Αρχείο κατηγορίας Καθημερινότητα

Πότε ήρθαν, πότε έφυγαν, ούτε που το πήραμε καλά – καλά είδηση. Ήταν ήσυχοι, συνεργάσιμοι, καλοί και οι δύο. Και ο Δημήτρης και ο Άντονη. Και δόθηκε και σε μας η δυνατότητα να τους γνωρίσουμε καλύτερα, καθώς περάσαμε χρόνο μαζί τους, τόσο εδώ στην Αθήνα, όσο και στα διάφορα μέρη της Ελλάδας που ταξιδέψαμε. Μάνη, Μονεμβασιά, Ναύπλιο κ.α. Εδώ είναι φωτογραφημένοι στην καστροπολιτεία της Μονεμβασιάς.

Αυτή η φωτογραφία είναι χθεσινοβραδινή στο ξενοδοχείο ΤΙΤΑΝΙΑ, στο κέντρο της πόλης, επάνω στο Olive Garden με θέα τη φωτισμένη Ακρόπολη και τον Λυκαβηττό. Θέλαμε να πάρουν, φεύγοντας μαζί τους, μια γεύση της νυχτερινής Αθήνας από ψηλά. Πήγαμε όλοι μαζί, όπως όλοι μαζί πάμε και στο αεροδρόμιο σήμερα, λίγο πριν το μεσημέρι, για να τους αποχαιρετίσουμε στο ταξίδι της επιστροφής τους. Θα μας λείψουν. Συνηθίσαμε την παρέα τους, τα αστεία τους, το χαμόγελο τους.

Κι από σήμερα είμαστε πίσω μείς μαζί με τον Κώστα και την Άννυ… Θα θυμόμαστε στιγμές με τα παιδιά… Όπως αυτή εδώ τη φωτογραφία που είναι τραβηγμένη καθώς παίρναμε το δρόμο της επιστροφής, από την εκδρομή μας στο Ναύπλιο. Μπροστά είναι ο Άντονη και πίσω ο Κώστας και ο Δημήτρης. Θα την κρατήσουμε για να θυμόμαστε πόσο όμορφα περάσαμε, όσο τους είχαμε κοντά μας. Μέχρι να τους ξαναδούμε στο επόμενο ταξίδι που θα καταφέρουμε να κάνουμε (ελπίζουμε…) εμείς στο Βανκούβερ του Καναδά.

Παρασκευή, λίγο πριν το μεσημέρι είπαμε να πάμε μια βόλτα στα του Δυρού. Ο Κώστας , η Άννυ και τα παιδιά ήθελαν να έχουν την εμπειρία από αυτή την ξενάγηση. Και παρ’ όλο που ήταν μπόλικη η ζέστη φτάσαμε εκεί πριν τις 12 το μεσημέρι. Χρειάστηκε βέβαια να ασκήσουν πολύ υπομονή γιατί είχε πολύ κόσμο και περίμεναν στην αναμονή μέχρι τις 2:30 το μεσημέρι μέχρι να μπουν.

Κι εμείς εκεί, μαζί τους. Περιμέναμε στο μικρό αναψυκτήριο, δίπλα στην είσοδο της Σπηλιάς. Ευτυχώς είχε ένα αεράκι δροσερό δίπλα στη θάλασσα και ίσκιο εκεί που περιμέναμε. Κι εκείνοι μαζί μας μέχρι να περάσουν την ουρά και να φτάσουν στην είσοδο. Είχε όμως καφέ και κρύο νερό. Κι έτσι τα καταφέραμε και τη βγάλαμε καθαρή.

Για το Σπήλαιο δεν θα σας πω πολλά πράγματα. Θα σας δώσω μόνο πληροφορίες από την επίσημη ιστοσελίδα ΕΔΩ καθώς κι ένα δημοσίευμα από το αρχείο του ΘΡΑΨΑΝΙΩΤΗ τότε που μπήκαμε κι εμείς μαζί με την Έστερ και τα κορίτσια της. Δείτε ΕΔΩ. Κι αν δεν έχετε πάει ακόμα σας το συστήνουμε να το βάλετε στόχο και να το κάνετε. Πρόκειται για ένα μοναδικό φυσικό θαύμα που αξίζει να δείτε στη ζωή σας.

Τρέξαμε αρκετά αυτές τις μέρες που είναι η Άννυ μαζί μας, ιδιαίτερα εκείνη, μαζί με τη Σούλα, εγώ επικουρικά βοήθησα, για να βρούμε πράγματα που χρειάζονται για τον εξοπλισμό του σπιτιού τους. Και χθες, Κυριακάτικα, είπαμε πως δικαιούμασταν λίγη χαλάρωση. Πήγαμε λοιπόν σε ένα αγαπημένο τόπο. Το Καβούρι Βουλιαγμένης. Κάναμε το μπάνιο μας και γευτήκαμε τους μεζέδες στο «Μαϊστρο».

Είναι και οι άνθρωποι καμιά φορά που σου φτιάχνουν τη διάθεση, όπως το γκαρσόνι, στο «Μαϊστρο», ένας ηλικιωμένος κύριος όλο χιούμορ σε κάθε του κουβέντα. Κι ήταν και ο καιρός, χωρίς πολύ ζέστη, δροσερός, τόσο όσο. Απολαύσαμε το μπάνιο μας στη θάλασσα κι ενώ σχεδιάζαμε να καθίσουμε σ’ αυτές τις ξαπλώστρες, δεν το κάναμε. Προτιμήσαμε να πάμε στο τραπέζι που είχε πιάσει η Σούλα. Και ότι διαλέξαμε να πάρουμε, ήταν ένα κι ένα…

Δεν είχε πολύ κόσμο η παραλία. Είχαμε το σκεπτικό ότι δεν θα έπεφτε καρφίτσα, αλλά κάναμε λάθος εκτίμηση. Φυσικά, αυτό για μας ήταν ακόμα καλύτερο. Επειδή μπορούσαμε να απολαύσουμε την κάθε στιγμή. Κι αυτός ο τόπος είναι γεμάτος με όμορφες αναμνήσεις. Το χαρήκαμε. Επιστρέψαμε σπίτι κατά τις 2:30 – 3:00. Και δε χάσαμε και τη μεσημεριανή σιέστα μας. Τελικά δεν θέλει και πολλά ο άνθρωπος για να νιώσει καλά.

Το Πολύχρονο είναι στο πρώτο πόδι της Χαλκιδικής, εδώ που, κοντά στους φίλους μας Άρη και Χάρις περάσαμε μερικά από τα πιο όμορφα καλοκαίρια της ζωής μας. Η αγάπη τους και το φιλόξενο πνεύμα τους, μας έκανε να το αγαπήσουμε κι μείς και να νοιώθουμε κάπως, τώρα που η φίλη μας η Χάρις είναι εκεί, μόνη της. Δείτε τι όμορφη που είναι αυτή η ώρα, καθώς άλλη μια μέρα φεύγει.

Αλλά και από το μπαλκόνι του σπιτιού της είναι υπέροχα, καθώς η θάλασσα είναι κοντά και συνάμα δεν έχεις το πολυάριθμο των ανθρώπων που αυτόν τον καιρό, είτε ως επισκέπτες, είτε ως κάτοικοι, είτε ως τουρίστες κατακλύζουν τον οικισμό. Και η Χάρις το είχε ανάγκη με όλα όσα πέρασε. Μας λείπει και τη σκεφτόμαστε. Θέλουμε να είναι καλά!

Και θα είναι! Βρίσκεται σ’ έναν τόπο ονειρεμένο, όποια εποχή κι αν πας, αλλά ιδιαίτερα το καλοκαίρι. Και δεν είναι καθόλου μόνη της. Κοντά της έχει ανθρώπους που αγαπά και την αγαπούν. Υπάρχει άραγε τίποτα καλύτερο από αυτό; Μιλάμε συχνά στο τηλέφωνο, ιδιαίτερα η Σούλα που είναι φίλες κι έχουμε ανοιχτή γραμμή επικοινωνίας. Όπως θα κάναμε κι εμείς στη θέση της, μοιράστηκε μαζί μας αυτές τις υπέροχες φωτογραφίες.

Την Άννυ την περιμέναμε χθες το πρωί στο αεροδρόμιο της Αθήνας «Ελ. Βενιζέλος». Ήρθε μέσω Μόντρεαλ με απευθείας πτήση από Καναδά. Θα καθίσει μαζί μας μέχρι τις 14 Σεπτεμβρίου, οπότε και θα αναχωρήσει μαζί με τον σύζυγο της , τον Κώστα  για το σπίτι τους. Στο μεταξύ, αυτό το ταξίδι θα έχει κάτι το ιδιαίτερο. Για δεκαπέντε μέρες θα είναι κοντά τους, τα παιδιά τους, ο Δημήτρης και ο Άντωνη.

Ανυπομονούμε να τους δούμε μαζί, ως οικογένεια. Εγώ τουλάχιστον έχω να τους δω από το 2015, όταν είχαμε πάει με τη Σούλα στο Βανκούβερ του Καναδά, όπου και παντρευτήκαμε. Περιμένοντας τους, λοιπόν, ζούμε τις πρώτες ευχάριστες στιγμές από την άφιξη της Άννυς στην Αθήνα. Τετάρτη πρωί και όλα είναι ήδη διαφορετικά. Αυτό το πλάσμα είναι γεμάτο δύναμη για ζωή!

Μ’ αρέσει. Μπορείς να συνεννοηθείς άνετα μαζί της, να κάνει πρόγραμμα στο οποίο θα συμμετέχει χωρίς να δυσανασχετήσει. Και φυσικά περιμένουμε και την Κώστα, τον γιο της Σούλας και σύζυγο της. Αν και θα καθίσει λιγότερες μέρες κοντά μας, θα έχουμε την ευκαιρία να κάνουμε παρέα και να μοιραστούμε πράγματα. Είμαι βέβαιος ότι όλα θα πάνε καλά…

Καθόμασταν στο μπαλκόνι μας, όταν είδαμε το γερανοφόρο όχημα να έρχεται. Ήταν πρωί, η ώρα που διαβάζαμε το εδάφιο της ημέρας. Και την αρχή νόμιζα ότι ήταν από τον Δήμο Αθηναίων για να κόψει κάποια από τα κλαδιά της αγριοσυκιάς, ξέρετε, αυτής που κοντεύει να ρίξει τον τοίχο στην Κλειούς. Αλλά έκανα λάθος, καθώς κατέβηκα να δω από κοντά. Δε ρώτησα και δεν έμαθα ποτέ από πού ήταν, αλλά ο άνθρωπος προσπαθούσε να αλλάξει τη λάμπα.

Ο δημόσιος φωτισμός είναι ένα αγαθό που σε κάνει να νοιώθεις μια κάποια ασφάλεια στην Αθήνα και τον χρειάζεσαι. Όποια υπηρεσία κι αν ήταν, ως πολίτης, αισθάνθηκα καλά. Ότι δηλαδή κάποιος με προσέχει, ανταποκρινόμενος στην ευθύνη του . Κι ότι πόλη δεν είναι μόνο το τουριστικό κέντρο, αλλά και οι μικρές γειτονιές, πέρα από αυτό και χάρηκα διπλά. Διότι μερικά πράγματα τα θεωρούμε δεδομένα, αλλά δεν είναι.

Ο άνθρωπος πάνω στο βαγονέτο ήταν πολύ υπομονετικός και προσεκτικός. Φυσικά και δεν άνοιξα συζήτηση μαζί του, έμοιαζε να είναι αδύνατο και δεν το επιδίωξα καν. Έμεινα όμως πολύ ικανοποιημένος που τον έβλεπα να εργάζεται. Μόνος του. Ήταν ο οδηγός του οχήματος που φρόντισε να το παρκάρει σωστά , ανέβηκε να κάνει την εργασία του. Τελικά κάποια πράγματα που θα έπρεπε να τα θεωρούσαμε αυτονόητα μας ξαφνιάζουν ακόμα θετικά. Το εισπράξατε φαντάζομαι μέσα από αυτό το σημείωμα.

Δεν είναι κάτι που με παραξένεψε. Έτσι την ξέρουμε την Αθήνα τον Αύγουστο. Άδεια από αυτοκίνητα και από ανθρώπους. Φανταστείτε τώρα να ‘ναι Κυριακή πρωί, γύρω στις 10:30… Τις εικόνες που κατέγραψα, τις βλέπετε στο σημερινό σημείωμα μου. Εδώ είναι η Αγίου Μελετίου, ανάμεσα στη Δροσοπούλου και την Αχαρνών. Συμπωματικά, αν προσέξετε, υπάρχει ένα πεζός.

Τα ίδια και στην οδού Ιουλιανού, λίγο παρακάτω προς το κέντρο, μια οδός παράλληλη της Αγίου Μελετίου. Είναι ο δρόμος που οδηγεί στον κεντρικό σιδηροδρομικό σταθμό της Αθήνας, το σταθμό Λαρίσης. Και όπως βλέπετε κι εδώ, τίποτα δεν κινείται. Άδειασαν ακόμα και θέσεις στάθμευσης για τα αυτοκίνητα δεξιά και αριστερά του δρόμου. Ε, δεν το βλέπεις και τόσο συχνά, ένα τέτοιο φαινόμενο.

Οδός Αχαρνών, χαμηλά κοντά στην πλατεία Βάθη. Μια πόλη που δίνει την αίσθηση ότι είναι έρημη. Ο Αύγουστος εν δράση, καθώς ακόμα και χθες, κάποιοι ξεκινούσαν την άδεια τους και το δήλωναν όπου μπορούσαν,  με μεγάλη χαρά και αληθινά χαμόγελα. Από πλευράς θερμοκρασίας η μέρα υποφέρονταν, τουλάχιστον στην πλατεία Μεταξουργείου που ήμασταν εμείς.