Στις αρχές Ιουλίου, βρεθήκαμε στην Κόρινθο. Ήταν μια μέρα ζεστή, από αυτές που “σκάει” ο τζίτζικας, αλλά η πόλη έσφυζε από ζωή. Αφορμή για την επίσκεψή μας ήταν κάποιες δουλειές που έπρεπε να κάνουμε και, όπως πάντα, ο πειρασμός για μια βόλτα στο λιμάνι ήταν ακατανίκητος. H φωτογραφία αποτυπώνει την ηρεμία του λιμανιού την ώρα του δειλινού. Τα σκάφη είναι αραγμένα, και τα φώτα της πόλης αρχίζουν να ανάβουν. Ο ουρανός είναι γεμάτος από σύννεφα, που προσθέτουν μια δραματικότητα στη σκηνή.
Παρκάραμε το αυτοκίνητο στο λιμάνι, όπου ο Δήμος παρέχει δωρεάν χώρο στάθμευσης. Ήμασταν τυχεροί και βρήκαμε θέση, κάτι που δεν είναι πάντα εύκολο, ειδικά τις ζεστές μέρες του καλοκαιριού. O ήλιος έχει δύσει, και ο ουρανός έχει πάρει μια βαθιά μπλε απόχρωση. Τα φώτα του λιμανιού αντανακλώνται στο νερό, δημιουργώντας μια υπέροχη ατμόσφαιρα.
Η Σούλα και η Νίτσα κατευθύνθηκαν στα μαγαζιά για ψώνια, κι εγώ έμεινα πίσω, με την κάμερά μου, για να απαθανατίσω την ομορφιά του δειλινού. Η ώρα αυτή, με το ζεστό φως του ήλιου να δύει και να χρωματίζει τον ουρανό με αποχρώσεις του πορτοκαλί και του μωβ, είναι η αγαπημένη μου. Αυτή η φωτογραφία εστιάζει στην πόλη της Κορίνθου. Τα κτίρια είναι φωτισμένα, και ο ουρανός είναι γεμάτος από σύννεφα. Η σκηνή είναι γεμάτη από ζωή, και αποπνέει μια αίσθηση ζεστασιάς και φιλοξενίας.
Οι φωτογραφίες, όπως βλέπετε ακολουθούν την περιπλάνηση του μυαλού μου. Κάθε λήψη είναι μια αποτύπωση μιας στιγμής, ενός συναισθήματος, μιας ομορφιάς που με συναρπάζει. Αυτή η λήψη δείχνει τον φάρο της Κορίνθου, που στέκεται περήφανος στην είσοδο του λιμανιού. Ο φάρος είναι ένας σύμβολο ελπίδας και ασφάλειας, και η παρουσία του προσθέτει μια αίσθηση ιστορίας και παράδοσης στη σκηνή. Ο ψαράς δίπλα, με τον οποίο μίλησα, ήταν απογοητευμένος. Δεν έπιασε τίποτα εκείνη την ημέρα…