1.400.000 € για την αποκατάσταση του Σχολείου

Μία ιδιαίτερα θετική εξέλιξη σημειώθηκε τη Δευτέρα που μας πέρασε για τον Δήμο Μινώα Πεδιάδας, με την έγκριση χρηματοδότησης ύψους 1.400.000 ευρώ από το Υπουργείο Εσωτερικών για την αποκατάσταση του ιστορικού, διατηρητέου Δημοτικού Σχολείου Θραψανού, επισημαίνεται στη σχετική ανακοίνωση του Δήμου Μινώα Πεδιάδας. Όπως ανέφερε ο Δήμαρχος Μινώα Πεδιάδας, Βασίλης Κεγκέρογλου, με την εξέλιξη αυτή: “βρισκόμαστε ένα βήμα πιο κοντά στην αποκατάσταση του σχολείου, ώστε το ιστορικό αυτό κτίριο να είναι ξανά ασφαλές και λειτουργικό, μετά τις ανυπολόγιστες ζημιές που υπέστη από το σεισμό της 27ης Σεπτεμβρίου του 2021».

Διαβάστε ΕΔΩ ολόκληρη την είδηση όπως δημοσιεύτηκε στο CRETALIVE NEWS…
Ένα Ρωμαϊκό Αμφιθέατρο αποκαλύπτεται…

Υπάρχουν πόλεις που φυλάνε την ιστορία τους σε μουσεία και άλλες που τη ζουν στις αυλές τους. Το Δυρράχιο ανήκει στη δεύτερη κατηγορία. Στέκεσαι πάνω από το Ρωμαϊκό Αμφιθέατρο και η αντίθεση σε χτυπάει κατάμουτρα: από τη μια, οι πέτρινες κερκίδες που κάποτε δονήθηκαν από τις ιαχές 20.000 ανθρώπων και τις μονομαχίες· από την άλλη, κόκκινα σπίτια με δορυφορικά πιάτα και απλωμένα ρούχα που μοιάζουν να “αιωρούνται” πάνω από την ιστορία. Όλα ξεκίνησαν το 1966.

Φανταστείτε έναν άνθρωπο να σκάβει στην αυλή του για ένα πηγάδι και αντί για νερό, να βρίσκει την “καρδιά” της αρχαίας Ιλλυρίας. Ο αρχαιολόγος Vangjel Toçi κατάλαβε αμέσως ότι κάτω από τα πόδια των κατοίκων κρυβόταν το μεγαλύτερο αμφιθέατρο των Βαλκανίων. Χρειάστηκε να μετακινηθούν ολόκληρες γειτονιές για να αναπνεύσει ξανά αυτό το μνημείο του 2ου αιώνα μ.Χ. Περπατώντας στις στοές του (όπως αυτές που βλέπετε στις φωτογραφίες), νιώθεις την υγρασία του χρόνου.

Αλλά το πιο μαγικό κρύβεται στο βάθος: ένα χριστιανικό παρεκκλήσι με ψηφιδωτά, χτισμένο μέσα στις στοές των μονομάχων. Είναι η ίδια η ιστορία της Ευρώπης σε λίγα τετραγωνικά – από τις θηριομαχίες στην κατάνυξη. Στις φωτογραφίες μου θα δείτε τις σκαλωσιές και τις περιφράξεις. Το αμφιθέατρο βρίσκεται σε μια φάση “μεταμόρφωσης”. Μέχρι το 2026, το σχέδιο είναι να αποτελέσει έναν ανοιχτό πολιτιστικό χώρο που θα συνδέει το λιμάνι με την παλιά πόλη.

Το δημαρχείο Δυρραχίου, σε δυο “κλικ” ιστορίας

Δυρράχιο, τότε και τώρα. Δύο φωτογραφίες, ένας αιώνας απόσταση, και στην καρδιά τους το ίδιο κτίριο: το εμβληματικό Δημαρχείο (Bashkia) της πόλης. Μια αρχιτεκτονική γέφυρα ανάμεσα στο χθες και το σήμερα, που μας υπενθυμίζει ότι οι τοίχοι έχουν μνήμη και οι πλατείες διηγούνται ιστορίες. Στη ασπρόμαυρη φωτογραφία, η ημερομηνία «7 prill 1939» σηματοδοτεί μια από τις πιο σκοτεινές σελίδες της αλβανικής ιστορίας. Είναι η ημέρα της ιταλικής εισβολής. Τα ελαφρά τανκς (L3/33 tankettes) των στρατευμάτων του Μουσολίνι σταθμεύουν μπροστά από το Δημαρχείο, αμέσως μετά την απόβαση στο λιμάνι του Δυρραχίου.

Στη σύγχρονη έγχρωμη λήψη, το Δημαρχείο στέκει ανακαινισμένο, περιτριγυρισμένο από φοίνικες και μια ανοιχτή, ελεύθερη πλατεία. Παρά τους σεισμούς (με τελευταίο τον καταστροφικό του 2019) και τις πολιτικές θύελλες που πέρασαν από πάνω του —από τον Φασισμό στον Κομμουνισμό και από εκεί στη Δημοκρατία— το κτίριο διατηρεί την επιβλητική του μορφή. Ο πύργος του ρολογιού, που κάποτε έβλεπε τα τανκς να περνούν, σήμερα κοιτάζει μια πόλη που σφύζει από ζωή, τουρισμό και ελπίδα. Η σύγκριση αυτών των δύο εικόνων δεν είναι απλώς μια άσκηση νοσταλγίας. Είναι μια απόδειξη της ανθεκτικότητας. Το Δυρράχιο, μια από τις αρχαιότερες πόλεις της Αδριατικής, έμαθε να επιβιώνει.
Το «Αθήρι» γιόρτασε 20 χρόνια επιτυχημένης ζωής

Υπάρχουν στιγμές που η απόσταση είναι απλώς ένας αριθμός, γιατί η καρδιά βρίσκεται εκεί που χτυπά η αληθινή φιλοξενία. Το περασμένο Σάββατο 20/12/2025, οι Αμπελόκηποι Καστοριάς «πλημμύρισαν» από μελωδίες και χαμόγελα, καθώς το εστιατόριο «Αθήρι» γιόρτασε μια σπουδαία επέτειο: 20 χρόνια δημιουργικής διαδρομής. Η Ευθαλία Ρουσκοπούλου, η γυναίκα που αποτελεί την ψυχή και την κινητήριο δύναμη πίσω από αυτό το γαστρονομικό καταφύγιο, υποδέχθηκε φίλους, συνεργάτες και θαμώνες σε μια βραδιά που θα μείνει χαραγμένη στη μνήμη όλων.

Μια ατμόσφαιρα σαν μια μεγάλη αγκαλιά. Μπαίνοντας στον χώρο, ένιωθες αμέσως τη ζεστασιά. Ο ήχος από το μπουζούκι και την κιθάρα έδινε τον ρυθμό, ενώ τα τραπέζια ήταν γεμάτα από ανθρώπους κάθε ηλικίας που έγιναν μια μεγάλη παρέα. Η Ευθαλία, περιτριγυρισμένη από τα παιδιά της και τους πολύτιμους συνεργάτες της –τις γυναίκες με τις κόκκινες ποδιές που δίνουν καθημερινά τον δικό τους αγώνα στην κουζίνα– έλαμπε από συγκίνηση και περηφάνια. 20 Χρόνια Εμπιστοσύνης!

Ένα γλυκό «ευχαριστώ» για τα 20 χρόνια που το «Αθήρι» μας προσφέρει τις σπεσιαλιτέ του, τιμώντας την παράδοση, αλλά και την ποιότητα. «Το Αθήρι δεν είναι απλώς ένα εστιατόριο· είναι ο κόπος, το μεράκι και η αγάπη της Ευθαλίας για τον τόπο της και τους ανθρώπους του». Αν και δεν καταφέραμε να βρεθούμε εκεί με φυσική παρουσία, οι εικόνες που έφτασαν στα χέρια μας, μιλούν από μόνες τους. Είδαμε το κέφι, τη ζωντάνια και την εκτίμηση του κόσμου προς το πρόσωπο της Ευθαλίας και της ομάδας της.

Μια «λίμνη» παράδοσης στην καρδιά της Αθήνας

Υπάρχουν κάποια σημεία στην Αθήνα που μοιάζουν να ξεπήδησαν από ασπρόμαυρη ταινία. Η Ταβέρνα «Η Τριχωνίδα» είναι ένα από αυτά. Ανάμεσα στις πολυκατοικίες και τη βοή των τρένων, αυτό το χαμηλό λευκό σπιτάκι με τα κεραμίδια, την κληματαριά και τη λεμονιά στην αυλή, στέκεται ως ένας «φάρος» αυθεντικής ελληνικής φιλοξενίας. Το όνομα, μας ταξιδεύει στην Αιτωλοακαρνανία, τη γη της μεγαλύτερης λίμνης της Ελλάδας. Από εκεί έφεραν μαζί τους όχι μόνο το όνομα, αλλά και τη φιλοσοφία του «ευ ζην»: το καλό κρασί, τις καθαρές πρώτες ύλες και το τραπέζι που ενώνει τους ανθρώπους.

Για χρόνια, η «Τριχωνίδα» αποτελεί το κρυφό μυστικό των καλοφαγάδων της περιοχής. Εδώ, ο χρόνος σταματά. Το λευκό του ασβέστη στους τοίχους, τα παραδοσιακά βαρέλια και η απλότητα του χώρου σε προδιαθέτουν για αυτό που ακολουθεί: φαγητό με ψυχή. Αν ψάχνετε έναν λόγο για να δώσετε ραντεβού με τους φίλους σας στην «Τριχωνίδα», σας έχουμε: Σε έναν κόσμο γεμάτο “concept stores” και “industrial design”, η Τριχωνίδα προσφέρει την πολυτέλεια της απλότητας. Είναι το μέρος όπου θα νιώσετε αμέσως οικεία, σαν να βρίσκεστε στην αυλή του χωριού σας ή στο σπίτι ενός καλού φίλου.

Δυρράχιο, η αρχαία «πύλη» της Αδριατικής…

Το Δυρράχιο της Αλβανίας δεν είναι απλώς ένα λιμάνι, είναι ένας ζωντανός οργανισμός με ιστορία που ξεπερνά τα 2.500 χρόνια. Ιδρύθηκε το 627 π.Χ. από Κορίνθιους και Κερκυραίους αποίκους με το όνομα Επίδαμνος. Στους ρωμαϊκούς χρόνους μετονομάστηκε σε Dyrrhachium και έγινε η αφετηρία της περίφημης Εγνατίας Οδού, συνδέοντας τη Ρώμη με την Κωνσταντινούπολη.

Το σύγχρονο Δυρράχιο είναι μια πόλη αντιθέσεων που προσφέρει κάτι για κάθε ταξιδιώτη: Η Παραλιακή Promenade (Vollga): Όπως φαίνεται και στις φωτογραφίες μας, ο παραλιακός πεζόδρομος είναι η «καρδιά» της πόλης. Φαρδύς, μοντέρνος και γεμάτος ζωή, είναι το ιδανικό μέρος για έναν απογευματινό περίπατο δίπλα στους φοίνικες, με τη θαλασσινή αύρα να σε συνοδεύει.

Στο Δυρράχιο θα δείτε τον εντυπωσιακό συνδυασμό του παλιού με το νέο. Από τον εμβληματικό Ενετικό Πύργο (Torra Veneciane) που στέκει ως φρουρός του λιμανιού, μέχρι τους σύγχρονους ουρανοξύστες με την ιδιαίτερη γεωμετρία που αλλάζουν τον ορίζοντα της πόλης. Ένα από τα πιο χαρακτηριστικά σημεία είναι η μοντέρνα κατασκευή πάνω στο νερό, που θυμίζει γέφυρα πλοίου και προσφέρει μια μοναδική αίσθηση ότι περπατάς πάνω στο κύμα.

Με την Ιταλία να βρίσκεται ακριβώς απέναντι, η κουζίνα του Δυρραχίου είναι ένας εξαιρετικός συνδυασμός μεσογειακών γεύσεων. Φρέσκα θαλασσινά, εξαιρετικός καφές και μια ζεστή φιλοξενία που σε κάνει να νιώθεις οικεία από το πρώτο λεπτό. Ευχαριστούμε φίλε Βασίλη για τις φωτογραφίες. Δείτε άλλα δύο δημοσιεύματα ΕΔΩ κι ΕΔΩ που κάναμε πέρσι τον Ιούνιο.
Η Αχαρνών άλλαξε, δεν είναι αυτή που ξέραμε

Η Αχαρνών είναι πρωτίστως δρόμος διέλευσης αυτοκινήτων. Ο θόρυβος και τα καυσαέρια συχνά αποτρέπουν τον κόσμο από το να κάνει “χαλαρή” χριστουγεννιάτικη βόλτα, σε αντίθεση με την Πανεπιστημίου ή την Ακαδημίας που έχουν ευρύτερα πεζοδρόμια. Η φωτογραφία τραβήχτηκε χθες το μεσημέρι, οπότε η κίνηση στην περιοχή είναι παραδοσιακά υποτονική. Η Αγίου Μελετίου “ζωντανεύει” απότομα μετά τις 18:00, όταν οι κάτοικοι επιστρέφουν από τις δουλειές τους. Πολλοί κάτοικοι της περιοχής, αντί να ψωνίσουν τοπικά, προτιμούν να πάρουν το τρόλεϊ ή τον Ηλεκτρικό και σε 10 λεπτά να βρεθούν στην Ομόνοια ή το Μοναστηράκι.























Δυστυχώς αυτή είναι η κατάντια του κράτους (όχι της Χώρας) και της τωρινής αδιάφορης τοπικής αυτοδιοίκησης!! Κρίμα....! Δεν υπάρχουν άνθρωποι…