Αρχική » 2026 (Σελίδα 15)

Αρχείο έτους 2026

Το αρχείο του ΘΡΑΨΑΝΙΩΤΗ

Τίποτα δεν πάει χαμένο. Δείτε ΕΔΩ το αρχείο του ΘΡΑΨΑΝΙΩΤΗ με όλα τα δημοσιεύματα από τη δημιουργία του μέχρι σήμερα…

Τελευταίες Αναρτήσεις:
Οι επισκέπτες μας

0 6 9 6 6 4

Μπορείτε να σχολιάσετε τα θέματα μας...
Το να εκφράζεται κανείς εδώ στον ΘΡΑΨΑΝΙΩΤΗ είναι πολύ σπουδαίο για
μας που το διαχειριζόμαστε, μας κάνει να χαιρόμαστε όταν διαβάζουμε τις απόψεις σας, τις θέσεις σας, για ζητήματα που το site "σκαλίζει".
Μπορείτε λοιπόν να μας γράφετε. Μόνο που, για να τα δείτε δημοσιευμένα εδώ, θα περιμένετε λιγάκι προκειμένου να… εγκριθούν.

Ακραία καιρικά φαινόμενα χειμώνα - καλοκαίρι...

Η ζωή μας ανάμεσα στις εποχές. Η φύση γύρω μας αλλάζει, αναγεννιέται από το χειμώνα. Κι εμείς το ίδιο! Το χρειαζόμαστε αυτό. Κάποτε, τα πράγματα ήταν πιο ευδιάκριτα ανάμεσα στις εποχές. Τώρα όχι πια...
Το καλοκαίρι του 2025 που ζούμε ήδη είναι ίσως το πιο θερμό των τελευταίων δεκαετιών. Μοιάζει με αυτό του 2024... Γεμάτο καύσωνες. Αυτό κάνει πολύ δύσκολη τη ζωή μας... Οι μετεωρολόγοι μας προετοίμασαν από νωρίς και το ζούμε στο έπακρο. Και ο χειμώνας ήταν γεμάτος ακραία καιρικά φαινόμενα. Κρύο, άνυδρος καιρός, επικίνδυνος... Εμείς, που έχουμε επιλέξει να γνωρίζουμε, τι μας επιφυλάσσει το μέλλον, είμαστε σε πολύ πιο πλεονεκτική θέση από την υπόλοιπη ανθρωπότητα. Υπομονή λοιπόν και δύναμη. Όλα εξελίσσονται όπως έχει προβλεφθεί!
Ιανουάριος 2026
Κ Δ Τ Τ Π Π Σ
 123
45678910
11121314151617
18192021222324
25262728293031

Ένα site που φτιάχτηκε μέσα στην πανδημία, όταν η Σούλα αποφάσισε να ασχοληθεί με κάτι που αγαπάει και λατρεύει να φτιάχνει. Τα χειροποίητα κοσμήματα! Μπορείτε να το δείτε ΕΔΩ…

Η αγγειοπλαστική παράδοση του Θραψανού Ηρακλείου Κρήτης

Η πλούσια και μακραίωνη παράδοση της αγγειοπλαστικής τέχνης στο χωριό Θραψανό Ηρακλείου το έχει αναδείξει ως το μεγαλύτερο κέντρο αγγειοπλαστικής στην Κρήτη, σταθμό για την ιστορία της νεότερης ελληνικής κεραμικής τέχνης. Σήμερα, στο χωριό εξακολουθούν να λειτουργούν εργαστήρια που κατασκευάζουν ακόμα μικρά και μεγάλα αποθηκευτικά αγγεία, γνωστά ως «θραψανιώτικα πιθάρια», τα οποία διακινούνται τόσο στην Ελλάδα, όσο και το εξωτερικό. Δείτε ΕΔΩ κι ένα υπέροχο ντοκιμαντέρ για την αγγειοπλαστική στο Θραψανό από την ΕΡΤ 3 που παίχτηκε τον Φλεβάρη του 2024. Κι ΕΔΩ ένα δημοσίευμα της εφημερίδας ΚΑΘΗΜΕΡΙΝΗΣ για το χωριό μου. Δείτε ΕΔΩ ένα δημοσίευμα από τη ΦΩΝΗ του Μαλεβιζίου που δημοσιεύτηκε το 2026.

Ένας Θραψανιώτης Αγγειοπλάστης μιλά στην T.V.

Η ώρα του δειλινού...

Αναμφισβήτητα είναι η πιο όμορφη ώρα! Η ώρα του δειλινού. Φτάνει να είσαι εκεί. Την κατάλληλη ώρα, στο κατάλληλο μέρος και να απολαμβάνεις, λεπτό το λεπτό όλη αυτή την εξαιρετική εικόνα που δεν διαρκεί και πολύ.
Αυτό είναι. Να ζεις το κάθε λεπτό, να ανασαίνεις τον αέρα και να ευχαριστείς Εκείνον που έδωσε αυτό το δώρο για μας. Και να το εκτιμάμε!
Μερικοί άνθρωποι δεν ξέρουν ή δεν μπορούν, δεν είναι σε θέση να απολαύσουν τίποτα. Ψάχνουν να βρουν τι κρύβεται πίσω από το καθετί και χάνουν την ουσία, τη ζωή. Μην το κάνετε αυτό στον εαυτό σας.

Μια ανάσα καλοκαιρινή στην Τζιά

Δυο μέρες μόλις, στα τελειώματα του Αυγούστου του 2022, καταφέραμε να πάμε στη Τζιά, καλεσμένοι φίλων μας προκειμένου να μας φιλοξενήσουν. Και περάσαμε τόσο όμορφα που θα το κουβεντιάζουμε για καιρό.
Τι είναι αυτό που κάνει δεκτικούς τους ανθρώπους στο καλό, σε μια όμορφη κουβέντα, σε μια παρέα που αξίζει να τη ζήσεις και να την απολαύσεις παρά τις δυσκολίες; Το γεγονός ότι είμαστε άνθρωποι με αδυναμίες, αλλά προσπαθούμε να κάνουμε το καλύτερο που μπορούμε. Αυτό είναι το μυστικό!

Ραδιόφωνα

Πατήστε ΕΔΩ κι ΕΔΩ κι ΕΔΩ κι ΕΔΩ κι ΕΔΩ κι ΕΔΩ  κι ΕΔΩ κι ΕΔΩ για να ακούσετε επιλεγμένα, μουσικά, διαδικτυακα ραδιόφωνα που εκπέμπουν και στα FM... Άρα, μπορείτε να τα ακούσετε και από ένα συμβατικό ραδιόφωνο ή από το κινητό σας...

Πρωτοσέλιδα εφημερίδων:

Στήλες για τα media:

Οι εφημερίδες της Κρήτης:

Αξιόλογα Site:

Στο Πήλιο, Μάιος του 2022

Ήταν ένα ταξίδι μέσα στον Μάη… Έκανε ακόμα την ψυχρούλα του, αλλά το απολαύσαμε. Είχαμε ένα απωθημένο και το ικανοποιήσαμε. Πριν μερικά χρόνια που είχαμε πάει ένα Παρασκευο Σαββατο Κύριακο δεν το χαρήκαμε, δεν το περπατήσαμε επειδή το πρώτο πρωινό που σηκωθήκαμε βρήκαμε ένα χιόνι, καμιά 20ριά πόντους στρωμένο.
Στην κεντρική σελίδα του αρχείου του ΘΡΑΨΑΝΙΩΤΗ θα δείτε  αρκετά δημοσιεύματα. Αλλά μπορείτε να τα δείτε και από ΕΔΩ κι ΕΔΩ κι ΕΔΩ κι ΕΔΩ κι ΕΔΩ.

Αγγειοπλάστες του σήμερα

Από γενιά σε γενιά περνάει αυτή η τέχνη, του αγγειοπλάστη. Κι αν την αγκάλιαζε λίγο η Πολιτεία, όλα θα ήταν καλύτερα. Στη φωτογραφία είναι ο πατέρας μου, Λευτέρης του Κουμαλή, ως αγγειοπλάστης. Τον ακολούθησε ο γιός του, ο Κωστής Θεοδωράκης και ο εγγονός του, ο Μανώλης Βολυράκης και δίπλα του ο γιος του, ο Αγησίλαος. Δείτε ΕΔΩ ένα πολύ όμορφο δημοσίευμα από το το περιοδικό "Κ" που συνοδεύει, κάθε Κυριακή, την έκδοση της ΚΑΘΗΜΕΡΙΝΗΣ. Για να καταλάβετε τι λέω…

Οι γονείς μου, Λευτέρης και Παπαδιώ

Ο πατέρας μου και η μάνα μου, ο Λευτέρης και η Παπαδιώ, σε μια φωτογραφία από το γάμο της Ελένης, της κόρης της Γεωργίας μας. Ήταν σε ένα κέντρο στα Πεζά, όπου έκαναν το γλέντι. Για πάντα στην καρδιά μου, ως ότι πιο ακριβό έχω. Ανυπομονώ να τους ξαναδώ στο νέο κόσμο!

Το σπίτι μας στο χωριό

Σχεδόν τα κατάφερα να φτιάξω το σπίτι στο χωριό, κληρονομιά από τους γονείς μου, αν και μου κόστισε πολύ. Έχει ακόμα κάποιες δουλειές που πρέπει να γίνουν, αλλά σιγά - σιγά.
Μακάρι να φτιάξουν τα πράγματα και να περνάμε κάνα δυο μήνες το καλοκαίρι, εκεί. Θα μας έκανε καλό, από πολλές απόψεις... Εδώ σε έναν πίνακα ζωγραφικής μιας Γερμανίδας που φιλοξενήσαμε κάποτε και μας τον έκανε δώρο. Είναι το σπίτι μας όπως ήταν τότε! Η υπογραφή λέει, 1992!
Τα αδέλφια μου. Λιγοστεύουμε!

Μια οικογενειακή φωτογραφία που έβγαλα με τα αδέλφια μου στο γάμο τη Πόπης, της κόρης του Κωστή μας. Επάνω από αριστερά η Γεωργία μας, δεν ζει πια. Δείτε ΕΔΩ μερικά πράγματα για αυτήν. Κάτω, από αριστερά, η Στασούλα μας, δείτε για αυτήν ΕΔΩ, δίπλα της η Μαλάμω, δείτε γι’ αυτήν ΕΔΩ και δίπλα της ο Κωστής μας, που και εκείνος δεν ζει πια, δείτε ΕΔΩ.

ΗΛΕΚΤΡΙΚΟΣ Σιδηρόδρομος τ. 183

Αυτή είναι η εφημερίδα των συνταξιούχων των ΗΣΑΠ "ΗΛΕΚΤΡΙΚΟΣ Σιδηρόδρομος" τ. 183 που κυκλοφορεί τώρα. Για να τη δείτε πατήστε ΕΔΩ. Κι ΕΔΩ το τ. 182, ΕΔΩ το τ.181 ΕΔΩ το τ. 180, ΕΔΩ το τ. 179, ΕΔΩ το τ.178, ΕΔΩ το τ. 177, ΕΔΩτο τ. 176, ΕΔΩ τ. 175, ΕΔΩ το τ. 174, ΕΔΩ το τ. 173, ΕΔΩ το τ. 172, ΕΔΩ το τ. 171, ΕΔΩ το τ. 170, ΕΔΩ το τ. 169, ΕΔΩ το τ.168, ΕΔΩ το τ.167 ΕΔΩ το τ.166, ΕΔΩ το τ. 165, ΕΔΩ το τ.164, ΕΔΩ το τ. 163, ΕΔΩ το τ.162. Τριάντα χρόνια αδιάλειπτης έκδοσης από τη γέννηση της, είναι μια μεγάλη επιτυχία. Παλιότερα τεύχη μπορείτε να τα δείτε σε PDF αρχείο, πηγαίνοντας στο Αρχείο του ΘΡΑΨΑΝΙΩΤΗ. Δείτε κι ΕΔΩτο site του Σωματείου που επιμελούμαστε δημοσιογραφικά...

“Τύπος των συνταξιούχων σιδηροδρομικών” τ. 449

Έτοιμο και το 449 φύλλο... Δείτε το ΕΔΩ, Κι ΕΔΩ το τ.448, ΕΔΩ το τ.447, ΕΔΩ το τ.466, ΕΔΩ το τ.445, ΕΔΩ το τ.444, ΕΔΩ, το τ. 443, ΕΔΩ το τ. 442, ΕΔΩ το τ. 441, ΕΔΩ το τ. 440, ΕΔΩ το τ. 439, ΕΔΩ το τ. 438, ΕΔΩτο τ. 437, ΕΔΩ το τ. 436, ΕΔΩ το τ. 435, ΕΔΩ το τ. 434,  ΕΔΩ το τ. 433, ΕΔΩ το τ. 432, ΕΔΩ το τ. 431,  ΕΔΩ το τ. 430, ΕΔΩ το τ. 429, ΕΔΩ το τ. 428, ΕΔΩ το τ. 427, ΕΔΩ το τ. 426, ΕΔΩ το τ. 425, ΕΔΩ το τ. 424, ΕΔΩ το τ. 423, ΕΔΩ το τ. 422, ΕΔΩ το τ. 421, ΕΔΩ το τ. 420, ΕΔΩ το τ. 419, ΕΔΩ το τ. 418, ΕΔΩ το τ. 417, ΕΔΩ το τ. 416, ΕΔΩ το τ. 415, ΕΔΩ το τ. 414, ΕΔΩ το τ. 413, ΕΔΩ το τ. 412, ΕΔΩ το τ. 411, ΕΔΩ το τ. 410, ΕΔΩ το τ. 409, ΕΔΩ το τ. 408, ΕΔΩ το τ. 407, ΕΔΩ το τ. 406, ΕΔΩ το τ. 405 ΕΔΩ το τ. 404 ΕΔΩ το τ. 403 ΕΔΩ το τ. 402, ΕΔΩ το τ. 401, ΕΔΩ το τ.400, ΕΔΩ το τ.399, ΕΔΩ το τ.398, ΕΔΩ το τ.397, ΕΔΩ το τ.396, ΕΔΩ το τ.395 ΕΔΩ το τ.394  ΕΔΩ το τ.393 ΕΔΩ το τ. 392, ΕΔΩ το τ. 391, ΕΔΩ το τ. 390, ΕΔΩ το τ. 389, ΕΔΩ το τ. 388, ΕΔΩ το τ. 387, ΕΔΩ τ. 386 και το 385 ΕΔΩ. Σε συνάρτηση μάλιστα με το Blog, δείτε το ΕΔΩ, είναι αυτό που λειτουργεί τώρα, με πιο συχνή ενημέρωση...

Ο τόπος που αγαπώ

Αγαπώ την Κρήτη και το χωριό μου, το Θραψανό… Γράφω γι' αυτά με μια νοσταλγία. Είχα κάποτε σχέδια. Δεν είμαι βέβαιος πια, αν μπορώ να τα πραγματοποιήσω. Όταν όμως αλλάξουν τα πράγματα θα ήθελα να περνάω εδώ μερικούς μήνες, κυρίως καλοκαιρινούς. Είναι ο τόπος μου. Οι ρίζες μου. Οι αναμνήσεις μου…

Χρηστικά Site:

Γνωρίζοντας την Αθήνα!

Ένα από τα πράγματα που θα δείτε να κάνουμε σ' αυτό το site είναι ότι προσπαθούμε να γνωρίσουμε την Αθήνα. Τους τόπους που κινούμαστε, που περπατάμε, που πορευόμαστε.
Έτσι, συχνά - πυκνά, θα δείτε τέτοιες παρουσιάσεις με δρόμους, πλατείες, γειτονιές, είτε του ιστορικού κέντρου, είτε της περιφέρειας.
Μας αρέσει και το κάνουμε αυτό με χαρά, όπως εδώ που βλέπετε κάτι από την πλατεία Κοραή με τον Λυκαβηττό στο βάθος, από το κέντρο της Αθήνας, το πανεπιστήμιο.
Νίκος Ελ. Θεοδωράκης

Θα χαρώ πολύ να δω εκτεταμένα τις απόψεις σας. Γράψτε μου εδώ: [email protected]

Για την επικοινωνία μας στείλτε μου SMS στο τηλέφωνο 6932212755 που εξυπηρετείται από την VODAFON. 

Είμαστε στον 23ο χρόνο! Και είστε στον ανανεωμένο ΘΡΑΨΑΝΙΩΤΗ

Ποιος είναι ο δημοσιογράφος, Νίκος Ελ. Θεοδωράκης, που έχει την ευθύνη της ενημέρωσης και διαχείρισης αυτoύ του Site σε καθημερινή βάση; Δείτε ΕΔΩ. Κι ΕΔΩ δείτε επίσης λίγα πράγματα για την ιστορία αυτού του ιστότοπου.

Περάσαμε υπέροχα στην Τέμενη Αιγίου

Τελικά τα καταφέραμε και περάσαμε όμορφα, τη μια βδομάδα, από 10-17 Σεπτέμβρη του 2022 που πήγαμε στο παραθεριστικό κέντρο του ΟΠΑΚΕ ΟΤΕ στην Τέμενη Αιγίου. Πετύχαμε αυτό που θέλαμε. Να ξεκουραστούμε, να αλλάξουμε παραστάσεις, να φορτώσουμε τις μπαταρίες μας για το χειμώνα που έρχεται και που όλα δείχνουν ότι θα έχει ένα μεγάλο βαθμό δυσκολίας, καθώς όλα γύρω μας, ακριβαίνουν και η ανασφάλεια τα κάνει όλα χειρότερα. Ευτυχώς η ελπίδα μας για κάτι καλύτερο έχει πολύ ισχυρή βάση.

Δείτε μερικά δημοσιεύματα που κάναμε ΕΔΩ κι ΕΔΩ κι ΕΔΩ κι ΕΔΩ κι ΕΔΩ κι ΕΔΩ κι ΕΔΩ κι ΕΔΩ κι ΕΔΩ

Μια ζεστή αγκαλιά μετά από ένα μεγάλο ταξίδι

13 Αυγούστου 2026 / Σχολιάστε

Κάποιες στιγμές η προσμονή κάνει την ώρα να κυλά αργά, αλλά όταν η στιγμή φτάνει, τα πάντα γύρω σου αποκτούν άλλη ομορφιά. Κάπως έτσι νιώσαμε όλοι μας χθες το πρωί στο αεροδρόμιο «Ελευθέριος Βενιζέλος». Βρισκόμασταν εκεί από τις 10:30, με την αγωνία και τη χαρά ζωγραφισμένες στα πρόσωπά μας, περιμένοντας την άφιξη του Κώστα, του γιου της Σούλας, που ταξίδεψε από την άλλη άκρη του κόσμου για να βρεθεί ξανά κοντά μας. Παρά την αυξημένη κίνηση που χαρακτηρίζει τα αεροδρόμια αυτή την περίοδο της αιχμής, στα μέσα του Αυγούστου, η αναμονή αποδείχθηκε απρόσμενα σύντομη.

Όταν τελικά ο Κώστας εμφανίστηκε στην αίθουσα αφίξεων, η κούραση των δεκάδων ωρών ταξιδιού εξαφανίστηκε στη στιγμή, δίνοντας τη θέση της σε μια σειρά από συγκινητικές, αυθόρμητες αγκαλιές. Οι φωτογραφίες της υποδοχής αποτυπώνουν με τον πιο καθαρό τρόπο τη ζεστασιά της στιγμής. Ο Κώστας, με το κόκκινο μπλουζάκι του, χάθηκε διαδοχικά στην αγκαλιά της συζύγου του, της μητέρας του και τη δική μου. Ήταν εκείνες οι αληθινές, σφιχτές αγκαλιές που ανταλλάσσουν οι άνθρωποι όταν τους χωρίζουν ωκεανοί και μεγάλες αποστάσεις.

Στον χώρο των αφίξεων, ανάμεσα σε βαλίτσες, ταξιδιώτες και την έντονη κινητικότητα του αεροδρομίου, ο χρόνος για εμάς φάνηκε για λίγο να σταματά. Η διαδρομή μέχρι το σπίτι ήταν γεμάτη από τις πρώτες του εντυπώσεις και ιστορίες. Το ταξίδι του δεν ήταν μικρό: ξεκίνησε από το μακρινό Βανκούβερ του Καναδά, έκανε σταθμό στο Σικάγο των ΗΠΑ και από εκεί πέταξε κατευθείαν για την Αθήνα. Το να ταξιδεύει κανείς μέσα στην καρδιά του Αυγούστου, με γεμάτες πτήσεις, ανταποκρίσεις και ατελείωτες ώρες στους αεροσταθμούς, αποτελεί ασφαλώς μια ιδιαίτερη εμπειρία που απαιτεί υπομονή.

Όμως, όπως μας έλεγε και ο ίδιος καθ’ οδόν, η κούραση ξεχνιέται αμέσως μόλις πατήσεις το πόδι σου στην πατρίδα και δεις τα αγαπημένα σου πρόσωπα. Η άφιξη του Κώστα φέρνει μαζί της τον αέρα του καλοκαιριού, τη χαρά της επανένωσης και την υπόσχεση για όμορφες οικογενειακές στιγμές τις επόμενες ημέρες. Καλώς όρισες, Κώστα, και καλή διαμονή στην Ελλάδα!

Φιλοξενία, ένας μεζές, κουβέντα, καλοκαίρι 2026

12 Αυγούστου 2026 / Σχολιάστε

Ο Αύγουστος, στην «καρδιά» του καλοκαιριού, φέρνει πάντα μαζί του μια ιδιαίτερη ζέστη και τις δικές του μικρές δυσκολίες. Όμως, οι άνθρωποι που διατηρούν μέσα τους τη φλόγα και τη διάθεση για ζωή, βρίσκουν πάντα τον τρόπο να ομορφαίνουν τις μέρες και τις νύχτες τους. Δεν χρειάζονται πολυτέλειες ή εντυπωσιακά σκηνικά· αρκεί η καλή παρέα, η αυθεντική κοινωνική συναναστροφή, ένα κοψίδι στα κάρβουνα, μια καλή κουβέντα και μια αυθόρμητη σκέψη που μοιράζεται. Έτσι κυλάει η ώρα όμορφα, δημιουργικά και εποικοδομητικά.

Στο χωριό μου, το Θραψανό, στο φιλόξενο σπίτι του Μαθιουδάκη, εκτυλίχθηκαν για άλλη μια φορά τέτοιες αυθεντικές ανθρώπινες στιγμές. Δίπλα στον Αγησίλαο και την αδελφή μου τη Στασούλα, άνθρωποι δικοί μας, γνωστοί και αγαπημένοι, αλλά και φίλοι επισκέπτες που ήρθαν να μοιραστούν τη ζεστασιά της παρέας.

Όπως φαίνεται και στις φωτογραφίες, η ατμόσφαιρα είναι γεμάτη από την απλότητα και την αρχοντιά της κρητικής φιλοξενίας. Γύρω από το λιτό τραπέζι με τα μεζεδάκια, τη ρακή και τα χαμόγελα, οι άνθρωποι κάθισαν δίπλα – δίπλα, μοιράστηκαν ιστορίες, αναμνήσεις και πειράγματα. Από τις γωνιές της αυλής μέχρι τους εσωτερικούς χώρους του σπιτιού, η ζεστή παρουσία των γυναικών και των ανδρών της παρέας, αντανακλά την ουσία της ζωής: τη συντροφικότητα και την αλληλεγγύη.

Χαίρομαι πραγματικά από τα βάθη της καρδιάς μου, όταν βλέπω τέτοιες εικόνες. Σε μια εποχή που συχνά τρέχει με γρήγορους και απρόσωπους ρυθμούς, τέτοιες μαζώξεις στο Θραψανό, μας υπενθυμίζουν τι έχει πραγματικά σημασία. Η φιλοξενία στο σπίτι του Μαθιουδάκη δεν ήταν απλώς ένα τραπέζι ή μια συνάντηση· ήταν μια αληθινή γιορτή της ανθρώπινης επαφής, από εκείνες που γεμίζουν την ψυχή και μένουν χαραγμένες στη μνήμη για πολύ καιρό.

Οι χειροποίητες πινακίδες στην «Ακτή του Ήλιου»

12 Αυγούστου 2026 / Σχολιάστε

Για την «Ακτή του Ήλιου» στον Άλιμο έχουμε ξαναγράψει στο ΘΡΑΨΑΝΙΩΤΗ. Πρόκειται για μια οργανωμένη πλαζ του τοπικού Δήμου, την ευθύνη διαχείρισης της οποίας έχει αναλάβει ιδιωτική εταιρεία. Είναι ιδιαίτερα φροντισμένη και όχι πολύ ακριβή —ειδικά με το ειδικό τιμολόγιο που ισχύει για τους δημότες— αν και μια πολυμελής οικογένεια, σίγουρα θα έκανε μια δεύτερη σκέψη πριν την επισκεφθεί. Σήμερα, όμως, αξίζει να σταθούμε σε μια πολύ ξεχωριστή αισθητική και λειτουργική πινελιά του χώρου: τις πανέμορφες, ενημερωτικές πινακίδες σημάνσεως που βρίσκει κανείς καθώς περιπλανιέται μέσα στην πλαζ.

Πέρα από τη δεδομένη χρησιμότητά τους —καθώς σε καθοδηγούν άμεσα στα σημεία που θέλεις να πας— αυτό που κλέβει την παράσταση είναι η ίδια η κατασκευή τους, αλλά και ο τρόπος με τον οποίο έχουν τοποθετηθεί στο τοπίο. Όπως μπορείτε να δείτε και στις φωτογραφίες, δεν πρόκειται για τις συνηθισμένες, απρόσωπες μεταλλικές ή πλαστικές πινακίδες που συναντάμε συχνά σε δημόσιους χώρους. Αντίθετα, πρόκειται για ξύλινες κατασκευές με έντονο χειροποίητο χαρακτήρα. Κάθε πινακίδα έχει το σχήμα βέλους ή μικρής σανίδας σερφ, βαμμένη σε ζωντανά, καλοκαιρινά χρώματα —από το θαλασσί και το πράσινο του σμαραγδιού, μέχρι το θερμό μπορντό, το ροζ και το ηλιόλουστο κίτρινο.

Η γραφή είναι προσεγμένη και χειρόγραφη, συνοδευόμενη από όμορφα, απλά σκιτσάκια που δηλώνουν την κάθε υπηρεσία: ένα μικρό μαγιό για τα «Αποδυτήρια / Dressing Rooms», ένας σταυρός για τις «Πρώτες Βοήθειες / First Aid», μια ντουζιέρα για τις «Ντουζιέρες / Showers», αθλητικές φιγούρες για τα «WC» και το λογότυπο της ακτής για τα «Γραφεία / Offices» και το «Best Buy». Η δίγλωσση σήμανση (ελληνικά και αγγλικά) εξυπηρετεί ασφαλώς και τους ξένους επισκέπτες. Όμως, εξίσου ενδιαφέρων είναι και ο τρόπος τοποθέτησής τους. Οι πινακίδες είναι στερεωμένες σε λευκούς, φυσικούς ξύλινους κορμούς που θυμίζουν κατάρτια ή ξύλα που ξεβράστηκαν από τη θάλασσα.

Είναι τοποθετημένες σε καίρια σημεία πάνω στο περιποιημένο πράσινο γκαζόν, ανάμεσα σε φοίνικες, παρτέρια και σκιερά δέντρα. Δένουν απόλυτα με το φυσικό περιβάλλον και την αύρα της παραλίας, προσθέτοντας μια νότα ανεμελιάς, καλλιτεχνικής φροντίδας και θαλασσινού χαρακτήρα σε όλο το συγκρότημα. Είναι πραγματικά όμορφο να βλέπει κανείς πώς ένα χρηστικό αντικείμενο καθημερινής αναγκαιότητας μπορεί, με μεράκι, αισθητική και φαντασία, να μετατραπεί σε ένα μικρό έργο τέχνης που ομορφαίνει τη μέρα του λουόμενου.

Πόλη “φάντασμα”, πάρκινγκ στην Αγίου Μελετίου

11 Αυγούστου 2026 / Σχολιάστε

Ο Αύγουστος στην Αθήνα είναι μια εμπειρία μοναδική, σχεδόν σουρεαλιστική. Η πρωτεύουσα αποβάλλει για λίγες εβδομάδες τον φρενήρη ρυθμό της και μεταμορφώνεται σε μια πόλη που “δεν μοιάζει μόνο, αλλά είναι και άδεια σε μεγάλο βαθμό”. Οι περισσότεροι κάτοικοι έχουν αναχωρήσει για τις καλοκαιρινές τους διακοπές, αφήνοντας πίσω τους δρόμους που, υπό κανονικές συνθήκες, είναι “πηγμένοι” στο μποτιλιάρισμα, τώρα να φαντάζουν ερημικοί.

Αυτή η “ησυχία” της Αυγουστιάτικης Αθήνας αποτυπώνεται χαρακτηριστικά στις φωτογραφίες που συνοδεύουν το κείμενο. Οι δρόμοι είναι καθαροί από τη συνηθισμένη κίνηση, τα πεζοδρόμια λιγότερο πολυσύχναστα και η ατμόσφαιρα πιο “αναπνεύσιμη”, κάτω από τον καυτό ήλιο που φιλτράρεται από το λιγοστό πράσινο. Είναι η ιδανική περίοδος για να απολαύσει κανείς τη βόλτα του χωρίς το άγχος της μάζας.

Ωστόσο, αυτή η γενική εικόνα ερημιάς κρύβει κάποιες… “παγίδες”. Ενώ σε πολλές γειτονιές το να βρεις θέση στάθμευσης είναι παιχνιδάκι, στην οδό Αγίου Μελετίου η κατάσταση παραμένει, παραδόξως, δύσκολη. Ιδιαίτερα στο κομμάτι που βρίσκεται “λίγο πριν ή λίγο μετά την Αχαρνών, η δυσκολία να βρεις πάρκινγκ είναι τεράστια”.

Ακόμα και τώρα, σε αυτή την περίοδο της σχετικής ηρεμίας, η Αγίου Μελετίου διατηρεί τον χαρακτήρα ενός κεντρικού οδικού άξονα που εξυπηρετεί πολλούς που μένουν ή εργάζονται στην περιοχή, ή ακόμα και εκείνους που απλώς διέρχονται. Η ζήτηση για στάθμευση, αν και μειωμένη σε σχέση με το υπόλοιπο του χρόνου, εξακολουθεί να ξεπερνά την προσφορά, δημιουργώντας το παράδοξο μιας “άδειας” πόλης με “γεμάτους” δρόμους, τουλάχιστον όσον αφορά τα σταθμευμένα οχήματα.

Στις φωτογραφίες, βλέπουμε μεν τους δρόμους άδειους από κίνηση, αλλά οι θέσεις στάθμευσης είναι δυσεύρετες, αν και μείς βρήκαμε . Αυτό επιβεβαιώνει την παρατήρησή σας: η Αθήνα μπορεί να είναι “άδεια” από ανθρώπους που κυκλοφορούν, αλλά τα αυτοκίνητά τους (και τα σταθμευμένα μηχανάκια) παραμένουν, κάνοντας την εύρεση πάρκινγκ σε συγκεκριμένα σημεία, όπως η Αγίου Μελετίου, μια πραγματική πρόκληση.

Ο Αύγουστος στην Αθήνα είναι μια αντίφαση: μια πόλη που ηρεμεί, αλλά που ταυτόχρονα διατηρεί κάποιες από τις “νευρώσεις” της, όπως την ανάγκη για στάθμευση σε κεντρικά σημεία. Είναι μια περίοδος που αξίζει να ζήσει κανείς, για να γνωρίσει μια άλλη, πιο “ήσυχη” πλευρά της πρωτεύουσας, έστω και με το άγχος του πάρκινγκ στην Αγίου Μελετίου!

Στάση στην Πλατεία Συντάγματος στο Ναύπλιο

11 Αυγούστου 2026 / Σχολιάστε

Στο πρόσφατο ταξίδι μας στο Ναύπλιο, η διαδρομή μας οδηγεί αναπόφευκτα στην καρδιά της παλιάς πόλης: την ιστορική Πλατεία Συντάγματος. Πολύ πριν η Αθήνα αποκτήσει τη δική της ομώνυμη κεντρική πλατεία, το Ναύπλιο είχε ήδη τη δική του, σημείο αναφοράς και ζωντανό κύτταρο της πόλης. Όπου κι αν περιπλανηθείς στα γραφικά στενά, είναι αδύνατον να μην περάσεις από εδώ. Τώρα το καλοκαίρι, η πλατεία σφύζει από ζωή. Κάτω από τη σκιά του τεράστιου πλάτανου και των γύρω δέντρων, τα τραπεζάκια των καφέ και των εστιατορίων γεμίζουν από κόσμο που απολαμβάνει τον πρωινό καφέ του ή ένα δροσερό παγωτό.

Η ατμόσφαιρα είναι χαλαρή, όμως κάθε γωνιά της πλατείας ψιθυρίζει ιστορίες από το παρελθόν. Παρατηρώντας τον χώρο, το βλέμμα σταματά στα μνημεία και τα ιστορικά κτίρια. Στο επιβλητικό ενετικό κτίριο που δεσπόζει στη μία πλευρά στεγάζεται το Αρχαιολογικό Μουσείο Ναυπλίου, έτοιμο να ταξιδέψει τον επισκέπτη στους αρχαίους πολιτισμούς της Αργολίδας. Λίγο πιο πέρα, ανάγλυφα και μαρμαρόπλακες θυμίζουν τις διαφορετικές περιόδους που σφράγισαν την πόλη. Ξεχωριστή εντύπωση προκαλεί το μαρμάρινο μνημείο της Καλλιόπης Παπαλεξοπούλου. Με την υψωμένη γροθιά και την επιγραφή «Ναυπλιείς Θαρρείτε», το άγαλμα τιμά την ηγετική μορφή της Ναυπλιακής Επανάστασης του 1862 ενάντια στην εξουσία του Όθωνα.

Στη βάση του, η χαραγμένη προτροπή θυμίζει πως το Ναύπλιο, όπως έσωσε την ανεξαρτησία του έθνους κατά τη Μεγάλη Επανάσταση, έτσι θα διαφυλάσσει πάντοτε και τις ελευθερίες του. Σε άλλη γωνιά της πλατείας, ένα ανάγλυφο του Φτερωτού Λέοντα του Αγίου Μάρκου, σκαλισμένο σε πέτρα, στέκει ως σιωπηλός μάρτυρας της Ενετοκρατίας, υπενθυμίζοντας τις πολυπολιτισμικές επιρροές που διαμόρφωσαν την αρχιτεκτονική φυσιογνωμία του Ναυπλίου.

Περπατώντας πάνω στο πλακόστρωτο, είναι δύσκολο να μην συλλογιστείς όλα όσα έζησε αυτή η πόλη. Ως πρώτη πρωτεύουσα του νεοσύστατου ελληνικού κράτους μετά την τουρκοκρατία, το Ναύπλιο βρέθηκε στο επίκεντρο καταιγιστικών εξελίξεων. Έγινε το θέατρο μεγάλων οραμάτων, αλλά και αδελφοσκοτωμών, πολιτικών παθών και φιλονικιών που σημάδεψαν τα πρώτα βήματα της ανεξάρτητης Ελλάδας. Σήμερα, η Πλατεία Συντάγματος καταφέρνει να παντρέψει μοναδικά το βάρος αυτής της βαριάς κληρονομιάς με τη ζεστασιά της σύγχρονης φιλοξενίας. Μια στάση εδώ δεν είναι απλώς ξεκούραση για έναν καφέ· είναι ένα ουσιαστικό βήμα γνωριμίας με την ίδια την ιστορία της νεότερης Ελλάδας.

Μια βραδινή βόλτα στη νοσταλγία του Πειραιά

10 Αυγούστου 2026 / Σχολιάστε

Κάποιες γωνιές του Πειραιά δεν χάνουν ποτέ τη γοητεία τους, όσες δεκαετίες κι αν περάσουν. Η Μαρίνα Ζέας —το αγαπημένο Πασαλιμάνι— αποτελεί έναν τέτοιο τόπο, όπου η θαλασσινή αύρα συναντά την ιστορία του ελληνικού κινηματογράφου και την αρχιτεκτονική κληρονομιά της πόλης.

Το πιο αναγνωρίσιμο σημείο αναφοράς της περιοχής δεν είναι άλλο από το περίφημο Ρολόι του Πασαλιμανιού. Στέκεται περήφανο ανάμεσα στους φοίνικες, το πέτρινο αυτό πυργοειδές κτίσμα έχει αποτυπωθεί ανεξίτηλα στη συλλογική μνήμη μέσα από τις χρυσές σελίδες του παλιού ελληνικού σινεμά. Ποιος δεν θυμάται τις χαρακτηριστικές σκηνές με την Αλίκη Βουγιουκλάκη, όπου το Ρολόι αποτελούσε το φυσικό σκηνικό για βόλτες, συναντήσεις και νεανικά όνειρα;

Κατά τη διάρκεια της ημέρας, ο πύργος του ρολογιού δεσπόζει επιβλητικός με την παραδοσιακή πέτρινη κατασκευή και την κεραμοσκεπή του, περιτριγυρισμένος από το πράσινο και το γαλάζιο της θάλασσας. Το βράδυ όμως, η εικόνα του μεταμορφώνεται εντυπωσιακά. Ο ειδικός ατμοσφαιρικός φωτισμός ντύνει την πέτρινη βάση του με έντονες μωβ και ροζ αποχρώσεις, μετατρέποντας το τοπόσημο σε μια σύγχρονη εικαστική εγκατάσταση. Σε αυτή ακριβώς τη μαγική ατμόσφαιρα στάθηκε η Άννυ, λίγο πριν την επιστροφή μας, φωτογραφημένη μπροστά από το εντυπωσιακά φωτισμένο Ρολόι.

Η περιδιάβαση όμως στην παράκτια ζώνη επιφυλάσσει κι άλλες εκπλήξεις. Λίγο πιο πέρα, ανάμεσα στα σύγχρονα κτίρια, το βλέμμα σταματά σε ένα μοναδικής ομορφιάς αρχοντικό. Πρόκειται για ένα εντυπωσιακό φρουριακής αρχιτεκτονικής κτίσμα, κατασκευασμένο από λιθοδομή, με χαρακτηριστικές πολεμίστρες στην κορυφή, οξυκόρυφα παράθυρα και πέτρινες εξωτερικές σκάλες. Η Άννυ δεν παρέλειψε να απαθανατίσει με τον φακό της αυτό το «καστρόσπιτο», που στέκει ως ζωντανή υπενθύμιση της αρχοντιάς και της ιδιαίτερης αισθητικής που χαρακτήριζε τον Πειραιά άλλων εποχών.

Το Πασαλιμάνι παραμένει ένας προορισμός γεμάτος αντιθέσεις: η ζωντάνια του σήμερα συνυπάρχει αρμονικά με τις μνήμες του χθες. Μια βραδινή βόλτα κατά μήκος της ακτής, ανάμεσα στο φωτισμένο Ρολόι και τα ιστορικά αρχοντικά, είναι ο καλύτερος τρόπος για να κλείσει κανείς τη μέρα του στο όμορφο λιμάνι του Πειραιά.

Θαλασσινός αέρας, ηλιοβασίλεμα και αρώματα

10 Αυγούστου 2026 / Σχολιάστε

Κάποιες βόλτες, παρόλο που βρίσκονται μια ανάσα δρόμο από το κέντρο της Αθήνας, καταφέρνουν να σε ταξιδέψουν αμέσως μακριά από την καθημερινότητα. Μια τέτοια απόδραση επιλέξαμε κι εμείς ένα γλυκό απογευματάκι, βάζοντας πλώρη για την καρδιά του Πειραιά. Ο προορισμός μας; Το ιστορικό και πάντα γοητευτικό Λιμάνι της Ζέας — ή όπως οι περισσότεροι από εμάς έχουμε συνδέσει με τις πιο όμορφες αναμνήσεις μας, το αγαπημένο Πασαλιμάνι. Η βόλτα μας ξεκίνησε περπατώντας παράλληλα με τη θάλασσα, εκεί όπου ο θαλασσινός αέρας σε ανανεώνει αμέσως.

Το Πασαλιμάνι κουβαλάει μια σπουδαία ιστορία που χάνεται στους αιώνες, όταν στην αρχαιότητα αποτελούσε τον μεγαλύτερο πολεμικό ναύσταθμο της Αθήνας. Σήμερα, η εικόνα του είναι ένας υπέροχος συνδυασμός από κομψές μαρίνες, σύγχρονα σκάφη και πολυτελή γιοτ που λικνίζονται στα ήρεμα νερά, με φόντο τα επιβλητικά κτίρια και τους λόφους του Πειραιά. Δίπλα ακριβώς δεσπόζει η γραφική Καστέλλα με τα αρχοντικά της, ένας τόπος γεμάτος ζωντάνια όπου μπορεί κανείς να κάνει στάση για εκλεκτούς ψαρομεζέδες, φρέσκα θαλασσινά και ουζάκι με καλή παρέα. Καθώς η ώρα περνούσε, ο ήλιος άρχισε να χαμηλώνει, χαρίζοντάς μας ένα μοναδικό ηλιοβασίλεμα.

Ο ουρανός ντύθηκε με θερμές χρυσές και πορτοκαλί αποχρώσεις, καθρεφτίζοντας το φως πάνω στην επιφάνεια του νερού. Ήταν η αφορμή που ψάχναμε για να καθίσουμε στο πεζούλι της προκυμαίας, να βγάλουμε τις αναμνηστικές μας φωτογραφίες και να απολαύσουμε τη θέα των ιστιοπλοϊκών με το ηλιοβασίλεμα να σβήνει γλυκά στο βάθος. Αυτές οι μικρές, αυθόρμητες στιγμές με αγαπημένα πρόσωπα είναι που κάνουν κάθε βόλτα ξεχωριστή. Φυσικά, μια τέλεια περιδιάβαση δεν θα μπορούσε να κλείσει χωρίς την κατάλληλη γευστική εμπειρία!

Η οσφρητική μας πυξίδα μας οδήγησε στο “Άρωμα Μπακλαβάδων”, ένα στέκι που αποτελεί πραγματικό παράδεισο για τους λάτρεις των αυθεντικών ανατολίτικων σιροπιαστών γλυκών. Οι μυρωδιές από το φρέσκο βούτυρο, το καβουρδισμένο φιστίκι Αιγίνης και τα τραγανά φύλλα μπακλαβά σε καλωσορίζουν πριν καν περάσεις την πόρτα. Δοκιμάσαμε παραδοσιακό μπακλαβά με πλούσια γέμιση και ανάλαφρο σιρόπι που έλιωνε στο στόμα, ταξιδεύοντάς μας σε αυθεντικές ανατολίτικες γεύσεις. Η γλυκιά αυτή πινελιά ήταν ο καλύτερος επίλογος σε ένα γεμάτο απόγευμα.

Πλοήγηση άρθρων

← Προηγούμενα άρθρα Επόμενα άρθρα →