Αρχείο κατηγορίας Κρήτη

Εντάξει, αν μένετε Αθήνα, ασφαλώς και δεν θα σας λέει τίποτα το όνομα, Γαβριλάκης Αριστοτέλης. Στο Αρκαλοχώρι όμως και τη γύρω περιοχή, τον ξέρουν καλά αυτόν τον άνθρωπο. Και τον εμπιστεύονται για τα φυτά τους, τα δέντρα τους και οτιδήποτε αφορά τον κήπο τους ή την αγροτική περιουσία τους.

Μου έκανε εντύπωση την πρώτη φορά που τον γνώρισα, μέσω τηλεφώνου. Όταν ο άνθρωπος που πήρε σεμισακές τις ελιές μου, μήπως και καταφέρουμε και πάρουμε λίγο καρπό από αυτές, πήγε και τον βρήκε και στη συνέχεια εκείνος είδε τα χωράφια, πήρε χώμα, του έκανε ανάλυση και έδωσε ακριβώς τα λιπάσματα που  χρειάζονταν τα δέντρα, για να σηκώσουν κεφάλι.

Τον γνώρισα από κοντά, το Νοέμβρη του περασμένου χρόνου, όταν κατεβήκαμε για δυο βδομάδες στο χωριό, να κάνουμε μερικές δουλειές και χρειάστηκαν λίγη φροντίδα η λεμονιά και η μανταρινιά στην εξωτερική αυλή μας… Εδώ, όμως, σας έχουμε τα λουλούδια αυτής της εποχής, όπως τα διαφημίζει ο ίδιος, μέσα από τη σελίδα του στο Facebook “Γαβριλάκης Αριστοτέλης Γεωπονικό Κατάστημα”.

Τη φωτογραφία αυτή μου την έστειλε η αδελφή μου, Στασούλα. Πρόκειται για παπαρούνες στο ανθοδοχείο πάνω στο τραπέζι του σπιτιού της, στην κουζίνα. Παπαρούνες που μάζεψε η ίδια, άγριες, από τα χωράφια του χωριού μου Θραψανού.

Μ’ αρέσει αυτό! Δείχνει καθαρά πως η άνοιξη έχει βρει το δρόμο της και σε λίγο θα είναι κοντά μας. Για πόσο; Δεν ξέρουμε. Οι εποχές είναι πια δυσδιάκριτες και ότι νομίζεις ότι το ξέρεις σήμερα, αύριο μάλλον θα είναι κάτι άγνωστο.

Ας κρατήσουμε αυτή την ομορφιά και ας ελπίσουμε, αυτές τις στιγμές που αγαπούμε, ότι θα τις κρατήσουμε στην καρδιά μας, ακριβά φυλαγμένες στις μέρες που έρχονται…

Ψάχνοντας για κάτι καλό στο διαδίκτυο, βρήκα αυτά τα πράγματα και ήθελα να τα μοιραστώ μαζί σας. Ένας άνθρωπος που αγαπά τον τόπο του, έχει ανεβάσει αυτές τις υπέροχες φωτογραφίες με το παρακάτω σχόλιο: “Τι ικανοποίηση πήρα σήμερα! Πρόκειται για το Ηράκλειο Κρήτης και ένα από τα όμορφα μέρη στην ανατολική πλευρά των Τειχών του Ηρακλείου, εκεί που είναι σήμερα το άγαλμα του Ελευθερίου Βενιζέλου”.

“Μετά από τρία χρόνια απανωτών δημοσιεύσεων και για αυτό το σημείο και μετά την ιδέα μου να καθαρίσουμε τον χώρο, ύστερα από πολλά χρόνια, πήγαν και έπλυναν το σημείο. Επιτέλους! Σήμερα, ναι, μπορούν να το δουν οι πολίτες και οι τουρίστες! Μακάρι να είχα την δύναμη να καθάριζα όλα αυτά που φωτογραφίζω και καυτηριάζω, τρία χρόνια που έχω φτιάξει την ομάδα, αλλά και πιο μπροστά τα έδειχνα μέσα από το χρονολόγιο μου”.

“Είναι η τρίτη συμβολική ενέργεια που κάνω. Μπάζα από τον κεντρικό δρόμο της Ικάρου, Σαμπιονάρα με τον πολίτη που μάζεψε 20 σακούλες σκουπίδια και εγώ που σκούπισα την μισή Πύλη και εδώ την Πύλη Αγίου Γεωργίου… Οι άλλες ενέργειες να γίνουν από τους υπεύθυνους”. Οι φωτογραφίες είναι του Takitzis Marinos και δημοσιεύτηκαν στην Ομάδα  VINTAGE-ΚΛΙΚ ΜΕ ΧΡΩΜΑ ΣΤΟ ΠΑΡΕΛΘΟΝ-ΚΡΗΤΗ-ΕΛΛΑΔΑ-ΚΟΣΜΟΣ.

Τελικά, μερικές φορές, η ιδιωτική πρωτοβουλία δίνει καρπούς και… ξυπνά και τις δημόσιες ή δημοτικές αρμόδιες υπηρεσίες, ώστε να πράξουν το… αυτονόητο. Ο άνθρωπος αυτός, εργάζεται σε ένα περίπτερο, για το μεροκάματο. Και θα μπορούσε εύκολα να πει κανείς ότι είναι ίσως υπερβολή να ασχολείται με τέτοια πράγματα. Δείτε όμως πόσο καλό έκανε στην πόλη του!

Και τι είναι άραγε η ζωή; Στιγμές! Δεν το ξέρουμε; Και βέβαια το ξέρουμε κι αλίμονο αν προκύπτουν πράγματα κι αρνούμαστε συνειδητά να τα ζήσουμε. Δείτε το Ρέθυμνο, μόλις προχθές! Δεν γνωρίζουμε τον φωτογράφο που τράβηξε αυτές τις φωτογραφίες και τις δημοσίευσε στην Ομάδα “Πάμε Ρέθυμνο”. Απογευματάκι καθώς τελειώνει μια μέρα. Όμορφες στιγμές.

Τα φωτογραφικά καρέ είναι στον ίδιο δρόμο, την παραλιακή. Τα καλοκαίρια αυτός ο δρόμος σφύζei από ζωή και τώρα, χειμωνιάτικα δεν κυκλοφορεί ψυχή! Ακόμα κι ο φωτογράφος πρέπει να ήταν μέσα σε αυτοκίνητο. Μια πολύ μικρή διαδρομή καταγράφει, αλλά είναι γεμάτη ευαισθησία και ομορφιά! Ας είναι καλά που είχε την έμπνευση και τη μοιράστηκε μαζί μας.

Τι να ήταν άραγε αυτό που τον (ή την) οδήγησε να κάνει “κλικ” στη μηχανή του (της); Ο βαρύς συννεφιασμένος καιρός, το χωρίς κανένα πρόσωπο ανθρώπου τοπίο, αυτή η απόλυτη χειμωνιάτικη ηρεμία που δεν την συναντάς συχνά, ακόμα και σε μια επαρχιακή πόλη όπως είναι το Ρέθυμνο; Δεν θα το μάθουμε ποτέ. Προβληματισμούς καταγράφουμε.

Αντιγράφουμε από το δελτίο Τύπου της ΕΡΤ: Στο νέο επεισόδιο της σειράς ντοκιμαντέρ «45 Μάστοροι 60 Μαθητάδες» που θα προβληθεί την Κυριακή 18 Φεβρουαρίου, στις 15:30 στην ΕΡΤ3, ταξιδεύουμε στο χωριό Θραψανό της Κρήτης κι ανακαλύπτουμε τα μυστικά της παραδοσιακής αγγειοπλαστικής. Ας το βάλουμε στο πρόγραμμα μας να το δούμε… Αν δεν το είδατε στην τηλεόραση, δείτε το ΕΔΩ.

Κληρονόμοι των μινωιτών αγγειοπλαστών, οι θραψανιώτες μάστοροι συνεχίζουν να δημιουργούν κεραμικά στα πολυάριθμα εργαστήρια που λειτουργούν μέσα και γύρω από το χωριό τους, βγαλμένα στην κυριολεξία μέσα από τη γη τους. Τι συμβαίνει ακριβώς με τα θραψανιώτικα αγγειοπλαστικά και τι τα κάνει τόσο ξεχωριστά;

Η δημοσιογράφος  Ήρα Κατσούδα επισκέπτεται το Θραψανό, ένα χωριό νότια του Ηρακλείου (στην πραγματικότητα, στο κέντρο της Κρήτης) που ζει και αναπνέει στο ρυθμό των δεκάδων τροχών που γυρνούν στα εργαστήρια αγγειοπλαστικής όλη μέρα, αλλά και των καμινιών που φεγγοβολούν τις νύχτες. Οι φωτογραφίες είναι από το Δελτίο Τύπου της ΕΡΤ…

Μαζί με την Ήρα, ο θεατής θα παρακολουθήσει πώς δημιουργείται ένα αγγειοπλαστικό από την εξόρυξη και την ανάμειξη του χώματος που θα του χαρίσει τα ιδιαίτερα στοιχεία του, ως το πλάσιμο, το σήκωμα, το τελείωμα και το στέγνωμα του καθενός από αυτά, πριν στοιβαχθεί με προσοχή στο τεράστιο καμίνι που θα χρειαστεί να ξεπεράσει τους 1000 βαθμούς για να το ψήσει σωστά.

Τις φωτογραφίες τις είδαμε δημοσιευμένες από τον δραστήριο Πολιτιστικό Σύλλογο του χωριού μου. Και μας άρεσαν πολύ. Κάτι ετοιμάζουν… Υποψιαζόμαστε. Αλλά δεν ζούμε εκεί για να δούμε το έργο ολοκληρωμένο. Παρακολουθούμε εδώ τις προσπάθειες των μελών του να στήσουν τα πιθάρια σε μια ιδιόμορφη κατασκευή.

Είναι στην πλατεία του χωριού. Και βλέπουμε ότι χρησιμοποιούν ακόμα και τεχνικά μέσα. Το κλαρκ σίγουρα παίζει κάποιο πολύ υποβοηθητικό ρόλο, αν κρίνουμε από αυτό που προσπαθούν να φτιάξουν. Τα πήλινα είναι εύθραυστα, αλλά αυτοί εκεί, επιμένουν. Τους χαίρομαι! Δείχνουν αποφασισμένοι να φτιάξουν ότι έχουν στο μυαλό τους.

Τελικά εξελίχθηκε σε κάτι πολύ ψηλά. Τέσσερα διαζώματα, επαρκώς στερεωμένα και δεμένα, για να μην έχουν φόβο ούτε από τον αέρα, ούτε από άλλο παράγοντα. Τα μικρά παιδιά στο βάθος κάθονται και παρακολουθούν όλη τη διαδικασία. Τολμηροί και αποφασιστικοί αποδεικνύονται οι συντοπίτες μου.

Αυτή είναι η κατάσταση που επικρατεί στο χωριό, τέλη Νοέμβρη, αρχές του Δεκέμβρη. Η γη απότιστη από τις λίγες βροχές δυσκολεύεται να βγάλει το πράσινο που άλλες χρονιές τέτοια εποχή βλάστιζε τόσο ώστε δυσκολευόσουν να απλώσεις τα μπαγκάλια (πανιά) για το ράβδισμα των ελιών. Και κοίτα να δεις, τώρα που είναι έτσι βολικά, δεν υπάρχουν ελιές!

Μόλις τώρα αρχίζει να βγάζει χορτάρι… Κι αυτό έχει πολλαπλές επιπτώσεις σε όλη τη φύση. Δεν υπάρχουν, ας πούμε, μανιτάρια. Ούτε ο Αγησίλαος που ξέρει πού μπορεί να τα βρει και άλλες φορές τα τρώγαμε, τώρα δεν υπήρχαν ούτε για δείγμα. Μια ξερή φύση που αγκομαχά να ζήσει. Τουλάχιστον τα λιόδεντρα μη ξεραθούν κι αυτά.

Και δεν είναι μόνο τα χωράφια… Παντού, το ίδιο πρόβλημα. Εδώ στη φωτογραφία πρόκειται για έναν ακάλυπτο χώρο οικοπέδου, μέσα στον οικισμό. Ε, όπως βλέπετε κι εσείς, ίδια είναι ακριβώς τα πράγματα. Ίσως με τις τελευταίες βροχές, γίνει κάτι. Αλλά είναι τόσο διψασμένα τα χώματα που θα χρειαστεί καιρό για να συνέλθει η γης.

Άλλο ένα στιγμιότυπο από τα λιόφυτα. Είναι παρμένο κάπου κοντά στην Μπάρκα, κατά Άγιο Νικόλαο μεριά. Απλά ενίσχυσε τη διαπίστωση μου ότι συμβαίνει κάτι που κανονικά θα έπρεπε να ανησυχεί και να προβληματίζει τους ανθρώπους. Αλλά εκείνοι, στον κόσμο τους, πιστεύουν ότι απλώς είναι μια κακή χρονιά που θα περάσει. Μακάρι να ήταν έτσι τα πράγματα. Αλλά φοβάμαι πως είναι πολύ πιο δύσκολα…