Αρχική » Τα δικά μου (Σελίδα 5)
Αρχείο κατηγορίας Τα δικά μου
Η αγάπη τα κάνει όλα πιο όμορφα στη ζωή μας

Δε μένουν μόνιμα εδώ, στην Ελλάδα. Αλλά το αγαπούν το σπίτι που πήραν και, για την ώρα, έρχονται μόνο μια φορά το χρόνο, αλλά το φροντίζουν με πολύ αγάπη. Και δεν πρόκειται, τώρα, για κάτι ζωτικής σημασίας, αλλά για το χαλί της εξώπορτας, στην πολυκατοικία που αγόρασαν σπίτι, επί τη Νισαίας, στα Σεπόλια. Παραμελημμένο, καταστραμμένο, πήραν την πρωτοβουλία και το άλλαξαν.

Κι εδώ είναι η διαφορά. Δεν το πέταξαν απλά, επειδή είχε καταστραφεί από το χρόνο και τη χρήση. Το αντικατέστησαν! Σιωπηλά, χωρίς να το κάνουν θέμα, απλά γιατί τους αρέσει ο τόπος που ζουν να είναι όμορφος. Μπράβο Άννυ για την πρωτοβουλία. Μακάρι να τη μιμούνταν και πολλοί αυτόχθονες. Μακάρι να άλλαζαν την εγωιστική νοοτροπία του “με ενδιαφέρει μόνο το δικό μου”…

Σούλα και Ζωή, βρέθηκαν για λίγο στο Ηράκλειο

Παρ’ όλο που το πρόγραμμα στην Κρήτη ήταν πιεστικό (οι μέρες λίγες, οι δράσεις πολλές) οι φιλενάδες Σούλα και Ζωή βρήκαν τον τρόπο να συναντηθούν για λίγες ώρες, ένα μεσημεράκι, στο Ηράκλειο. Ήταν στο φούρνο VENETI στην πλατεία Ελευθερίας, όπου καθίσαμε να τσιμπήσουμε κάτι… Η Ζωή δεν ήθελε, προτίμησε να πάρει ένα espressaki… Το σημαντικό όμως είναι ότι, αν και για λίγο, οι καρδιές γέμισαν αγάπη και τελικά διαπιστώσαμε ότι άξιζε τον κόπο. Μετά, πήγαμε πεζή σχεδόν μέχρι το σπίτι της, αφού κοντά εκεί, σε ένα ιδιωτικό παρκινγκ, είχαμε αφήσει το δικό μας αυτοκίνητο και έπρεπε να το πάρουμε για να γυρίσουμε στο χωριό.

Η ζημιά στη στέγη, θα αποκατασταθεί άμεσα!

Έτσι είναι, άμα είσαι μακριά, προκύπτουν ζητήματα που οφείλεις να αντιμετωπίσεις άμεσα, όταν πας εκεί και τα δεις από κοντά. Είδαμε λοιπόν ότι στα κεραμίδια, εκεί που σχεδίαζα να μπει το τζάκι, πριν αλλάξουμε σχέδια και το μεταφέρουμε στο διπλανό δωμάτιο, ίσως και λόγω του σεισμού, είχαν μετακινηθεί, με αποτέλεσμα να υπάρξει μια τρύπα, με ότι συνέπειες μπορεί να έχει αυτό για το σπίτι. Βρήκαμε το μάστορα, δώσαμε οδηγίες και τις επόμενες ημέρες αναμένουμε να τακτοποιηθεί το θέμα.

Φύγαμε από το χωριό, έτοιμοι για άλλα ταξίδια…

Οι αναμνηστικές φωτογραφίες είναι ένας υπέροχος τρόπος να κρατάμε ζωντανές τις όμορφες στιγμές. Το σπίτι με τη ροζ απόχρωση και τις βουκαμβίλιες, το σπίτι μας στο Θραψανό, έχει μια πολύ ζεστή και φιλόξενη ατμόσφαιρα. Περάσαμε πολύ όμορφα, όλοι μαζί. Επιστρέψαμε Αθήνα και ετοιμαζόμαστε για τα επόμενα ταξίδια μας. Ευχόμαστε καλό ταξίδι στον Κώστα και στην Άννυ για τη Θεσσαλονίκη και σε εμάς, για τον Καναδά. Η πτήση μας στην επιστροφή μας για Αθήνα ήταν μια χαρά… Και φυσικά θα μοιραστούμε μαζί σας κι άλλες αναμνήσεις από τα ταξίδια που ακολουθούν!

36 χρόνια γάμου για τον Κώστα και την Άννυ

Ήταν μια υπέροχη βραδιά στο εστιατόριο “Ντορέ” στον πέμπτο όροφο του ομώνυμου κτιρίου επί της πλατείας Ελευθερίας στο Ηράκλειο. Το διαλέξουμε για να γιορτάσουμε, μαζί με το Κώστα και τη Άννυ, της 36η επέτειο του γάμου τους. Η θέα από εκεί ψηλά ήταν καταπληκτική! Και το φαγητό εξαιρετικό προσεγμένο με ποιότητα και προσοχή στην κάθε λεπτομέρεια…

Αξίζουν συγχαρητήρια στον σεφ, ενώ το σέρβις ήτα πολύ καλό με επίσης πολύ καλή εξυπηρέτηση. Και όπως είπαμε είχε καταπληκτική θέα! Το φαγητό εξαιρετικό προσεγμένο με ποιότητα και προσοχή στην κάθε λεπτομέρεια. Η ιστορία του Ντορέ ξεκινά ένα αιώνα πριν στην πλατεία Ελευθερίας (στις «Τρεις Καμάρες») που αποτελούσε τόπο αναψυχής των Ηρακλειωτών.

Το Ντορέ αρχικά λειτουργούσε ως καφενείο και μέσα στα χρόνια εξελίχθηκε σε κέντρο διασκέδασης και τελικά σε κινηματογράφο στη δεκαετία του ’50. Εμβληματικό στέκι του αστικού Ηρακλείου, αποτέλεσε για χρόνια σημείο συνάντησης, διασκέδασης και ψυχαγωγίας. Στη θέση του ανεγέρθηκε το 1979 το Μέγαρο Ντορέ. Και στο 5ο όροφο είναι το εστιατόριο για το οποίο σας μιλάμε…

Επιστροφή στο Θραψανό ύστερα από δυο χρόνια!

Ποτέ δεν είναι αργά για τον επιστροφή. Τα καταφέραμε και ήρθαμε φέτος, με τα παιδιά, τον Κώστα και την Άννυ, έστω και για λίγο… Το σπίτι μας, με τους ροζ και πράσινους τοίχους, τα λουλούδια, τους κάκτους και τις αναρριχώμενες μπουκαμβίλιες, αποπνέει αυθεντική ελληνική επαρχία. Θυμίζει καλοκαίρι, ηρεμία και εκείνες τις γλυκές στιγμές που μόνο το χωριό μπορεί να προσφέρει.

Το Θραψανό είναι γνωστό και για την παράδοσή του στην αγγειοπλαστική — δεν ξέρω αν έχεις κάποια προσωπική σύνδεση με αυτό το στοιχείο, αλλά ταιριάζει όμορφα με την αίσθηση του τόπου. Είναι ωραίο να επιστρέφεις στο σπίτι όπου γεννήθηκες — εκεί που άρχισαν όλα. Οι τοίχοι, τα φυτά, οι μυρωδιές, ακόμα και το φως του απογεύματος, έχουν μια διαφορετική σημασία. Δεν είναι απλώς ένας χώρος· είναι μνήμη, συναίσθημα, ιστορία.

Εδώ λοιπόν, σ’ αυτή την αυλή, είναι χαραγμένα τα πρώτα mου γέλια, τα πρώτα mου παιχνίδια… Ίσως οι πρώτες mου φίλιες, τα πρώτα γδαρσίματα στα γόνατα, τα καλοκαιρινά απογεύματα με γιασεμί και χώμα, τα παγωτά που έλιωναν πριν προλάβεις να τα φας. Είναι ένας μικρός κόσμος γεμάτος αθωότητα και ζωντάνια. Η αυλή αυτή δεν είναι απλώς χώρος — είναι ένα κομμάτι από μένα.

Ο Κώστας έφτασε Ελλάδα, τον υποδεχτήκαμε…

Το ρολόι έδειχνε αργά το απόγευμα όταν, επιτέλους, ο Κώστας έκανε την εμφάνισή του στην αίθουσα αφίξεων. Η καρδιά της Σούλας, της μητέρας του, χτυπούσε δυνατά από χαρά, ενώ η Άννυ, η γυναίκα του, κρατούσε σφιχτά το χέρι της. Η προσμονή μας για τη στιγμή αυτή ήταν μεγάλη. Ο Κώστας είχε κάνει ένα τεράστιο ταξίδι από το Βανκούβερ του Καναδά, με ενδιάμεση στάση στη Φρανκφούρτη.

Ήταν μια από τις πιο όμορφες στιγμές, όταν μετά από έναν χρόνο, τον αντικρίσαμε. Η συγκίνηση, οι αγκαλιές και τα χαμόγελα γέμισαν τον χώρο. Για μας, η υποδοχή του Κώστα δεν ήταν απλώς μια συνάντηση. Ήταν μια γιορτή αγάπης, μια υπενθύμιση ότι όσο μακριά κι αν βρίσκεσαι, οι άνθρωποί σου σε περιμένουν πάντα. Τώρα, το ταξίδι ξεκινά πραγματικά. Όλοι μαζί, γεμάτοι ανυπομονησία, θα ξεκινήσουμε την Παρασκευή 22 Αυγούστου για την Κρήτη.

Εκεί, η ελληνική φιλοξενία θα αποκτήσει τη βαθύτερη σημασία της, μέσα από τις βόλτες, τα ντόπια φαγητά και τις ατελείωτες συζητήσεις. Είναι υπέροχος ο Κώστας! Και η παρουσία μας στο αεροδρόμιο ήταν απόδειξη ότι η αγάπη μας για εκείνον είναι παντοτινή και ότι η επιστροφή του στην Ελλάδα είναι το ομορφότερο δώρο. Καλώς ήρθες πίσω στο σπίτι, Κώστα!
























Δυστυχώς αυτή είναι η κατάντια του κράτους (όχι της Χώρας) και της τωρινής αδιάφορης τοπικής αυτοδιοίκησης!! Κρίμα....! Δεν υπάρχουν άνθρωποι…