Όταν το κρύο αρχίζει να «τσιμπάει» στις πλαγιές της Καστοριάς και η ομίχλη αγκαλιάζει τους Αμπελόκηπους, η κουζίνα στο «Αθήρι» μεταμορφώνεται σε ένα καταφύγιο αναμνήσεων. Εκεί, η ιδιοκτήτρια και σεφ Ευθαλία Ρουσκοπούλου, δεν ανακατεύει απλώς κατσαρόλες· ανακατεύει την ίδια την ιστορία της οικογένειάς της. Υπάρχουν φαγητά που σε χορταίνουν και φαγητά που σε «ταξιδεύουν». Το Γκούλας της Ευθαλίας ανήκει στη δεύτερη κατηγορία. Είναι η ζωντανή κληρονομιά της γιαγιάς Φωτεινής, που έφερε μαζί της από την Ουγγαρία τα μυστικά της αυθεντικής πάπρικας και την τέχνη του αργού μαγειρέματος.

Κάθε κουταλιά είναι ένας φόρος τιμής σε εκείνη την κουζίνα της γιαγιάς, όπου η αγάπη μετριόταν σε ώρες αναμονής πάνω από τη φωτιά και σε μυρωδιές που πλημμύριζαν το σπίτι. Στο «Αθήρι», η Ευθαλία μας παρουσιάζει το Γκούλας σε δύο εμβληματικές μορφές: Η Γκούλας Σούπα: Μέσα στο παραδοσιακό σκεύος, το βαθύ κόκκινο χρώμα της πάπρικας «καίει» σαν μικρή εστία φωτιάς. Ζουμερό μοσχαράκι, καρότα και πατάτες μελώνουν μέσα σε έναν ζωμό πλούσιο και αρωματικό. Είναι το απόλυτο αντίδοτο στον χειμώνα. Γκούλας με χειροποίητα ζυμαρικά: Εδώ η ένταση της σάλτσας συναντά την τρυφερότητα. Τα χειροποίητα ζυμαρικά, φτιαγμένα με τον παλιό τρόπο, γίνονται ο ιδανικός «καμβάς» για να αναδειχθεί το κρέας, ενώ μια δόση δροσερής κρέμας και τα φρέσκα μυρωδικά απογειώνουν το πιάτο στο σήμερα.

Υπάρχει μια ιδιαίτερη ιεροτελεστία στο να φτιάχνεις τον δικό σου κήπο. Ξεκινάει από το χώμα στα νύχια, συνεχίζεται με το καθημερινό πότισμα και κορυφώνεται με εκείνη την κρυφή περηφάνια όταν βλέπεις τα πρώτα πράσινα φύλλα να ορθώνονται με σθένος. Για τους ερασιτέχνες κηπουρούς, αυτά τα φυτά δεν είναι απλώς “κηπευτικά”· είναι η σύνδεσή με τη γη, είναι η υπόσχεση για το καθαρό φαγητό στο τραπέζι της οικογένειας.

Φέτος, ο Καλό φίλος Πέτρος πήρε όλες τις προφυλάξεις. Έστησε το θερμοκήπιο, το έντυσε με νάιλον, στρεέωσε τα καλάμια με προσοχή. Ήθελε να προσφέρει στις ντοματιές του ένα ασφαλές σπίτι, μακριά από τα δόντια του παγετού. Τις έβλεπε να μεγαλώνουν, να δένουν καρπό, να γεμίζουν το χώρο με εκείνη την έντονη, υπέροχη μυρωδιά του καλοκαιριού που πλησιάζει. Και μετά, ήρθε ένα πρωινό.

Εκεί που περιμένεις να δεις το ζωντανό πράσινο να σε καλωσορίζει, αντικρίζεις τη σιωπή του μαύρου. Ο παγετός, αθόρυβος και ανελέητος, κατάφερε να τρυπώσει εκεί που νομίζαμε πως είχαμε οχυρωθεί. Οι ντοματιές, που μέχρι χθες έσφυζαν από ζωή, τώρα κρέμονται μαραζωμένες πάνω στα δεσίματά τους, σαν να παραδόθηκαν σε μια μάχη που ήταν άνιση από την αρχή.

Υπάρχει μια ιδιαίτερη μαγεία στο να ξυπνάς πριν από τον ήλιο. Εκείνες τις στιγμές που η πόλη ακόμα κοιμάται και η ησυχία είναι τόσο βαθιά, που μπορείς να ακούσεις τις σκέψεις σου. Για πολλούς από εμάς που ζούμε ανάμεσα σε πολυκατοικίες, το ξημέρωμα είναι συχνά μια χαμένη ευκαιρία, κρυμμένη πίσω από τόνους τσιμέντου και τα τεχνητά φώτα του δρόμου. Στην επαρχία, όμως, τα πράγματα είναι διαφορετικά.

Εκεί, ο ορίζοντας είναι ανοιχτός. Εκεί, ο ουρανός δεν είναι απλά ένα φόντο, αλλά ο πρωταγωνιστής. Ο καλός μας φίλος, ο Πέτρος, που ζει στη Χαλκίδα, έχει την τύχη (και την πειθαρχία) να βιώνει αυτή τη μετάβαση καθημερινά. Η δουλειά του στο δάσος τον καλεί νωρίς, και η διαδρομή του προς τα εκεί είναι ένα δώρο που επαναλαμβάνεται κάθε πρωί. Από το σκοτάδι στην έκρηξη των χρωμάτων

Οι φωτογραφίες που μοιράστηκε μαζί μας ο Πέτρος δεν είναι απλά λήψεις· είναι μια ιεροτελεστία. Όλα ξεκινούν με εκείνο το βαθύ μπλε και τις σιλουέτες των κυπαρισσιών να στέκονται αγέρωχες απέναντι στο πρώτο, αμυδρό πορτοκαλί φως. Λίγα λεπτά αργότερα, καθώς οδηγεί στον δρόμο της Χαλκίδας, ο ουρανός «φλέγεται». Τα σύννεφα παίρνουν αποχρώσεις του ροζ, του βιολετί και του έντονου κόκκινου, μετατρέποντας μια συνηθισμένη διαδρομή σε έναν ζωντανό πίνακα ζωγραφικής.

Ο χειμώνας έδειξε για τα καλά τα δόντια του τις τελευταίες ημέρες, με τον υδράργυρο να κάνει «βουτιά» σε πολλές περιοχές της χώρας. Οι πολικές θερμοκρασίες μπορεί να δυσκολεύουν την καθημερινότητα, όμως η φύση φρόντισε να μας αποζημιώσει με εικόνες σπάνιας ομορφιάς που θυμίζουν τοπία της Βόρειας Ευρώπης. Στα Γρεβενά, το σκηνικό είναι πραγματικά απόκοσμο. Ο ποταμός Βενέτικος, ένας από τους ομορφότερους της Ελλάδας, παραδόθηκε στο δριμύ ψύχος. Τα ορμητικά νερά του «κοκκάλωσαν», δημιουργώντας ένα εντυπωσιακό στρώμα πάγου που καλύπτει την επιφάνειά του, προσφέροντας ένα θέαμα που σπάνια αντικρίζει κανείς με τέτοια ένταση.

Την ίδια ώρα, το Καϊμακτσαλάν φόρεσε τα λευκά του. Το χιόνι κάλυψε τις πλαγιές του βουνού, προσελκύοντας δεκάδες επισκέπτες που έσπευσαν να απολαύσουν το χειμωνιάτικο τοπίο. Παρά τις χαμηλές θερμοκρασίες, η διάθεση παρέμεινε στα ύψη, με το χιονοδρομικό κέντρο να σφύζει από ζωή. Η φωτογραφία δείχνει ξακάθαρα τη διάθεση των ανθρώπων για παιχνίδι. Επειδή όλοι έχουμε μέσα μας ένα παιδί που ψάχνει ευκαιρίες για να του δώσει χώρο να εκφραστεί…

Η κακοκαιρία δεν άφησε παραπονεμένη ούτε την Κρήτη. Στο Οροπέδιο Λασιθίου, η πρωινή πάχνη και το χιόνι μεταμόρφωσαν τον κάμπο σε μια απέραντη λευκή έκταση. Η ηρεμία του τοπίου κάτω από τον καθαρό ουρανό δημιουργεί μια ατμόσφαιρα γαλήνης, αποδεικνύοντας ότι ο χειμώνας στα ορεινά της Κρήτης είναι μια εμπειρία μοναδική. Πηγή Φωτογραφιών: Οι υπέροχες λήψεις προέρχονται από τις ομάδες Fire & Weather Hellas και Meteo Hellas στο Facebook, τα μέλη των οποίων απαθανάτισαν με τον καλύτερο τρόπο το πέρασμα του ψύχους από τη χώρα μας.