Μετρό των Σεπολίων για να πάρουμε μερικούς φακέλους κι ένα μπλοκ Α4. Υπολογίζαμε χωρίς τον ξενοδόχο — ή μάλλον, χωρίς το σχολικό ημερολόγιο. Δευτέρα απόγευμα, πρώτη ημέρα που άνοιξαν τα σχολεία και ο εσωτερικός χώρος του καταστήματος θύμιζε κάτι ανάμεσα σε κεντρικό σταθμό τρένου σε ώρα αιχμής και σε «πεδίο μάχης» γραφικής ύλης. Ξυπνώντας μέσα μου το δημοσιογραφικό ένστικτο, δεν γινόταν να μην καταγράψω την εικόνα. Εκατοντάδες γονείς και παιδιά είχαν κατακλύσει τους διαδρόμους.
Η ατμόσφαιρα ήταν ηλεκτρισμένη: κουρασμένοι γονείς, που μόλις είχαν σχολάσει από τη δουλειά, τραβολογιόνταν ανάμεσα στα ράφια κρατώντας στο χέρι την περίφημη εκτυπωμένη σχολική λίστα. Δίπλα τους, παιδιά κάθε ηλικίας —από μικρά με ροζ φουστάκια και καροτσάκια μέχρι εφήβους— να κοιτούν με απορία ή ανυπομονησία τα σχολικά εξαρτήματα. Οι εικόνες μιλούν από μόνες τους. Στους διαδρόμους, ο ένας ήταν κυριολεκτικά πάνω στον άλλον. Στα κεντρικά καλάθια και στους πάγκους, οι στοίβες από τετράδια (μπλε, κίτρινα, σπιράλ) και τα ρολά διάφανης αυτοκόλλητης μεμβράνης για το ντύσιμο των βιβλίων γίνονταν ανάρπαστα.
Γονείς και μαθητές τα περιεργάζονταν με προσοχή, συγκρίνοντας τιμές και ελέγχοντας αν οι προδιαγραφές της δασκάλας καλύπτονταν πλήρως. Λίγο πιο πέρα, στους τοίχους με τις σχολικές τσάντες, η επιλογή έμοιαζε με ολόκληρη τελετουργία. Μαθητές κοντοστέκονταν μπροστά στις πολύχρωμες Polo, στις τσάντες με ήρωες όπως η Peppa Pig ή ο Spider-Man, προσπαθώντας να καταλήξουν στο σχέδιο που θα τους συντροφεύει όλη τη χρονιά. Όσο για τα ταμεία; Η ουρά απλωνόταν σε όλο το μήκος του διαδρόμου, ανάμεσα σε παγούρια και κασετίνες.
Η υπομονή όλων δοκιμαζόταν: γκρίνιες από τα μικρότερα παιδιά που είχαν κουραστεί, παράπονα, αλλά και μια βουβή αλληλεγγύη μεταξύ των γονιών που αντάλλασσαν βλέμματα κατανόησης. Παρά τον συνωστισμό, τον θόρυβο και την ταλαιπωρία, υπάρχει κάτι αυθεντικό και γνώριμο σε αυτή την εικόνα. Επέστρεψαν τα σχολεία και μαζί τους επέστρεψε και αυτή η ετήσια, ιδιότυπη «παράνοια» της πρώτης εβδομάδας. Μια εμπειρία που, όσο κι αν σε εξαντλεί στο τέλος μιας κουραστικής μέρας, σηματοδοτεί πάντα μια νέα αρχή, γεμάτη προσδοκίες, καινούργια τετράδια και μυρωδιά από φρέσκο χαρτί.