Αρχείο κατηγορίας Ζωή

Το να πας στο σούπερ μάρκετ στις μέρες μας, είναι μια… ηρωική πράξη. Παντού, όχι μόνον εδώ, αλλά και στον Καναδά… Δείτε πόσο έχουν το πεπόνια και οι ντομάτες! Μην ξεγελιέστε με τα νούμερα που γράφουν επάνω. Έχουν άλλη μονάδα μέτρησης βάρους και άλλο νόμισμα από τα δικά μας. Για να το καταλάβετε, θα σας τα πούμε σε ευρώ. Το πεπόνι έχει 2,60 ευρώ το ένα, ναι, αυτό που παίρνουμε εμείς στη λαϊκή ένα ευρώ, ενώ οι ντομάτες έχουν 4:20 ευρώ το κιλό. Μα, θα πεις είναι μεγάλοι και οι μισθοί! Σωστά, αλλά τι θα πρωτοπληρώσεις, το ενοίκιο, το ρεύμα, το τηλέφωνο ή να καλύψεις τις καθημερινές ανάγκες επιβίωσης; Η ακρίβεια παντού έχει το ίδιο αποκρουστικό πρόσωπο…

Μας ξετρέλανε προχθές η Ζουζού. Ήρθε πάνω στη μηχανή του φίλου μας Βασίλη και αφεντικού της στην πλατεία Κοραή. Ντυμένη όπως την βλέπετε. Με… κράνος και γυαλιά. Για την ακρίβεια όταν την είδαμε εμείς φορούμε μόνο το κράνος, δεν είχε τόση ηλιοφάνεια για να… χρειάζεται τα γυαλιά. Γελάσαμε με την καρδιά μας.

Κι αυτή εκεί, ήρεμη, μας κοίταζε καθώς την κοιτάζαμε περίεργα. Ποιος ξέρεις τι σχόλια θα έκανε κι αυτή, από μέσα της, για τους ανθρώπους! Φοβερά συνεργάσιμη, είναι η Ζουζού. Πολύ αγαπημένη στην οικογένεια του Βασίλη και της Μάχης. Γεμίζει όμορφα της ζωή τους. Είναι δύο χρονών και μόλις πριν λίγο καιρό έκανε στείρωση. “Επιβάλλονταν”, είπε ο γιατρός της.

Καθώς προσπαθούσα να τη φωτογραφίσω πάνω στη μηχανή, ο Βασίλης της έλεγε πράγματα στο δικό τους κώδικα επικοινωνίας. Κι αυτή λες και καταλάβαινε, έπαιρνε πόζα στο φακό. Ήξερε ότι ήταν η ντίβα και όλοι είχαμε στρέψει το ενδιαφέρον μας, πάνω της. Το ένιωθες ότι το καταλάβαινε… Πόσο τα χαίρομαι τέτοια σκυλιά, συντρόφους και συνοδοιπόρους στη ζωή!

Είναι μια ώρα όμορφη σήμερα στις 4 το απόγευμα. Η φίλη μας Βιολέτα Καστοριάδη, παντρεύεται τον αγαπημένο της, Γιάννη Γρηγοριάδη, στο Γέρακα Αττικής. Μάλλον θα μας είναι δύσκολο να πάμε, αν και θα θέλαμε, επειδή το σημερινό πρόγραμμα μας είναι ιδιαίτερα φορτωμένο, αλλά μια αναφορά σ’ αυτό το γεγονός θα θέλαμε να την κάνουμε στον ΘΡΑΨΑΝΙΩΤΗ. Στο κάτω – κάτω η Βιολέτα υπήρξε για ένα φεγγάρι συνεργάτης μας, όταν αναζητούσε τα επαγγελματικά της βήματα και στόχευε στη δημοσιογραφία. Στο δρόμο της, άλλαξε επιλογές και προτεραιότητες. Δικαίωμα της! Στη χαρά της όμως και στη μεγάλη ημέρα του γάμου της, είμαστε δίπλα της και στην οικογένεια της.

Για τον Ηλία και την Κατερίνα έχουμε γράψει πολλές φορές ως τώρα εδώ στον ΘΡΑΨΑΝΙΩΤΗ. Και θα συνεχίζουμε απ’ ότι φαίνεται τις αναφορές μας, επειδή ο Ηλίας είναι ανήσυχο πνεύμα και πάντα έχει κάτι να πει ή να κάνει κάτι που μπορεί να ενδιαφέρει κι άλλους… Κι απ’ την άλλη είναι η Κατερίνα, η σύζυγος του, χαμηλών τόνων που τον ακολουθεί και μοιράζεται μαζί του τόσα πράγματα.

Όρος Μενοίκιο, ένα βουνό της Βόρειας Ελλάδας με υψόμετρο 1.963 μ. Βρίσκεται στα σύνορα των νομών Δράμας και Σερρών. Ο Ηλίας το αγαπά ιδιαίτερα γιατί το χωριό του που γεννήθηκε και έχει επιλέξει να ζει σήμερα, είναι η Αναστασιά, στις παρυφές του, από τη μεριά των Σερρών. Διάλεξε μάλιστα στα 1.100 μ. να έχει ένα σπιτάκι και κήπο, όπου, όπως βλέπετε οι ντοματιές του στο τρίτο δεκαήμερο του Σεπτεμβρίου έχουν ακόμα πράσινες ντομάτες.

Και οι αγγουριές του έχουν καρπό να δώσουν. Οπότε, τι πιο φυσιολογικό από το ανεβαίνουν από καιρό σε καιρό για να τις καλλιεργήσουν και να τις φροντίσουν;  Κι όλα αυτά κάνουν την καρδιά του, που στο βάθος είναι σαν μικρού παιδιού, να χαίρεται. Εδώ έρχεται τακτικά με τους φίλους του για να ξεκουραστεί και να ηρεμήσει. Θα μου πεις στην Αναστασιά δεν είναι ήρεμα, χωριό είναι; Είναι! Αλλά προφανώς πάντα θα υπάρχει κάτι καλύτερο!

Για κάποιο λόγο τα τρένα μου αρέσουν πολύ. ίσως και να μην είναι καθόλου τυχαίο που δυο εφημερίδες που κρατάω έχουν να κάνουν με ανθρώπους που ανάλωσαν τη ζωή τους, την επαγγελματική, στα τρένα, είτε συμβατικά, είτε ηλεκτρικά. Αλλά και ο σιδηρόδρομος σήμερα κινείται, όπου κινείται, με ηλεκτρική ενέργεια.

Τον τελευταίο καιρό, συμπτωματικά, βρίσκομαι στη νέα διάβαση “οκτώ” που έχουν ανοίξει στα Σεπόλια, λίγο πιο δίπλα από τη Σεπολίων για να συνεχίσουν παράλληλα τα έργα υπογειοποίησης του δικτύου. Στέκομαι εκεί και τα παρακολουθώ. Λέω, πως είμαι μάρτυρας στα τελευταία υπέργεια δρομολόγια τους.

Σε λίγο (πόσο λίγο κανείς δεν ξέρει…) όλα όλα αυτά θα είναι παρελθόν. Και η ταλαιπωρία των κατοίκων που ζουν εκεί κοντά, αλλά και των οδηγών με τα διερχόμενα αυτοκίνητα. Θα το διηγούμαστε σαν ιστορία, ότι αυτό συνέβαινε κάποτε Για την ώρα, πάντως, τα απομεινάρια, έχουν αφήσει πίσω τους μια σκόνη από χώμα που χρωματίζει τα πάντα.

Ήταν γύρω στις 5:30 χθες το απόγευμα όταν άνοιξαν οι ουρανοί της Αθήνας. Ότι διαβάζαμε μέχρι τώρα για άλλα μέρη της Ελλάδας συνέβαινε μπροστά μάτια μας. Βγήκα έξω στο μπαλκόνι μας και τράβηξα μερικές φωτογραφίες για να στήσω αυτό το κομμάτι. Την ίδια ώρα οι κεραυνοί ήταν κάτι το φοβερό… Και φυσικά η Κλειούς πλημμύρισε γρήγορα.

Την πρώτη μισή ώρα συνέβησαν όλα αυτά. Τα ίδια είχε κάνει λίγο νωρίτερα στην Εύβοια από μας ήρθε το φαινόμενο σύμφωνα με την ΕΜΥ. Πρόκειται για την  κακοκαιρία «ATENA», η οποία έκανε το πέρασμα της κατά τόπους στη χώρα, έχοντας ως αποτέλεσμα τη μείωση της θερμοκρασίας, αλλά και την πτώση κεραυνών. Και φυσικά άρχισαν τα site να γράφουν…

Διαβάσαμε για μηνύματα που έστειλε το 112 σε έξι (6) περιοχές της χώρας, που έλεγε: «Προειδοποιητικό μήνυμα για επικίνδυνα καιρικά φαινόμενα στην περιοχή σας, από τις πρώτες βραδινές ώρες σήμερα 10/09/2024 έως τις προμεσημβρινές ώρες αύριο 11/09/2024. Περιορίστε τις μετακινήσεις σας και ακολουθείτε τις οδηγίες των αρχών». Εμείς τέτοιο μήνυμα δεν πήραμε στα κινητά μας.

Είναι ωραίο μερικά πράγματα να τα φτιάχνεις μόνος σου. Βάζεις μέσα ψυχή σ’ αυτό που κάνεις και νιώθεις μεγάλη χαρά με το αποτέλεσμα. Το βλέπετε στις σημερινές φωτογραφίες. Ο Κώστας και η Άννυ ασχολήθηκαν αυτές τις μέρες με το μπαλκόνι του σπιτιού τους στη Νισαίας.

Το βλέπετε κι εσείς. Όλα είναι στη θέση τους, νοικοκυρεμένα και… φωτισμένα. Το μπαλκόνι στο διαμέρισμα του 7ου ορόφου έχει πάρει, ξαφνικά ζωή, καθώς «νοιώθει» να το απολαμβάνουν εκείνοι που μόχθησαν για να το αποκτήσουν. Ναι, διέθεσαν χρόινο να ψωνίσουν πράγματα και να τα φτιάξουν.

Έτυχε να περάσουμε κι εμείς από εκεί την ημέρα που το έφτιαχναν και πήραμε λίγη από τη χαρά και τον ενθουσιασμό τους. Μοιράστηκαν μαζί μας τα σχέδια τους. Και είδαμε στην πράξη τι σημαίνει αγαπώ να προσφέρω το καλύτερο που μπορώ… Ναι, αυτό το είδαμε!