Κάποιες στιγμές η προσμονή κάνει την ώρα να κυλά αργά, αλλά όταν η στιγμή φτάνει, τα πάντα γύρω σου αποκτούν άλλη ομορφιά. Κάπως έτσι νιώσαμε όλοι μας χθες το πρωί στο αεροδρόμιο «Ελευθέριος Βενιζέλος». Βρισκόμασταν εκεί από τις 10:30, με την αγωνία και τη χαρά ζωγραφισμένες στα πρόσωπά μας, περιμένοντας την άφιξη του Κώστα, του γιου της Σούλας, που ταξίδεψε από την άλλη άκρη του κόσμου για να βρεθεί ξανά κοντά μας. Παρά την αυξημένη κίνηση που χαρακτηρίζει τα αεροδρόμια αυτή την περίοδο της αιχμής, στα μέσα του Αυγούστου, η αναμονή αποδείχθηκε απρόσμενα σύντομη.
Όταν τελικά ο Κώστας εμφανίστηκε στην αίθουσα αφίξεων, η κούραση των δεκάδων ωρών ταξιδιού εξαφανίστηκε στη στιγμή, δίνοντας τη θέση της σε μια σειρά από συγκινητικές, αυθόρμητες αγκαλιές. Οι φωτογραφίες της υποδοχής αποτυπώνουν με τον πιο καθαρό τρόπο τη ζεστασιά της στιγμής. Ο Κώστας, με το κόκκινο μπλουζάκι του, χάθηκε διαδοχικά στην αγκαλιά της συζύγου του, της μητέρας του και τη δική μου. Ήταν εκείνες οι αληθινές, σφιχτές αγκαλιές που ανταλλάσσουν οι άνθρωποι όταν τους χωρίζουν ωκεανοί και μεγάλες αποστάσεις.
Στον χώρο των αφίξεων, ανάμεσα σε βαλίτσες, ταξιδιώτες και την έντονη κινητικότητα του αεροδρομίου, ο χρόνος για εμάς φάνηκε για λίγο να σταματά. Η διαδρομή μέχρι το σπίτι ήταν γεμάτη από τις πρώτες του εντυπώσεις και ιστορίες. Το ταξίδι του δεν ήταν μικρό: ξεκίνησε από το μακρινό Βανκούβερ του Καναδά, έκανε σταθμό στο Σικάγο των ΗΠΑ και από εκεί πέταξε κατευθείαν για την Αθήνα. Το να ταξιδεύει κανείς μέσα στην καρδιά του Αυγούστου, με γεμάτες πτήσεις, ανταποκρίσεις και ατελείωτες ώρες στους αεροσταθμούς, αποτελεί ασφαλώς μια ιδιαίτερη εμπειρία που απαιτεί υπομονή.
Όμως, όπως μας έλεγε και ο ίδιος καθ’ οδόν, η κούραση ξεχνιέται αμέσως μόλις πατήσεις το πόδι σου στην πατρίδα και δεις τα αγαπημένα σου πρόσωπα. Η άφιξη του Κώστα φέρνει μαζί της τον αέρα του καλοκαιριού, τη χαρά της επανένωσης και την υπόσχεση για όμορφες οικογενειακές στιγμές τις επόμενες ημέρες. Καλώς όρισες, Κώστα, και καλή διαμονή στην Ελλάδα!