Αρχείο κατηγορίας Ταξίδια

Σχεδόν ολόκληρη τη μέρα μας, χθες, την περάσαμε στο Ναύπλιο. Θέλαμε κι αυτό να το δουν και να το ζήσουν, ο Δημήτρης με τον Άντονη. Κι έτσι βρεθήκαμε από νωρίς στο δρόμο με το βανάκι μας. Παρ’ όλο που οι «βοηθοί» κι εγώ, τραβήξαμε πολλές φωτογραφίες, επιλέξαμε να σας δείξουμε μόνο πρόσωπα. Όπως εδώ, με τη Σούλα και τους εγγονούς της, έξω από ένα μαγαζί, στο Ναύπλιο.

Ή όπως εδώ, που φωτογραφήθηκε η Άννυ έξω από μια παραδοσιακή ξύλινη πόρτα σε ένα παραδοσιακό αρχοντικό, καθώς επιστρέφαμε στο αυτοκίνητο μας για να φύγουμε. Το ότι περάσαμε καλά μοιάζει, ίσως, υπερβολή να το τονίσω, αλλά έτσι έχουν τα πράγματα. Άλλη μια μέρα όλοι μαζί! Τις μετράμε, αφού τα αγόρια την Πέμπτη 31/8, θα είναι τα πρώτα που θα πάρουν το αεροπλάνο της επιστροφής για τον Καναδά.

Και τη γιαγιά Σούλα «έστησαν» για να τη φωτογραφήσουν. Όχι πως δυσκολεύτηκαν, δηλαδή, αφού η παρέα τους της αρέσει… Περνάει ώρες με αστεία μαζί τους. Κι εκείνοι το χαίρονται και είναι ένας ακόμα λόγος, να αγαπούν τη χώρα που ζει. Το Ναύπλιο θα έχει πάντα λόγους να μας εκπλήσσει, όσες φορές κι αν έρθουμε να το επισκεφτούμε. Γι’ αυτό και το αγαπάμε.

Κι εμένα με πήραν φωτογραφία τα αθεόφοβα, κάποια στιγμή που το βλέμμα μου ήταν προσηλωμένο αλλού. Βρισκόμουν στην παραλία από τη μεριά που είναι οι καφετέριες και το Μπούρτζι. Έτσι, για να υπάρχει και η δική μου παρουσία σ’ αυτό το δημοσίευμα, επειδή αυτό θα μείνει για πάντα, όσο δηλαδή είναι το δικό μας «πάντα». Επιστρέψαμε αργά το απόγευμα στη βάση μας.

Επιστρέψαμε χθες στη βάση μας, ύστερα από πέντε μέρες στη Μάνη. Κουρασμένοι από το ταξίδι, αλλά γεμάτοι από εμπειρίες. Αν και εμείς με τον Κώστα και την Άννυ είχαμε ξαναπάει στη Μονεμβασιά, οι γονείς ήθελαν να γνωρίσουν τα παιδιά τους, αυτόν τον υπέροχο τόπο. Αγνόησαν λοιπόν το χρόνο, τον κόπο, το κόστος. Και κατά τις 8:30 το πρωί μαζέψαμε τα πράγματα μας και ξεκινήσαμε για τη Μονεμβασιά.

Χωρίς άγχος, αλλά με πολύ καλή διάθεση ξεκινήσαμε και κάναμε μια πρώτη στάση για πρωινό για καφέ στον “Φούρνο” του Δυρού, πάνω στο δρόμο. Ωραίοι άνθρωποι, νέα παιδιά με τη γιαγιά τους και με χαμόγελο. Αλλά γι’ αυτό θα κάνω μια άλλη ανάρτηση τις επόμενες μέρες, επειδή το αξίζουν για την αυθεντικότητα τους. Και επειδή μου αρέσουν τέτοιοι άνθρωποι. Το σημερινό όμως σημείωμα έχει φωτογραφίες αποκλειστικά από την Μονεμβασιά.

Επόμενη μικρή στάση στο Γύθειο. Σε όλη τη διαδρομή, ο Κώστας, ο Δημήτρης, η Σούλα και η Άννυ με τροφοδοτούν με φωτογραφίες. Είναι πολλές και όμορφες. Θα τις αξιοποιήσω όλες με τον καιρό… Ή τουλάχιστον τις περισσότερες. Όμως η Μονεμβασιά ήταν που άρεσε σε όλους. Λογικό! Δεν ξέρω αν θα μπορούσε να βρει κανείς ανθρώπος που να πιστεύει κάτι διαφορετικό, γι’ αυτόν τον μοναδικό τόπο που αξίζει να τον περπατήσει ο καθένας.

Η Κυριακή ήταν μέρα εκδρομής! Επισκεφτήκαμε τον αρχαιολογικό χώρο του Μυστρά στην Σπάρτη. Ακάματος οδηγός ο Κώστας με το βανάκι κι εμείς συνταξιδιώτες που μοιραζόμαστε εμπειρίες. Λειτουργήσαμε  όπως όλοι οι περιηγητές. Κόψαμε το εισιτήριο μας και περπατήσαμε στα στενά δρομάκια της βυζαντινής καστροπολιτείας που είναι χτισμένη σε ένα απότομο λόφο, δυσπρόσιτο για τα άτομα με κινητικά προβλήματα,

Δύσκολη ήταν και η ώρα που επιλέξαμε να πάμε. Μέχρι να ξυπνήσουμε όλοι, να φάμε πρωινό, να οργανωθούμε και να ξεκινήσουμε, μεσημέριασε. Είναι και η διαδρομή από τη Μάνη ως εδώ, κατά τη μία το μεσημέρι, φτάσαμε. Παρ’ όλα αυτά περπατήσαμε αρκετή ώρα. Όχι σε όλα τα μέρη, αλλά πήραμε μια καλή γεύση με το να καταλάβουμε τι ήταν, κάποτε, σ’ αυτά τα γκρεμισμένα σπίτια.

Ταξίδι στο χρόνο είναι όλο αυτό. Με αφετηρία τα μέσα του 13^ου αιώνα, όταν η καστροπολιτεία του Μυστρά αρχίζει να γεννιέται ως τον 20^ο αιώνα που έφυγαν και οι τελευταίοι κάτοικοι και ο χώρος απαλλοτριώθηκε από την πολιτεία για να εγγραφεί ως πολιτιστικό αγαθό στον κατάλογο πολιτιστικής κληρονομιάς της Unesco. Η ιστορία ζωντανεύει μπροστά σου, μέσα από τις τοποθετημένες επεξηγηματικές πινακίδες της Εφορίας Αρχαιοτήτων Λακωνίας.

Και καθώς οι ζεστές μέρες γίνονται όλο και πιο ζεστές κι ο Ιούλης αποδεικνύεται φιλόξενος στον «Κλέωντα» και αφιλόξενος σε κάθε ζωντανό οργανισμό που προσπαθεί να επιζήσει σε συνθήκες καύσωνα, μια πρόταση του ΘΡΑΨΑΝΙΩΤΗ είναι να πάμε προς τα βόρεια, στο χωριό του Ηλία, την Αναστασιά και να ξαποστάσουμε κάτω από τον παχύ ίσκιο της κερασιάς, στην αυλή του. Έτσι κι αλλιώς το θέλει πολύ. Και μερικές φορές απορεί που δεν το τολμούμε. Πόσο μακριά είναι οι Σέρρες από την Αθήνα;

Δυο… ζάλα δρόμος. Μόλις 584 χιλιόμετρα και 5:30 ώρες, αν το αυτοκίνητο τρέχει με μια μέση ταχύτητα 117 χιλιόμετρα την ώρα. Σιγά το πράγμα, δηλαδή! Και με αυτές τις συνθήκες που επικρατούν δε φαντάζομαι ότι θα δυσκολεύονταν άνθρωπος να το κάνει. Τον πειράζω τον Ηλία καμιά φορά που μιλάμε στον Messenger. Του λέω πως θα μας δει μια μέρα, ξαφνικά, στο σπιτικό του και δεν θα πιστεύει στα μάτια του. Μερικές φορές απογοητεύεται. Νομίζει ότι δεν θα γίνει ποτέ. Αλλά κάνει λάθος. Ούτε και ο ίδιος δεν έχει μετρήσει πόσες φορές έχουμε ήδη «πάει» με τα δημοσιεύματα μας στον ΘΡΑΨΑΝΙΩΤΗ.

Αν είναι να πάμε τέτοιον καιρό, ξέρουμε πως θα τον βρούμε στον κήπο του. Είτε στις φασολιές του (επάνω φωτογραφία), είτε στις ντοματιές του, που τώρα αναπτύσσονται. Θα είναι εκεί κι αυτός και η Κατερίνα, η γυναίκα του, να καταπιάνονται με ότι γεμίζουν την καρδιά τους, τη γη, τα φυτά, τα ζώα τους. Και να φιλοσοφεί, μ’ αυτό το ιδιότυπο χιούμορ του στον πρωινό καφέ του, όταν όλοι κοιμούνται ακόμα, ανταλλάσσοντας που και που, κάποιες σκέψεις μαζί μου. Αυτός είναι ο Ηλίας και η Αναστασιά, το χωριό που γεννήθηκε, που επέλεξε να περάσει εδώ, με αγαπημένα του πρόσωπα, τα τελευταία του.

Το κάναμε την τελευταία μέρα που είχαμε στη διάθεση μας, καθώς ολοκληρώνονταν οι διακοπές μας στην Πάρο, τον περασμένο Ιούνιο. Η ιδιοκτήτρια του σπιτιού, ευγενέστατη, μας έδωσε τη δυνατότητα να μείνουμε ώς το απόγευμα, λίγο πριν πάρουμε το πλοίο της επιστροφής για τον Πειραιά (δες ΕΔΩ). Έτσι πήρα τη Σούλα και πήγαμε μια βόλτα στο Πίσω Λιβάδι που ήταν πολύ κοντά στο μέρος που μέναμε.

Αφήσαμε το αυτοκίνητο στο δημόσιο παρκινγκ, κοντά στην παραλία μέσα στον οικισμό και περπατήσαμε τον τόπο. Στο σημερινό σημείωμα σας έχουμε μερικές φωτογραφίες, αλλά θα επανέλθουμε, επειδή έχουμε αρκετό υλικό. Για την ώρα ας μείνουμε στην αναμνηστική φωτογραφία με τα ουζάκια που ήπιαμε στην ταβέρνα δίπλα στο λιμάνι με τις βάρκες και τα άλλα πλεούμενα. Ήταν κάτι πολύ όμορφο…

Θέλουμε να ξαναέρθουμε σ’ αυτό το μέρος. Δεν ξέρω πως θα είναι τις μέρες της φουλ σεζόν του Ιουλίου και του Αυγούστου, προφανώς μια πιεσμένη την κατάσταση από τον κόσμο, αλλά σίγουρα Ιούνιο ή Σεπτέμβριο, τα πράγματα θα είναι πολύ καλύτερα. και μας, μας αρέσει καλύτερα τότε . Είναι πιο ήσυχα και πιο ανθρώπινα, από όλες τις απόψεις…

Δεύτερo δημοσίευμα για την Αντίπαρο. Δείτε το πρώτο ΕΔΩ. Ο κεντρικός οικισμός εντοπίζεται στο βορειοανατολικό άκρο του νησιού, απέναντι από την Πούντα της Πάρου με την οποία συνδέεται με πορθμείο. Το ιστορικό κέντρο εντοπίζεται στο ενετικό Κάστρο της Αντιπάρου, το οποίο συνδέεται μέσα από το εμπορικό δρομάκι με το γραφικό πορθμείο στην παραλιακή. Άλλοι γνωστοί οικισμοί είναι ο παραθεριστικός οικισμός του Αϊ-Γιώργη στο νοτιοδυτικό άκρο, ο Σωρός και ο Κάμπος.

Γνωστές παραλίες της ευρύτερης περιοχής του κέντρου είναι οι Ψαραλυκιές, ο Σιφνέικος γιαλός, ο Άγιος Σπυρίδωνας και η παραλία του κάμπινγκ. Η αρχαία ονομασία του νησιού ήταν «Ωλίαρος», λέξη φοινικικής προέλευσης που πιθανότατα σημαίνει «δασώδες βουνό». Αργότερα το νησί ονομάστηκε «Αντίπαρος» καθώς βρίσκεται απέναντι από την Πάρο.

Το νησί της Αντιπάρου βρίσκεται στην καρδιά των Κυκλάδων, στο Νότιο Αιγαίο, 0,8 ναυτικά μίλια νοτιοδυτικά της Πάρου. Το πορθμείο της απέχει από το κεντρικό λιμάνι της Παροικιάς 4,8 ναυτικά μίλια. Παλαιότερα η Αντίπαρος ήταν ενωμένη με την Πάρο, ενώ πλέον χωρίζεται από αυτή με το Στενό της Αντιπάρου, γνωστό ως Αμφίγειο, πλάτους 500-1000 μ. και βάθους 4,5 μ.

Με ομορφιές από τo ηλιοβασίλεμα της Οίας θα σας πάμε σήμερα. Έτσι για να χαλαρώσουμε λιγάκι τους ρυθμούς, ύστερα  από το σπριντ της προηγούμενης εβδομάδας. Όχι, πως δεν έχουμε πράγματα να κάνουμε. Όχι! Απλά, θα αλλάξουν λίγο οι ρυθμοί. Και το χρειαζόμαστε, το έχουμε ανάγκη μέσα στο «ζεστό» περιβάλλον των πρώτων ημερών του Ιούλη…

Άλλες χρονιές, όταν ακόμα εργαζόμουν, φρόντιζα ο Ιούλης να είναι ο μήνας των διακοπών μου. Είχα παρατηρήσει πως έτσι, στην ουσία «καθόμουν» δυο μήνες, αντί για έναν. Ήταν ένας, ο Ιούλιος, τυπικά ο μήνας άδειας, αλλά και ο Αύγουστος που επέστρεφα, ήταν σαν άδεια, καθώς όλα υπολειτουργούσαν με ρυθμούς πιο χαλαρούς. Οπότε να το όφελος: Στην Οία έχουμε βγάλει κι εμείς φωτογραφίες στο ηλιοβασίλεμα. Δείτε ΕΔΩ. Δε βρήκα ακριβώς τη φωτογραφία, αλλά κι αυτή η δημοσίευση είναι από το ίδιο ταξίδι…

Ήταν τότε που είχαμε πάει εκστρατεία στο νησί των Κυκλάδων, τη Σαντορίνη και περάσαμε τόσο όμορφα… Γενικά η Σαντορίνη, αν την αποσυνδέσεις ως τουριστικό προϊόν που ανταγωνίζεται τη Μύκονο με λάθος τρόπο, είναι πολύ όμορφη. Το ηλιοβασίλεμα της είναι φημισμένο, αλλά τα ηλιοβασιλέματα είναι όμορφα παντού, φτάνει να είμαστε εμείς καλά μέσα μας και να απολαμβάνουμε με όλες μας τις αισθήσεις αυτή την υπέροχη στιγμή!