Μια μέλισσα πάνω σε ένα όμορφο άνθος γαϊδουράγκαθου…
Το γαϊδουράγκαθο είναι η κοινή ονομασία μιας ομάδας ανθοφόρων φυτών που χαρακτηρίζονται από φύλλα με αιχμηρές ακίδες στα περιθώρια, κυρίως στην οικογένεια Asteraceae . Τα αγκάθια μπορούν επίσης να εμφανιστούν σε όλο το φυτό – στο στέλεχος και στα επίπεδα μέρη των φύλλων. Αυτά τα αγκάθια προστατεύουν το φυτό από τα φυτοφάγα . Συνήθως, ένα περίβλημα με σχήμα που κουμπώνει παρόμοιο με κύπελλο ή τεφροδόχο καλύπτει κάθε μία από τις κεφαλές λουλουδιών ενός γαϊδουράγκαθου .
Το τυπικά φτερωτό πάππος ενός ώριμου λουλουδιού γαϊδουράγκαθου είναι γνωστό ως πούπουλο γαϊδουράγκαθου. Η ακανθώδης υφή ποικίλλει σημαντικά ανά είδος. Για παράδειγμα, το Cirsium heterophyllum έχει πολύ μαλακά αγκάθια, ενώ το Cirsium spinosissimum είναι το αντίθετο. Συνήθως, τα είδη που είναι προσαρμοσμένα σε ξηρά περιβάλλοντα είναι πιο ακανθώδη. Ο όρος γαϊδουράγκαθο μερικές φορές ερμηνεύεται ακριβώς για τα φυτά της φυλής Cardueae (συνώνυμο: Cynareae), ειδικά τα γένη Carduus , Cirsium και Onopordum .
Ωστόσο, φυτά εκτός αυτής της φυλής ονομάζονται μερικές φορές και γαϊδουράγκαθα. Τα διετή αγκαθωτά φυτά είναι ιδιαίτερα αξιοσημείωτα για την υψηλή αξία τους στην άγρια ζωή, παράγοντας άφθονα ανθικά αποθέματα για επικονιαστές, θρεπτικούς σπόρους για πουλιά όπως η καρδερίνα, φύλλωμα για προνύμφες πεταλούδων και πούπουλα για την επένδυση των φωλιών των πουλιών. Δείτε δυο αναρτήσεις ΕΔΩ κι ΕΔΩ από το αρχείο του ΘΡΑΨΑΝΙΩΤΗ που κάναμε το 2020 και το 2018.
Η βουκαμβίλια της οδού Πρεβέζης στο λόφο Σκουζέ…
Το ότι ως φυτό η βουκαμβίλια μας αρέσει το ξέρετε. Δεν σας το έχουμε κρύψει και ποτέ… Έχουμε μάλιστα φροντίσει εκεί όπου μένουμε να έχουμε πάντα ένα τέτοια φυτό. Γι’ αυτό και έχουμε και στο μπαλκόνι μας στην Αθήνα και στο πατρικό μας, στο χωριό Θραψανό στην Κρήτη. Δεν θέλει πολλά πράγματα από πλευράς φροντίδας και είναι πανέμορφη… Δείτε αυτή τη βουκαμβίλια που είδαμε το Σάββατο 17/5/2025, το μεσημέρι, στην οδό Πρεβέζης, πάνω και ακριβώς απέναντι από το λόφο Σκουζέ. Φωτογραφήσαμε κι άλλες, αλλά τις κρατάμε για μια άλλη φορά. Ίσως επανέλθουμε σύντομα. Στη συγκεκριμένη, το σπίτι δεν κατοικείται και δεν την φροντίζει κανείς. Και όμως είναι ζωντανή και πανέμορφη…
Κάποτε η Πλάτωνος ήταν όλο ζωή και κίνηση, τώρα τίποτα
Η εικόνα με τα κλειστά μαγαζιά στην Πλάτωνος, στον Κολωνό, αντικατοπτρίζει μια ευρύτερη κοινωνική και οικονομική πραγματικότητα που έχει διαμορφωθεί στην περιοχή τα τελευταία χρόνια. Παλαιότερα, η Πλάτωνος αποτελούσε έναν ζωντανό εμπορικό δρόμο, γεμάτο ζωή και δραστηριότητα. Ωστόσο, διάφοροι παράγοντες έχουν συμβάλει στην αλλαγή αυτής της εικόνας. Το σουβλατζίδικο της «Μαντάμ Σουσού», κλειστό.
Η οικονομική κρίση που ξεκίνησε το 2008 είχε σοβαρές συνέπειες για πολλές επιχειρήσεις στην περιοχή. Πολλά καταστήματα δεν κατάφεραν να αντέξουν την πίεση και έκλεισαν, ενώ άλλα περιορίστηκαν σε λιγότερες ώρες λειτουργίας. Η μείωση του τζίρου, η αύξηση των ενοικίων και η γενικότερη οικονομική αστάθεια συνέβαλαν στην αποδυνάμωση της εμπορικής δραστηριότητας. Ένα μαγαζί με φρούτα και λαχανικά, επίσης κλειστό. Λειτουργεί, λέει, διαδικτυακά.
Η περιοχή του Κολωνού υπήρξε παραδοσιακά καταφύγιο για πολλούς οικονομικούς μετανάστες από χώρες της Ανατολικής Ευρώπης, καθώς και για οικογένειες Ρομά. Αυτές οι κοινωνικές ομάδες συνέβαλαν στην τοπική οικονομία και ζωή, ωστόσο, με την πάροδο του χρόνου, η απόσταση μεταξύ τους και των λοιπών κατοίκων αυξήθηκε, επηρεάζοντας την κοινωνική συνοχή και τη ζωντάνια της περιοχής. Τα μπιμπελό της «Αστροφεγγιάς», δεν άντεξαν.
Η εγκατάλειψη της περιοχής από παλιούς κατοίκους σε βορειότερες περιοχές της Αττικής και η έλλειψη νέων επιχειρηματικών πρωτοβουλιών οδήγησαν σε μια αίσθηση αστικής παρακμής. Πολλά κτίρια παραμένουν αναξιοποίητα ή υποβαθμισμένα, ενώ η έλλειψη επενδύσεων και υποδομών επιδεινώνει την κατάσταση. Το ίδιο και το κομμωτήριο της Άννας. Ψάχνει για νέο ενοικιαστή! Χρόνια τώρα…
Μια μουσμουλιά στην Κορίνθου, φορτωμένη με καρπούς
Στην άκρη της αυλής, της οδού Κορίνθου στον Κολωνό βρίσκεται αυτή η μουσμουλιά… Εκεί όπου ο ήλιος πέφτει πιο γενναιόδωρα, στέκει το δέντρο – μεγάλο, γερό, με κορμό ταλαιπωρημένιο από τον χρόνο και ρίζες βαθιές, που μοιάζουν να θυμούνται ιστορίες περασμένων γενεών. Αλλά απρόσιτη στους ανθρώπους, αφού μεγάλωσε από μόνη της και άναρχα. Ποιος και πώς να τα φτάσει αυτά τα μούσμουλα; Αυτές τις μέρες, είναι στο αποκορύφωμα της δικής της γιορτής: τα κλαδιά της λυγίζουν από το βάρος των ώριμων μούσμουλων, χρυσοπορτοκαλί καρποί που γυαλίζουν κάτω από το φως του ήλιου. Τα φύλλα της, μεγάλα και στιβαρά, σκουροπράσινα, δημιουργούν ένα δροσερό καταφύγιο κάτω από τον θόλο της. Αν πλησιάσεις, σε τυλίγει το γλυκό άρωμα των φρούτων — ζεστό, γήινο, σαν υπόσχεση καλοκαιριού. Τα μούσμουλα κρέμονται σε τσαμπιά, κάποια ήδη τσιμπημένα από τα πουλιά, που πρώτα εκείνα εντοπίζουν τη γλύκα τους.
Ο οδός Συρράκου, συνδέει δυο πλατείες στα Σεπόλια
Η οδός Συρράκου στα Σεπόλια είναι ένας δρόμος που συνδέει δύο χαρακτηριστικές πλατείες της περιοχής: την πλατεία Κολωνού και την πλατεία Πανταζοπούλου. Η περιοχή των Σεπολίων έχει έντονο αστικό χαρακτήρα, με γειτονιές που διατηρούν την αθηναϊκή ατμόσφαιρα και την ιστορία τους. Μας αρέσει να περπατάμε τέτοιους δρόμους. Με προσοχή, βέβαια, γιατί πάντα καραδοκούν κίνδυνοι…
Πρόκειται για ένα μονόδρομο που διασχίζει μια γειτονιά με έντονο αστικό χαρακτήρα. Στην εικόνα, βλέπουμε έναν ήσυχο δρόμο με δέντρα που σχηματίζουν ένα φυσικό θόλο πάνω από τα σταθμευμένα αυτοκίνητα. Τα κτίρια με τα μπαλκόνια προσδίδουν μια κλασική αθηναϊκή αίσθηση, ενώ η παρουσία ενός κόκκινου βαν δίνει μια ζωντανή πινελιά στο σκηνικό.
Φέρει το όνομα του ιστορικού χωριού Συρράκου, γνωστού για την πλούσια πολιτιστική του κληρονομιά. Η περιοχή των Σεπολίων έχει βαθιές ρίζες στην αθηναϊκή ιστορία, με αναφορές σε παλιές γειτονιές και κατοίκους που διαμόρφωσαν την τοπική κοινότητα. Πολλές φορές έχουμε προσπαθήσει να το ψάξουμε, αλλά όχι με καλά αποτελέσματα πάντοτε. Το Blob που έχουν φτιάξει κάποιοι άνθρωποι για τα Σεπόλια δίνει κάποιες πληροφορίες.
Φραγκοσυκιές στο λόφο Φιλοπάππου στην Ακρόπολη
Οι φραγκοσυκιές είναι ανθεκτικά φυτά που ευδοκιμούν σε ξηροθερμικά κλίματα, όπως αυτό της Αθήνας. Στον λόφο του Φιλοπάππου, μπορεί κανείς να συναντήσει μικρές φραγκοσυκιές να ξεπροβάλλουν ανάμεσα στα βράχια, προσθέτοντας μια ιδιαίτερη πινελιά στο αττικό τοπίο. Οι καρποί τους, τα φραγκόσυκα, είναι γλυκά και δροσιστικά, ενώ το φυτό χρησιμοποιείται συχνά για φυσικούς φράχτες. Ευχαριστούμε, φίλε Βασίλη, για τη φωτογραφία…
Η άλλη Αθήνα που «κουβαλάμε» καθημερινά μέσα μας…
Περπατώντας στους δρόμους της Αθήνας, η σκιά της ακακίας μπλέκεται με τα ίχνη των αιώνων. Ο ήλιος γλιστράει στην Ερμού με τη σπάνια λιγοστή της κίνηση. Αδυνατούμε να κατανοήσουμε το γιατί, αλλά το ζούμε. Από τα στενά της Πλάκας μέχρι τις πολύβουες λεωφόρους, η πόλη ανασαίνει ιστορία και άνθρωποι από όλο τον κόσμο σπεύδουν να τη γνωρίσουν…
Ανθρώπινοι πεζόδρομοι σαν αυτόν της Σηλυβρίας στα Σεπόλια σε προσκαλούν να περπατήσεις κάτω από τον ίσκιο των δέντρων, μυρίζεις σουβλάκι στις γωνιές και βλέπεις τις πιτσιλιές του αρχαίου και του σύγχρονου να παλεύουν για χώρο. Κάθε βήμα είναι και μια ιστορία, κάθε ματιά και μια ανάμνηση που δε σου ανήκει – αλλά την κουβαλάς.
Και καθώς περπατάς, κάπου ανάμεσα στα παλιά καφενεία και τις πολύχρωμες τοιχογραφίες, νιώθεις πως η πόλη σου μιλά — όχι με λέξεις, αλλά με βλέμματα περαστικών, με τον ήχο της κιθάρας του μουσικού μπροστά από την Καπνικαρέα με τα έντεχνα ροκ που θαυμάζουν οι περαστικοί και αφήνουν πάντα τον οβολό τους στον καλλιτέχνη του δρόμου.
