Αρχείο κατηγορίας Καθημερινότητα

Τα “Κανάρια” είναι μία ψαροταβέρνα που κρατά τις αξίες, την ατμόσφαιρα, τη διακόσμηση αλλά και την πρώτη της ύλη στα επίπεδα του τότε. Σα να τα έχει βάλει σε ένα ελληνικό ψυγείο του 1964 και να τα συντηρεί τέλεια. Αν έχεις απορία πώς ήταν οι ταβέρνες τη δεκαετία του ’60, αρκεί να επισκεφτείς τα “Κανάρια” και θα έχεις όλη την εμπειρία του παρελθόντος στο πιάτο.

Η ψαροταβέρνα στο Μοσχάτο, στέκει ίδια και απαράλλαχτη όλα αυτά τα χρόνια και, παρά τις νέες αφίξεις που αλλάζουν σχεδόν καθημερινά πια τον γαστρονομικό χάρτη της Αθήνας, είναι καθημερινά γεμάτη με κόσμο που φτάνει εδώ από κάθε γωνιά της πόλης. Τα “Κανάρια” άνοιξαν το 1950, σε μια περιοχή που είχε πολλούς ψαράδες, αλλά ακόμα περισσότερους μετανάστες από τη Μικρά Ασία.

Τότε ήταν που ο πατέρας του Σπύρου Αργυρόπουλου ξεκίνησε μαζί με τη γυναίκα του, ένα καφενείο αφού είχε αποκτήσει εμπειρία σε φημισμένα καφενεία της Ομόνοιας. Σύντομα το καφενείο έγινε στέκι για τους ψαράδες της περιοχής, που μαζεύονταν εδώ με την ψαριά τους, κι έτσι άρχισαν να πέφτουν στο τηγάνι φρέσκα ψάρια.

Οι τακτικοί αναγνώστες μας ξέρουν πόσο μας αρέσει το Καβούρι. Πάμε συχνά εκεί, ιδιαίτερα το καλοκαίρι ή αυτή την εποχή που ανοίγει προς αυτό ο δρόμος. Έχουμε κάνει πολλά δημοσιεύματα μέχρι τώρα και θα συνεχίσουμε. Δείτε ΕΔΩ κι ΕΔΩ κι ΕΔΩ κι ΕΔΩ κι ΕΔΩ κι ΕΔΩ. Και κάποια από το αρχείο μας ΕΔΩ κι ΕΔΩ κι ΕΔΩ. Η αιτία και αφορμή αλλάζει. Αλλά η ομορφιά είναι ίδια…

Και δείτε πώς είναι αυτή την εποχή. Λίγη βροχή κι ο ήλιος αρκεί για να πάρουν τα πάνω τους οι μαργαρίτες που φυτρώνουν “από μόνες τους” κάθε φορά στο ίδιο μέρος. Άγριες, χωρίς φροντίδα κι όμως είναι εκεί, να ομορφαίνουν τα μάτια των ανθρώπων που περπατούν στον μικρό πεζόδρομο δίπλα στη θάλασσα. Ότι πιο ωραίο, ανάμεσα στο τόσα ωραία που θα δεις στο καβούρι.

Δεν κρατάνε πολύ, ίσως μόνο δυο με τρεις μήνες. Μετά τον Ιούνιο και καθώς το ζεστό καλοκαίρι έρχεται θα… εξαφανιστούν. Θα ξεραθούν και θα χαθούν, όπως όλα τα αγριόχορτα. Ποια μνήμη τα κρατά ζωντανά, ώστε να εμφανιστούν ξανά στον καιρό τους; Ένα από τα θαύματα της φύσης που οι άνθρωποι δυσκολεύονται να κατανοήσουν.

Η αφρικανική σκόνη κάνει αισθητή την παρουσία της, τις τελευταίες μέρες στην Ελλάδα, επηρεάζοντας τον καιρό. Η υπηρεσία meteo του Εθνικού Αστεροσκοπείου Αθηνών προειδοποιεί για υψηλές συγκεντρώσεις αφρικανικής σκόνης από τη Σαχάρα, στο μεγαλύτερο μέρος της χώρας. Οι φωτογραφίες είναι, χθεσινές, του Πέτρου Πατσαλαρήδη, από την ευρύτερη περιοχή της Χαλκίδας που κινείται.

Πώς «δημιουργείται» το φαινόμενο; Στην εποχή που βρισκόμαστε η θερμοκρασία στην επιφάνεια της θάλασσας βρίσκεται κοντά στους 14° βαθμούς στα βόρεια και κοντά στους 17° πιο νότια. Καθώς η θερμή αέρια μάζα κινείται πάνω από αυτές τις υδάτινες ψυχρότερες επιφάνειες, ψύχεται οδηγώντας στη συμπύκνωση των υδρατμών που αυτή φέρει με αποτέλεσμα τον σχηματισμό ομιχλών μεταφοράς μια μορφή των οποίων είναι και οι ομίχλες θαλάσσης».

Οφείλονται από τη μια μεριά στις αρκετά θερμές αέριες μάζες που μας έχουν έρθει από την Αφρική. Παρόλα αυτά αυτή η διαφοροποίηση που παρατηρείται στην αυτή περιοχή σε σχέση με τις μέσες μέγιστες θερμοκρασίες που καταγράφηκαν στη χώρα μας σχετίζεται με την τοπογραφία που εμφανίζει η περιοχή σε συνδυασμό και με το πεδίο ανέμων που επικρατούσε.

Κάνει αυτό κακό στην υγεία μας; Μερικές φορές ναι, ιδιαίτερα όταν ο οργανισμός μας είναι ευπαθής. Τα μικρά αυτά σωματίδια σκόνης, κάθονται στο βλεννογόνο του αναπνευστικού και κάνουν μια φλεγμονή.  Σε έναν οργανισμό που έχει ήδη φλεγμονή από κάποια νόσο, άσθμα, αλλεργία, η φλεγμονή επικάθεται στην προ υπάρχουσα και αυξάνει ή προκαλεί συμπτώματα. Ας φορούν λοιπόν μάσκα.

Πήγαμε χθες μια βόλτα στη Μαρίνα Φλοίσβου. Εκεί όπου μπορείς να θαυμάσεις τη θάλασσα και να απολαύσεις τον καφέ σου. Ως θαλάσσιος τουριστικός προορισμός λειτουργεί σύμφωνα με τις πιο απαιτητικές διεθνείς προδιαγραφές, έχοντας δημιουργήσει έναν πόλο φιλόξενης άνεσης για τους λάτρεις της θάλασσας και του yachting.

Η αναζήτηση της σωστής θέσης ελλιμενισμού είναι συχνά η πιο σημαντική ανησυχία για τους ιδιοκτήτες μεγάλων πολυτελών σκαφών. Η Μαρίνα Φλοίσβου διαθέτει 310 θέσεις ελλιμενισμού. Περισσότερες από τις μισές αυτές θέσεις ελλιμενισμού, έχουν σχεδιασθεί ώστε να φιλοξενούν θαλαμηγούς μεγαλύτερες των 30 μέτρων σε μήκος.

Οι υποδομές της Μαρίνας Φλοίσβου περιλαμβάνουν ακόμη: Τον Πύργο Ελέγχου για την ασφαλή είσοδο και έξοδο των σκαφών στο λιμένα, καθώς και την κίνηση αυτών μέσα στη μαρίνα. Την είσοδο του λιμένα με δυτικό προσανατολισμό που επιτρέπει την ασφαλή είσοδο και έξοδο όλων των σκαφών, ακόμη και σε δυσμενείς καιρικές συνθήκες.

Η κουτσουπιά, λατ. Cercis siliquastrum, (επιστ. Κέρκις η κερατονιοειδής) λέγεται και κότσικας ή κουτσίκι. Είναι ιδιαίτερα διαδεδομένο δέντρο της Μεσογειακής και της ελληνικής υπαίθρου και ξεχωρίζει κάθε άνοιξη στους αγρούς με τα πυκνά μωβ άνθη της. Βιάζεται κιόλας να βγάλει τα άνθη της πριν τα… φύλλα της!

Η κουτσουπιά είναι φυλλοβόλο δέντρο που φτάνει σε ύψος τα πέντε μέτρα. Έχει φύλλα καρδιοειδή και άνθη έντονα μωβ. Η περίοδος ανθοφορίας της είναι από τα τέλη Φεβρουαρίου μέχρι και τα τέλη Απριλίου. Αναπτύσσεται τόσο στην παραθαλάσσια όσο και στην ορεινή ζώνη. Αλλά δεν είναι λίγες οι φορές που ευδοκιμεί μέσα στον αστικό ιστό.

Φυτεύεται συχνά σε πάρκα, στις πόλεις ως καλλωπιστικό φυτό και πολλαπλασιάζεται με σπέρματα. Στα αγγλικά λέγεται «δέντρο του Ιούδα» (Judas tree), από παράφραση της γαλλικής ονομασίας arbre de Judée (δέντρο της Ιουδαίας). Αυτές οι κουτσουπιές, στις φωτογραφίες, είναι μέσα από την πλατεία Κάνιγγος.

Τα φυλλοβόλα δέντρα δεν έχουν ακόμα αρχίσει να βγάζουν τα μπουμπούκια τους, «Κρατάνε» ακόμα κάτι από το χειμώνα που συνεχίζει τα κορδελάκια του, δικαιώνοντας όσα λέει ο σοφός λαός για την αστάθεια του Μάρτη. Κάποιες ώρες έχει ήλιο ζεστό κι ύστερα, εκεί που δεν το περιμένεις βγάζει ένα κρύο, λες και χιόνισε κάπου τριγύρω…

Παρ’ όλα αυτά η Πανεπιστημίου στην Αθήνα, έχει πάντα κίνηση. Ιδιαίτερα αυτές τις μέρες έχει και την… τιμητική της, με τις παρελάσεις, μαθητική και στρατιωτική. Εμείς τη φωτογραφήσαμε ένα μεσημέρι με καλό καιρό και… φυσιολογική για την Αθήνα κίνηση, μόλις άνοιξε το φανάρι. Λίγη υπομονή χρειάζεται και όλα γίνονται.

Και παρόλο που δεν είναι καθόλου στημένες, δεν αποτυπώνουν το τρέξιμο και το άγχος των Αθηναίων, Μάλλον στιγμιότυπο μια φυσιολογικής μεγαλούπολης είναι με σχετικά ήρεμους ανθρώπους που περπατάνε αμέριμνοι, πηγαίνουν ή γυρίζουν από τις δουλειές τους. Αλλά δεν βλέπεις συχνά τέτοιες ιδανικές εικόνες στην Αθήνα.

Ο ποιητής Κώστας Καρυωράκης γεννήθηκε στην Τρίπολη Αρκαδίας. Ήταν δευτερότοκο παιδί του νομομηχανικού Γεωργίου Καρυωτάκη, με καταγωγή από την Καρυά Κορινθίας, και της Αικατερίνης (Κατίγκως) Σκάγιαννη από την Τρίπολη. Στο σπίτι της γεννήθηκε ο ποιητής και εκεί σήμερα στεγάζεται η διοίκηση του εκεί Πανεπιστημίου. Η φωτογραφία είναι της Ευγενια Δασκαλακη στην Ομάδα (Έκφραση Ψυχής).

Στον κήπο απόψε μου μιλεί μια νέα μελαγχολία.

Βυθίζει κάποια μυγδαλιά το ανθοχαμόγελό της

στου βάλτου το θολό νερό. Και η θύμηση της νιότης

παλεύει τόσο θλιβερά την άρρωστη ακακία…

Φωτογραφία αγνώστου στην Ομάδα “Η Συντροφιά του Περιβάλλοντος – Environment”.

Εξύπνησε μια κρύα πνοή μες στη σπασμένη σέρα,

όπου τα ρόδα είναι νεκρά και κάσα η κάθε γάστρα.

Το κυπαρίσσι, ατελείωτο σα βάσανο, προς τ’ άστρα

σηκώνει τη μαυρίλα του διψώντας τον αέρα.

Και πάνε, πένθιμη πομπή λες, της δεντροστοιχίας

Η φωτογραφία είναι του Giwrgos Kokkonis.

οι πιπεριές και σέρνονται τα πράσινα μαλλιά τους.

Οι δύο λατάνιες ύψωσαν μες στην απελπισία τους

τα χέρια. Κι είναι ο κήπος μας κήπος μελαγχολίας.

Αυτό το ποίημα είχε τον τίτλο “Άνοιξη Έτσι τους βλέπω εγώ τους κήπους”. Η φωτογραφία είναι του Kostas Paradeisanos.