Η σιωπηλή ιστορία των γλυπτών στο Vyšehrad


Περπατώντας στους καταπράσινους κήπους του κάστρου Vyšehrad στην Πράγα, η πρώτη αίσθηση που αποκομίζει ο επισκέπτης είναι μια επιβλητική, σχεδόν ρωμαϊκή μεγαλοπρέπεια. Τα μνημειώδη αυτά λίθινα γλυπτά, φιλοτεχνημένα με εξαιρετική εκφραστικότητα, μοιάζουν να ατενίζουν το αιώνιο. Ωστόσο, η ιστορία τους δεν συνδέεται με τη Ρωμαϊκή Αυτοκρατορία, αλλά με τη βαθιά μυθολογία και την εθνική ταυτότητα της Τσεχίας.
Τι αναπαριστούν;
Πρόκειται για τέσσερα μνημειώδη συμπλέγματα που ζωντανεύουν τους πιο σημαντικούς τσεχικούς θρύλους:
- Libuše και Přemysl: Η θρυλική πριγκίπισσα Libuše, η οποία προφήτευσε την ίδρυση και τη δόξα της Πράγας, μαζί με τον σύζυγό της Přemysl, τον ιδρυτή της πρώτης τσεχικής δυναστείας.
- Ctirad και Šárka: Ήρωες του μυθικού «Πολέμου των Παρθένων».
- Záboj και Slavoj: Μυθικοί πολεμιστές που συμβολίζουν την αντίσταση και τη λευτεριά.
- Lumír και Píseň: Ο θρυλικός αοιδός που τραγουδά την ιστορία του έθνους παρέα με την αλληγορική μορφή του Τραγουδιού.
Ποιος τα φιλοτέχνησε και γιατί βρέθηκαν εδώ;
Τα αριστουργήματα αυτά φιλοτεχνήθηκαν στα τέλη του 19ου αιώνα (1881–1897) από τον σπουδαίο Τσέχο γλύπτη Josef Václav Myslbek, στο πλαίσιο της τσεχικής εθνικής αναγέννησης.
Το πιο ενδιαφέρον στοιχείο της ιστορίας τους είναι ότι δεν κατασκευάστηκαν για το πάρκο. Αρχικά κοσμούσαν τους πυλώνες της γέφυρας Palacký (Palackého most) που διασχίζει τον ποταμό Μολδάβα. Κατά τη διάρκεια του Β΄ Παγκοσμίου Πολέμου (συγκεκριμένα στον βομβαρδισμό της Πράγας το 1945), τα αγάλματα υπέστησαν σοβαρές ζημιές.
Μετά την αποκατάστασή τους, αποφασίστηκε η μεταφορά τους στον λόφο του Vyšehrad — μια επιλογή καθόλου τυχαία, καθώς σύμφωνα με την παράδοση, το Vyšehrad υπήρξε η αρχική έδρα των μυθικών αυτών ηγεμόνων. Έτσι, τα γλυπτά επέστρεψαν στον «φυσικό» τους χώρο, προσφέροντας στους σημερινούς ταξιδιώτες μια σπάνια συνάντηση με την τέχνη και τον μύθο.

Η ηρεμία του τοπίου δίνει μια ανάσα δροσιάς

Καθώς βιώνουμε τις έντονες μέρες του καλοκαιριού στην Αθήνα, με τον υδράργυρο να σπάει τα κοντέρ και τη ζέστη να αγγίζει συχνά τα όρια του καύσωνα, ο νους αναζητά ενστικτωδώς διεξόδους. Ταξιδεύει πίσω σε μέρες πιο δροσερές, σε τοπία που εκπέμπουν μια απέραντη γαλήνη και προσφέρουν μια αληθινή ανάσα δροσιάς. Ένα τέτοιο σκηνικό ξετυλίχθηκε μπροστά μας δίπλα στις όχθες του ποταμού Μολδάβα, στην ιστορική Πράγα. Εκεί που ο ποταμός κυλά νωχελικά, αγκαλιάζοντας την πόλη, απλώνεται μια καταπράσινη και αναζωογονητική περιοχή.

Καθώς ανηφορίζεις στους λόφους με τα παλιά πέτρινα τείχη και τα γραφικά κτίσματα, η θέα που αποκαλύπτεται είναι απλά καθηλωτική. Στο φόντο ξεπροβάλλουν οι επιβλητικοί οξυκόρυφοι πύργοι της γοτθικής εκκλησίας των Αγίων Πέτρου και Παύλου στο Βίσεχραντ, προσθέτοντας μια παραμυθένια, σχεδόν μυστικιστική πινελιά στο τοπίο. Μέσα σε αυτό το ειδυλλιακό περιβάλλον, συναντήσαμε κάτι πραγματικά απρόσμενο: έναν προσεγμένο αμπελώνα νεαρής ηλικίας. Τα φρεσκοφυτεμένα κλήματα, στηριγμένα με επιμέλεια σε ξύλινους πασσάλους, στέκονταν καμαρωτά κάτω από τον απαλό τσεχικό ουρανό.

Η Άννυ, μαγεμένη από την ομορφιά και την πρωτοτυπία του σημείου, δεν έχασε την ευκαιρία να φωτογραφηθεί ανάμεσα στις καταπράσινες σειρές των αμπελιών. Βλέποντας τα τσαμπιά να σχηματίζονται σιγά σιγά, η σκέψη μας πήγε αμέσως στην παραγωγή: Έχει βγάλει άραγε το πρώτο του κρασί αυτός ο αμπελώνας ή ακόμα το «παλεύει», περιμένοντας τις επόμενες σοδειές για να ωριμάσει; Η αλήθεια είναι πως δεν ήμασταν εκεί για να ρωτήσουμε τους ντόπιους για συμπληρωματικές πληροφορίες. Ίσως πάλι να το έκαναν τα παιδιά, που πάντα ανακαλύπτουν τις πιο ενδιαφέρουσες λεπτομέρειες σε κάθε τους εξόρμηση. Όπως και να έχει, η απάντηση μικρή σημασία έχει μπροστά στη συνολική αίσθηση που σου αφήνει ο χώρος.

Από το σημείο αυτό, η θέα προς τον ποταμό Μολδάβα είναι απλώς μαγευτική. Τα ήρεμα, σκούρα νερά του καθρεφτίζουν τη γαλήνη του ουρανού και την απέναντι όχθη, ενώ χαμηλά διακρίνεται η παραποτάμια διαδρομή και το αστικό τοπίο που απλώνεται στο βάθος. Η αντίθεση ανάμεσα στο πράσινο της φύσης, τα ιστορικά κόκκινα κεραμίδια και την ηρεμία του νερού δημιουργεί μια εικόνα που χαράσσεται βαθιά στη μνήμη. Μερικά πράγματα είναι απλά πανέμορφα να τα βλέπεις και να τα αναπολείς. Σήμερα, μέσα στην κάψα της πόλης, αυτές οι φωτογραφίες λειτουργούν σαν ένα νοητό παράθυρο στον δροσερό αέρα της Κεντρικής Ευρώπης. Μας υπενθυμίζουν πόσο όμορφος είναι ο κόσμος όταν επιβραδύνεις τους ρυθμούς σου και αφήνεσαι στη γαλήνη που προσφέρει η φύση και η ιστορία.























Ο Ιεχωβά να τους εύλογη