Αρχική » Κρήτη (Σελίδα 20)
Αρχείο κατηγορίας Κρήτη
Απόλυτη ξηρασία στο φράγμα του Λυγαρά, στο χωριό μου

Το ότι κάτι δεν πάει καλά το ξέρουμε, το καταλαβαίνουμε, το ζούμε… Δείτε αυτές τις φωτογραφίες, τραβηγμένες μόλις προχθές κι ενώ αλλού στον τόπο μας ρίχνει νερό σε τέτοιες μεγάλες ποσότητες που προκαλεί πλημμύρες και λασπουριά, όπως στη Θεσσαλία. Στο χωριό μου, υπάρχει ξηρασία! Εδώ που βλέπετε είναι το φράγμα, στον Λυγαρά ποταμό. Πάντοτε γεμάτο με νερό. Από κει πότιζαν τα διπλανά χωράφια, τα αμπέλια και τις ελιές. Και τώρα δεν υπάρχει πουθενά, πέρα από το κέντρο του, λίγο.

Δείτε τον ξεραμένο «βυθό». Η λάσπη ξεράθηκε και «σπάει» μ’ αυτόν και με άλλους χειρότερους τρόπους. Βάλτε τώρα με το μυαλό σας, τι μπορεί να συμβαίνει στις καλλιέργειες… Τι καρπό θα δώσουν οι ελιές σε μια εποχή που το λάδι τραβά την ανηφόρα, σε ότι αφορά τις τιμές του; Και πώς θα ζήσουν αυτοί οι άνθρωποι που δεν έχουν άλλα μέσα, πέρα από τα χέρια τους και τη δουλειά που ρίχνουν στη γη, καθημερινά;

Ευτυχώς που υπάρχουν οι φίλοι! Στην πρώτη φωτογραφία είναι η Στέλλα Σαμιώτη, στη δεύτερη η αδελφή μου Στασούλα και στην τρίτη ο Χρήστος, ο σύζυγος της Στέλλας. Πρώτα πήγαν στου Γρέγο και μάζεψαν σύκα (ακόμα υπάρχουν!) και μετά ήρθαν στο φράγμα, για να βρουν άγρια αχλάδια να μαζέψουν. Και βρήκαν! Τα αγκουτσάκια περισσεύουν εκεί. Και ο καρπός τους είναι, λένε, φάρμακο. Και έζησαν και είδαν από κοντά την ξεραμένη κοίτη του φράγματος. Την είδα κι εγώ και «πιάστηκε» η ψυχή μου. Δεν είναι και λίγο πράγμα να βλέπεις έτσι τη γη. Δεν το χωρά ο νους μου…
Θέατρο στην πλατεία του χωριού, σήμερα Τετάρτη 23/8

Η Δημοτική Θεατρική Ομάδα του Δήμου Μινώα Πεδιάδας συνεχίζει την επιτυχημένη πορεία της και παρουσιάζει φέτος τον «Οίκο ευγηρίας» του Μανώλη Κορρέ, σε σκηνοθεσία Ευαγγελίας Μαρκοπούλου. Πρόκειται για μία παράσταση που δεν πρέπει να χάσει κανείς.
Μια σάτιρα κοινωνική και καυστική, που αποκαλύπτει τις απαράδεκτες συνθήκες των ιδρυμάτων ευγηρίας, ενώ παράλληλα «σκιτσάρει» το είδος πληροφόρησης που παρουσιάζεται από τα Μέσα Μαζικής Ενημέρωσης.
Η παράσταση που πραγματοποιείται με την διοργάνωση της Περιφέρειας Κρήτης και τη συνδιοργάνωση του Δήμου Μινώα Πεδιάδας-ΔΟΠΑΠ, θα παρουσιαστεί στο Θραψανό σήμερα Τετάρτη 23/8. Να πάτε!
Η είσοδος είναι ελεύθερη.
Πηγή: https://www.typoskritis.gr/
Η ανανέωση δεν μπορεί να χτίζεται σε σαθρά υλικά…

Τα τελευταία χρόνια παρακολουθούμε τη ΔΕΗ να προχωρεί εντατικά στην ιδιωτικοποίηση, να κόβει και να πουλά κερδοφόρα κομμάτια της κι αυτό το λέει εκσυγχρονισμό. Μέχρι και το λογότυπο της άλλαξε, αλλά αυτό είναι το λιγότερο αν και κόστισε μια περιουσία όλο αυτό το εγχείρημα. Και στο μεταξύ, διατηρεί όλο το σύστημα, όπως ήταν από τον καιρό που ήρθε το ηλεκτρικό ρεύμα στη χώρα μας.

Αλλά για να μη μου πείτε ότι είμαι υπερβολικός, δείτε τις δύο από τις τρεις φωτογραφίες που παραθέτουμε στο σημερινό μας σημείωμα. Είναι αυθεντικές, αληθινές και δεν έχουν υποστεί καμία τεχνική επεξεργασία. Είναι ο μετρητής ρεύματος στο πατρικό μου, στο Θραψανό. Τοποθετημένος από τότε που ήρθε το ρεύμα στο χωριό. Πότε; Δεν ξέρω. Εγώ πάντως που γεννήθηκα το 1959 το θυμάμαι από τότε που έχω μνήμες.

Λογικό είναι να βρίσκονται σ’ αυτή την οικτρή κατάσταση. Το σπίτι βέβαια δεν κατοικείται μόνιμα και δεν υπάρχει υπερβολική χρέωση, αλλά αναρωτιέμαι πώς παίρνουν τις μετρήσεις εκείνοι που κάνουν την καταμέτρηση; Μια φορά, μου είπε η αδελφή μου που ήταν παρούσα, ο άνθρωπος χρειάστηκε να βγάλει το τζαμάκι για να δει τα νούμερα. Έκανα αίτημα για αλλαγή. Δεκαπέντε μέρες περιμένω μια απάντηση.
Τα σκεφτόμαστε αυτά τα δέντρα στην αυλή του πατρικού…

Το είχαμε καημό με τη Σούλα να φυτέψουμε δυο οπωροφόρα δέντρα στην εξωτερική αυλή του πατρικού μου, στο χωριό. Πριν πέντε χρόνια, έκανα αυτό ΕΔΩ το δημοσίευμα στον ΘΡΑΨΑΝΙΩΤΗ και αναρωτιόμουν τότε, αν θα μπορούσαμε (αν δηλαδή προλαβαίναμε σ’ αυτή τη ζωή) να φάμε από τον καρπό τους, λεμόνια και μανταρίνια. Ήταν κάτι τολμηρό. Ποτέ δεν είχαμε τέτοια δέντρα στο σπίτι μας, ιδιαίτερα σ’ αυτό το σημείο. Επιπλέον το έδαφος είναι πετρώδες, πού θα έπιαναν; Κι ΕΔΩ ένα ακόμα δημοσίευμα.

Πέρσι πάλι, μέσα από τον ΘΡΑΨΑΝΙΩΤΗ, δείτε ΕΔΩ κι ΕΔΩ, εξωτερικεύσαμε κάποιες σκέψεις μας. Τα δέντρα πέρασαν δύσκολα στα χρόνια του Govid-19. Χρειαζόταν κάποιος να τα φροντίζει, να τα σκαλίζει, να τα ποτίζει, να τους βάζει λίγο λίπασμα για την ανάπτυξη τους. Εμείς, δεν ήμασταν εκεί. Ζητήσαμε τη βοήθεια φίλων και αν κρίνω από την ανάπτυξη που έχουν σήμερα., μάλλον έκαναν το μέρος τους!

Τους ευχαριστώ μέσα από την καρδιά μου. Μπορεί, τελικά, να τα καταφέρουμε να φάμε από τον καρπό τους! Άλλο ένα νοσταλγικό δημοσίευμα από το μακρινό 2019, δείτε το ΕΔΩ. Δύσκολες εποχές . Η μανταρινιά έβγαλε καρπό και τον «έδεσε». Και μένει, να δούμε να ωριμάζουν κιόλας. Άξιζε μια τέτοια υπερπροσπάθεια; Κοιτάζοντας πίσω νομίζω ναι, άξιζε και με το παραπάνω! Και πού ξέρεις, μπορεί τελικά και να τα καταφέρουμε να πάμε κάποια στιγμή…
Η Μαλάμω μας, στην Παγκρήτια Αγροκτηνοτροφική Έκθεση

Το έκαναν η Μαλάμω μας με τη Στασούλα το Σάββατο το βράδυ. Επισκέφτηκαν, εν λειτουργία, την Αγροκτηνοτροφική Έκθεσης Αρκαλοχωρίου. Η έκθεση πραγματοποιείται με τη συνδιοργάνωση του υπουργείου Αγροτικής Ανάπτυξης και Τροφίμων, την Περιφέρεια Κρήτης και το Δήμου Μινώα Πεδιάδος. Με 30 χρόνια διοργάνωσης, έχει κερδίσει πλέον τη θέση της ως μια από τις σημαντικότερες εκθέσεις του κλάδου στην Ελλάδα!

Είναι ανοιχτή και σήμερα (από τις 26 έως και τις 31 Ιουλίου) στο Εκθεσιακό Κέντρο Αρκαλοχωρίου. Έξι μέρες με επίκεντρο τον αγροκτηνοτροφικό τομέα, Έξι μέρες προβολής της δυναμικής της γεωργίας και της κτηνοτροφίας, έξι μέρες ενίσχυσης της επιχειρηματικότητας και της αγροτικής οικονομίας, έξι μέρες γιορτής! Όσοι την επισκέφτηκαν, όπως η Μαλάμω με τη Στασούλα, έχουν να πουν τα καλύτερα…

Έχοντας αναδειχθεί ως η σημαντικότερη αγροτική έκθεση της Νοτίου Ελλάδας και επιθυμώντας να διατηρήσει τον τίτλο της, παρουσίασε ποικίλες παράλληλες εκδηλώσεις. Χορηγός της Παγκρήτιας Αγροκτηνοτροφικής Έκθεσης Αρκαλοχωρίου είναι η ΤΕΡΝΑ Α.Ε. Το ωράριο λειτουργίας της έκθεσης είναι τις καθημερινές 17.00-22.00 και το Σαββατοκύριακο 10.00-14.30 & 17.00-22.00. Προλαβαίνετε, δεν προλαβαίνετε να πάτε…
Πάμε στον Πλακιά στα νότια του Ρεθύμνου, για ένα μπάνιο;

Αυτό το μέρος το ξέρω καλά. Έχω περάσει μερικά καλοκαίρια εδώ, με ανθρώπους που μπορούσαμε να κάνουμε σχέδια πάνω στον πολιτισμό και να βάζουμε μικρούς στόχους που είμαστε σε θέση να τους υλοποιούμε… Το μέρος, όμως, έχει χαραχτεί για πάντα στην καρδιά μου. Είναι η αγριάδα του, οι ξεχωριστοί άνθρωποι, η ηρεμία του; Όλα αυτά και το καθένα χωριστά, είναι που κάνουν τον Πλακιά να ξεχωρίζει.

Μέρες καλοκαιρινές, του Ιουλίου και καθώς είμαστε κλεισμένοι σπίτια μας για την προστασία μας από τον καύσωνα, «έπεσε» μπροστά μου ένα δημοσίευμα στο διαδίκτυο από την ομάδα «Crete My Second Home». Δεν είχε την υπογραφή του φωτογράφου για να τον αναφέρω, όπως κάνω πάντα όταν οι φωτογραφίες δεν είναι δικές μου, αλλά εστίαζε σε μια σπάνια στιγμή, καθώς εντόπισε έναν γύπα στην παραλία του Πλακιά, εκεί προς τον Παλίγκρεμο.

Επέλεξα αυτές τις τρεις φωτογραφίες, αν και το δημοσίευμα είχε αρκετές, επειδή σ’ αυτά τα νερά του Λιβυκού Πελάγους έχω κολυμπήσει κι έχω γνωρίσει υπέροχους, ξεχωριστούς, ανθρώπους. Αφορμή ήταν ο γύπας. Στην πραγματικότητα υπάρχουν κάποιες αναμνήσεις που δε σβήνουν με τίποτα στο πέρασμα των χρόνων. Κι αν βρεθώ κάποια στιγμή στην Κρήτη, καλοκαίρι, με χαρά θα ξαναπήγαινα στον Πλακιά. Μ’ αρέσει!
























Δυστυχώς αυτή είναι η κατάντια του κράτους (όχι της Χώρας) και της τωρινής αδιάφορης τοπικής αυτοδιοίκησης!! Κρίμα....! Δεν υπάρχουν άνθρωποι…