Χθες, η Αθήνα είχε τα κέφια της. Ο καιρός άστατος, μια συνεχής εναλλαγή ανάμεσα σε ισχυρές καταιγίδες και ξαφνικά ανοίγματα του ουρανού. Ήταν από εκείνες τις μέρες που δεν μπορείς να τον εμπιστευτείς· εκεί που έριχνε μια πολύ δυνατή βροχή, μετά από λίγο ο ουρανός καθάριζε, μόνο και μόνο για να επαναλάβει το ίδιο σκηνικό λίγο αργότερα. Εμείς, όμως, βρεθήκαμε στον δρόμο για μια δουλειά που έπρεπε να γίνει…

Ανάμεσα σε δύο μπόρες, καθώς πηγαίναμε στη δουλειά μας, διασχίσαμε την οδό Δωδώνης στα Σεπόλια. Μέσα από το αυτοκίνητο, καταγράψαμε με τον φακό μας αυτές τις στιγμές της «ανάπαυλας». Ο καιρός ήταν «φορτωμένος» και το σκηνικό άλλαζε με κινηματογραφική ταχύτητα. Παρά την απειλή της επόμενης βροχής –που πράγματι δεν άργησε να έρθει– απολαύσαμε αυτή τη σύντομη διαδρομή.

Υπάρχει μια ιδιαίτερη γοητεία στην άσφαλτο που γυαλίζει από την υγρασία και στα κτίρια που δείχνουν διαφορετικά κάτω από το γκρίζο, αλλά καθαρό φως του αθηναϊκού ουρανού. Στο ΘΡΑΨΑΝΙΩΤΗ, μας αρέσει να μοιραζόμαστε μαζί σας αυτές τις μικρές, καθημερινές εικόνες της πόλης. Γιατί ακόμα και μέσα στο άγχος της δουλειάς και τον άστατο καιρό, ένα «μικρό διάλειμμα» αρκεί για να δεις τη γειτονιά με άλλο μάτι.

Η πρόσφατη εμπειρία μας με τα Ελληνικά Ταχυδρομεία ήταν μια υπενθύμιση ότι στην Ελλάδα της «μετάβασης», η διαδρομή για ένα δέμα μπορεί να εξελιχθεί σε ολόκληρη οδύσσεια, έστω και με αίσιο τέλος. Όλα ξεκίνησαν με μια ειδοποίηση για ένα δέμα από τον Καναδά. Γνωρίζοντας τη διαδικασία (φόροι, δασμοί, εκτελωνισμός), η πρώτη μας στάση ήταν στην οδό Κωνσταντινουπόλεως. Εκεί που μέχρι πρότινος εξυπηρετούνταν οι πολίτες, βρεθήκαμε μπροστά στη μεγάλη πύλη του Κέντρου Διαλογής Αττικής. Η πραγματικότητα; Ο χώρος λειτουργεί πλέον αποκλειστικά ως αποθήκη και κέντρο διαλογής, χωρίς δυνατότητα εξυπηρέτησης κοινού για τέτοιες περιπτώσεις.

Μετά την πρώτη ψυχρολουσία, η πυξίδα έδειξε Αιόλου 100. Στο κεντρικό κατάστημα των Αθηνών, η εικόνα αλλάζει. Από τη βιομηχανική ατμόσφαιρα της Κωνσταντινουπόλεως, περάσαμε στις γνώριμες κίτρινες θυρίδες και τις ταμπέλες για το Post Restante και τις παραλαβές συστημένων. Παρά τη γενικότερη αίσθηση ότι ο οργανισμός βρίσκεται σε μια δύσκολη φάση αναδιοργάνωσης, η εμπειρία μας εκεί είχε θετικό πρόσημο: Παρά τον φόρτο εργασίας, η διαδικασία ολοκληρώθηκε.

Είναι σαφές ότι τα ΕΛΤΑ χρειάζονται ακόμα πολλή δουλειά στο κομμάτι της ενημέρωσης του πολίτη. Η μετάβαση από τον έναν φορέα στον άλλον και η αλλαγή χρήσης των καταστημάτων δημιουργούν σύγχυση που θα μπορούσε να αποφευχθεί με μια πιο ξεκάθαρη ειδοποίηση. Ωστόσο, το γεγονός ότι η περιπέτεια κατέληξε αισιόδοξα μας αφήνει μια γλυκόπικρη γεύση: η προσπάθεια γίνεται, αλλά ο δρόμος για τον πλήρη εκσυγχρονισμό είναι ακόμα μακρύς.

Υπάρχει μια άγραφη συμφωνία ανάμεσα στους Αθηναίους και την Πλατεία Συντάγματος: Το καλοκαίρι αναζητούμε τη σωτήρια δροσιά γύρω από το μεγάλο σιντριβάνι και κάτω από τις πυκνές φυλλωσιές των δέντρων, κάνοντας μια στάση ανάμεσα στις εισόδους του Μετρό και τις υποχρεώσεις της ημέρας. Τι συμβαίνει όμως όταν ο υδράργυρος πέφτει;

Τον χειμώνα, η «κάτω» πλατεία μεταμορφώνεται. Τα δέντρα, γυμνά πια από φύλλα, επιτρέπουν στο αττικό φως να λούσει το μάρμαρο, αποκαλύπτοντας μια πιο «γυμνή», σχεδόν δωρική όψη του κέντρου. Οι ρυθμοί μπορεί να φαίνονται πιο βιαστικοί κάτω από τον συννεφιασμένο ουρανό, όμως η κίνηση δεν σταματά ποτέ.

Τουρίστες με χάρτες ή GPS ανά χείρας που φωτογραφίζουν το ιστορικό Ξενοδοχείο Μεγάλη Βρεταννία, εργαζόμενοι που ξεπροβάλλουν από τα έγκατα του Μετρό και περαστικοί που διασχίζουν την πλατεία με τον γιακά σηκωμένο. Παρά το κρύο, η ενέργεια παραμένει ηλεκτρισμένη. Είναι το σημείο όπου η ιστορία συναντά την καθημερινότητα· εκεί όπου οι διαδηλώσεις, οι συναντήσεις και οι απλές βόλτες πλέκουν το διαχρονικό δίχτυ της πόλης.

Αν υπάρχει ένας τόπος στην Ελλάδα που μπορεί να ισχυριστεί ότι «τους χωράει όλους», αυτός είναι το Σύνταγμα. Δεν νομίζω να υπάρχει άνθρωπος που να ζει σε αυτή τη χώρα και να μην έχει σταθεί έστω για μια στιγμή σε αυτά τα σκαλιά ή να μην έχει ραντεβού «στο σιντριβάνι».