Αρχική » 2026 (Σελίδα 5)

Αρχείο έτους 2026

Τίποτα δεν πάει χαμένο. Δείτε ΕΔΩ το αρχείο του ΘΡΑΨΑΝΙΩΤΗ με όλα τα δημοσιεύματα από τη δημιουργία του μέχρι σήμερα…

Τελευταίες Αναρτήσεις:

Οι επισκέπτες μας

0 4 7 2 7 8

Μπορείτε να σχολιάσετε τα θέματα μας...

Το να εκφράζεται κανείς εδώ στον **ΘΡΑΨΑΝΙΩΤΗ** είναι πολύ σπουδαίο για
μας που το διαχειριζόμαστε, μας κάνει να χαιρόμαστε όταν διαβάζουμε τις απόψεις σας, τις θέσεις σας, για ζητήματα που το site "σκαλίζει".
Μπορείτε λοιπόν **να μας γράφετε.** Μόνο που, για να τα δείτε δημοσιευμένα εδώ, θα περιμένετε λιγάκι προκειμένου να… εγκριθούν.

Βασίλειος Παπίας στο Το λες και κατάντια στον «Καπράλο», στο λόφο Κολωνού27 Ιουλίου 2025
Δυστυχώς αυτή είναι η κατάντια του κράτους (όχι της Χώρας) και της τωρινής αδιάφορης τοπικής αυτοδιοίκησης!! Κρίμα....! Δεν υπάρχουν άνθρωποι…
Panos Chatziliadis στο Οι αέρηδες των Κυκλάδων στην Αμοργό για λίγη δροσιά!26 Ιουνίου 2025
Κάθε Ελληνικό νησί ήταν πάντα μια πρόκληση για μένα από τα παιδικά μου χρόνια, και περισσότερο η Αμοργός. Δεν κατάφερα…
Βασίλειος Παπίας στο Λιμάνι Μαντουδίου: Η Πύλη προς τις Σποράδες6 Ιουνίου 2025
Υπέροχο ενημερωτικό δελτίο!!!
Βασιλειος Παπιας στο Τελικά, τη βροχή την είδαμε την Κυριακή το απόγευμα29 Απριλίου 2025
Επιβεβαιώνω όλα τα αναγραφόμενα του φίλου μου Νίκου γιατί εκείνες τις ώρες ήμασταν μαζί. Η δικιά μου γνώμη είναι ότι....πλέον…
Βασίλειος Παπίας στο Ο Κώστας και η Άννυ ταξίδεψαν στο Κανκούν του Μεξικό23 Απριλίου 2025
Αχ τι όμορφα μέρη υπάρχουν!!! Να περνάνε καλά τα παιδιά!!!

Η ζωή μας ανάμεσα στις εποχές. Η φύση γύρω μας αλλάζει, αναγεννιέται από το χειμώνα. Κι εμείς το ίδιο! Το χρειαζόμαστε αυτό. Κάποτε, τα πράγματα ήταν πιο ευδιάκριτα ανάμεσα στις εποχές. Τώρα όχι πια...
Το καλοκαίρι του 2025 που ζούμε ήδη είναι ίσως το πιο θερμό των τελευταίων δεκαετιών. Μοιάζει με αυτό του 2024... Γεμάτο καύσωνες. Αυτό κάνει πολύ δύσκολη τη ζωή μας... Οι μετεωρολόγοι μας προετοίμασαν από νωρίς και το ζούμε στο έπακρο. Και ο χειμώνας ήταν γεμάτος ακραία καιρικά φαινόμενα. Κρύο, άνυδρος καιρός, επικίνδυνος... Εμείς, που έχουμε επιλέξει να γνωρίζουμε, τι μας επιφυλάσσει το μέλλον, είμαστε σε πολύ πιο πλεονεκτική θέση από την υπόλοιπη ανθρωπότητα. Υπομονή λοιπόν και δύναμη. Όλα εξελίσσονται όπως έχει προβλεφθεί!

Ιανουάριος 2026
Κ	Δ	Τ	Τ	Π	Π	Σ
	1	2	3
4	5	6	7	8	9	10
11	12	13	14	15	16	17
18	19	20	21	22	23	24
25	26	27	28	29	30	31

Η πλούσια και μακραίωνη παράδοση της αγγειοπλαστικής τέχνης στο χωριό Θραψανό Ηρακλείου το έχει αναδείξει ως το μεγαλύτερο κέντρο αγγειοπλαστικής στην Κρήτη, σταθμό για την ιστορία της νεότερης ελληνικής κεραμικής τέχνης. Σήμερα, στο χωριό εξακολουθούν να λειτουργούν εργαστήρια που κατασκευάζουν ακόμα μικρά και μεγάλα αποθηκευτικά αγγεία, γνωστά ως «θραψανιώτικα πιθάρια», τα οποία διακινούνται τόσο στην Ελλάδα, όσο και το εξωτερικό. Δείτε ΕΔΩ κι ένα υπέροχο ντοκιμαντέρ για την αγγειοπλαστική στο Θραψανό από την ΕΡΤ 3 που παίχτηκε τον Φλεβάρη του 2024. Κι ΕΔΩ ένα δημοσίευμα της εφημερίδας ΚΑΘΗΜΕΡΙΝΗΣ για το χωριό μου.

Αναμφισβήτητα είναι η πιο όμορφη ώρα! Η ώρα του δειλινού. Φτάνει να είσαι εκεί. Την κατάλληλη ώρα, στο κατάλληλο μέρος και να απολαμβάνεις, λεπτό το λεπτό όλη αυτή την εξαιρετική εικόνα που δεν διαρκεί και πολύ.
Αυτό είναι. Να ζεις το κάθε λεπτό, να ανασαίνεις τον αέρα και να ευχαριστείς Εκείνον που έδωσε αυτό το δώρο για μας. Και να το εκτιμάμε!
Μερικοί άνθρωποι δεν ξέρουν ή δεν μπορούν, δεν είναι σε θέση να απολαύσουν τίποτα. Ψάχνουν να βρουν τι κρύβεται πίσω από το καθετί και χάνουν την ουσία, τη ζωή. Μην το κάνετε αυτό στον εαυτό σας.

Δυο μέρες μόλις, στα τελειώματα του Αυγούστου του 2022, καταφέραμε να πάμε στη Τζιά, καλεσμένοι φίλων μας προκειμένου να μας φιλοξενήσουν. Και περάσαμε τόσο όμορφα που θα το κουβεντιάζουμε για καιρό.
Τι είναι αυτό που κάνει δεκτικούς τους ανθρώπους στο καλό, σε μια όμορφη κουβέντα, σε μια παρέα που αξίζει να τη ζήσεις και να την απολαύσεις παρά τις δυσκολίες; Το γεγονός ότι είμαστε άνθρωποι με αδυναμίες, αλλά προσπαθούμε να κάνουμε το καλύτερο που μπορούμε. Αυτό είναι το μυστικό!

Ήταν ένα ταξίδι μέσα στον Μάη… Έκανε ακόμα την ψυχρούλα του, αλλά το απολαύσαμε. Είχαμε ένα απωθημένο και το ικανοποιήσαμε. Πριν μερικά χρόνια που είχαμε πάει ένα Παρασκευο Σαββατο Κύριακο δεν το χαρήκαμε, δεν το περπατήσαμε επειδή το πρώτο πρωινό που σηκωθήκαμε βρήκαμε ένα χιόνι, καμιά 20ριά πόντους στρωμένο.
Στην κεντρική σελίδα του αρχείου του **ΘΡΑΨΑΝΙΩΤΗ** θα δείτε αρκετά δημοσιεύματα. Αλλά μπορείτε να τα δείτε και από **ΕΔΩ** κι **ΕΔΩ** κι **ΕΔΩ** κι **ΕΔΩ** κι **ΕΔΩ**.

Από γενιά σε γενιά περνάει αυτή η τέχνη, του αγγειοπλάστη. Κι αν την αγκάλιαζε λίγο η Πολιτεία, όλα θα ήταν καλύτερα. Στη φωτογραφία είναι ο πατέρας μου**, Λευτέρης του Κουμαλή**, ως αγγειοπλάστης. Τον ακολούθησε ο γιός του, ο **Κωστής Θεοδωράκης** και ο εγγονός του, ο **Μανώλης Βολυράκης** και δίπλα του ο γιος του, ο **Αγησίλαος**. Δείτε **ΕΔΩ** ένα πολύ όμορφο δημοσίευμα από το το περιοδικό **"Κ"** που συνοδεύει, κάθε Κυριακή, την έκδοση της **ΚΑΘΗΜΕΡΙΝΗΣ**. Για να καταλάβετε τι λέω…

Σχεδόν τα κατάφερα να φτιάξω το σπίτι στο χωριό, κληρονομιά από τους γονείς μου, αν και μου κόστισε πολύ. Έχει ακόμα κάποιες δουλειές που πρέπει να γίνουν, αλλά σιγά - σιγά.
Μακάρι να φτιάξουν τα πράγματα και να περνάμε κάνα δυο μήνες το καλοκαίρι, εκεί. Θα μας έκανε καλό, από πολλές απόψεις... Εδώ σε έναν πίνακα ζωγραφικής μιας Γερμανίδας που φιλοξενήσαμε κάποτε και μας τον έκανε δώρο. Είναι το σπίτι μας όπως ήταν τότε! Η υπογραφή λέει, 1992!

Μια οικογενειακή φωτογραφία που έβγαλα με τα αδέλφια μου στο γάμο τη Πόπης, της κόρης του Κωστή μας. Επάνω από αριστερά η Γεωργία μας, δεν ζει πια. Δείτε ΕΔΩ μερικά πράγματα για αυτήν. Κάτω, από αριστερά, η Στασούλα μας, δείτε για αυτήν ΕΔΩ, δίπλα της η Μαλάμω, δείτε γι’ αυτήν ΕΔΩ και δίπλα της ο Κωστής μας, που και εκείνος δεν ζει πια, δείτε ΕΔΩ.

Αυτή είναι η εφημερίδα των συνταξιούχων των ΗΣΑΠ "ΗΛΕΚΤΡΙΚΟΣ Σιδηρόδρομος" τ. 182 που κυκλοφορεί τώρα. Για να τη δείτε πατήστε ΕΔΩ. Κι ΕΔΩ το τ.181 ΕΔΩ το τ. 180, ΕΔΩ το τ. 179, ΕΔΩ το τ.178, ΕΔΩ το τ. 177, ΕΔΩτο τ. 176, ΕΔΩ τ. 175, ΕΔΩ το τ. 174, ΕΔΩ το τ. 173, ΕΔΩ το τ. 172, ΕΔΩ το τ. 171, ΕΔΩ το τ. 170, ΕΔΩ το τ. 169, ΕΔΩ το τ.168, ΕΔΩ το τ.167 ΕΔΩ το τ.166, ΕΔΩ το τ. 165, ΕΔΩ το τ.164, ΕΔΩ το τ. 163, ΕΔΩ το τ.162. Τριάντα χρόνια αδιάλειπτης έκδοσης από τη γέννηση της, είναι μια μεγάλη επιτυχία. Παλιότερα τεύχη μπορείτε να τα δείτε σε PDF αρχείο, πηγαίνοντας στο Αρχείο του ΘΡΑΨΑΝΙΩΤΗ. Δείτε κι ΕΔΩτο site του Σωματείου που επιμελούμαστε δημοσιογραφικά...

Έτοιμο και το και το 447 φύλλο... Δείτε το ΕΔΩ. Κι ΕΔΩ το τ.466, ΕΔΩ το τ.445, ΕΔΩ το τ.444, ΕΔΩ, το τ. 443, ΕΔΩ το τ. 442, ΕΔΩ το τ. 441, ΕΔΩ το τ. 440, ΕΔΩ το τ. 439, ΕΔΩ το τ. 438, ΕΔΩ το τ. 437, ΕΔΩ το τ. 436, ΕΔΩ το τ. 435, ΕΔΩ το τ. 434, ΕΔΩ το τ. 433, ΕΔΩ το τ. 432, ΕΔΩ το τ. 431, ΕΔΩ το τ. 430, ΕΔΩ το τ. 429, ΕΔΩ το τ. 428, ΕΔΩ το τ. 427, ΕΔΩ το τ. 426, ΕΔΩ το τ. 425, ΕΔΩ το τ. 424, ΕΔΩ το τ. 423, ΕΔΩ το τ. 422, ΕΔΩ το τ. 421, ΕΔΩ το τ. 420, ΕΔΩ το τ. 419, ΕΔΩ το τ. 418, ΕΔΩ το τ. 417, ΕΔΩ το τ. 416, ΕΔΩ το τ. 415, ΕΔΩ το τ. 414, ΕΔΩ το τ. 413, ΕΔΩ το τ. 412, ΕΔΩ το τ. 411, ΕΔΩ το τ. 410, ΕΔΩ το τ. 409, ΕΔΩ το τ. 408, ΕΔΩ το τ. 407, ΕΔΩ το τ. 406, ΕΔΩ το τ. 405 ΕΔΩ το τ. 404 ΕΔΩ το τ. 403 ΕΔΩ το τ. 402, ΕΔΩ το τ. 401, ΕΔΩ το τ.400, ΕΔΩ το τ.399, ΕΔΩ το τ.398, ΕΔΩ το τ.397, ΕΔΩ το τ.396, ΕΔΩ το τ.395 ΕΔΩ το τ.394 ΕΔΩ το τ.393 ΕΔΩ το τ. 392, ΕΔΩ το τ. 391, ΕΔΩ το τ. 390, ΕΔΩ το τ. 389, ΕΔΩ το τ. 388, ΕΔΩ το τ. 387, ΕΔΩ τ. 386 και το 385 ΕΔΩ. Σε συνάρτηση μάλιστα με το Blog, δείτε το ΕΔΩ, είναι αυτό που λειτουργεί τώρα, με πιο συχνή ενημέρωση...

Αγαπώ την Κρήτη και το χωριό μου, το Θραψανό… Γράφω γι' αυτά με μια νοσταλγία. Είχα κάποτε σχέδια. Δεν είμαι βέβαιος πια, αν μπορώ να τα πραγματοποιήσω. Όταν όμως αλλάξουν τα πράγματα θα ήθελα να περνάω εδώ μερικούς μήνες, κυρίως καλοκαιρινούς. Είναι ο τόπος μου. Οι ρίζες μου. Οι αναμνήσεις μου…

Ένα από τα πράγματα που θα δείτε να κάνουμε σ' αυτό το site είναι ότι προσπαθούμε να γνωρίσουμε την Αθήνα. Τους τόπους που κινούμαστε, που περπατάμε, που πορευόμαστε.
Έτσι, συχνά - πυκνά, θα δείτε τέτοιες παρουσιάσεις με δρόμους, πλατείες, γειτονιές, είτε του ιστορικού κέντρου, είτε της περιφέρειας.
Μας αρέσει και το κάνουμε αυτό με χαρά, όπως εδώ που βλέπετε κάτι από την πλατεία Κοραή με τον Λυκαβηττό στο βάθος, από το κέντρο της Αθήνας, το πανεπιστήμιο.

Τελικά τα καταφέραμε και περάσαμε όμορφα, τη μια βδομάδα, από 10-17 Σεπτέμβρη του 2022 που πήγαμε στο παραθεριστικό κέντρο του ΟΠΑΚΕ ΟΤΕ στην Τέμενη Αιγίου. Πετύχαμε αυτό που θέλαμε. Να ξεκουραστούμε, να αλλάξουμε παραστάσεις, να φορτώσουμε τις μπαταρίες μας για το χειμώνα που έρχεται και που όλα δείχνουν ότι θα έχει ένα μεγάλο βαθμό δυσκολίας, καθώς όλα γύρω μας, ακριβαίνουν και η ανασφάλεια τα κάνει όλα χειρότερα. Ευτυχώς η ελπίδα μας για κάτι καλύτερο έχει πολύ ισχυρή βάση.

Σημείο αναφοράς στην καρδιά του Μεταξουργείου

19 Μαρτίου 2026 / Σχολιάστε

Η περιοχή μας, εκεί που ο Κολωνός συναντά το Μεταξουργείο και την Πλατεία Καραϊσκάκη, είναι ένας τόπος με βαθιά θεατρική ιστορία. Περπατώντας στους δρόμους της, συνειδητοποιείς γρήγορα ότι τα θέατρα είναι παντού. Όμως, όπως σωστά λένε πολλοί, η ύπαρξη ενός κτιρίου δεν αρκεί· για να περάσεις το κατώφλι χρειάζεται κέφι, διάθεση και, φυσικά, η οικονομική δυνατότητα — μια κουβέντα μεγάλη για τους καιρούς μας.

Ένα από τα πιο εμβληματικά σημεία της γειτονιάς, ακριβώς δίπλα στον σταθμό του Μετρό «Μεταξουργείο», είναι το Θέατρο ΠΕΡΟΚΕ. Xώρος που εδώ και χρόνια έχει ταυτιστεί με τον Μάρκο Σεφερλή, ο οποίος το μισθώνει σταθερά για τις χειμερινές του σεζόν, έχοντας δημιουργήσει το δικό του, φανατικό κοινό. Περνώντας πρόσφατα από την οδό Οδυσσέως, οι μεγάλες διαφημιστικές πινακίδες στην πρόσοψη του κτιρίου τραβούν αμέσως το βλέμμα.

Shrek The Musical: Μια εντυπωσιακή υπερπαραγωγή βασισμένη στον αγαπημένο ήρωα της DreamWorks. Tootsie: Η γνωστή κωμωδία που μεταφέρθηκε στη σκηνή με τον ίδιο τον Σεφερλή σε διπλό ρόλο. Παρόλο που οι παραστάσεις εναλλάσσονται και το πρόγραμμα ανανεώνεται, το ΠΕΡΟΚΕ παραμένει ένας ζωντανός οργανισμός στην περιοχή. Ακόμα και όταν τα ρολά είναι κατεβασμένα το πρωί, οι αφίσες και τα φωτεινά σήματα μαρτυρούν την κίνηση που επικρατεί εκεί τα βράδια.

Γύρω από το θέατρο, η ζωή συνεχίζεται με τους δικούς της ρυθμούς. Από τα παραδοσιακά ψητοπωλεία όπως ο «Κόκκινος Κρίνος» μέχρι τα σύγχρονα καφέ, η περιοχή αποτελεί ένα μείγμα παλιάς Αθήνας και νέας ενέργειας. Το ΠΕΡΟΚΕ δεν είναι απλώς μια σκηνή, αλλά κομμάτι αυτής της πολυποίκιλης γειτονιάς που, παρά τις δυσκολίες, επιμένει να προσφέρει θέαμα και διέξοδο στην καθημερινότητα.

Η Άνοιξη δεν παίρνει αναβολή, είναι ήδη εδώ!

18 Μαρτίου 2026 / Σχολιάστε

Μια παλιά παροιμία λέει πως «ο Μάρτης έχει δύο γνώμες». Τη μία στιγμή μας θυμίζει την παγωνιά του Γενάρη και την άλλη μας κλείνει το μάτι με το πρώτο ζεστό φως. Όμως, αν βρεθείτε στην οδό Φανερωμένης στον Χολαργό, θα καταλάβετε αμέσως ποια «γνώμη» επικρατεί τελικά. Παρά τις συννεφιές, το ψιλόβροχο και τις απότομες εναλλαγές της θερμοκρασίας, η φύση έχει ήδη πάρει την απόφασή της.

Τα ανθισμένα δέντρα, ντυμένα στα ροζ και στα λευκά, στέκονται σαν αθόρυβοι μάρτυρες μιας αλλαγής που δεν μπορεί να σταματήσει κανένα κρύο. Είναι εντυπωσιακό το πώς το έντονο μωβ-κόκκινο των φύλλων της καλλωπιστικής δαμασκηνιάς έρχεται σε αντίθεση με το γκρίζο του ουρανού, δίνοντας χρώμα στην καθημερινότητά μας. Δίπλα τους, οι λευκές ανθισμένες κορυφές ξεπροβάλλουν πάνω από τους καταπράσινους φράχτες και τον κισσό.

Μας υπενθυμίζουν όλα αυτά, πως η Άνοιξη δεν είναι απλώς μια ημερολογιακή έννοια, αλλά μια δύναμη που δεν παίρνει αναβολή. Είναι η ομορφιά που επιμένει να ανθίζει, ακόμα και όταν ο καιρός είναι κόντρα. Όσο κι αν ο ουρανός παραμένει συννεφιασμένος, η Άνοιξη είναι ήδη εδώ — ή μάλλον, έρχεται με ρυθμούς που δεν δέχονται καμία καθυστέρηση. Μια βόλτα στις γειτονιές μας, αρκεί για να μας γεμίσει αισιοδοξία.

Όταν η Ιστορία «αναπνέει» ανάμεσα στα Πεύκα

18 Μαρτίου 2026 / Σχολιάστε

Υπάρχουν σημεία στην Αθήνα που λειτουργούν ως χρονοκάψουλες. Ο Λόφος του Ιππίου Κολωνού είναι αναμφισβήτητα ένα από αυτά. Αφήνοντας πίσω τον θόρυβο της πόλης και ανηφορίζοντας τα πέτρινα σκαλοπάτια του, η ατμόσφαιρα αλλάζει αμέσως. Περπατώντας κάτω από τη σκιά των μεγάλων πεύκων, αντιλαμβάνεσαι γιατί αυτός ο τόπος υπήρξε πηγή έμπνευσης για τον Σοφοκλή.

Το θρόισμα των φύλλων και το παιχνίδισμα του φωτός στο πλακόστρωτο δημιουργούν ένα σκηνικό ιδανικό για χαλάρωση και περισυλλογή. Δεν είναι απλώς ένας περίπατος· είναι μια ανάσα ζωής στην καρδιά του αστικού ιστού. Φτάνοντας στην κορυφή, η εικόνα των επισκεπτών από κάθε γωνιά του πλανήτη –όπως οι πολυάριθμοι Κινέζοι τουρίστες που συναντάμε συχνά– επιβεβαιώνει τη σπουδαιότητα του χώρου.

Αυτοί οι άνθρωποι δεν έρχονται τυχαία. Έρχονται διαβασμένοι, αναζητώντας τα ίχνη του Οιδίποδα και τιμώντας τη μνήμη των μεγάλων αρχαιολόγων, όπως ο Κάρολος Λενορμάν, που αναπαύονται εδώ. Είναι συγκινητικό να βλέπεις τον σεβασμό με τον οποίο οι ξένοι επισκέπτες προσεγγίζουν τα μνημεία. Αυτό το «πάντρεμα» της ιστορικής γνώσης με την ανάγκη για ξεκούραση είναι που κάνει τον Λόφο Κολωνού μοναδικό.

Όσο απολαμβάνουμε αυτό το υπέροχο τοπίο, η σκέψη μας παραμένει στην ανάγκη προστασίας του. Ο Λόφος μας προσφέρει απλόχερα τη δροσιά και την ιστορία του· εμείς οφείλουμε να του προσφέρουμε τον σεβασμό που του αξίζει, διατηρώντας τον καθαρό και όμορφο για εμάς και τους μελλοντικούς επισκέπτες.

Ηλιοβασίλεμα στα ΚΤΕΛ, μια αναμονή… Τέχνη

17 Μαρτίου 2026 / Σχολιάστε

Είναι τότε που η ομορφιά σε προλαβαίνει εκεί που δεν την περιμένεις. Ανάμεσα στις αποβάθρες, τον ήχο των κινητήρων και τις βαλίτσες που σέρνονται στην άσφαλτο, το ηλιοβασίλεμα της Θεσσαλονίκης αποφάσισε να μας χαρίσει ένα μοναδικό σόου. Περιμένοντας το λεωφορείο της επιστροφής στα ΚΤΕΛ Μακεδονία, το βλέμμα συναντά τον ορίζοντα.

Εκεί που η πόλη τελειώνει και αρχίζει το ταξίδι, ο ήλιος βυθίζεται αργά, βάφοντας τον ουρανό με αποχρώσεις του πορτοκαλί, του ροζ και του βαθύ χρυσού. Γιατί είναι αυτή η ώρα τόσο μαγική; Ίσως γιατί είναι το μεταίχμιο. Το τέλος μιας ημέρας γεμάτης τρέξιμο και η αρχή μιας διαδρομής προς το σπίτι. Είναι η στιγμή που η κούραση υποχωρεί μπροστά στη γαλήνη του δειλινού.

Σε τέτοιες στιγμές, δεν χρειάζονται εξηγήσεις ούτε βαθυστόχαστες αναλύσεις. Δεν αναρωτιέσαι «γιατί». Απλώς στέκεσαι, αναπνέεις τον δροσερό αέρα και αφήνεις τα χρώματα να σε ταξιδέψουν πριν καν ξεκινήσει το λεωφορείο. Γιατί τελικά, κάποιες ώρες δεν είναι για να τις περιγράφεις… είναι μόνο για να τις ζεις.

Μια ηλιόλουστη ανάσα χθες, στον Χολαργό…

17 Μαρτίου 2026 / Σχολιάστε

Αλήθεια, υπάρχουν μέρες που η ομορφιά δεν κρύβεται στα μεγάλα και τα εντυπωσιακά, αλλά σε μια απλή βόλτα σε ένα γνώριμο προάστιο. Χθες, ο δρόμος μας έβγαλε στην οδό Κατσιμπίρη, στον Χολαργό. Παρά το κρύο, η ηλιοφάνεια λειτουργούσε σαν το τέλειο φίλτρο, αναδεικνύοντας τις γωνιές μιας γειτονιάς που ξέρει να διατηρεί τον χαρακτήρα της.

Ο Χολαργός έχει αυτό το σπάνιο προνόμιο: να συνδυάζει την ποιότητα των υποδομών με μια ανθρώπινη αύρα. Τα σπίτια με τους περιποιημένους κήπους, τα δέντρα που “βαραίνουν” από τους καρπούς τους και η ηρεμία που εκπέμπουν οι δρόμοι του, δίνουν έναν τόνο μοναδικό, σχεδόν νοσταλγικό. Τι κρατάμε από τη διαδρομή; Τις νεραντζιές: Φορτωμένες με χρώμα, δίνουν ζωή στο γκρίζο του πεζοδρομίου.

Την αρχιτεκτονική: Κτίρια που σέβονται τον χώρο και δημιουργούν μια αίσθηση οικειότητας. Την ατμόσφαιρα: Αυτό το “κάτι” που κάνει τον Χολαργό να ξεχωρίζει ανάμεσα στα βόρεια προάστια. Στέκομαι για λίγο, παρατηρώ και φωτογραφίζω. Για μένα, αυτή είναι η ουσία της καθημερινότητας: να αιχμαλωτίζεις τη στιγμή, να μετατρέπεις έναν απλό περίπατο σε μια μικρή ιεροτελεστία ανακάλυψης.

Η Άνοιξη «ψιθυρίζει» στην οδό Χρυσολωρά…

16 Μαρτίου 2026 / Σχολιάστε

Καθώς μετράμε αντίστροφα για την εαρινή ισημερία, η φύση στο Περιστέρι φαίνεται πως βιάζεται να φορέσει τα γιορτινά της. Μια βόλτα στην οδό Χρυσολωρά, αρκεί για να πείσει και τον πιο δύσπιστο ότι η Άνοιξη είναι ήδη εδώ, κάνοντας αισθητή την παρουσία της, με τον πιο όμορφο τρόπο. Οι εικόνες που κατέγραψε ο φακός μας χθες, είναι γεμάτες φως και ελπίδα.

Τα δέντρα, αν και ακόμα γυμνά από φύλλα, έχουν γεμίσει με λευκά και απαλά ροζ άνθη, δημιουργώντας μια υπέροχη αντίθεση με το αστικό τοπίο και τον γαλάζιο αττικό ουρανό. Είναι η «τρελή» αμυγδαλιά που ανθίζει πρώτη απ’ όλα ή κάποιο άλλο μέλος της οικογένειας των πυρηνόκαρπων (όπως η βερικοκιά ή η ροδακινιά); Η έλλειψη φύλλων και η μορφή των ανθέων παραπέμπουν έντονα στην αμυγδαλιά, τον παραδοσιακό προάγγελο της Άνοιξης, αλλά η φύση πάντα κρατάει τα μυστικά της για λίγο ακόμα.

Εμείς θα συνεχίσουμε να παρακολουθούμε την εξέλιξή τους και, μόλις εμφανιστούν τα πρώτα φύλλα ή οι καρποί, θα σας ενημερώσουμε με βεβαιότητα για την ταυτότητα των όμορφων «πρωταγωνιστών» της οδού Χρυσολωρά. Μέχρι τότε, ας απολαύσουμε αυτές τις μικρές δόσεις ομορφιάς στην καθημερινότητά μας! Είναι υπόσχεση που θα τη δείτε στο πέρασμα του χρόνου να υλοποιείται μπροστά στα μάτια σας…

Οι “νόστιμες” και χρηστικές αυλές του Περιστερίου

16 Μαρτίου 2026 / Σχολιάστε

Περπατώντας χθες το πρωί στους δρόμους του Περιστερίου, η ματιά μου στάθηκε σε κάτι που συχνά προσπερνάμε βιαστικά: στις ανθισμένες και καρποφόρες αυλές των σπιτιών. Εκεί που το τσιμέντο υποχωρεί, η φροντίδα των ανθρώπων έχει δημιουργήσει μικρούς, προσωπικούς παραδείσους. Σε μια από αυτές τις αυλές, μια μουσμουλιά στέκει φορτωμένη με καρπούς. Αν και ακόμα πράσινοι, οι καρποί της είναι εκεί, ευδιάκριτοι, περιμένοντας τον ήλιο να τους δώσει το χρυσαφένιο τους χρώμα.

Δίπλα της, μια λεμονιά γεμάτη κατακίτρινα λεμόνια μοιάζει να προσκαλεί τους ιδιοκτήτες της να γευτούν τους καρπούς των κόπων τους. Υπάρχει μια ανεκτίμητη αξία σε αυτή την εικόνα. Οι άνθρωποι αυτοί επιλέγουν να αφήσουν τον καρπό να ωριμάσει πάνω στο δέντρο. Δεν βιάζονται. Ξέρουν ότι μόνο έτσι η φύση θα δώσει όλα τα αρώματα, τη νοστιμιά και τα θρεπτικά συστατικά που κρύβει μέσα της. Είναι ένα μάθημα υπομονής και σεβασμού στον κύκλο της ζωής.

Λίγο πιο πέρα, στον ακάλυπτο, η εικόνα αλλάζει αλλά η γοητεία παραμένει. Άλλα δέντρα, χωρίς καρπούς αυτή τη φορά, υψώνουν τα κλαδιά τους στον γαλάζιο ουρανό. Μπορεί να μην προσφέρουν τροφή, προσφέρουν όμως, σκιά τις ζεστές μέρες του καλοκαιριού, οξυγόνο στην καρδιά της πόλης. Κι επίσης οπτική ηρεμία σε μια καθημερινότητα που συχνά μας πιέζει. Αυτές οι μικρές οάσεις στο Περιστέρι, μας υπενθυμίζουν ότι η πόλη μπορεί να είναι “πράσινη” και φιλόξενη.

Είναι υπέροχο να βλέπεις ανθρώπους να επενδύουν χρόνο και αγάπη για να φυτέψουν κάτι που θα τους προσφέρει μια φρέσκια γεύση ή απλώς μια όμορφη θέα από το παράθυρο τους. Ας πάρουμε παράδειγμα από αυτές τις αυλές. Ακόμα και ένας μικρός χώρος αρκεί για να φυτέψουμε την ελπίδα και την ομορφιά. Αν ήμασταν στοιχειωδώς συνεργάσιμοι, έτσι θα ήθελα να κάνουμε και τον μικρό ακάλυπτο δίπλα στην πυλωτή της δικής μας πολυκατοικίας…

Αρχείο έτους 2026

Τελευταίες Αναρτήσεις:

Οι επισκέπτες μας

Μπορείτε να σχολιάσετε τα θέματα μας...

Η ώρα του δειλινού...

Ραδιόφωνα

Πρωτοσέλιδα εφημερίδων:

Τα αδέλφια μου. Λιγοστεύουμε!

ΗΛΕΚΤΡΙΚΟΣ Σιδηρόδρομος τ. 181

“Τύπος των συνταξιούχων σιδηροδρομικών” τ. 447

Ο τόπος που αγαπώ

Νίκος Ελ. Θεοδωράκης