Ο Κώστας και η Αννυ έφτιαξαν υπέροχη την βεράντα τους
Είναι ωραίο μερικά πράγματα να τα φτιάχνεις μόνος σου. Βάζεις μέσα ψυχή σ’ αυτό που κάνεις και νιώθεις μεγάλη χαρά με το αποτέλεσμα. Το βλέπετε στις σημερινές φωτογραφίες. Ο Κώστας και η Άννυ ασχολήθηκαν αυτές τις μέρες με το μπαλκόνι του σπιτιού τους στη Νισαίας.
Το βλέπετε κι εσείς. Όλα είναι στη θέση τους, νοικοκυρεμένα και… φωτισμένα. Το μπαλκόνι στο διαμέρισμα του 7ου ορόφου έχει πάρει, ξαφνικά ζωή, καθώς «νοιώθει» να το απολαμβάνουν εκείνοι που μόχθησαν για να το αποκτήσουν. Ναι, διέθεσαν χρόινο να ψωνίσουν πράγματα και να τα φτιάξουν.
Έτυχε να περάσουμε κι εμείς από εκεί την ημέρα που το έφτιαχναν και πήραμε λίγη από τη χαρά και τον ενθουσιασμό τους. Μοιράστηκαν μαζί μας τα σχέδια τους. Και είδαμε στην πράξη τι σημαίνει αγαπώ να προσφέρω το καλύτερο που μπορώ… Ναι, αυτό το είδαμε!
Το Δημοτικό Θέατρο “Απόλλων” κι άλλο ένα σιντριβάνι
Στην πλατεία Γεωργίου Ά, στην Πάτρα, δεσπόζει το Δημοτικό Θέατρο Απόλλων, (επάνω) έργο του αρχιτέκτονα Ερνέστου Τσίλλερ, που κατασκευάστηκε το 1872. Επίσης, υπάρχουν δύο μεγάλα σιντριβάνια που τοποθετήθηκαν το 1875 και αποτελούν σημαντικά σημεία αναφοράς της πλατείας. Χθες είδαμε το ένα. (Δείτε ΕΔΩ) Σήμερα σας δείχνουμε το άλλο… Πάνω από τα φτερωτά λιοντάρια είναι τοποθετημένο, ένα άγαλμα αντίγραφο που παρίστανε την νύμφη Πηγή, η οποία σύμφωνα πάντα με τον μύθο, σχετιζόταν με το νερό. Γύρω από το άγαλμα όσο και γύρω από την μεγάλη λεκάνη απεικονίζονται φυτά και φυλλωσιές παριστάνοντας έτσι την ύπαιθρο. Μας θυμίζουν και τα δύο υπερβολικά (στον τρόπο κατασκευής τους) το σιντριβάνι της πλατείας Συντάγματος στην Αθήνα.
Γεύσεις και αισθήσεις σε ετοιμότητα στο κτήμα Χαλίλη
Δεν έχουμε πάει ακόμα σ’ αυτό το όμορφο κτήμα, αλλά ενδόμυχα υπάρχει η σκέψη και είναι διαθέσιμη η πρόσκληση γι’ αυτό. Το κτήμα Χαλίλη στου Καππά, ένα χωριό κοντά στο χωριό του Άρη, στα Κανάλια της Καρδίτσας. Πώς προέκυψε και φτάσαμε με τη σκέψη μας εδώ, είναι ένα άλλο θέμα, που μπορεί να το συζητήσουμε μια άλλη φορά.
Το κτήμα Χαλίλη είναι ένας χώρος τέρψης των αισθήσεων, όπου η γεύση και η ακοή έχουν την τιμητική τους καθημερινά, με το ζωντανό πρόγραμμα της φύσης, αφού το κτήμα βρίσκεται πραγματικά στην εξοχή και παράλληλα οι καλομαγειρεμένες παραδοσιακές γεύσεις του εγγυώνται μοναδική απόλαυση. Και αυτό είναι που κάνει τους ανθρώπους από κοντινές περιοχές να το προτιμούν.
Είτε πρόκειται για μία καθημερινή έξοδο, για κοινωνικές εκδηλώσεις και δραστηριότητες, το κτήμα Χαλίλη πάντα πρόθυμα εξυπηρετεί τις ανάγκες σας. Το προσωπικό είναι πάντα στη διάθεση του πελάτη, πρόθυμο να εξυπηρετήσει, ώστε να κάνει τις ευχάριστες στιγμές, ακόμη πιο απολαυστική εμπειρία διασκέδασης και ψυχαγωγίας.
Πλατεία Γεωργίου Α΄, η κεντρική πλατεία της Πάτρας
Η Πλατεία Βασιλέως Γεωργίου Α΄ πιο γνωστή ως Πλατεία Γεωργίου Α΄, όπως έχει επικρατήσει στους Πατρινούς. Είναι η κεντρική πλατεία της Πάτρας. Δημιουργήθηκε επί κυβερνήτη Καποδίστρια και με το σχέδιο που συνέταξε ο απεσταλμένος του κυβερνήτη, Σταμάτης Βούλγαρης το 1829.
Το σχέδιο απέβλεπε στην δημιουργία της Πάτρας από την αρχή, αφού η πόλη είχε καταστραφεί εξ ολοκλήρου κατά την επανάσταση. Το σχέδιο περιελάμβανε ανάπτυξη της νέας πόλης δίπλα στην παλιά με κάθετους και οριζόντιους δρόμους και νέες μεγάλες πλατείες.
Κατά καιρούς έχει αλλάξει πολλές ονομασίες. Ξεκίνησε ως Δημοκρατίας, άλλαξε σε Καλαμογδάρτη, Όθωνος, Κεντρική, Θωμόπουλου, Εθνική, Παλλιγενεσίας και από το 1863, Γεωργίου Α΄ προς τιμήν του βασιλέως Γεώργιου Α’.
Η Αθήνα τη νύχτα, όπως φαίνεται από το Λυκαβηττό
Τα παιδιά θέλανε να πάμε μια βόλτα στο Λυκαβηττό. Σχεδιάζαμε να πάμε μέρα, αλλά οι καταστάσεις επισπεύσανε τα πράγματα. Χθες είπαμε να πάμε σινεμά. Στο CINE PARIS στην Πλάκα, ένα από τα όμορφα θερινά σινεμά της Αθήνας. Η παράσταση της ταινίας που θα βλέπαμε ήταν προγραμματισμένη για τις 8:15. Ήμασταν εκεί από τις 7:40. Και… είχαν πουληθεί όλα τα εισιτήρια!
Δεν μου έχει ξανατύχει κάτι τέτοιο. Είπαμε να μη χαλάσουμε τη βραδιά μας και ανεβήκαμε νύχτα στο Λυκαβηττό. Με το τελεφερίκ οι τρεις κι εγώ με το αυτοκίνητο. Τους συνάντησα επάνω. Και απολαύσαμε μαζί, αυτό το υπερθέαμα της Αθήνας από ψηλά, τη νύχτα, όπως το αποτύπωσε ο Κώστας με το δικό του κινητό. Δεν είναι φανταστικό;
Ύστερα καθίσαμε στο μπαράκι που βρίσκεται εκεί που φτάνουν οι σκάλες, όταν ανεβαίνεις με τα πόδια και ήπιαμε ένα ποτό. Και θαύμασα τις φωτογραφίες που τράβηξε. Με την ευαισθησία του φακού, χωρίς φίλτρα και να έχει αυτό το αποτέλεσμα… Με το δικό μου, δεν μπορούσα ποτέ να έχω το ίδιο αποτέλεσμα.
Το Παυσίλυπο, ένα πάρκο στην καρδιά της Καρδίτσας
Το Πάρκο Παυσίλυπο είναι πραγματικά ένας υπέροχος προορισμός! Εκτός από τα όμορφα μονοπάτια και τα παγώνια, φιλοξενεί διάφορες πολιτιστικές και ψυχαγωγικές εκδηλώσεις καθ’ όλη τη διάρκεια του έτους. Υπάρχουν επίσης πολλά σημεία για πικνίκ, καθιστώντας το ιδανικό για οικογένειες και φίλους που θέλουν να περάσουν χρόνο στη φύση. Το καφέ-εστιατόριο στο πάρκο είναι γνωστό για την εξαιρετική του εξυπηρέτηση και το φαγητό, προσφέροντας μια ποικιλία από γεύματα και ροφήματα. Είναι ένα εξαιρετικό μέρος για να χαλαρώσεις μετά από μια βόλτα στο πάρκο. Κάποιοι βέβαια το χρησιμοποιούν, απλά για να κόψουν δρόμο για τη δουλειά τους, κάθε μέρα. Και σε μια τέτοια περίπτωση είναι όμορφο!
Σεπτέμβρης με την Αθήνα να είναι άδεια, δεν ξανάγινε!
Θεωρητικά, το καλοκαίρι τελείωσε. Οι άνθρωποι επέστρεψαν στα σπίτια τους, αν τα κατάφεραν να πάνε που θενά έτσι δύσκολα που ήταν τα πράγματα φέτος. Και ήταν ένα από τα πιο ζεστά καλοκαίρια των τελευταίων χρόνων:. Αλλά οι κεντρικοί δρόμοι της Αθήνας χθες Παρασκευή ήταν άδειοι. Πού πήγαν οι άνθρωποι της;
Και η επάνω και αυτή εδώ η φωτογραφία είναι παρμένες από το ύψος της αλατεία Κοραή γύρω στις 11, λίγο πριν το μεσημέρι. Τα αυτοκίνητα λιγοστά, όπως και οι άνθρωποι. Και οι ζέστε μοιάζουν με αυτές του Ιουλίου. Έχω την αίσθηση ότι κάποιοι που δεν έχουν παιδιά να ετοιμαστούν για το σχολείο που θα ανοίξει την άλλη εβδομάδα δεν επέστρεψαν.
Μου το έλεγε χθες ένας επαγγελματίας στο χώρο της τυπογραφίας. Έπαθαν μια ζημιά σε ένα πρόγραμμα χρήσιμο για τη δουλειά τους και έψαχναν τον τεχνικό που τους κάνει σέρβις. Θα γυρίσει από βδομάδα τους είπε με απάθεια. Ε, τέτοια πράγματα δεν τα είχα ξαναζήσει μισό αιώνα στην Αθήνα. Πρωτοφανή. Και δεν είναι τα μόνα…
