Αρχείο κατηγορίας Καθημερινότητα

Το Οφθαλμιατρείο Αθηνών ένα από τα αρχαιότερα Νοσηλευτικά Ιδρύματα της Ευρώπης, με την ιδιαίτερη αρχιτεκτονική του, τις θαυμάσιες οροφογραφίες και το μουσειακό υλικό που διαθέτει, θεωρείται ένα από σημαντικά– ίσως το σημαντικότερο –ιστορικό μνημείο των νεότερων χρόνων, συμπληρώνοντας –λόγω της θέσης του– την τριλογία της Εθνικής Βιβλιοθήκης, του Πανεπιστημίου Αθηνών και της Ακαδημίας Αθηνών.

Είναι έργο του Χριστιανού Χάνσεν, Γεράσιμου Μεταξά και Αριστείδη Μπαλάνου και αποτελεί αρχιτεκτονικό κόσμημα για τη πόλη της Αθήνας. Η ανέγερση του ειδικού αυτού κτιρίου για την περίθαλψη των πασχόντων από οφθαλμικά νοσήματα εγκρίθηκε επί Όθωνος και Αμαλίας τον Αύγουστο του 1843.

Η τελετή θεμελίωσης του κτιρίου του Οφθαλμιατρείου έγινε την 21η Απριλίου 1847 και τα επίσημα εγκαίνια την 14η Ιουνίου 1854. Πρόεδρος της Οργανωτικής Επιτροπής για την Ίδρυση του Οφθαλμιατρείου Αθηνών, αλλά και Πρόεδρος του Διοικητικού Συμβουλίου από ιδρύσεώς του έως και το έτος 1985 ήταν ο Αρχιεπίσκοπος Αθηνών.

Από το 2011 το καφέ – μεζεδοπωλείο “Κοτύλη”, δηλώνει την παρουσία του στο Μοναστηράκι. Συγκεκριμένα στην οδό Ανδριανού 41-43. Ένα ξεχωριστό και όμορφο μαγαζί, θα σας χαρίσει στιγμές ηρεμίας στην καταπράσινη αυλή του με τα τραπεζάκια. Η κουζίνα και το menou του θα σας προσφέρουν μία ιδιαίτερη- γευστική εμπειρία.

Σε απόσταση 2 λεπτών από το μετρό “Μοναστηράκι” αλλά και 5 λεπτών από το μετρό “Ακρόπολη”, περπατώντας, θα έχετε την ευκαιρία να απολαύσετε ένα μοναδικό σε ποιότητα φαγητό. Να γευτείτε τον καφέ σας και το ποτό σας! Η απόλαυσή δηλώνει αισθητά την παρουσία της, αν ακολουθήσετε τις προτάσεις του σεφ.  “Φέτα Κοτύλη”, “Ψαρονέφρι Κοτύλη”, “Πιατέλα του Ψαρά”, “Ποικιλίες Ορεκτικών”.

Θα σας εντυπωσιάσει η μεγάλη ποικιλία παστών, η “ποικιλία μεζέδων”, οι “φρέσκες σαλάτες” αλλά και η “ποικιλία χειροποίητων γλυκών” με πρωταγωνιστή το “μπανόφι”. Η ζωντανή Ελληνική- μουσική θα σας ταξιδέψει. Το πρόγραμμα ξεκινά καθημερινά στις 19:00 μ.μ και το ΣάββατοΚύριακο από τις 13:30μ.μ μέχρι αργά το βράδυ.

Συχνά βρισκόμαστε εδώ, στο σταθμό του Μετρό Αττικής και μάλιστα στη μικρή πλατειούλα που βρίσκονται τα μαγαζιά, ζαχαροπλαστείο ΠΡΟΝΤΟ, Φούρνοι VΕNETIS και έπιπλα MΑΡΜΑΡΙΔΗΣ. Φαγώσιμα, αλλά και… έπιπλα στην πρώτη γραμμή! Κι από την άλλη, εμείς που σ’ αυτό το σημείο – πέρασμα, κάνουμε το έργο της δημόσιας μαρτυρίας.

Ένα ανοιξιάτικο απογευματάκι έχουν τραβηχτεί οι φωτογραφίες με το κινητό μου. Η μέρα έχει ήδη μεγαλώσει, αλλά η ώρα είναι όμορφη. Άνθρωποι κινούνται βιαστικά, σε πολλές κατευθύνσεις. Να πάρουν το ηλεκτρικό σιδηρόδρομο ή και τα λεωφορεία για να πάνε στα σπίτια τους, Αγίους Αναργύρους, Ίλιον, Πετρούπολη, Άνω Λιόσια, Μενίδι, Θρακομακεδόνες.

Και η Λιοσίων από δίπλα, αυτή την ώρα δεν έχει και μεγάλη κίνηση, όπως δείχνει το στιγμιότυπο. Η ώρα του απογεύματος, είναι μια όμορφη ώρα. Ο ήλιος πέφτει, η νύχτα πλησιάζει και οι άνθρωποι πορεύονται για τα σπίτια τους, να ησυχάσουν, να ξεκουραστούν. Αύριο, θα είναι μια νέα μέρα που θα κουβαλά τα δικά της προβλήματα.

Έχουμε καταφέρει, επειδή το προσπαθούμε συνειδητά, να κάνουμε τη ζωή μας να έχει ενδιαφέρον. Και το πετυχαίνουμε αυτό, με το να μην αφήνουμε τίποτα στην τύχη του. Το αντίθετο! Παλεύουμε να διαμορφώσουμε έτσι τα πράγματα για την ωφέλεια μας. Συνειδητές επιλογές που μας βοηθούν, ιδιαίτερα σ’ αυτό. Όπως χθες, Σαββατιάτικα!

Επιλέξαμε να βρεθούμε στο ξενοδοχείο NOVOTEL της Αθήνας. Μαζί με πολλούς αδελφούς και φίλους. Από τις 1:30 το μεσημέρι ώς αργά το απόγευμα, γύρω στις 8:00 μ.μ. Κι αντί να χαζολογούμε με ζητήματα της καθημερινότητας που δε λείπουν, επιδιώξαμε να εκπαιδευτούμε με βάση αυτά που ήθελε να διδάξει ο Ιεχωβά Θεός. Ο αληθινός Θεός!

Ακούγεται παλιομοδίτικο και έξω από τις συνήθειες αυτού του κόσμου; Έτσι ακριβώς είναι. Κι αυτό τελικά είναι που μας αρέσει! Είναι σπουδαίο για να να διακρίνουμε τα πράγματα που είναι για την ωφέλεια μας, από το να ακολουθούμε το συρμό και τη μόδα της εποχής. Φυσικά, αυτό χρειάζεται προσπάθεια. Δεν είναι και το πιο εύκολο πράγμα. Αλλά αξίζει, πιστέψτε με.

Η αλήθεια είναι ότι το να περπατάς στην Αθήνα, δεν θα ήταν άσχημο, αν συνέβαινε πραγματικά, τα πεζοδρόμια της πόλης να είναι σε καλή κατάσταση. Δίπλα στις πολυκατοικίες με τα τεράστια αποθέματα μπετόν, υπάρχουν φυτεμένες νεραντζιές και λεμονιές, χαρά Θεού αυτή την εποχή με τους ανθούς τους να μοσχομυρίζουν. Στο σημερινό σημείωμα θα δείτε το πεζοδρόμιο από το περπάτημα μου στην οδό Ομήρου.

Η οδός Ομήρου βρίσκεται στο κέντρο της Αθήνας, διασχίζει την Πανεπιστημίου, καθώς “κατεβαίνει” από το Κολωνάκι και τον Λυκαβηττό. Εδώ θα δεις ενδιαφέροντα πράγματα. Ίσως χρειαστεί στο μέλλον να επανέλθουμε και με άλλη ανάρτηση. Έχουμε σήμερα να ρίξουμε μια ματιά στα πεζοδρόμια της Αθήνας. Στενά ίσως, αλλά βολικά σε δρόμους σαν αυτόν, όχι και τόσο μεγάλους.

Λόγω των επιλογών μας περπατάμε πολύ στα πεζοδρόμια αυτής της πόλης. Και όχι πάντα στα ίδια σημεία. Κι αυτό μας δίνει τη χαρά να γνωρίζουμε καλύτερα την Αθήνα και τους ανθρώπους της, δηλαδή σχεδόν τη μισή Ελλάδα. Αλλά το αγαπούμε αυτό, οπότε και το επιδιώκουμε. Σκυφτοί άνθρωποι, σκεφτικοί και προβληματισμένοι, μοναχικοί στην πλειοψηφία τους. Τα προσέχω όλα αυτά και μου αρέσει να τα παρακολουθώ με… δημοσιογραφική ματιά.

Τα “Κανάρια” είναι μία ψαροταβέρνα που κρατά τις αξίες, την ατμόσφαιρα, τη διακόσμηση αλλά και την πρώτη της ύλη στα επίπεδα του τότε. Σα να τα έχει βάλει σε ένα ελληνικό ψυγείο του 1964 και να τα συντηρεί τέλεια. Αν έχεις απορία πώς ήταν οι ταβέρνες τη δεκαετία του ’60, αρκεί να επισκεφτείς τα “Κανάρια” και θα έχεις όλη την εμπειρία του παρελθόντος στο πιάτο.

Η ψαροταβέρνα στο Μοσχάτο, στέκει ίδια και απαράλλαχτη όλα αυτά τα χρόνια και, παρά τις νέες αφίξεις που αλλάζουν σχεδόν καθημερινά πια τον γαστρονομικό χάρτη της Αθήνας, είναι καθημερινά γεμάτη με κόσμο που φτάνει εδώ από κάθε γωνιά της πόλης. Τα “Κανάρια” άνοιξαν το 1950, σε μια περιοχή που είχε πολλούς ψαράδες, αλλά ακόμα περισσότερους μετανάστες από τη Μικρά Ασία.

Τότε ήταν που ο πατέρας του Σπύρου Αργυρόπουλου ξεκίνησε μαζί με τη γυναίκα του, ένα καφενείο αφού είχε αποκτήσει εμπειρία σε φημισμένα καφενεία της Ομόνοιας. Σύντομα το καφενείο έγινε στέκι για τους ψαράδες της περιοχής, που μαζεύονταν εδώ με την ψαριά τους, κι έτσι άρχισαν να πέφτουν στο τηγάνι φρέσκα ψάρια.

Οι τακτικοί αναγνώστες μας ξέρουν πόσο μας αρέσει το Καβούρι. Πάμε συχνά εκεί, ιδιαίτερα το καλοκαίρι ή αυτή την εποχή που ανοίγει προς αυτό ο δρόμος. Έχουμε κάνει πολλά δημοσιεύματα μέχρι τώρα και θα συνεχίσουμε. Δείτε ΕΔΩ κι ΕΔΩ κι ΕΔΩ κι ΕΔΩ κι ΕΔΩ κι ΕΔΩ. Και κάποια από το αρχείο μας ΕΔΩ κι ΕΔΩ κι ΕΔΩ. Η αιτία και αφορμή αλλάζει. Αλλά η ομορφιά είναι ίδια…

Και δείτε πώς είναι αυτή την εποχή. Λίγη βροχή κι ο ήλιος αρκεί για να πάρουν τα πάνω τους οι μαργαρίτες που φυτρώνουν “από μόνες τους” κάθε φορά στο ίδιο μέρος. Άγριες, χωρίς φροντίδα κι όμως είναι εκεί, να ομορφαίνουν τα μάτια των ανθρώπων που περπατούν στον μικρό πεζόδρομο δίπλα στη θάλασσα. Ότι πιο ωραίο, ανάμεσα στο τόσα ωραία που θα δεις στο καβούρι.

Δεν κρατάνε πολύ, ίσως μόνο δυο με τρεις μήνες. Μετά τον Ιούνιο και καθώς το ζεστό καλοκαίρι έρχεται θα… εξαφανιστούν. Θα ξεραθούν και θα χαθούν, όπως όλα τα αγριόχορτα. Ποια μνήμη τα κρατά ζωντανά, ώστε να εμφανιστούν ξανά στον καιρό τους; Ένα από τα θαύματα της φύσης που οι άνθρωποι δυσκολεύονται να κατανοήσουν.