Αρχική » Αθήνα (Σελίδα 3)

Αρχείο κατηγορίας Αθήνα

Το αρχείο του ΘΡΑΨΑΝΙΩΤΗ

Τίποτα δεν πάει χαμένο. Δείτε ΕΔΩ το αρχείο του ΘΡΑΨΑΝΙΩΤΗ με όλα τα δημοσιεύματα από τη δημιουργία του μέχρι σήμερα…

Τελευταίες Αναρτήσεις:
Οι επισκέπτες μας

0 6 6 1 2 3

Μπορείτε να σχολιάσετε τα θέματα μας...
Το να εκφράζεται κανείς εδώ στον ΘΡΑΨΑΝΙΩΤΗ είναι πολύ σπουδαίο για
μας που το διαχειριζόμαστε, μας κάνει να χαιρόμαστε όταν διαβάζουμε τις απόψεις σας, τις θέσεις σας, για ζητήματα που το site "σκαλίζει".
Μπορείτε λοιπόν να μας γράφετε. Μόνο που, για να τα δείτε δημοσιευμένα εδώ, θα περιμένετε λιγάκι προκειμένου να… εγκριθούν.

Ακραία καιρικά φαινόμενα χειμώνα - καλοκαίρι...

Η ζωή μας ανάμεσα στις εποχές. Η φύση γύρω μας αλλάζει, αναγεννιέται από το χειμώνα. Κι εμείς το ίδιο! Το χρειαζόμαστε αυτό. Κάποτε, τα πράγματα ήταν πιο ευδιάκριτα ανάμεσα στις εποχές. Τώρα όχι πια...
Το καλοκαίρι του 2025 που ζούμε ήδη είναι ίσως το πιο θερμό των τελευταίων δεκαετιών. Μοιάζει με αυτό του 2024... Γεμάτο καύσωνες. Αυτό κάνει πολύ δύσκολη τη ζωή μας... Οι μετεωρολόγοι μας προετοίμασαν από νωρίς και το ζούμε στο έπακρο. Και ο χειμώνας ήταν γεμάτος ακραία καιρικά φαινόμενα. Κρύο, άνυδρος καιρός, επικίνδυνος... Εμείς, που έχουμε επιλέξει να γνωρίζουμε, τι μας επιφυλάσσει το μέλλον, είμαστε σε πολύ πιο πλεονεκτική θέση από την υπόλοιπη ανθρωπότητα. Υπομονή λοιπόν και δύναμη. Όλα εξελίσσονται όπως έχει προβλεφθεί!
Σεπτέμβριος 2026
Κ Δ Τ Τ Π Π Σ
 12345
6789101112
13141516171819
20212223242526
27282930  

Ένα site που φτιάχτηκε μέσα στην πανδημία, όταν η Σούλα αποφάσισε να ασχοληθεί με κάτι που αγαπάει και λατρεύει να φτιάχνει. Τα χειροποίητα κοσμήματα! Μπορείτε να το δείτε ΕΔΩ…

Η αγγειοπλαστική παράδοση του Θραψανού Ηρακλείου Κρήτης

Η πλούσια και μακραίωνη παράδοση της αγγειοπλαστικής τέχνης στο χωριό Θραψανό Ηρακλείου το έχει αναδείξει ως το μεγαλύτερο κέντρο αγγειοπλαστικής στην Κρήτη, σταθμό για την ιστορία της νεότερης ελληνικής κεραμικής τέχνης. Σήμερα, στο χωριό εξακολουθούν να λειτουργούν εργαστήρια που κατασκευάζουν ακόμα μικρά και μεγάλα αποθηκευτικά αγγεία, γνωστά ως «θραψανιώτικα πιθάρια», τα οποία διακινούνται τόσο στην Ελλάδα, όσο και το εξωτερικό. Δείτε ΕΔΩ κι ένα υπέροχο ντοκιμαντέρ για την αγγειοπλαστική στο Θραψανό από την ΕΡΤ 3 που παίχτηκε τον Φλεβάρη του 2024. Κι ΕΔΩ ένα δημοσίευμα της εφημερίδας ΚΑΘΗΜΕΡΙΝΗΣ για το χωριό μου. Δείτε ΕΔΩ ένα δημοσίευμα από τη ΦΩΝΗ του Μαλεβιζίου που δημοσιεύτηκε το 2026.

Ένας Θραψανιώτης Αγγειοπλάστης μιλά στην T.V.

Η ώρα του δειλινού...

Αναμφισβήτητα είναι η πιο όμορφη ώρα! Η ώρα του δειλινού. Φτάνει να είσαι εκεί. Την κατάλληλη ώρα, στο κατάλληλο μέρος και να απολαμβάνεις, λεπτό το λεπτό όλη αυτή την εξαιρετική εικόνα που δεν διαρκεί και πολύ.
Αυτό είναι. Να ζεις το κάθε λεπτό, να ανασαίνεις τον αέρα και να ευχαριστείς Εκείνον που έδωσε αυτό το δώρο για μας. Και να το εκτιμάμε!
Μερικοί άνθρωποι δεν ξέρουν ή δεν μπορούν, δεν είναι σε θέση να απολαύσουν τίποτα. Ψάχνουν να βρουν τι κρύβεται πίσω από το καθετί και χάνουν την ουσία, τη ζωή. Μην το κάνετε αυτό στον εαυτό σας.

Μια ανάσα καλοκαιρινή στην Τζιά

Δυο μέρες μόλις, στα τελειώματα του Αυγούστου του 2022, καταφέραμε να πάμε στη Τζιά, καλεσμένοι φίλων μας προκειμένου να μας φιλοξενήσουν. Και περάσαμε τόσο όμορφα που θα το κουβεντιάζουμε για καιρό.
Τι είναι αυτό που κάνει δεκτικούς τους ανθρώπους στο καλό, σε μια όμορφη κουβέντα, σε μια παρέα που αξίζει να τη ζήσεις και να την απολαύσεις παρά τις δυσκολίες; Το γεγονός ότι είμαστε άνθρωποι με αδυναμίες, αλλά προσπαθούμε να κάνουμε το καλύτερο που μπορούμε. Αυτό είναι το μυστικό!

Ραδιόφωνα

Πατήστε ΕΔΩ κι ΕΔΩ κι ΕΔΩ κι ΕΔΩ κι ΕΔΩ κι ΕΔΩ  κι ΕΔΩ κι ΕΔΩ για να ακούσετε επιλεγμένα, μουσικά, διαδικτυακα ραδιόφωνα που εκπέμπουν και στα FM... Άρα, μπορείτε να τα ακούσετε και από ένα συμβατικό ραδιόφωνο ή από το κινητό σας...

Πρωτοσέλιδα εφημερίδων:

Στήλες για τα media:

Οι εφημερίδες της Κρήτης:

Αξιόλογα Site:

Στο Πήλιο, Μάιος του 2022

Ήταν ένα ταξίδι μέσα στον Μάη… Έκανε ακόμα την ψυχρούλα του, αλλά το απολαύσαμε. Είχαμε ένα απωθημένο και το ικανοποιήσαμε. Πριν μερικά χρόνια που είχαμε πάει ένα Παρασκευο Σαββατο Κύριακο δεν το χαρήκαμε, δεν το περπατήσαμε επειδή το πρώτο πρωινό που σηκωθήκαμε βρήκαμε ένα χιόνι, καμιά 20ριά πόντους στρωμένο.
Στην κεντρική σελίδα του αρχείου του ΘΡΑΨΑΝΙΩΤΗ θα δείτε  αρκετά δημοσιεύματα. Αλλά μπορείτε να τα δείτε και από ΕΔΩ κι ΕΔΩ κι ΕΔΩ κι ΕΔΩ κι ΕΔΩ.

Αγγειοπλάστες του σήμερα

Από γενιά σε γενιά περνάει αυτή η τέχνη, του αγγειοπλάστη. Κι αν την αγκάλιαζε λίγο η Πολιτεία, όλα θα ήταν καλύτερα. Στη φωτογραφία είναι ο πατέρας μου, Λευτέρης του Κουμαλή, ως αγγειοπλάστης. Τον ακολούθησε ο γιός του, ο Κωστής Θεοδωράκης και ο εγγονός του, ο Μανώλης Βολυράκης και δίπλα του ο γιος του, ο Αγησίλαος. Δείτε ΕΔΩ ένα πολύ όμορφο δημοσίευμα από το το περιοδικό "Κ" που συνοδεύει, κάθε Κυριακή, την έκδοση της ΚΑΘΗΜΕΡΙΝΗΣ. Για να καταλάβετε τι λέω…

Οι γονείς μου, Λευτέρης και Παπαδιώ

Ο πατέρας μου και η μάνα μου, ο Λευτέρης και η Παπαδιώ, σε μια φωτογραφία από το γάμο της Ελένης, της κόρης της Γεωργίας μας. Ήταν σε ένα κέντρο στα Πεζά, όπου έκαναν το γλέντι. Για πάντα στην καρδιά μου, ως ότι πιο ακριβό έχω. Ανυπομονώ να τους ξαναδώ στο νέο κόσμο!

Το σπίτι μας στο χωριό

Σχεδόν τα κατάφερα να φτιάξω το σπίτι στο χωριό, κληρονομιά από τους γονείς μου, αν και μου κόστισε πολύ. Έχει ακόμα κάποιες δουλειές που πρέπει να γίνουν, αλλά σιγά - σιγά.
Μακάρι να φτιάξουν τα πράγματα και να περνάμε κάνα δυο μήνες το καλοκαίρι, εκεί. Θα μας έκανε καλό, από πολλές απόψεις... Εδώ σε έναν πίνακα ζωγραφικής μιας Γερμανίδας που φιλοξενήσαμε κάποτε και μας τον έκανε δώρο. Είναι το σπίτι μας όπως ήταν τότε! Η υπογραφή λέει, 1992!
Τα αδέλφια μου. Λιγοστεύουμε!

Μια οικογενειακή φωτογραφία που έβγαλα με τα αδέλφια μου στο γάμο τη Πόπης, της κόρης του Κωστή μας. Επάνω από αριστερά η Γεωργία μας, δεν ζει πια. Δείτε ΕΔΩ μερικά πράγματα για αυτήν. Κάτω, από αριστερά, η Στασούλα μας, δείτε για αυτήν ΕΔΩ, δίπλα της η Μαλάμω, δείτε γι’ αυτήν ΕΔΩ και δίπλα της ο Κωστής μας, που και εκείνος δεν ζει πια, δείτε ΕΔΩ.

ΗΛΕΚΤΡΙΚΟΣ Σιδηρόδρομος τ. 183

Αυτή είναι η εφημερίδα των συνταξιούχων των ΗΣΑΠ "ΗΛΕΚΤΡΙΚΟΣ Σιδηρόδρομος" τ. 183 που κυκλοφορεί τώρα. Για να τη δείτε πατήστε ΕΔΩ. Κι ΕΔΩ το τ. 182, ΕΔΩ το τ.181 ΕΔΩ το τ. 180, ΕΔΩ το τ. 179, ΕΔΩ το τ.178, ΕΔΩ το τ. 177, ΕΔΩτο τ. 176, ΕΔΩ τ. 175, ΕΔΩ το τ. 174, ΕΔΩ το τ. 173, ΕΔΩ το τ. 172, ΕΔΩ το τ. 171, ΕΔΩ το τ. 170, ΕΔΩ το τ. 169, ΕΔΩ το τ.168, ΕΔΩ το τ.167 ΕΔΩ το τ.166, ΕΔΩ το τ. 165, ΕΔΩ το τ.164, ΕΔΩ το τ. 163, ΕΔΩ το τ.162. Τριάντα χρόνια αδιάλειπτης έκδοσης από τη γέννηση της, είναι μια μεγάλη επιτυχία. Παλιότερα τεύχη μπορείτε να τα δείτε σε PDF αρχείο, πηγαίνοντας στο Αρχείο του ΘΡΑΨΑΝΙΩΤΗ. Δείτε κι ΕΔΩτο site του Σωματείου που επιμελούμαστε δημοσιογραφικά...

“Τύπος των συνταξιούχων σιδηροδρομικών” τ. 449

Έτοιμο και το 449 φύλλο... Δείτε το ΕΔΩ, Κι ΕΔΩ το τ.448, ΕΔΩ το τ.447, ΕΔΩ το τ.466, ΕΔΩ το τ.445, ΕΔΩ το τ.444, ΕΔΩ, το τ. 443, ΕΔΩ το τ. 442, ΕΔΩ το τ. 441, ΕΔΩ το τ. 440, ΕΔΩ το τ. 439, ΕΔΩ το τ. 438, ΕΔΩτο τ. 437, ΕΔΩ το τ. 436, ΕΔΩ το τ. 435, ΕΔΩ το τ. 434,  ΕΔΩ το τ. 433, ΕΔΩ το τ. 432, ΕΔΩ το τ. 431,  ΕΔΩ το τ. 430, ΕΔΩ το τ. 429, ΕΔΩ το τ. 428, ΕΔΩ το τ. 427, ΕΔΩ το τ. 426, ΕΔΩ το τ. 425, ΕΔΩ το τ. 424, ΕΔΩ το τ. 423, ΕΔΩ το τ. 422, ΕΔΩ το τ. 421, ΕΔΩ το τ. 420, ΕΔΩ το τ. 419, ΕΔΩ το τ. 418, ΕΔΩ το τ. 417, ΕΔΩ το τ. 416, ΕΔΩ το τ. 415, ΕΔΩ το τ. 414, ΕΔΩ το τ. 413, ΕΔΩ το τ. 412, ΕΔΩ το τ. 411, ΕΔΩ το τ. 410, ΕΔΩ το τ. 409, ΕΔΩ το τ. 408, ΕΔΩ το τ. 407, ΕΔΩ το τ. 406, ΕΔΩ το τ. 405 ΕΔΩ το τ. 404 ΕΔΩ το τ. 403 ΕΔΩ το τ. 402, ΕΔΩ το τ. 401, ΕΔΩ το τ.400, ΕΔΩ το τ.399, ΕΔΩ το τ.398, ΕΔΩ το τ.397, ΕΔΩ το τ.396, ΕΔΩ το τ.395 ΕΔΩ το τ.394  ΕΔΩ το τ.393 ΕΔΩ το τ. 392, ΕΔΩ το τ. 391, ΕΔΩ το τ. 390, ΕΔΩ το τ. 389, ΕΔΩ το τ. 388, ΕΔΩ το τ. 387, ΕΔΩ τ. 386 και το 385 ΕΔΩ. Σε συνάρτηση μάλιστα με το Blog, δείτε το ΕΔΩ, είναι αυτό που λειτουργεί τώρα, με πιο συχνή ενημέρωση...

Ο τόπος που αγαπώ

Αγαπώ την Κρήτη και το χωριό μου, το Θραψανό… Γράφω γι' αυτά με μια νοσταλγία. Είχα κάποτε σχέδια. Δεν είμαι βέβαιος πια, αν μπορώ να τα πραγματοποιήσω. Όταν όμως αλλάξουν τα πράγματα θα ήθελα να περνάω εδώ μερικούς μήνες, κυρίως καλοκαιρινούς. Είναι ο τόπος μου. Οι ρίζες μου. Οι αναμνήσεις μου…

Χρηστικά Site:

Γνωρίζοντας την Αθήνα!

Ένα από τα πράγματα που θα δείτε να κάνουμε σ' αυτό το site είναι ότι προσπαθούμε να γνωρίσουμε την Αθήνα. Τους τόπους που κινούμαστε, που περπατάμε, που πορευόμαστε.
Έτσι, συχνά - πυκνά, θα δείτε τέτοιες παρουσιάσεις με δρόμους, πλατείες, γειτονιές, είτε του ιστορικού κέντρου, είτε της περιφέρειας.
Μας αρέσει και το κάνουμε αυτό με χαρά, όπως εδώ που βλέπετε κάτι από την πλατεία Κοραή με τον Λυκαβηττό στο βάθος, από το κέντρο της Αθήνας, το πανεπιστήμιο.
Νίκος Ελ. Θεοδωράκης

Θα χαρώ πολύ να δω εκτεταμένα τις απόψεις σας. Γράψτε μου εδώ: [email protected]

Για την επικοινωνία μας στείλτε μου SMS στο τηλέφωνο 6932212755 που εξυπηρετείται από την VODAFON. 

Είμαστε στον 23ο χρόνο! Και είστε στον ανανεωμένο ΘΡΑΨΑΝΙΩΤΗ

Ποιος είναι ο δημοσιογράφος, Νίκος Ελ. Θεοδωράκης, που έχει την ευθύνη της ενημέρωσης και διαχείρισης αυτoύ του Site σε καθημερινή βάση; Δείτε ΕΔΩ. Κι ΕΔΩ δείτε επίσης λίγα πράγματα για την ιστορία αυτού του ιστότοπου.

Περάσαμε υπέροχα στην Τέμενη Αιγίου

Τελικά τα καταφέραμε και περάσαμε όμορφα, τη μια βδομάδα, από 10-17 Σεπτέμβρη του 2022 που πήγαμε στο παραθεριστικό κέντρο του ΟΠΑΚΕ ΟΤΕ στην Τέμενη Αιγίου. Πετύχαμε αυτό που θέλαμε. Να ξεκουραστούμε, να αλλάξουμε παραστάσεις, να φορτώσουμε τις μπαταρίες μας για το χειμώνα που έρχεται και που όλα δείχνουν ότι θα έχει ένα μεγάλο βαθμό δυσκολίας, καθώς όλα γύρω μας, ακριβαίνουν και η ανασφάλεια τα κάνει όλα χειρότερα. Ευτυχώς η ελπίδα μας για κάτι καλύτερο έχει πολύ ισχυρή βάση.

Δείτε μερικά δημοσιεύματα που κάναμε ΕΔΩ κι ΕΔΩ κι ΕΔΩ κι ΕΔΩ κι ΕΔΩ κι ΕΔΩ κι ΕΔΩ κι ΕΔΩ κι ΕΔΩ

Πλατεία Σωτ. Πέτρουλα και το «καθαρό σιντριβάνι»

28 Αυγούστου 2026 / Σχολιάστε

Μια συνηθισμένη πρωινή βόλτα στην Πλατεία Σωτήρη Πέτρουλα στον Κολωνό επιφύλασσε μια εικόνα που, αν και ευχάριστη στη θέαση, αποτυπώνει ανάγλυφα ένα χρόνιο πρόβλημα της περιοχής. Πριν από λίγες μέρες, πετύχαμε εντελώς συμπτωματικά, ένα ειδικό συνεργείο του Δήμου Αθηναίων σε πλήρη δράση: στόχος τους, ο ουσιαστικός καθαρισμός και η αποκατάσταση του κεντρικού σιντριβανιού της πλατείας. Όποιος περνάει από το σημείο τις πρωινές ώρες γνωρίζει καλά τι προηγείται. Η πλατεία αποτελεί συχνά σημείο συγκέντρωσης και στέκι για ομάδες Ρομά από διάφορες περιοχές της Αττικής κατά τη διάρκεια της νύχτας.

Το αποτέλεσμα με το πρώτο φως της ημέρας είναι δυστυχώς το ίδιο: μια εικόνα επιβάρυνσης με απορρίμματα παντού. Παρά το γεγονός ότι οι κάδοι σκουπιδιών είναι διάσπαρτοι σε όλη την έκταση της πλατείας, η χρήση τους φαίνεται να προσπερνιέται επιδεικτικά. Υπολείμματα φαγητών, κουτάκια από αναψυκτικά και πλαστικά μπουκάλια καταλήγουν στα παγκάκια, στο πλακόστρωτο, αλλά κυρίως μέσα στο μαρμάρινο σιντριβάνι. Όπως διακρίνεται και στις φωτογραφίες, οι εργαζόμενοι του Δήμου χρειάστηκε να επιστρατεύσουν ειδικό εξοπλισμό για να επαναφέρουν το σιντριβάνι στην αρχική του μορφή.

Με πιεστικά μηχανήματα νερού, λάστιχα, ειδικές σκούπες και σακούλες απορριμμάτων, τα μέλη του συνεργείου ανέλαβαν να απομακρύνουν τη συσσωρευμένη βρωμιά, τα στάσιμα νερά και τα σκουπίδια που είχαν φράξει τη λεκάνη του συντριβανιού. Η προσπάθεια αυτή των συνεργείων καθαριότητας είναι αναμφίβολα αξιέπαινη και απαραίτητη για τη διατήρηση της δημόσιας υγιεινής και της αισθητικής του χώρου. Ωστόσο, αναδεικνύει για ακόμα μία φορά το μεγάλο ζήτημα της σεβασμού της δημόσιας περιουσίας. Ένας όμορφος και ζωντανός δημόσιος χώρος, όπως η Πλατεία Σωτήρη Πέτρουλα, χρειάζεται τακτική συντήρηση, αλλά πάνω απ’ όλα απαιτεί συλλογική ευθύνη από όλους όσοι τον χρησιμοποιούν. Μέχρι τότε, η παρέμβαση των δημοτικών υπηρεσιών από καιρό σε καιρό θα παραμένει η μόνη ασπίδα απέναντι στην εγκατάλειψη.

Χαμόγελα ξανά, στους πελάτες του «Όσκαρ»

27 Αυγούστου 2026 / Σχολιάστε

Ο Αύγουστος διανύει τις τελευταίες του ημέρες και η Αθήνα αρχίζει σιγά-σιγά να ανακτά τους γνώριμους ρυθμούς της. Οι άδειες δρόμοι γεμίζουν πάλι κίνηση, οι πόρτες των μαγαζιών ανοίγουν η μία μετά την άλλη και η ζωή επιστρέφει στις γειτονιές. Στον Κολωνό, στην πλατεία Σωτήρη Πέτρουλα, η επιστροφή αυτή έχει μια γλυκιά, σχεδόν νοσταλγική γεύση. Στην καρδιά της πλατείας, το ζαχαροπλαστείο «OSCAR» –ένα σημείο αναφοράς με μακρά ιστορία από το 1972, όπως προδίδει και η επιγραφή στην είσοδό του– άνοιξε ξανά τις πόρτες του. Τα τραπέζια του έχουν απλωθεί κάτω από τη σκιά των πυκνών δέντρων της πλατείας, προσφέροντας μια όαση δροσιάς μέσα στη θερινή ραστώνη.

Παρά τη ζέστη της ημέρας, ο κόσμος συγκεντρώνεται εδώ για να απολαύσει τον πρωινό ή τον απογευματινό καφέ του, να μοιραστεί τα νέα του καλοκαιριού και να ανταλλάξει χαλαρές κουβέντες. Η ατμόσφαιρα θυμίζει έντονα επαρχιακό καφενείο. Οι περισσότεροι θαμώνες είναι άνθρωποι μιας κάποιας ηλικίας, γνώριμοι μεταξύ τους από τα παλιά. Το γκαρσόνι κινείται ανάμεσα στα τραπέζια με οικειότητα, χαιρετώντας τους πάντες με το μικρό τους όνομα και γνωρίζοντας από πριν την παραγγελία του καθενός. Κάτω από τους ανεμιστήρες δροσισμού που γυρίζουν ρυθμικά πάνω από τις κιτρινωπές πάνινες καρέκλες, η ώρα περνά αργά, με το αεράκι να μπλέκεται στα κλαδιά των φυλλωσιών και τον ήχο από τα παγάκια στα ποτήρια να συνθέτει το απόλυτο καλοκαιρινό soundtrack της γειτονιάς.

Λίγα μέτρα πιο πέρα, στην ίδια πλατεία, η επιχειρηματική κινητικότητα της γειτονιάς συνεχίζεται. Το «Εργαστήριο Μπουγάτσα Family» προετοιμάζεται πυρετωδώς για τη δική του επιστροφή. Τα ρολά του είναι προς το παρόν κατεβασμένα και τα προστατευτικά χαρτόνια στο πεζοδρόμιο μαρτυρούν τις εργασίες συντήρησης και ανακαίνισης που γίνονται στο εσωτερικό του. Η επιγραφή στην πόρτα ενημερώνει τους ανυπόμονους κατοίκους πως το ραντεβού με τη φρέσκια, ζεστή μπουγάτσα και τον πρωινό καφέ ανανεώνεται για τις 30 Σεπτεμβρίου.

Ο Κολωνός, όπως και κάθε αυθεντική γειτονιά της Αθήνας, δεν χρειάζεται φανταχτερά σκηνικά για να εκπέμψει τη γοητεία του. Της αρκούν τα ψηλά δέντρα μιας πλατείας, η μυρωδιά του φρέσκου καφέ, τα παλιά ζαχαροπλαστεία που αντέχουν στον χρόνο και η ανθρώπινη επαφή που παραμένει ζωντανή. Ο Αύγουστος μπορεί να μας αποχαιρετά, αλλά η πλατεία Σωτήρη Πέτρουλα αποδεικνύει πως η καθημερινότητα στην πόλη μπορεί να είναι εξίσου όμορφη και ζεστή.

Μια απρόσμενη μελωδία στη σκιά της Ακρόπολης

25 Αυγούστου 2026 / Σχολιάστε

Υπάρχουν κάποιες μέρες που ο καύσωνας φαίνεται να παρατείνει τη διάρκεια του 24ώρου, εγκλωβίζοντας την πόλη σε μια θερμή, σχεδόν ακινητοποιημένη ατμόσφαιρα. Όταν όμως το ρολόι προσπεράσει τις οκτώ το απόγευμα και ο ήλιος αρχίσει να υποχωρεί γλυκά, γεννιέται η ανάγκη για μια ανάσα δροσιάς. Μια ανάγκη να βγεις έξω, να περπατήσεις σε μέρη οικεία, να νιώσεις τον παλμό της πόλης χωρίς τη βαρύτητα της καθημερινής βιασύνης. Ο δρόμος οδηγεί φυσικά στον πεζόδρομο της Αποστόλου Παύλου στο Θησείο. Έναν από τους πιο όμορφους και ιστορικούς περιπάτους της Αθήνας, που ανηφορίζει ήρεμα προς τον ιερό βράχο της Ακρόπολης.

Αυτή την ώρα, ο κόσμος είναι αισθητά λιγότερος. Οι ντόπιοι έχουν αναζητήσει καταφύγιο στη σκιά ή στη θάλασσα, κι έτσι η διαδρομή ανήκει κυρίως στους ταξιδιώτες. Για εκείνους, η Αθήνα και η Ακρόπολη δεν είναι απλώς ένας προορισμός, αλλά ένα όνειρο ζωής που εκπληρώνεται, ακόμα κι αν οι θερμοκρασίες είναι ανυπόφορες. Τους βλέπεις να περπατούν ράθυμα, κρατώντας ένα χέρι ή μια φωτογραφική μηχανή, μαγεμένοι από τη γαλήνη του τοπίου καθώς το λυκόφως χρωματίζει τον αττικό ουρανό. Ανηφορίζεις, ανάμεσα στα δέντρα, τους μικρούς υπαίθριους πάγκους των μικροπωλητών και τα κιγκλιδώματα του αρχαιολογικού χώρου, και κάπου εκεί, μια απρόσμενη εικόνα σε κάνει να σταματήσεις.

Δίπλα στα κάγκελα, λουσμένη από το ζεστό, κιτρινωπό φως δύο προβολέων, μια νεαρή γυναίκα κάθεται σε ένα ιδιοκατασκευασμένο, ξύλινο πιάνο/αρμόνιο. Παίζει με μια σπάνια αφοσίωση, γεμίζοντας τον πεζόδρομο με γλυκές, καθαρές νότες που ταξιδεύουν στον βραδινό αέρα. Ο ήχος είναι εξαιρετικός, σχεδόν μαγικός μέσα στη φυσική ακουστική του τοπίου. Όμως, αυτό που κάνει τη στιγμή πραγματικά συγκινητική βρίσκεται ακριβώς δίπλα της: ένα διπλό καρότσι περιπάτου. Μέσα σε αυτό, ανάμεσα στα μαξιλάρια, βρίσκονται τα δύο από τα τέσσερα παιδιά της. Τα μικρά παρακολουθούν ήσυχα, εξοικειωμένα με τη μουσική της μητέρας τους, που καταφέρνει να συνδυάζει την τέχνη με τη μητρότητα με έναν τρόπο τόσο φυσικό όσο και αξιοθαύμαστο.

Μπροστά της, μια ανοιγμένη ξύλινη κασετίνα με λουλούδια και το QR code για φιλοδωρήματα υποδέχεται την εκτίμηση των περαστικών. Σταματήσαμε. Αφήσαμε τη μουσική να μας παρασύρει για λίγο, ξεχνώντας τη ζέστη, την κούραση και την καθημερινότητα. Ήταν από εκείνες τις μικρές, αναπάντεχες στιγμές που σου υπενθυμίζουν την ομορφιά της Αθήνας. Με την καρδιά γεμάτη όμορφες εικόνες και μελωδίες, πήραμε σιγά-σιγά τον δρόμο της επιστροφής. Μια απλή βραδινή βόλτα μετατράπηκε σε μια ανάμνηση που θα μας συντροφεύει για καιρό.

Η γλυκιά μαγεία του καλοκαιριού στην Ελλάδα

16 Αυγούστου 2026 / Σχολιάστε

Υπάρχει μια ιδιομορφία με το καλοκαίρι και την επιστροφή στην πατρίδα: όσο μακριά κι αν βρίσκεσαι, όσοι μήνες κι αν περάσουν, η αίσθηση του «ανήκειν» δεν χάνεται ποτέ. Ο Κώστας και η Άννυ βρίσκονται αυτές τις μέρες στο σπίτι τους στην Ελλάδα, απολαμβάνοντας την πολύτιμη άδειά τους και γεμίζοντας τις μπαταρίες τους.

Η ησυχία της πρώτης ανατολής

Η προσαρμογή τις πρώτες ώρες μετά την άφιξη φέρνει πάντα μια γλυκιά αναστατωση. Ο Κώστας, με το φυσιολογικό άστατο ύπνο της πρώτης νύχτας, βρέθηκε στο μπαλκόνι του 7ου ορόφου μόλις στις 6:00 το πρωί.

  • Το πρώτο φως: Η πόλη ξυπνούσε αργά, τυλιγμένη στις απαλές, μπλε και ροδαλές αποχρώσεις του χαράματος.
  • Η θέα από ψηλά: Από το ύψος του 7ου ορόφου, τα φώτα των δρόμων χάνονταν σιγά σιγά πίσω από τις κορυφογραμμές στον ορίζοντα, προσφέροντας μια σπάνια στιγμιαία γαλήνη πριν ξεκινήσει ο θόρυβος της καθημερινότητας.

Το μεσημέρι στο μπαλκόνι

Όταν ο ήλιος ανέβηκε ψηλά, τη σκυτάλη πήρε η Άννυ, αποτυπώνοντας την άλλη πλευρά του ελληνικού καλοκαιριού: τη ζεστασιά, τη φιλοξενία και την οικειότητα.

  • Ο χώρος της παρέας: Η φωτογραφία της, βγαλμένη μέρα μεσημέρι, αποκαλύπτει τη μεγάλη ψησταριά στο μπαλκόνι, περιτριγυρισμένη από φροντισμένες γλάστρες με καταπράσινα φυτά.
  • Η παραδοσιακή γωνιά: Στο βάθος, μια περίτεχνη πετρόχτιστη βρύση συμπληρώνει το σκηνικό, ενώ στο βάθος απλώνεται το λαμπερό, ηλιόλουστο αστικό τοπίο υπό το φως του αττικού αέρα.

«Η αγάπη για τον τόπο των γονιών δεν είναι απλώς αναμνήσεις· είναι η ανάγκη να ριζώνεις ξανά εκεί όπου χτυπά η καρδιά σου.»

Αυτές οι τρεις εικόνες συμπυκνώνουν όλη την ουσία των διακοπών στην πατρίδα. Τα παιδιά αυτού του τόπου μπορεί να ταξιδεύουν, να δημιουργούν και να ζουν αλλού, αλλά η αγάπη για τη γη των γονιών τους παραμένει ζωντανή. Από τη σιωπηλή γαλήνη της χαραυγής μέχρι το μεσημεριανό τραπέζι στο μπαλκόνι, η Ελλάδα είναι πάντα εκεί για να τους υποδεχτεί πίσω στο σπίτι.

Φαγητό στον «Κυρ Αρίστο», μύθος για τον Ωνάση

15 Αυγούστου 2026 / Σχολιάστε

Πρόσφατα βρεθήκαμε με την παρέα μας, τον Κώστα και την Άννυ, στο παραδοσιακό κεμπαπτζίδικο / ψητοπωλείο «Κυρ Αρίστος» στο Παλαιό Φάληρο (Συνταγματάρχου Ζησιμοπούλου 96). Ήταν μια από εκείνες τις όμορφες συναντήσεις όπου το καλό φαγητό συνδυάζεται με ζεστή ατμόσφαιρα και ασταμάτητη κουβέντα. Μπαίνοντας στο μαγαζί, το πρώτο πράγμα που τραβάει την προσοχή είναι η έντονη ρετρό διακόσμηση. Παντού στους τοίχους δεσπόζουν ασπρόμαυρες φωτογραφίες του Αριστοτέλη Ωνάση, επιγραφές εποχής όπως «Σερμπέτια Κυρ Αρίστος», ακόμα και καρέκλες που αναγράφουν στην πλάτη τους ονόματα όπως «Μαρία Κάλλας» ή «Αλέξανδρος Ωνάσης».

Όλο αυτό το σκηνικό σου δημιουργεί την αίσθηση ότι ο θρυλικός Έλληνας μεγιστάνας ίσως και να έπινε κάποτε εδώ το ποτό του. Ωστόσο, γρήγορα διαπιστώσαμε πως όλη αυτή η έμφαση στον «Σμυρνιό» εφοπλιστή δεν είναι παρά μια έξυπνη, δημιουργική έμπνευση των ιδιοκτητών. Δεδομένου ότι ο Αριστοτέλης Ωνάσης απεβίωσε το 1975, ενώ το συγκεκριμένο κατάστημα άνοιξε τις πόρτες του το 2013, ο «Κυρ Αρίστος» ουδέποτε είχε τη δυνατότητα να συχνάζει ή να φάει εδώ… Ας είναι, όμως! Μικρή σημασία έχει ο μύθος όταν το ουσιαστικό κομμάτι –δηλαδή το φαγητό– σε αποζημιώνει πλήρως.

Ο «Κυρ Αρίστος» φημίζεται για το εξαιρετικό και αυθεντικό κεμπάπ του, το οποίο προσφέρεται σε μια μεγάλη ποικιλία από κρέατα: χοιρινό, μοσχάρι, πρόβατο, κοτόπουλο, αλλά και συνδυασμούς με διάφορα μπαχαρικά και γεύσεις. Από τα πλούσια πιάτα που καταφθάνουν στο τραπέζι, ξεχωρίζουν οι δροσερές χωριάτικες σαλάτες με φρέσκα υλικά και ντόπιο τυρί, οι τραγανές φρεσκοκομμένες πατάτες, αλλά και η παγωμένη μπύρα που συνοδεύει ιδανικά τα κρεατικά. Το σέρβις αποδείχθηκε εξαιρετικά γρήγορο, ευγενικό και περιποιητικό, παρά το γεγονός ότι το μαγαζί γεμίζει εύκολα από κόσμο που αναζητά καλό φαγητό στα νότια προάστια.

Αν υπήρχε ένα μικρό σημείο που θα μπορούσε να είναι καλύτερο, αυτό είναι η εύρεση θέσης για πάρκινγκ στην περιοχή, η οποία τις ώρες αιχμής απαιτεί λίγη υπομονή. Συνολικά, ο «Κυρ Αρίστος» είναι μια πολύ αξιόλογη πρόταση για όσους αγαπούν τις ανατολίτικες γεύσεις, την παρεΐστικη ατμόσφαιρα και τις καλές μερίδες. Μπορεί ο Ωνάσης να μην πέρασε ποτέ από εδώ, αλλά η παρέα μας σίγουρα πέρασε υπέροχα!

  • Διεύθυνση: Συνταγματάρχου Ζησιμοπούλου 96, Παλαιό Φάληρο
  • Είδος: Παραδοσιακό Κεμπαπτζίδικο / Ψητοπωλείο

Αύγουστος στην Αθήνα, η πόλη κατεβάζει ρολά

14 Αυγούστου 2026 / Σχολιάστε

Ο Αύγουστος στην Αθήνα έχει μια αδιαμφισβήτητη μοναδικότητα. Το αστικό τοπίο, συνήθως γεμάτο κίνηση και θόρυβο, μεταμορφώνεται σε μια πιο ήσυχη, σχεδόν υπνωτική εκδοχή του εαυτού του. Ειδικά αυτές τις μέρες στα μέσα του μήνα, η πόλη βιώνει μια συλλογική παύση. Είναι η περίοδος που πολλοί ιδιώτες επαγγελματίες επιλέγουν να κλείσουν τα καταστήματά τους για κάμποσες μέρες και να απολαύσουν τις καλοκαιρινές τους διακοπές.

Δεν χρειάστηκε να πάμε μακριά για να καταγράψουμε αυτό το φαινόμενο. Μια σύντομη βόλτα στη γειτονιά μας, στις περιοχές του Κολωνού και της Ακαδημίας Πλάτωνα, ήταν αρκετή. Ο φακός μας αποτύπωσε την ηρεμία των δρόμων και τα κατεβασμένα ρολά που μαρτυρούν την απουσία των ιδιοκτητών. Τι βρήκαμε; Ένα φαρμακείο, ένα σουβλατζίδικο, ένα μαγαζί που κάνει επιδιορθώσεις ρούχων, ένα εργαστήριο μπουγάτσας. Όλα, χωρίς εξαίρεση, είχαν αναρτήσει τις σχετικές ανακοινώσεις στις βιτρίνες τους.

Αυτές οι χειρόγραφες ή τυπωμένες σημειώσεις, συχνά συνοδευόμενες από ευχές για «Καλό Καλοκαίρι», είναι κάτι παραπάνω από απλές ειδοποιήσεις. Είναι μικρές υπενθυμίσεις της ανθρώπινης πλευράς της επιχειρηματικότητας. Πίσω από κάθε επιχείρηση, μικρή ή μεγάλη, κρύβονται άνθρωποι με ανάγκη για ξεκούραση και αποφόρτιση. Ο Κώστας με την Άννυ δυσκολεύονται να το καταλάβουν αυτό και το σχολιάζουν κάθε φορά που γίνεται πρόβλημα γι’ αυτούς ως πελάτες.

Μα, θα πείτε, δεν είναι άνθρωποι αυτοί; Δεν έχουν δικαίωμα για λίγη ξεκούραση; Προφανώς και έχουν. Είναι απαραίτητο να γεμίσουν τις μπαταρίες τους, να περάσουν χρόνο με τις οικογένειές τους και να επιστρέψουν με ανανεωμένη ενέργεια. Εμείς, δημοσιογραφικά μόνο προσεγγίζουμε το θέμα, καταγράφοντας αυτή την ιδιαίτερη ατμόσφαιρα της αυγουστιάτικης Αθήνας, όπου η πόλη δείχνει να παίρνει μια βαθιά ανάσα πριν βουτήξει ξανά στους ρυθμούς του φθινοπώρου.

Μια ζεστή αγκαλιά μετά από ένα μεγάλο ταξίδι

13 Αυγούστου 2026 / Σχολιάστε

Κάποιες στιγμές η προσμονή κάνει την ώρα να κυλά αργά, αλλά όταν η στιγμή φτάνει, τα πάντα γύρω σου αποκτούν άλλη ομορφιά. Κάπως έτσι νιώσαμε όλοι μας χθες το πρωί στο αεροδρόμιο «Ελευθέριος Βενιζέλος». Βρισκόμασταν εκεί από τις 10:30, με την αγωνία και τη χαρά ζωγραφισμένες στα πρόσωπά μας, περιμένοντας την άφιξη του Κώστα, του γιου της Σούλας, που ταξίδεψε από την άλλη άκρη του κόσμου για να βρεθεί ξανά κοντά μας. Παρά την αυξημένη κίνηση που χαρακτηρίζει τα αεροδρόμια αυτή την περίοδο της αιχμής, στα μέσα του Αυγούστου, η αναμονή αποδείχθηκε απρόσμενα σύντομη.

Όταν τελικά ο Κώστας εμφανίστηκε στην αίθουσα αφίξεων, η κούραση των δεκάδων ωρών ταξιδιού εξαφανίστηκε στη στιγμή, δίνοντας τη θέση της σε μια σειρά από συγκινητικές, αυθόρμητες αγκαλιές. Οι φωτογραφίες της υποδοχής αποτυπώνουν με τον πιο καθαρό τρόπο τη ζεστασιά της στιγμής. Ο Κώστας, με το κόκκινο μπλουζάκι του, χάθηκε διαδοχικά στην αγκαλιά της συζύγου του, της μητέρας του και τη δική μου. Ήταν εκείνες οι αληθινές, σφιχτές αγκαλιές που ανταλλάσσουν οι άνθρωποι όταν τους χωρίζουν ωκεανοί και μεγάλες αποστάσεις.

Στον χώρο των αφίξεων, ανάμεσα σε βαλίτσες, ταξιδιώτες και την έντονη κινητικότητα του αεροδρομίου, ο χρόνος για εμάς φάνηκε για λίγο να σταματά. Η διαδρομή μέχρι το σπίτι ήταν γεμάτη από τις πρώτες του εντυπώσεις και ιστορίες. Το ταξίδι του δεν ήταν μικρό: ξεκίνησε από το μακρινό Βανκούβερ του Καναδά, έκανε σταθμό στο Σικάγο των ΗΠΑ και από εκεί πέταξε κατευθείαν για την Αθήνα. Το να ταξιδεύει κανείς μέσα στην καρδιά του Αυγούστου, με γεμάτες πτήσεις, ανταποκρίσεις και ατελείωτες ώρες στους αεροσταθμούς, αποτελεί ασφαλώς μια ιδιαίτερη εμπειρία που απαιτεί υπομονή.

Όμως, όπως μας έλεγε και ο ίδιος καθ’ οδόν, η κούραση ξεχνιέται αμέσως μόλις πατήσεις το πόδι σου στην πατρίδα και δεις τα αγαπημένα σου πρόσωπα. Η άφιξη του Κώστα φέρνει μαζί της τον αέρα του καλοκαιριού, τη χαρά της επανένωσης και την υπόσχεση για όμορφες οικογενειακές στιγμές τις επόμενες ημέρες. Καλώς όρισες, Κώστα, και καλή διαμονή στην Ελλάδα!

Πλοήγηση άρθρων

← Προηγούμενα άρθρα Επόμενα άρθρα →