 39)

Αρχείο έτους 2026

Το αρχείο του ΘΡΑΨΑΝΙΩΤΗ

Τίποτα δεν πάει χαμένο. Δείτε ΕΔΩ το αρχείο του ΘΡΑΨΑΝΙΩΤΗ με όλα τα δημοσιεύματα από τη δημιουργία του μέχρι σήμερα…

Τελευταίες Αναρτήσεις:
Οι επισκέπτες μας

0 6 9 7 9 5

Μπορείτε να σχολιάσετε τα θέματα μας...
Το να εκφράζεται κανείς εδώ στον ΘΡΑΨΑΝΙΩΤΗ είναι πολύ σπουδαίο για
μας που το διαχειριζόμαστε, μας κάνει να χαιρόμαστε όταν διαβάζουμε τις απόψεις σας, τις θέσεις σας, για ζητήματα που το site "σκαλίζει".
Μπορείτε λοιπόν να μας γράφετε. Μόνο που, για να τα δείτε δημοσιευμένα εδώ, θα περιμένετε λιγάκι προκειμένου να… εγκριθούν.

Ακραία καιρικά φαινόμενα χειμώνα - καλοκαίρι...

Η ζωή μας ανάμεσα στις εποχές. Η φύση γύρω μας αλλάζει, αναγεννιέται από το χειμώνα. Κι εμείς το ίδιο! Το χρειαζόμαστε αυτό. Κάποτε, τα πράγματα ήταν πιο ευδιάκριτα ανάμεσα στις εποχές. Τώρα όχι πια...
Το καλοκαίρι του 2025 που ζούμε ήδη είναι ίσως το πιο θερμό των τελευταίων δεκαετιών. Μοιάζει με αυτό του 2024... Γεμάτο καύσωνες. Αυτό κάνει πολύ δύσκολη τη ζωή μας... Οι μετεωρολόγοι μας προετοίμασαν από νωρίς και το ζούμε στο έπακρο. Και ο χειμώνας ήταν γεμάτος ακραία καιρικά φαινόμενα. Κρύο, άνυδρος καιρός, επικίνδυνος... Εμείς, που έχουμε επιλέξει να γνωρίζουμε, τι μας επιφυλάσσει το μέλλον, είμαστε σε πολύ πιο πλεονεκτική θέση από την υπόλοιπη ανθρωπότητα. Υπομονή λοιπόν και δύναμη. Όλα εξελίσσονται όπως έχει προβλεφθεί!
Ιανουάριος 2026
Κ Δ Τ Τ Π Π Σ
 123
45678910
11121314151617
18192021222324
25262728293031

Ένα site που φτιάχτηκε μέσα στην πανδημία, όταν η Σούλα αποφάσισε να ασχοληθεί με κάτι που αγαπάει και λατρεύει να φτιάχνει. Τα χειροποίητα κοσμήματα! Μπορείτε να το δείτε ΕΔΩ…

Η αγγειοπλαστική παράδοση του Θραψανού Ηρακλείου Κρήτης

Η πλούσια και μακραίωνη παράδοση της αγγειοπλαστικής τέχνης στο χωριό Θραψανό Ηρακλείου το έχει αναδείξει ως το μεγαλύτερο κέντρο αγγειοπλαστικής στην Κρήτη, σταθμό για την ιστορία της νεότερης ελληνικής κεραμικής τέχνης. Σήμερα, στο χωριό εξακολουθούν να λειτουργούν εργαστήρια που κατασκευάζουν ακόμα μικρά και μεγάλα αποθηκευτικά αγγεία, γνωστά ως «θραψανιώτικα πιθάρια», τα οποία διακινούνται τόσο στην Ελλάδα, όσο και το εξωτερικό. Δείτε ΕΔΩ κι ένα υπέροχο ντοκιμαντέρ για την αγγειοπλαστική στο Θραψανό από την ΕΡΤ 3 που παίχτηκε τον Φλεβάρη του 2024. Κι ΕΔΩ ένα δημοσίευμα της εφημερίδας ΚΑΘΗΜΕΡΙΝΗΣ για το χωριό μου. Δείτε ΕΔΩ ένα δημοσίευμα από τη ΦΩΝΗ του Μαλεβιζίου που δημοσιεύτηκε το 2026.

Ένας Θραψανιώτης Αγγειοπλάστης μιλά στην T.V.

Η ώρα του δειλινού...

Αναμφισβήτητα είναι η πιο όμορφη ώρα! Η ώρα του δειλινού. Φτάνει να είσαι εκεί. Την κατάλληλη ώρα, στο κατάλληλο μέρος και να απολαμβάνεις, λεπτό το λεπτό όλη αυτή την εξαιρετική εικόνα που δεν διαρκεί και πολύ.
Αυτό είναι. Να ζεις το κάθε λεπτό, να ανασαίνεις τον αέρα και να ευχαριστείς Εκείνον που έδωσε αυτό το δώρο για μας. Και να το εκτιμάμε!
Μερικοί άνθρωποι δεν ξέρουν ή δεν μπορούν, δεν είναι σε θέση να απολαύσουν τίποτα. Ψάχνουν να βρουν τι κρύβεται πίσω από το καθετί και χάνουν την ουσία, τη ζωή. Μην το κάνετε αυτό στον εαυτό σας.

Μια ανάσα καλοκαιρινή στην Τζιά

Δυο μέρες μόλις, στα τελειώματα του Αυγούστου του 2022, καταφέραμε να πάμε στη Τζιά, καλεσμένοι φίλων μας προκειμένου να μας φιλοξενήσουν. Και περάσαμε τόσο όμορφα που θα το κουβεντιάζουμε για καιρό.
Τι είναι αυτό που κάνει δεκτικούς τους ανθρώπους στο καλό, σε μια όμορφη κουβέντα, σε μια παρέα που αξίζει να τη ζήσεις και να την απολαύσεις παρά τις δυσκολίες; Το γεγονός ότι είμαστε άνθρωποι με αδυναμίες, αλλά προσπαθούμε να κάνουμε το καλύτερο που μπορούμε. Αυτό είναι το μυστικό!

Ραδιόφωνα

Πατήστε ΕΔΩ κι ΕΔΩ κι ΕΔΩ κι ΕΔΩ κι ΕΔΩ κι ΕΔΩ  κι ΕΔΩ κι ΕΔΩ για να ακούσετε επιλεγμένα, μουσικά, διαδικτυακα ραδιόφωνα που εκπέμπουν και στα FM... Άρα, μπορείτε να τα ακούσετε και από ένα συμβατικό ραδιόφωνο ή από το κινητό σας...

Πρωτοσέλιδα εφημερίδων:

Στήλες για τα media:

Οι εφημερίδες της Κρήτης:

Αξιόλογα Site:

Στο Πήλιο, Μάιος του 2022

Ήταν ένα ταξίδι μέσα στον Μάη… Έκανε ακόμα την ψυχρούλα του, αλλά το απολαύσαμε. Είχαμε ένα απωθημένο και το ικανοποιήσαμε. Πριν μερικά χρόνια που είχαμε πάει ένα Παρασκευο Σαββατο Κύριακο δεν το χαρήκαμε, δεν το περπατήσαμε επειδή το πρώτο πρωινό που σηκωθήκαμε βρήκαμε ένα χιόνι, καμιά 20ριά πόντους στρωμένο.
Στην κεντρική σελίδα του αρχείου του ΘΡΑΨΑΝΙΩΤΗ θα δείτε  αρκετά δημοσιεύματα. Αλλά μπορείτε να τα δείτε και από ΕΔΩ κι ΕΔΩ κι ΕΔΩ κι ΕΔΩ κι ΕΔΩ.

Αγγειοπλάστες του σήμερα

Από γενιά σε γενιά περνάει αυτή η τέχνη, του αγγειοπλάστη. Κι αν την αγκάλιαζε λίγο η Πολιτεία, όλα θα ήταν καλύτερα. Στη φωτογραφία είναι ο πατέρας μου, Λευτέρης του Κουμαλή, ως αγγειοπλάστης. Τον ακολούθησε ο γιός του, ο Κωστής Θεοδωράκης και ο εγγονός του, ο Μανώλης Βολυράκης και δίπλα του ο γιος του, ο Αγησίλαος. Δείτε ΕΔΩ ένα πολύ όμορφο δημοσίευμα από το το περιοδικό "Κ" που συνοδεύει, κάθε Κυριακή, την έκδοση της ΚΑΘΗΜΕΡΙΝΗΣ. Για να καταλάβετε τι λέω…

Οι γονείς μου, Λευτέρης και Παπαδιώ

Ο πατέρας μου και η μάνα μου, ο Λευτέρης και η Παπαδιώ, σε μια φωτογραφία από το γάμο της Ελένης, της κόρης της Γεωργίας μας. Ήταν σε ένα κέντρο στα Πεζά, όπου έκαναν το γλέντι. Για πάντα στην καρδιά μου, ως ότι πιο ακριβό έχω. Ανυπομονώ να τους ξαναδώ στο νέο κόσμο!

Το σπίτι μας στο χωριό

Σχεδόν τα κατάφερα να φτιάξω το σπίτι στο χωριό, κληρονομιά από τους γονείς μου, αν και μου κόστισε πολύ. Έχει ακόμα κάποιες δουλειές που πρέπει να γίνουν, αλλά σιγά - σιγά.
Μακάρι να φτιάξουν τα πράγματα και να περνάμε κάνα δυο μήνες το καλοκαίρι, εκεί. Θα μας έκανε καλό, από πολλές απόψεις... Εδώ σε έναν πίνακα ζωγραφικής μιας Γερμανίδας που φιλοξενήσαμε κάποτε και μας τον έκανε δώρο. Είναι το σπίτι μας όπως ήταν τότε! Η υπογραφή λέει, 1992!
Τα αδέλφια μου. Λιγοστεύουμε!

Μια οικογενειακή φωτογραφία που έβγαλα με τα αδέλφια μου στο γάμο τη Πόπης, της κόρης του Κωστή μας. Επάνω από αριστερά η Γεωργία μας, δεν ζει πια. Δείτε ΕΔΩ μερικά πράγματα για αυτήν. Κάτω, από αριστερά, η Στασούλα μας, δείτε για αυτήν ΕΔΩ, δίπλα της η Μαλάμω, δείτε γι’ αυτήν ΕΔΩ και δίπλα της ο Κωστής μας, που και εκείνος δεν ζει πια, δείτε ΕΔΩ.

ΗΛΕΚΤΡΙΚΟΣ Σιδηρόδρομος τ. 183

Αυτή είναι η εφημερίδα των συνταξιούχων των ΗΣΑΠ "ΗΛΕΚΤΡΙΚΟΣ Σιδηρόδρομος" τ. 183 που κυκλοφορεί τώρα. Για να τη δείτε πατήστε ΕΔΩ. Κι ΕΔΩ το τ. 182, ΕΔΩ το τ.181 ΕΔΩ το τ. 180, ΕΔΩ το τ. 179, ΕΔΩ το τ.178, ΕΔΩ το τ. 177, ΕΔΩτο τ. 176, ΕΔΩ τ. 175, ΕΔΩ το τ. 174, ΕΔΩ το τ. 173, ΕΔΩ το τ. 172, ΕΔΩ το τ. 171, ΕΔΩ το τ. 170, ΕΔΩ το τ. 169, ΕΔΩ το τ.168, ΕΔΩ το τ.167 ΕΔΩ το τ.166, ΕΔΩ το τ. 165, ΕΔΩ το τ.164, ΕΔΩ το τ. 163, ΕΔΩ το τ.162. Τριάντα χρόνια αδιάλειπτης έκδοσης από τη γέννηση της, είναι μια μεγάλη επιτυχία. Παλιότερα τεύχη μπορείτε να τα δείτε σε PDF αρχείο, πηγαίνοντας στο Αρχείο του ΘΡΑΨΑΝΙΩΤΗ. Δείτε κι ΕΔΩτο site του Σωματείου που επιμελούμαστε δημοσιογραφικά...

“Τύπος των συνταξιούχων σιδηροδρομικών” τ. 449

Έτοιμο και το 449 φύλλο... Δείτε το ΕΔΩ, Κι ΕΔΩ το τ.448, ΕΔΩ το τ.447, ΕΔΩ το τ.466, ΕΔΩ το τ.445, ΕΔΩ το τ.444, ΕΔΩ, το τ. 443, ΕΔΩ το τ. 442, ΕΔΩ το τ. 441, ΕΔΩ το τ. 440, ΕΔΩ το τ. 439, ΕΔΩ το τ. 438, ΕΔΩτο τ. 437, ΕΔΩ το τ. 436, ΕΔΩ το τ. 435, ΕΔΩ το τ. 434,  ΕΔΩ το τ. 433, ΕΔΩ το τ. 432, ΕΔΩ το τ. 431,  ΕΔΩ το τ. 430, ΕΔΩ το τ. 429, ΕΔΩ το τ. 428, ΕΔΩ το τ. 427, ΕΔΩ το τ. 426, ΕΔΩ το τ. 425, ΕΔΩ το τ. 424, ΕΔΩ το τ. 423, ΕΔΩ το τ. 422, ΕΔΩ το τ. 421, ΕΔΩ το τ. 420, ΕΔΩ το τ. 419, ΕΔΩ το τ. 418, ΕΔΩ το τ. 417, ΕΔΩ το τ. 416, ΕΔΩ το τ. 415, ΕΔΩ το τ. 414, ΕΔΩ το τ. 413, ΕΔΩ το τ. 412, ΕΔΩ το τ. 411, ΕΔΩ το τ. 410, ΕΔΩ το τ. 409, ΕΔΩ το τ. 408, ΕΔΩ το τ. 407, ΕΔΩ το τ. 406, ΕΔΩ το τ. 405 ΕΔΩ το τ. 404 ΕΔΩ το τ. 403 ΕΔΩ το τ. 402, ΕΔΩ το τ. 401, ΕΔΩ το τ.400, ΕΔΩ το τ.399, ΕΔΩ το τ.398, ΕΔΩ το τ.397, ΕΔΩ το τ.396, ΕΔΩ το τ.395 ΕΔΩ το τ.394  ΕΔΩ το τ.393 ΕΔΩ το τ. 392, ΕΔΩ το τ. 391, ΕΔΩ το τ. 390, ΕΔΩ το τ. 389, ΕΔΩ το τ. 388, ΕΔΩ το τ. 387, ΕΔΩ τ. 386 και το 385 ΕΔΩ. Σε συνάρτηση μάλιστα με το Blog, δείτε το ΕΔΩ, είναι αυτό που λειτουργεί τώρα, με πιο συχνή ενημέρωση...

Ο τόπος που αγαπώ

Αγαπώ την Κρήτη και το χωριό μου, το Θραψανό… Γράφω γι' αυτά με μια νοσταλγία. Είχα κάποτε σχέδια. Δεν είμαι βέβαιος πια, αν μπορώ να τα πραγματοποιήσω. Όταν όμως αλλάξουν τα πράγματα θα ήθελα να περνάω εδώ μερικούς μήνες, κυρίως καλοκαιρινούς. Είναι ο τόπος μου. Οι ρίζες μου. Οι αναμνήσεις μου…

Χρηστικά Site:

Γνωρίζοντας την Αθήνα!

Ένα από τα πράγματα που θα δείτε να κάνουμε σ' αυτό το site είναι ότι προσπαθούμε να γνωρίσουμε την Αθήνα. Τους τόπους που κινούμαστε, που περπατάμε, που πορευόμαστε.
Έτσι, συχνά - πυκνά, θα δείτε τέτοιες παρουσιάσεις με δρόμους, πλατείες, γειτονιές, είτε του ιστορικού κέντρου, είτε της περιφέρειας.
Μας αρέσει και το κάνουμε αυτό με χαρά, όπως εδώ που βλέπετε κάτι από την πλατεία Κοραή με τον Λυκαβηττό στο βάθος, από το κέντρο της Αθήνας, το πανεπιστήμιο.
Νίκος Ελ. Θεοδωράκης

Θα χαρώ πολύ να δω εκτεταμένα τις απόψεις σας. Γράψτε μου εδώ: [email protected]

Για την επικοινωνία μας στείλτε μου SMS στο τηλέφωνο 6932212755 που εξυπηρετείται από την VODAFON. 

Είμαστε στον 23ο χρόνο! Και είστε στον ανανεωμένο ΘΡΑΨΑΝΙΩΤΗ

Ποιος είναι ο δημοσιογράφος, Νίκος Ελ. Θεοδωράκης, που έχει την ευθύνη της ενημέρωσης και διαχείρισης αυτoύ του Site σε καθημερινή βάση; Δείτε ΕΔΩ. Κι ΕΔΩ δείτε επίσης λίγα πράγματα για την ιστορία αυτού του ιστότοπου.

Περάσαμε υπέροχα στην Τέμενη Αιγίου

Τελικά τα καταφέραμε και περάσαμε όμορφα, τη μια βδομάδα, από 10-17 Σεπτέμβρη του 2022 που πήγαμε στο παραθεριστικό κέντρο του ΟΠΑΚΕ ΟΤΕ στην Τέμενη Αιγίου. Πετύχαμε αυτό που θέλαμε. Να ξεκουραστούμε, να αλλάξουμε παραστάσεις, να φορτώσουμε τις μπαταρίες μας για το χειμώνα που έρχεται και που όλα δείχνουν ότι θα έχει ένα μεγάλο βαθμό δυσκολίας, καθώς όλα γύρω μας, ακριβαίνουν και η ανασφάλεια τα κάνει όλα χειρότερα. Ευτυχώς η ελπίδα μας για κάτι καλύτερο έχει πολύ ισχυρή βάση.

Δείτε μερικά δημοσιεύματα που κάναμε ΕΔΩ κι ΕΔΩ κι ΕΔΩ κι ΕΔΩ κι ΕΔΩ κι ΕΔΩ κι ΕΔΩ κι ΕΔΩ κι ΕΔΩ

Ένας ιστορικός θησαυρός στο Μοναστηράκι…

15 Μαΐου 2026 / Σχολιάστε

Πόσες φορές έχετε σταθεί στην πλατεία Μοναστηρακίου, κοιτάζοντας το επιβλητικό κτίριο με την τοξωτή στοά που δεσπόζει πάνω από τις γραμμές του Ηλεκτρικού; Το τζαμί Τζισταράκη, χτισμένο το 1759 από τον τότε βοεβόδα της Αθήνας, Μουσταφά Αγά Τζισταράκη, δεν είναι απλώς ένα μνημείο· είναι ένας σιωπηλός μάρτυρας της πολυπολιτισμικής διαδρομής της πόλης. Η σχέση του κτιρίου με τον πολιτισμό ξεκίνησε ουσιαστικά το 1918, όταν παραχωρήθηκε για τη στέγαση του τότε “Μουσείου Ελληνικών Χειροτεχνημάτων”.

Μετά από διάφορες μετονομασίες και περιπέτειες, το 1973 πήρε τη μορφή που γνωρίζουμε πολλοί, στεγάζοντας μέρος των συλλογών του Μουσείου Νεότερου Ελληνικού Πολιτισμού. Σήμερα, το τζαμί λειτουργεί ως παράρτημα του Μουσείου, φιλοξενώντας την εξαιρετική Συλλογή Κεραμικής του Β. Κυριαζόπουλου. Η επιλογή του χώρου δεν είναι τυχαία, καθώς η αρχιτεκτονική του τζαμιού δημιουργεί μια μοναδική ατμόσφαιρα που αναδεικνύει την παραδοσιακή τέχνη.

Γιατί αξίζει να το επισκεφτείτε; Η Αρχιτεκτονική Λεπτομέρεια: Παρατηρώντας την είσοδο, βλέπει κανείς την περίτεχνη λιθογλυπτική που επιβιώνει μέχρι σήμερα. Είναι μια ευκαιρία να δει κανείς από κοντά πώς η οθωμανική αισθητική «συνομιλεί» με το αθηναϊκό φως. Μια Γειτονιά – Μωσαϊκό: Η επίσκεψη στο τζαμί δεν είναι ολοκληρωμένη αν δεν συνδυαστεί με τη γύρω περιοχή.

Σε απόσταση αναπνοής βρίσκονται: Η Βιβλιοθήκη του Αδριανού, που στέκει ακριβώς δίπλα, θυμίζοντας τη ρωμαϊκή δόξα. Το Λουτρό των Αέρηδων, το μοναδικό δημόσιο λουτρό της Αθήνας που σώζεται. Το Νέο Μουσείο Νεότερου Ελληνικού Πολιτισμού, που απλώνεται σε μια ολόκληρη γειτονιά της Πλάκας με δεκάδες κτίρια-εκθέματα. Η καθημερινότητα μας κάνει συχνά να «τυφλωνόμαστε» απέναντι στα μνημεία που συναντάμε στον δρόμο μας.

Υπέροχο ηλιοβασίλεμα στην Αναστασιά Σερρών

14 Μαΐου 2026 / Σχολιάστε

Είναι κάτι στιγμές που η φύση αποφασίζει να ζωγραφίσει την πιο ειλικρινή εκδοχή του εαυτού μας πάνω στον ορίζοντα. Για τον φίλο μου τον Ηλία, αυτή η εικόνα δεν είναι απλώς ένα «όμορφο τοπίο». Είναι το δικό του σημείο αναφοράς. Ίσως η φωτογραφία να τραβήχτηκε στην Αναστασιά Σερρών. Και η τοποθεσία να έχει τη δική της ιστορία, ίσως πάλι να μην έχει καμία σημασία. Γιατί την ώρα που ο ήλιος ακουμπά απαλά τη γραμμή των βουνών και το χρυσό φως «λούζει» τους αγρούς, ο χρόνος σταματά παντού με τον ίδιο μαγικό τρόπο.

Ο Ηλίας βλέπει τον εαυτό του μέσα σε αυτό το κάδρο…

Αυτή η φράση κρατά όλη την ουσία. Συχνά αναζητούμε την ομορφιά έξω από εμάς, όμως οι πιο δυνατές εικόνες είναι εκείνες που λειτουργούν σαν καθρέφτες.

  • Είναι η ηρεμία πριν τη νύχτα;
  • Είναι η υπόσχεση πως, ό,τι κι αν έγινε σήμερα, ο ήλιος θα δύσει με αξιοπρέπεια;
  • Ή είναι η ζεστασιά ενός τόπου που μας κάνει να νιώθουμε, επιτέλους, “σπίτι” μας;

Σε έναν κόσμο που τρέχει με ιλιγγιώδεις ταχύτητες, ο Ηλίας μας θυμίζει να στεκόμαστε για μια στιγμή ακίνητοι. Να βρούμε το δικό μας «ηλιοβασίλεμα» — εκείνο το σκηνικό όπου οι σκιές μικραίνουν και η αλήθεια μας λάμπει λίγο περισσότερο.

Ένα μεγαλειώδες μνημείο στην καρδιά της πόλης

14 Μαΐου 2026 / Σχολιάστε

Αν βρεθείτε για πρώτη φορά στη Λάρισα, υπάρχει ένα σημείο που είναι αδύνατον να προσπεράσετε δίχως να σταθείτε έστω και για λίγα λεπτά, γεμάτοι θαυμασμό. Περπατώντας στην οδό Ελευθερίου Βενιζέλου, τον κεντρικό δρόμο που οδηγεί στην πανέμορφη και ζωντανή παλιά πόλη, το βλέμμα μαγνητίζεται από ένα επιβλητικό σκηνικό: το Α΄ Αρχαίο Θέατρο της Λάρισας.

Ακόμη κι αν ο χρόνος ενός ταξιδιώτη είναι περιορισμένος και δεν επιτρέπει μια κανονική περιήγηση στο εσωτερικό του, η ορατότητα και η εγγύτητά του με τον σύγχρονο ιστό της πόλης προκαλούν δέος. Μια λευκή πινακίδα του Υπουργείου Πολιτισμού στον χώρο ενημερώνει τους περαστικούς ότι η αποκατάστασή του βρίσκεται πλέον στην Ε΄ Φάση της. Αυτή η εικόνα γεννά αυθόρμητα μια σειρά από ερωτήματα: Τι κρύβει η ιστορία αυτού του τόπου; Ποια ήταν τα ευρήματα των ανασκαφών και πώς καταφέραμε να το βλέπουμε σήμερα σχεδόν ακέραιο;

Το Α΄ Αρχαίο Θέατρο της Λάρισας κατασκευάστηκε κατά το πρώτο μισό του 3ου αιώνα π.Χ. (την ελληνιστική περίοδο), στις νότιες υπώρειες του λόφου «Φρούριο», εκεί όπου βρισκόταν η οχυρωμένη Ακρόπολη της αρχαίας πόλης. Με αρχική χωρητικότητα που άγγιζε τους 11.000 θεατές, δεν ήταν απλώς ένας χώρος πολιτισμού· κατά τους πρώτους αιώνες της λειτουργίας του, αποτελούσε το κέντρο των συνελεύσεων της ανώτερης περιφερειακής αρχής, του περίφημου Κοινού των Θεσσαλών.

Η ιστορία του άλλαξε μορφή κατά τη ρωμαϊκή εποχή (τέλος 1ου αι. π.Χ. – αρχές 1ου αι. μ.Χ.), όταν μετατράπηκε σε αρένα για μονομαχίες και θηριομαχίες. Οι ανασκαφές έφεραν στο φως μοναδικά ευρήματα: Λαξευμένο στην ίδια την πλαγιά του λόφου, με μαρμάρινα εδώλια (καθίσματα) από λευκό-γκριζωπό μάρμαρο. Μελέτες έδειξαν πως τα μάρμαρα αυτά είχαν μεταφερθεί από αρχαία λατομεία της περιοχής, όπως αυτά των Γόννων. Ένα από τα καλύτερα σωσμένα δείγματα σκηνικού οικοδομήματος, με μήκος σχεδόν 37 μέτρα, που περιλαμβάνει τέσσερα δωμάτια και μια εντυπωσιακή κιονοστοιχία (προσκήνιο).

Εκεί που ο Όλυμπος αγγίζει τον ουρανό

13 Μαΐου 2026 / Σχολιάστε

Υπάρχουν μέρη που σε κερδίζουν με την πρώτη ματιά και μέρη που σε κατακτούν με την πρώτη ανάσα. Η Καλλιπεύκη ανήκει αναμφίβολα στη δεύτερη κατηγορία. Γνωρίζοντας τα χωριά κοντά στους Γόννους των Τεμπών, επιλέξαμε ένα πρωινό να «ανέβουμε» στην Καλλιπεύκη – και το ρήμα είναι κυριολεκτικό, αφού το υψόμετρο αγγίζει τα 1054 μέτρα. Φτάνοντας στο χωριό, η πινακίδα σε καλωσορίζει με έναν αριθμό που προκαλεί δέος.

Εδώ ο αέρας είναι διαφορετικός – πιο καθαρός, πιο δροσερός, κουβαλώντας το άρωμα του πεύκου που έδωσε το όνομά του στον οικισμό. Η Καλλιπεύκη δεν είναι απλώς ένας προορισμός· είναι ένα καταφύγιο αυθεντικότητας στην καρδιά του Κάτω Ολύμπου. “Εμάς, δεν θα μας φωτογραφίσεις;” Μια φράση που περικλείει όλη τη φιλοξενία και την οικειότητα των ανθρώπων της υπαίθρου. Η καρδιά του χωριού χτυπά στην πλατεία του, κάτω από τη σκιά των επιβλητικών δέντρων.

Παρά την ησυχία που επικρατεί αυτή την εποχή, η ζεστασιά των κατοίκων είναι διάχυτη. Στα λιγοστά καφενεία, ο χρόνος μοιάζει να κυλά με άλλους ρυθμούς. Εκεί θα συναντήσεις τους αυθεντικούς «φύλακες» του χωριού: παππούδες που, βλέποντάς σε να φωτογραφίζεις τα σπίτια, σε καλούν στην παρέα τους. Το σκηνικό είναι αφοπλιστικά απλό: ένα τσιπουράκι για το «καλωσόρισμα», ένας μεζές –κάτι σαν γαριδάκια– και μια κουβέντα που ξεκινά αβίαστα. Είναι αυτή η οικειότητα που κάνει τον επισκέπτη να νιώθει όχι σαν ξένος, αλλά σαν κάποιος που επέστρεψε στις ρίζες του.

Περπατώντας στα σοκάκια, η Καλλιπεύκη σου αποκαλύπτεται σιγά-σιγά. Από το παραδοσιακό παντοπωλείο με τη ζωγραφιά του «Μπακάλη» στην είσοδο, μέχρι τα πετρόχτιστα σπίτια και την πλούσια φύση που αγκαλιάζει κάθε γωνιά. Είναι ένα χωριό με όλη τη σημασία της λέξης – ένας τόπος όπου η παράδοση δεν είναι «τουριστικό προϊόν», αλλά καθημερινό βίωμα. Ίσως το καλοκαίρι τα πράγματα να αλλάζουν και οι ρυθμοί να ανεβαίνουν, αλλά αυτή η ανοιξιάτικη ηρεμία έχει τη δική της, αξεπέραστη γοητεία.

50.000 «Ευχαριστώ»: Η φωνή μας δυναμώνει!

12 Μαΐου 2026 / Σχολιάστε

Με ιδιαίτερη χαρά και συγκίνηση μοιραζόμαστε σήμερα μαζί σας ένα σημαντικό ορόσημο για τον ΘΡΑΨΑΝΙΩΤΗ. Η ιστοσελίδα μας ξεπέρασε τις 50.000 μοναδικές επισκέψεις, ένας αριθμός που δεν είναι απλώς ένα στατιστικό στοιχείο, αλλά η ζωντανή επιβεβαίωση μιας σχέσης εμπιστοσύνης που χτίζουμε μέρα με τη μέρα.

Η συνέπεια και η προσπάθεια ανταμείβονται

Από το ξεκίνημά μας μέχρι σήμερα, πορευόμαστε με πυξίδα την ειλικρίνεια και το μεράκι. Βλέποντας τη «φωνή» μας να δυναμώνει και την παρέα μας να μεγαλώνει, νιώθουμε την ευθύνη να γινόμαστε κάθε μέρα και καλύτεροι. Κάθε κλικ, κάθε ανάγνωση και κάθε σχόλιο από τη δική σας πλευρά, είναι η ώθηση που χρειαζόμαστε για να συνεχίσουμε με την ίδια ορμή.

Συνεχίζουμε, από το καλό στο καλύτερο

Αυτή η επιτυχία ανήκει σε όλους εσάς που επιλέγετε τον ΘΡΑΨΑΝΙΩΤΗ για την ενημέρωση και την ψυχαγωγία σας. Σας υποσχόμαστε ότι η συνέχεια θα είναι ακόμα πιο δημιουργική, με την ίδια ποιότητα και την ίδια αφοσίωση που μας φέρατε έως εδώ.

Σας ευχαριστούμε από καρδιάς που είστε μέρος αυτής της διαδρομής!

Μια γλυκιά ηρεμία, πριν έρθει το καλοκαίρι…

12 Μαΐου 2026 / Σχολιάστε

Υπάρχουν κάποιοι τόποι που χαράσσονται στη μνήμη όχι μόνο για την ομορφιά τους, αλλά για το συναίσθημα που σου γέννησαν την πρώτη φορά που τους αντίκρισες. Για εμάς, το Χορευτό Πηλίου είναι ένας τέτοιος τόπος. Η τελευταία φορά που περάσαμε από εδώ, ήταν το 2022. Είχαμε μείνει, ως βάση, δέκα μέρες στα διαμερίσματα της Βικτώριας στη Ζαγορά, υλοποιώντας ένα παλιό μας όνειρο: να γνωρίσουμε το “Βουνό των Κενταύρων” σε όλο του το μεγαλείο. Ήταν η εποχή που μόλις είχαμε βγει από την καραντίνα του COVID-19 και η ανάγκη μας να αναπνεύσουμε τον καθαρό αέρα του Πηλίου και να χαθούμε στο πράσινο ήταν σχεδόν βιολογική.

Πώς είναι τα πράγματα σήμερα;

Επιστρέφοντας στο Χορευτό αυτές τις μέρες, η εικόνα που αντικρίσαμε ήταν διαφορετική, αλλά εξίσου γοητευτική. Η σεζόν δεν έχει ξεκινήσει ακόμα επίσημα. Τα περισσότερα μαγαζιά παραμένουν κλειστά, προετοιμάζοντας τις δυνάμεις τους για το καλοκαίρι, και η τουριστική βαβούρα απουσιάζει παντελώς.

Ωστόσο, αυτή η «σιωπή» του μικρού οικισμού είναι που αναδεικνύει την αληθινή του ομορφιά. Η απέραντη αμμουδιά, απαλλαγμένη από ομπρέλες και ξαπλώστρες, μοιάζει πιο επιβλητική από ποτέ. Το κύμα του Αιγαίου σκάει νωχελικά στην ακτή και το πράσινο του βουνού κατηφορίζει μέχρι εκεί που σκάει το νερό, δημιουργώντας μια αντίθεση που μόνο το Πήλιο μπορεί να προσφέρει.

Παρά την ησυχία και την έλλειψη κίνησης, η ατμόσφαιρα ήταν μαγική. Ήταν μια ευκαιρία να δούμε το Χορευτό στην πιο αυθεντική του μορφή – έναν τόπο γαλήνης που σε προσκαλεί να ηρεμήσεις και να ανασυγκροτηθείς.

Φύγαμε με την ίδια γλυκιά υπόσχεση που δώσαμε και το 2022: ότι αυτό το βουνό και αυτές οι θάλασσες θα μας βλέπουν ξανά και ξανά, όσα χρόνια κι αν περάσουν.

Επιστροφή στη βάση μας με γεύση από Βόλο…

12 Μαΐου 2026 / Σχολιάστε

Η πρώτη ανάρτηση από το γραφείο είναι γεγονός. Πίσω στις ανέσεις μας, στις γνώριμες συνήθειες και στον δικό μας τόπο, αλλά με τις αποσκευές ακόμα “ζεστές” από τις αναμνήσεις της εκδρομής μας. Η εξόρμησή μας στους Γόννους και η γνωριμία μας με την ευρύτερη περιοχή ήταν ακριβώς αυτό που χρειαζόμασταν: μια ουσιαστική απόδραση από τη ρουτίνα, γεμάτη νέες εικόνες και στιγμές χαλάρωσης.

Όπως είδατε και στις προηγούμενες αναρτήσεις μας, το υλικό είναι πολύ και θα συνεχίσουμε να το μοιραζόμαστε μαζί σας τις επόμενες ημέρες. Σήμερα όμως, θέλω να κάνω μια στάση στο κεφάλαιο “επιστροφή”. Καθώς ανηφορίζαμε προς την Αθήνα, δεν γινόταν να προσπεράσουμε τον Βόλο. Η βόλτα στην παραλία της πόλης είναι πάντα αναζωογονητική, αλλά η εμπειρία ολοκληρώθηκε στον “Μονοσάνδαλο”.

Σε ένα προνομιακό σημείο πάνω στην παραλία, βρήκαμε το ιδανικό σκηνικό για να αποχαιρετήσουμε την εκδρομή μας. Ένας χώρος φωτεινός, με καθαρά στρωμένα τραπέζια κάτω από τις μεγάλες ομπρέλες και μια αύρα που σε κάνει να νιώθεις οικεία από το πρώτο λεπτό. Τι καλύτερο από ένα παγωμένο τσιπουράκι με θέα τη θάλασσα;

Η παραδοσιακή φιλοξενία του Βόλου σε όλο της το μεγαλείο, με μεζέδες που συνοδεύουν τέλεια την κάθε γουλιά.Ήταν ο καλύτερος επίλογος πριν πάρουμε τον δρόμο της τελικής ευθείας για την πρωτεύουσα. Ο Βόλος έχει πάντα τον τρόπο να σε κερδίζει, ακόμα και σε μια σύντομη στάση. Μείνετε συντονισμένοι, γιατί έρχονται περισσότερες λεπτομέρειες από την εξερεύνησή μας στη Θεσσαλία!

Πλοήγηση άρθρων

← Προηγούμενα άρθρα Επόμενα άρθρα →