Η αρχή του καλοκαιριού έχει τη δική της ξεχωριστή γεύση και φέτος, αυτή η γεύση μάς έρχεται απευθείας από τη Μακεδονία. Ο καλός μας φίλος, ο Ηλίας, από την Αναστασιά Σερρών, φρόντισε να μας θυμίσει τι σημαίνει αυθεντική φιλοξενία και βορειοελλαδίτικη «μεγάλη καρδιά».

Αυτές τις μέρες, ο Ηλίας μάς έστειλε ένα υπέροχο φωτογραφικό δείγμα από τη φετινή του σοδειά. Οι εικόνες μιλούν από μόνες τους και μας ανοίγουν την όρεξη!

Στην πρώτη φωτογραφία, βλέπουμε τους καρπούς της προσπάθειάς του: ζουμερά, κατακόκκινα και ώριμα μαύρα μούρα, έτοιμα για κατανάλωση. Αν κάτι χαρακτηρίζει το κτήμα του Ηλία, είναι η αφθονία, αφού όπως λέει και ο ίδιος, «απ’ αυτά κι αν έχει!».

Κεράσια κάτω από τον γαλάζιο ουρανό

Η συνέχεια ανήκει στα κεράσια. Τα κατακόκκινα κεράσια κρέμονται από τα κλαδιά των δέντρων, λαμπιρίζοντας κάτω από τον κατακάθαρο σερραϊκό ουρανό. Δεν είναι, άλλωστε, η πρώτη φορά που απολαμβάνουμε τους θησαυρούς του. Στο παρελθόν, ο Ηλίας μάς έχει κακομάθει στέλνοντάς μας φρέσκα κεράσια με τον πιο παραδοσιακό, «φυσικό» τρόπο: με το ΚΤΕΛ, κατευθείαν από το δέντρο στο τραπέζι μας.

Η φύση σε πλήρη εξέλιξη

Στη τελευταία φωτογραφία αποτυπώνεται η ίδια η παραγωγική διαδικασία πάνω στα δέντρα, με τα μούρα να ωριμάζουν σταδιακά ανάμεσα στα καταπράσινα φύλλα, υποσχόμενα ακόμα περισσότερες γλυκές στιγμές για τη συνέχεια του καλοκαιριού.

Άνθρωποι σαν τον Ηλία, γεμάτοι μεράκι και γενναιοδωρία, μας θυμίζουν την ομορφιά της ελληνικής επαρχίας και τη δύναμη της αληθινής φιλίας.

Ηλία, σε ευχαριστούμε για τις εικόνες και τις γεύσεις! Και του χρόνου με υγεία!

Ο Κούνδουρος στη Τζιά είναι μια περιοχή που τα τελευταία χρόνια βιώνει μια εντυπωσιακή, σχεδόν καταιγιστική ανάπτυξη και ανοικοδόμηση. Το τοπίο γύρω σου σε μαγνητίζει: μια ήρεμη, βαθιά θάλασσα που εναλλάσσεται απότομα από τα αβαθή νερά της στους άγριους βράχους, κι από εκεί σε φιλόξενες, χρυσές αμμουδιές. Όμως, αν στρέψεις το βλέμμα λίγο πιο μακριά από την ακτογραμμή, η εικόνα αλλάζει ρυθμό.

Γυρίζοντας την περιοχή, χάνεις γρήγορα τον λογαριασμό. Οι νέες οικοδομές που βρίσκονται σε εξέλιξη είναι τόσες πολλές, που δεν προλαβαίνεις να τις μετρήσεις. Μια κατασκευαστική δραστηριότητα σε πλήρη ένταση. Εργαζόμενοι, εργολάβοι, πολιτικοί μηχανικοί… ένας ολόκληρος μελισσώνας ανθρώπων που δουλεύουν με μια συγκλονιστική αφοσίωση. Δουλεύουν με τέτοιο πάθος και ρυθμό, σαν να επρόκειτο να ζήσουν για πάντα.

Κοιτάζοντας αυτή την εικόνα, δεν μπορείς να μην κάνεις μια βαθύτερη σκέψη για την ίδια την ανθρώπινη φύση. Οι άνθρωποι είμαστε πλασμένοι να κάνουμε σχέδια, να χτίζουμε, να δημιουργούμε και να παλεύουμε καθημερινά για να υλοποιήσουμε τα οράματά μας. Είναι η εσωτερική μας ανάγκη να αφήσουμε ένα αποτύπωμα στον χώρο.

Το παράδοξο, ίσως και το «κακό» για εμάς, είναι ότι αυτή η αστείρευτη ορμή για δημιουργία έρχεται αντιμέτωπη με ένα πολύ συγκεκριμένο, προκαθορισμένο προσδόκιμο όριο ζωής. Χτίζουμε για το «πάντα», έχοντας στη διάθεσή μας μόνο ένα «για λίγο». Κι όμως, αυτή ακριβώς η αντίθεση είναι που κάνει την προσπάθεια των ανθρώπων τόσο συγκινητική, όσο και το ίδιο το κυκλαδίτικο τοπίο που τους φιλοξενεί.

Η ώρα είναι έξι το πρωί. Στο λιμάνι της Κέας, την Κορησσία, η θάλασσα μοιάζει με καθρέφτη, αρυτίδωτη από τα μελτέμια, αγκαλιάζοντας τις πρώτες αχτίδες του ήλιου που ξεπροβάλλουν πίσω από τους ξερούς λόφους. Το πρωινό καράβι, έτοιμο για αναχώρηση, στέκει επιβλητικό στην προβλήτα, αποτελώντας τη ζωντανή γέφυρα του νησιού με τη στερεά Ελλάδα. Εδώ, ο τόπος είναι μικρός, οι άνθρωποι γνωρίζονται με τα μικρά τους ονόματα και η καθημερινότητα έχει μια δική της, αθόρυβη ιεροτελεστία.

Στη Τζιά, οι καπετάνιοι κουβαλούν μια παλιά, άγραφη ναυτική ευγένεια· σέβονται την ησυχία του νησιού και των ανθρώπων του. Οι δυνατοί ήχοι των σειρήνων, που σε άλλα μεγάλα λιμάνια σκίζουν τον αέρα, εδώ απουσιάζουν τις πρώτες πρωινές ώρες. Η αναχώρηση γίνεται σχεδόν ψιθυριστά. Το πλοίο θα «φωνάξει» μόνο αν είναι απόλυτη ανάγκη — αν κάποιο τουριστικό σκάφος ή ιστιοφόρο έχει δέσει απρόσεκτα μέσα στον δίαυλο, εμποδίζοντας τους χειρισμούς εισόδου ή εξόδου. Σε κάθε άλλη περίπτωση, η επιβίβαση και το λύσιμο των κάβων γίνονται με μια φυσική, σχεδόν μαγική σιωπή.

Το ρολόι δείχνει ακριβώς 06:00 όταν οι προπέλες αρχίζουν να γυρίζουν, αφήνοντας πίσω τους το ιστορικό κτίριο του παλιού Δημοτικού Σχολείου. Η σκέψη και μόνο του τι επιτυγχάνεται με αυτό το δρομολόγιο προκαλεί δέος. Ένας εργαζόμενος που πρέπει να βρίσκεται στο γραφείο του στην Αθήνα στις οκτώ το πρωί, μπορεί θεωρητικά να πιει τον πρώτο του καφέ εν πλω. Μετά από ένα σύντομο ταξίδι μιας ώρας, αν τον περιμένει μια αξιόπιστη μοτοσυκλέτα στο λιμάνι του Λαυρίου, μπορεί να βρίσκεται στο κέντρο της πρωτεύουσας σχεδόν στην ώρα του, χωρίς καμία ουσιαστική καθυστέρηση.

Αυτό το καθημερινό πηγαινέλα κρύβει μέσα του μια γοητεία μοναδική, που δύσκολα συναντά κανείς αλλού στον κόσμο. Το να ξυπνάς στην ηρεμία ενός κυκλαδίτικου νησιού, να μεταφέρεσαι μέσα σε λίγη ώρα στην καρδιά της πολύβουης πρωτεύουσας για τις υποχρεώσεις της ημέρας, και το ίδιο απόγευμα να επιστρέφεις πίσω, παρακολουθώντας το ηλιοβασίλεμα να βάφει κόκκινο το λιμάνι, είναι ένα προνόμιο ανεκτίμητο. Είναι αυτή η μικρή, θαυμαστή ιδιαιτερότητα της Ελλάδας: να ζεις στην απομόνωση του Αιγαίου και ταυτόχρονα να απέχεις μόλις μια ανάσα από το κέντρο των εξελίξεων.

Η Κορησσία, όπου επιλέξαμε να μείνουμε σε αυτό μας το ταξίδι, προσφέρει μια υπέροχη βάση, αλλά όταν βρίσκεσαι στην Κέα (Τζιά), υπάρχει ένας προορισμός που απλά δεν γίνεται να προσπεράσεις. Μια σύντομη και πανέμορφη διαδρομή δίπλα στη θάλασσα σε φέρνει στο Βουρκάρι. Το Βουρκάρι είναι το κοσμοπολίτικο λιμανάκι του νησιού.

Ένας τόπος παραθαλάσσιος, γεμάτος ζωντάνια, όπου τα πολυτελή κότερα και τα ιστιοπλοϊκά λικνίζονται απαλά στα γαλαζοπράσινα, διάφανα νερά, δημιουργώντας ένα σκηνικό που μοιάζει με πίνακα ζωγραφικής. Περπατώντας κατά μήκος του προβλήτα, η αίσθηση της κυκλαδίτικης αύρας σε κατακλύζει. Από τη μία πλευρά, οι παραδοσιακές ξύλινες ψαρόβαρκες με τα δίχτυα τους δεμένες πλάι-πλάι με σύγχρονα σκάφη αναψυχής, κι από την άλλη, ο κόσμος που απολαμβάνει τη βόλτα του.

Παρά τον κοσμοπολίτικο αέρα του, το χωριό διατηρεί μια αυθεντική κομψότητα. Τα εμπορικά μαγαζιά του είναι προσεγμένα και γεμάτα γούστο, ενώ τα καφέ και τα μεζεδοπωλεία προσφέρουν την ιδανική κρυψώνα για να πάρεις μια ανάσα δροσιάς μέσα στην καλοκαιρινή ζέστη, απολαμβάνοντας έναν παγωμένο καφέ ή ένα ντόπιο κέρασμα.

Πάντα έχει κάτι να μας δώσει αυτός ο τόπος κάθε φορά που τον επισκεπτόμαστε. Αλλά τούτη τη φορά, νιώσαμε ότι μας πρόσεξε ιδιαίτερα. Ανάμεσα στις βόλτες, τις γεύσεις και τις εικόνες, μας αποκάλυψε και αυτό που ψάχναμε με επιμονή σε ολόκληρο το νησί: τη δική μας μουριά, φορτωμένη με ζουμερά μούρα, σαν ένα μικρό, γλυκό καλωσόρισμα της φύσης.