Πόλη “φάντασμα”, πάρκινγκ στην Αγίου Μελετίου


Ο Αύγουστος στην Αθήνα είναι μια εμπειρία μοναδική, σχεδόν σουρεαλιστική. Η πρωτεύουσα αποβάλλει για λίγες εβδομάδες τον φρενήρη ρυθμό της και μεταμορφώνεται σε μια πόλη που “δεν μοιάζει μόνο, αλλά είναι και άδεια σε μεγάλο βαθμό”. Οι περισσότεροι κάτοικοι έχουν αναχωρήσει για τις καλοκαιρινές τους διακοπές, αφήνοντας πίσω τους δρόμους που, υπό κανονικές συνθήκες, είναι “πηγμένοι” στο μποτιλιάρισμα, τώρα να φαντάζουν ερημικοί.
Αυτή η “ησυχία” της Αυγουστιάτικης Αθήνας αποτυπώνεται χαρακτηριστικά στις φωτογραφίες που συνοδεύουν το κείμενο. Οι δρόμοι είναι καθαροί από τη συνηθισμένη κίνηση, τα πεζοδρόμια λιγότερο πολυσύχναστα και η ατμόσφαιρα πιο “αναπνεύσιμη”, κάτω από τον καυτό ήλιο που φιλτράρεται από το λιγοστό πράσινο. Είναι η ιδανική περίοδος για να απολαύσει κανείς τη βόλτα του χωρίς το άγχος της μάζας.
Ωστόσο, αυτή η γενική εικόνα ερημιάς κρύβει κάποιες… “παγίδες”. Ενώ σε πολλές γειτονιές το να βρεις θέση στάθμευσης είναι παιχνιδάκι, στην οδό Αγίου Μελετίου η κατάσταση παραμένει, παραδόξως, δύσκολη. Ιδιαίτερα στο κομμάτι που βρίσκεται “λίγο πριν ή λίγο μετά την Αχαρνών, η δυσκολία να βρεις πάρκινγκ είναι τεράστια”.
Ακόμα και τώρα, σε αυτή την περίοδο της σχετικής ηρεμίας, η Αγίου Μελετίου διατηρεί τον χαρακτήρα ενός κεντρικού οδικού άξονα που εξυπηρετεί πολλούς που μένουν ή εργάζονται στην περιοχή, ή ακόμα και εκείνους που απλώς διέρχονται. Η ζήτηση για στάθμευση, αν και μειωμένη σε σχέση με το υπόλοιπο του χρόνου, εξακολουθεί να ξεπερνά την προσφορά, δημιουργώντας το παράδοξο μιας “άδειας” πόλης με “γεμάτους” δρόμους, τουλάχιστον όσον αφορά τα σταθμευμένα οχήματα.
Στις φωτογραφίες, βλέπουμε μεν τους δρόμους άδειους από κίνηση, αλλά οι θέσεις στάθμευσης είναι δυσεύρετες, αν και μείς βρήκαμε . Αυτό επιβεβαιώνει την παρατήρησή σας: η Αθήνα μπορεί να είναι “άδεια” από ανθρώπους που κυκλοφορούν, αλλά τα αυτοκίνητά τους (και τα σταθμευμένα μηχανάκια) παραμένουν, κάνοντας την εύρεση πάρκινγκ σε συγκεκριμένα σημεία, όπως η Αγίου Μελετίου, μια πραγματική πρόκληση.
Ο Αύγουστος στην Αθήνα είναι μια αντίφαση: μια πόλη που ηρεμεί, αλλά που ταυτόχρονα διατηρεί κάποιες από τις “νευρώσεις” της, όπως την ανάγκη για στάθμευση σε κεντρικά σημεία. Είναι μια περίοδος που αξίζει να ζήσει κανείς, για να γνωρίσει μια άλλη, πιο “ήσυχη” πλευρά της πρωτεύουσας, έστω και με το άγχος του πάρκινγκ στην Αγίου Μελετίου!

Στάση στην Πλατεία Συντάγματος στο Ναύπλιο

Στο πρόσφατο ταξίδι μας στο Ναύπλιο, η διαδρομή μας οδηγεί αναπόφευκτα στην καρδιά της παλιάς πόλης: την ιστορική Πλατεία Συντάγματος. Πολύ πριν η Αθήνα αποκτήσει τη δική της ομώνυμη κεντρική πλατεία, το Ναύπλιο είχε ήδη τη δική του, σημείο αναφοράς και ζωντανό κύτταρο της πόλης. Όπου κι αν περιπλανηθείς στα γραφικά στενά, είναι αδύνατον να μην περάσεις από εδώ. Τώρα το καλοκαίρι, η πλατεία σφύζει από ζωή. Κάτω από τη σκιά του τεράστιου πλάτανου και των γύρω δέντρων, τα τραπεζάκια των καφέ και των εστιατορίων γεμίζουν από κόσμο που απολαμβάνει τον πρωινό καφέ του ή ένα δροσερό παγωτό.

Η ατμόσφαιρα είναι χαλαρή, όμως κάθε γωνιά της πλατείας ψιθυρίζει ιστορίες από το παρελθόν. Παρατηρώντας τον χώρο, το βλέμμα σταματά στα μνημεία και τα ιστορικά κτίρια. Στο επιβλητικό ενετικό κτίριο που δεσπόζει στη μία πλευρά στεγάζεται το Αρχαιολογικό Μουσείο Ναυπλίου, έτοιμο να ταξιδέψει τον επισκέπτη στους αρχαίους πολιτισμούς της Αργολίδας. Λίγο πιο πέρα, ανάγλυφα και μαρμαρόπλακες θυμίζουν τις διαφορετικές περιόδους που σφράγισαν την πόλη. Ξεχωριστή εντύπωση προκαλεί το μαρμάρινο μνημείο της Καλλιόπης Παπαλεξοπούλου. Με την υψωμένη γροθιά και την επιγραφή «Ναυπλιείς Θαρρείτε», το άγαλμα τιμά την ηγετική μορφή της Ναυπλιακής Επανάστασης του 1862 ενάντια στην εξουσία του Όθωνα.

Στη βάση του, η χαραγμένη προτροπή θυμίζει πως το Ναύπλιο, όπως έσωσε την ανεξαρτησία του έθνους κατά τη Μεγάλη Επανάσταση, έτσι θα διαφυλάσσει πάντοτε και τις ελευθερίες του. Σε άλλη γωνιά της πλατείας, ένα ανάγλυφο του Φτερωτού Λέοντα του Αγίου Μάρκου, σκαλισμένο σε πέτρα, στέκει ως σιωπηλός μάρτυρας της Ενετοκρατίας, υπενθυμίζοντας τις πολυπολιτισμικές επιρροές που διαμόρφωσαν την αρχιτεκτονική φυσιογνωμία του Ναυπλίου.

Περπατώντας πάνω στο πλακόστρωτο, είναι δύσκολο να μην συλλογιστείς όλα όσα έζησε αυτή η πόλη. Ως πρώτη πρωτεύουσα του νεοσύστατου ελληνικού κράτους μετά την τουρκοκρατία, το Ναύπλιο βρέθηκε στο επίκεντρο καταιγιστικών εξελίξεων. Έγινε το θέατρο μεγάλων οραμάτων, αλλά και αδελφοσκοτωμών, πολιτικών παθών και φιλονικιών που σημάδεψαν τα πρώτα βήματα της ανεξάρτητης Ελλάδας. Σήμερα, η Πλατεία Συντάγματος καταφέρνει να παντρέψει μοναδικά το βάρος αυτής της βαριάς κληρονομιάς με τη ζεστασιά της σύγχρονης φιλοξενίας. Μια στάση εδώ δεν είναι απλώς ξεκούραση για έναν καφέ· είναι ένα ουσιαστικό βήμα γνωριμίας με την ίδια την ιστορία της νεότερης Ελλάδας.























Ο Ιεχωβά να τους εύλογη