Αρχείο ημέρας 2 Σεπτεμβρίου 2022

Το αρχείο του ΘΡΑΨΑΝΙΩΤΗ

Τίποτα δεν πάει χαμένο. Δείτε ΕΔΩ το αρχείο του ΘΡΑΨΑΝΙΩΤΗ με όλα τα δημοσιεύματα από τη δημιουργία του μέχρι σήμερα…

Τελευταίες Αναρτήσεις:
Οι επισκέπτες μας
002137
Τα δικά σας σχόλια
Μια αναγκαία υπόμνηση!
Το να εκφράζεται κανείς εδώ στον ΘΡΑΨΑΝΙΩΤΗ είναι πολύ σπουδαίο για
μας που το διαχειριζόμαστε, μας κάνει να χαιρόμαστε όταν διαβάζουμε τις απόψεις σας, τις θέσεις σας, για ζητήματα που το site "σκαλίζει".
Μπορείτε λοιπόν να γράφετε. Μόνο που για να τα δείτε δημοσιευμένα εδώ, θα περιμένετε λιγάκι προκειμένου να… εγκριθούν.
Είναι λογικό να πρέπει να τα δει πρώτα ο διαχειριστής και να απομακρύνει κάποιο, αν -λέμε τώρα- μπορεί να είναι υβριστικό… Απλά πράγματα.
Αλλά θεώρησα ότι έπρεπε να το γνωρίζετε…

Φθινόπωρο θα πει μελαγχολία

Πραγματικά δεν κατάλαβα ποτέ γιατί γράφτηκε αυτό το τραγούδι. Πόση απελπισία πρέπει να είχε ο συγγραφέας του, καθώς έβλεπε να φεύγει το καλοκαίρι και να έρχονται μπροστά του εικόνες της καθημερινότητας και της ζωής;
Σκέφτομαι πως μάλλον δεν ήταν καθόλου ισορροπημένος, αφού όλα τα είχε εναποθέσει στο ανέμελο καλοκαίρι. Και τώρα τι, θα αναρωτιόταν: Θα πρέπει να επιστρέψω στη ζωή όπως την ήξερα; Μόνο που τη ζωή ως ένα βαθμό τη διαμορφώνουμε εμείς…
Δείτε το τραγούδι με τον Μητροπάνο, ΕΔΩ.
Σεπτέμβριος 2022
Δ Τ Τ Π Π Σ Κ
 1234
567891011
12131415161718
19202122232425
2627282930  

Ένα site που φτιάχτηκε μέσα στην πανδημία όταν η Σούλα αποφάσισε να ασχοληθεί με κάτι που αγαπάει και λατρεύει να φτιάχνει…

Η πιο όμορφη ώρα!

Αναμφισβήτητα είναι η πιο όμορφη ώρα! Η ώρα του δειλινού. Φτάνει να είσαι εκεί. Την κατάλληλη ώρα, στο κατάλληλο μέρος και να απολαμβάνεις, λεπτό το λεπτό όλη αυτή την εξαιρετική εικόνα που δεν διαρκεί και πολύ.
Αυτό είναι. Να ζεις το κάθε λεπτό, αν ανασαίνεις τον αέρα και να ευχαριστείς Εκείνον που έδωσε αυτό το δώρο. Και να το εκτιμάς!
Μερικοί άνθρωποι δεν ξέρουν ή δεν μπορούν να απολαύσουν τίποτα. Ψάχνουν να βρουν τι κρύβεται πίσω και χάνουν την ουσία, τη ζωή. Μην το κάνετε αυτό στον εαυτό σας.

Μια ανάσα στην Τζια

Δυο μέρες μόλις, στα τελειώματα του Αυγούστου του 2022, καταφέραμε να πάμε στη Τζια, καλεσμένοι φίλων μας προκειμένου να μας φιλοξενήσουν. Και περάσαμε τόσο όμορφα που θα το κουβεντιάζουμε για καιρό.
Τι είναι αυτό που κάνει δεκτικούς τους ανθρώπους στο καλό, σε μια όμορφη κουβέντα, σε μια παρέα που αξίζει να τη ζήσεις και να την απολαύσεις παρά τις δυσκολίες; Το γεγονός ότι είμαστε άνθρωποι με αδυναμίες, αλλά προσπαθούμε να κάνουμε το καλύτερο που μπορούμε. Αυτό είναι το μυστικό!
Διαδικτυακά ραδιόφωνα:

Πατήστε ΕΔΩ κι ΕΔΩ κι ΕΔΩ κι ΕΔΩ κι ΕΔΩ κι ΕΔΩ  κι ΕΔΩ κι ΕΔΩ για να ακούσετε επιλεγμένα, μουσικά, διαδικτυακα ραδιόφωνα που εκπέμπουν και στα FM... Άρα, μπορείτε να τα ακούσετε και από ένα συμβατικό ραδιόφωνο ή από το κινητό σας...

Πρωτοσέλιδα εφημερίδων:

Οι εφημερίδες της Κρήτης:

Αξιόλογα Site:

Στο Πήλιο τον Μάιο του 2022

Ήταν ένα ταξίδι μέσα στον Μάη… Έκανε ακόμα την ψυχρούλα του αλλά το απολαύσαμε. Είχαμε ένα απωθημένο και το ικανοποιήσαμε. Πριν μερικά χρόνια που είχαμε πάει ένα Παρασκευο Σαββατο Κύριακο δεν το χαρήκαμε, δεν το περπατήσαμε επειδή το πρώτο πρωινό που σηκωθήκαμε βρήκαμε ένα χιόνι καμιά 20ριά πόντους στρωμένο.
Στην κεντρική σελίδα του αρχείο του ΘΡΑΨΑΝΙΩΤΗ θα δείτε  αρκετά δημοσιεύματα. Αλλά μπορείτε να τα δείτε και από ΕΔΩ κι ΕΔΩ κι ΕΔΩ κι ΕΔΩ κι ΕΔΩ.

Οι αγγειοπλάστες σήμερα…

Από γενιά σε γενιά πάει αυτή η τέχνη του αγγειοπλάστη. Κι αν την αγκάλιαζε λίγο η Πολιτεία, όλα θα ήταν καλύτερα. Στη φωτογραφία είναι ο πατέρας μου, Λευτέρης του Κουμαλή, ως αγγειοπλάστης. Τον ακολούθησε ο γιός του, ο Κωστής Θεοδωράκης και ο εγγονός του, ο Μανώλης Βολυράκης και δίπλα του ο γιος του, ο Αγησίλαος. Δείτε ΕΔΩ ένα πολύ καλό δημοσίευμα από το το περιοδικό "Κ" που συνοδεύει κάθε Κυριακή την έκδοση της ΚΑΘΗΜΕΡΙΝΗΣ. Για να καταλάβετε τι λέω…

Οι γονείς μου

Ο πατέρας μου και η μάνα μου σε μια φωτογραφία από το γάμο της Ελένης, της κόρης της Γεωργίας μας. Ήταν σε ένα κέντρο στα Πεζά, όπου έκαναν το γλέντι. Για πάντα στην καρδιά μου ως ότι πιο ακριβό έχω. Ανυπομονώ να τους ξαναδώ στο νέο κόσμο!

Το σπίτι μας στο χωριό

Σχεδόν τα κατάφερα να φτιάξω το σπίτι στο χωριό κληρονομιά από τους γονείς μου, αν και μου κόστισε πολύ. Έχει ακόμα κάποιες δουλειές που πρέπει να γίνουν, αλλά σιγά-σιγά.
Μακάρι να φτιάξουν τα πράγματα και να περνάμε κάνα δυο μήνες το καλοκαίρι εκεί. Θα μας έκανε καλό, από πολλές απόψεις... Εδώ σε έναν πίνακα ζωγραφικής μιας Γερμανίδας που φιλοξενήσαμε κάποτε. Η υπογραφή λέει, 1992!
Τα αδέλφια μου

Μια οικογενειακή φωτογραφία που έβγαλα με τα αδέλφια μου στο γάμο τη Πόπης, της κόρης του Κωστή μας. Επάνω από αριστερά η Γεωργία μας, δεν ζει πια. Δείτε ΕΔΩ μερικά πράγματα για αυτήν. Κάτω, από αριστερά, η Στασούλα μας, δείτε για αυτήν ΕΔΩ, δίπλα της η Μαλάμω, δείτε γι’ αυτήν ΕΔΩ και δίπλα της ο Κωστής μας που δεν ζει πια, δείτε ΕΔΩ.

«Ο ΗΛΕΚΤΡΙΚΟΣ» τ. 161

Αυτή είναι η εφημερίδα των συνταξιούχων των ΗΣΑΠ τ.  162. που κυκλοφορεί τώρα. Για να τη δείτε πατήστε ΕΔΩ. Κι ΕΔΩ. δείτε το τ.162 Είκοσι εννιά χρόνια αδιάλειπτης έκδοσης από τη γέννηση της, είναι μια μεγάλη επιτυχία. Παλιότερα τεύχη μπορείτε να τα δείτε σε PDF αρχείο πηγαίνοντας στο Αρχείο του ΘΡΑΨΑΝΙΩΤΗ. Δείτε κι ΕΔΩ το site του Σωματείου που επιμελούμαστε...

Ο “Τύπος των συνταξιούχων σιδηροδρομικών” τ. 435

Έτοιμο και το 435 φύλλο... Δείτε το ΕΔΩ. Κι ΕΔΩ το 434,  ΕΔΩ το 433, ΕΔΩ το 432, ΕΔΩ το τ.431,  ΕΔΩ το 430, ΕΔΩ το 429, ΕΔΩ το 428, ΕΔΩ το 427, ΕΔΩ το 426, ΕΔΩ το 425, ΕΔΩ το τ.424, ΕΔΩ το τ.423, ΕΔΩ το τ.422, ΕΔΩ το τ.421, ΕΔΩ το τ.420, ΕΔΩ το τ.419, ΕΔΩ το τ.418, ΕΔΩ το τ.417, ΕΔΩ το τ.416, ΕΔΩ το τ.415, ΕΔΩ το τ.414, ΕΔΩ το 413, ΕΔΩ το 412, ΕΔΩ το 411, ΕΔΩ το 410, ΕΔΩ το τ.409, ΕΔΩ το τ.408, ΕΔΩ το τ.407, ΕΔΩ το τ.406, ΕΔΩ το τ.405 ΕΔΩ το τ.404 ΕΔΩ το τ.403 ΕΔΩ το τ.402, ΕΔΩ το τ.401, ΕΔΩ το τ.400, ΕΔΩ το τ.399, ΕΔΩ το τ.398, ΕΔΩ το τ.397, ΕΔΩ το τ.396, ΕΔΩ το τ.395 ΕΔΩ το τ.394  ΕΔΩ το τ.393 ΕΔΩ το τ.392, ΕΔΩ το τ.391, ΕΔΩ το τ.390, ΕΔΩ το τ.389, ΕΔΩ το τ.388, ΕΔΩ το τ.387, ΕΔΩ τ.386 και το 385 ΕΔΩ. Σε συνάρτηση μάλιστα με το Blog, δείτε ΕΔΩ είναι αυτό που λειτουργεί τώρα, με πιο συχνή ενημέρωση...

Ο τόπος που αγαπώ

Αγαπώ την Κρήτη, το χωριό μου… Γράφω γι' αυτά με μια νοσταλγία. Είχα κάποτε σχέδια. Δεν είμαι βέβαιος πια αν μπορώ να τα πραγματοποιήσω. Όταν όμως αλλάξουν τα πράγματα θα ήθελα να περνάω εδώ μερικούς μήνες κυρίως καλοκαιρινούς. Είναι ο τόπος μου. Οι ρίζες μου. Οι αναμνήσεις μου…

Γνωρίζοντας την Αθήνα!

Ένα από τα πράγματα που θα δείτε να κάνουμε σ' αυτό το site είναι ότι προσπαθούμε να γνωρίσουμε την Αθήνα. Τους τόπους που κινούμαστε, που περπατάμε, που πορευόμαστε.
Έτσι, συχνά - πυκνά, θα δείτε τέτοιες παρουσιάσεις με δρόμους, πλατείες, γειτονιές, είτε του ιστορικού κέντρου, είτε της περιφέρειας.
Μας αρέσει και το κάνουμε αυτό με χαρά, όπως εδώ που βλέπετε κάτι από την πλατεία Κοραή με τον Λυκαβηττό στο βάθος, από το κέντρο της Αθήνας, το πανεπιστήμιο.
Νίκος Ελ. Θεοδωράκης

Θα χαρώ πολύ να δω εκτεταμένα τις απόψεις σας. Γράψτε μου εδώ: nikosth2004@yahoo.gr

Για την επικοινωνία μας στείλτε μου SMS στο τηλέφωνο 6932212755 που εξυπηρετείται από την VODAFON. 


Είμαστε στον 17ο χρόνο!
Ποιος είναι ο δημοσιογράφος, Νίκος Ελ. Θεοδωράκης, που έχει την ευθύνη της ενημέρωσης και διαχείρισης αυτoύ του Site σε καθημερινή βάση; Δείτε ΕΔΩ. Κι ΕΔΩ δείτε επίσης λίγα πράγματα για την ιστορία αυτού του ιστότοπου.

Περάσαμε υπέροχα στην Τέμενη Αιγίου

Τελικά τα καταφέραμε και περάσαμε όμορφα τη μια βδομάδα, από 10-17 Σεπτέμβρη που πήγαμε στο παραθεριστικό κέντρο του ΟΠΑΚΕ ΟΤΕ στην Τέμενη Αιγίου. Πετύχαμε αυτό που θέλαμε. Να ξεκουραστούμε, να αλλάξουμε παραστάσεις, να φορτώσουμε τις μπαταρίες μας για το χειμώνα που έρχεται και που όλα δείχνουν ότι θα έχεις ένα μεγάλο βαθμό δυσκολίας, καθώς όλα γύρω μας, ακριβαίνουν και η ανασφάλεια τα κάνει όλα χειρότερα. Ευτυχώς η ελπίδα μας για κάτι καλύτερο έχει πολύ ισχυρή βάση.

Δείτε μερικά δημοσιεύματα που κάναμε ΕΔΩ κι ΕΔΩ κι ΕΔΩ κι ΕΔΩ κι ΕΔΩ κι ΕΔΩ κι ΕΔΩ κι ΕΔΩ κι ΕΔΩ

Το καλοκαίρι έφυγε… Το φθινόπωρο είναι μπροστά μας

Φθινοπωρινές ανησυχίες… Λένε πως κουβαλάει μαζί του τη μελαγχολία, αλλά με όσα έχουμε να αντιμετωπίσουμε μπροστά μας μάλλον καλύτερα θα ήταν να λέγαμε τη θλίψη. Του πάει καλύτερα του Σεπτέμβρη. Δυστυχώς…

ΕΠΙΣΗΜΑΝΣΕΙΣ 03/09/2022

Με το φευγιό του Αυγούστου, τυπικά τελειώνει το καλοκαίρι. Η πιο συνηθισμένη φράση παλιότερα ήταν «κάθε κατεργάρης στον πάγκο του». Σίγουρα όλα αυτά στις μέρες μας έχουν αλλάξει. Όπως άλλαξαν και οι εποχές.

Απουσιάζει η σταθερότητα που ξέραμε. Διάβασα προχθές, την ώρα που μας «έψηνε» η ζέστη στη Τζια, ότι χιόνισε στον Όλυμπο και αναρωτήθηκα πόσο έχει στρεβλώσει το σύστημα, ακόμα και σε ότι αφορά το καιρικό.

Οι άνθρωποι λιποψυχούν γι’ αυτά που είναι μπροστά τους και για όσα τους περιμένουν. Οι τεράστιες αυξήσεις στα τιμολόγια ενέργειας και φυσικού αερίου διαμορφώνουν ένα νέο περιβάλλον, γύρω μας.

Από τη μια, θέλει κανείς να τελειώσει μ’ αυτή τη συνεχή ζέστη και από την άλλη σκέφτεται πώς θα αντιμετωπίσει το χειμώνα και τις δυσκολίες του σε ότι αφορά τη θέρμανση. Έχει και την περσινή οδυνηρή εμπειρία, από τα αυξημένα τιμολόγια στη ΔΕΗ και το φυσικό αέριο, οπότε και μόνο στη σκέψη ότι τα πράγματα θα είναι χειρότερα, τον πιάνει ένα τρέμουλο.

Βλέπω κάποιους και τους ζηλεύω για την ψυχραιμία τους και για τον πρακτικό τρόπο σκέψης τους. Είναι αρκετά αισιόδοξοι, αλλά μάλλον αυτό έχει να κάνει με τη φύση τους και το πώς αντιμετωπίζουν τις καταστάσεις που προκύπτουν.

Και λέω μερικές φορές πως πολύ θα ήθελα, να ήμουν σαν αυτούς. Ύστερα πάλι κάνω μια δεύτερη σκέψη, γνωρίζοντας από προσωπική εμπειρία σε άλλους καιρούς πως δεν είναι κι έτσι καλά. Μοιάζεις σαν το ψάρι έξω από το νερό και δεν σε γεμίζει ούτε αυτή η επιλογή.

Εν τέλει όλα είναι μια συνήθεια… Τα σχολεία θα ανοίξουν την επόμενη εβδομάδα και όσοι έχουν παιδιά, ξέρουν καλά τι μπορεί να σημαίνει η προετοιμασία γι’ αυτό. Τσάντες. Μολύβια, τετράδια και μια ολόκληρη βιομηχανία γύρω από όλα αυτά.

Και ο κορονοϊός; Η πανδημία που μας έχει ταλαιπωρήσει, σχεδόν τρία χρόνια τώρα; Θα τη βρούμε μπροστά μας στα πρώτα κρύα και θα ξαναδούμε τις εξάρσεις της, καθώς και νέες παραλλαγές να παρουσιάζονται μπροστά μας;

Προς Θεού, δε λέω ότι χρειάζεται να πανικοβληθούμε. Όπως ήμασταν ψύχραιμοι, ως τώρα, έτσι και θα παραμείνουμε. Ακολουθώντας τις οδηγίες των ειδικών και παίρνοντας τα κατάλληλα και ενδεικνυόμενα μέτρα. Αρκεί να είμαστε υποτακτικοί και να μην καθόμαστε να υπεραναλύουμε τις καταστάσεις ως να γνωρίζαμε τα πάντα γι’ αυτές.

Δεν τα γνωρίζουμε. Όπως δεν γνωρίζουμε και πολλά πράγματα για την ίδια τη φύση μας. Ψαχνόμαστε. Πάντα το κάναμε αυτό. Ο καθένας με τον δικό του τρόπο. Δεν χρειάζεται να το αναλύσουμε στο μικρό πλαίσιο ενός άρθρου. Αλλά επειδή αυτό κάναμε πάντα, θέλουμε να μοιραζόμαστε τις μικρές στιγμές μας.

Έτσι φτάσαμε και στον Σεπτέμβρη. Χωρίς ιδιαίτερο άγχος, αλλά με μια φυσιολογική αγωνία για τη ζωή μας και την ασφάλεια μας. Θα ξαναβρούμε τα βήματα μας. Όλοι μας, απ’ όπου κι αν είναι οι περπατησιές μας.

Με υπομονή και υπολογισμένα βήματα… Μακριά από τις υπερβολές στις οποίες αρέσκονται οι άνθρωποι για το φαίνεσθε… Θέλουμε να ζούμε στην πραγματική ζωή. Με τα πάνω της και τα κάτω της. Όπως ακριβώς την αντιμετωπίζουμε στην καθημερινότητα μας. Με ρεαλισμό και όσο αυτό είναι δυνατόν, με αντικειμενικότητα.

Είτε μας αρέσει, είτε όχι, ο χειμώνας με ότι αυτό συνεπάγετα σε έναν κόσμο που παραπαίει και δεν έχει να πιαστεί από πουθενά θα έρθει ισοπεδοτικά. Και τι λείπει πιο πολύ από όλα; Η ελπίδα! Αυτή να μη χάσουμε. Και να βρίσκουμε συνεχώς λόγους για να διατηρούμε τη χαρά μας. Δεν είναι πάντα εύκολο, αλλά ας μην απελπιζόμαστε και μη μαυρίζει η καρδιά μας με όσα άσχημα είναι μπροστά μας. Θα τα περάσουμε ήπια, όταν είμαστε προετοιμασμένοι για μια τέτοια δοκιμασία.

Ένα φθινόπωρο γρήγορα κι ένας μακρύς χειμώνας, είναι και να δείτε που θα τα καταφέρουμε. Όπως έχουμε περάσει πολλούς ώς τώρα. Και είναι βέβαιο πως κι αυτή τη φορά θα βγούμε νικητές. Αρκεί αν είμαστε εκεί, όρθιοι και να το παλέψουμε…

  • Το κομμάτι αυτό θα δημοσιευτεί το Σάββατο 3/8/2022 στην εβδομαδιαία κρητική εφημερίδα ΡΕΘΕΜΝΟΣ και στη στήλη μου “Επισημάνσεις”.