Το είδαμε κι αυτό στους δρόμους της πόλης, σε μια από εκείνες τις ημέρες που ο υδράργυρος χτυπάει κόκκινο και η άσφαλτος μοιάζει να λιώνει κάτω από τα πόδια σου. Όταν η ζέστη γίνεται ανυπόφορη, ο άνθρωπος ψάχνει ενστικτωδώς να πιαστεί από κάπου, να βρει μια μικρή ανάσα δροσιάς, μια υποτυπώδη διέξοδο από το αστικό καμίνι. Και πού αλλού θα τη βρει; Εκεί όπου η φύση επιμένει ακόμα να προσφέρει το δικό της φυσικό κλιματιστικό: κάτω από τον παχύ ίσκιο των δέντρων ενός πάρκου.
Ο φακός κατέγραψε μια σκηνή γεμάτη απόλυτη θερινή ραστώνη. Ένας άνδρας, εξουθενωμένος προφανώς από το λιοπύρι, βρήκε το δικό του προσωπικό καταφύγιο. Ξαπλωμένος νωχελικά σε ένα πράσινο ξύλινο παγκάκι, με το χέρι να κρέμεται χαλαρά και το κεφάλι ακουμπισμένο σε μια αυτοσχέδια μαξιλαροθήκη, παραδόθηκε στη θαλπωρή της σκιάς. Δείχνει να κοιμάται βαθιά, αποκομμένος από τη βοή της πόλης, αλλά μπορεί και όχι – ίσως απλώς να απολαμβάνει με κλειστά μάτια τις λιγοστές σταγόνες δροσιάς που αφήνουν τα φυλλώματα να περάσουν.
Το εντυπωσιακό είναι πως ο «πρωταγωνιστής» μας δεν ενοχλήθηκε καθόλου από τα διαδοχικά «κλικ» της φωτογραφικής μηχανής. Όταν το σώμα ζητά επίμονα ξεκούραση και η θερμοκρασία σε εξαντλεί, οι γύρω θόρυβοι χάνουν τη σημασία τους. Γύρω του, το σκηνικό συμπληρώνουν μερικά περιστέρια που κόβουν βόλτες στο χώμα αναζητώντας τροφή, ενώ στο βάθος, πίσω από τα κάγκελα του πάρκου, η κίνηση των αυτοκινήτων συνεχίζεται κανονικά.
Λίγο πιο πέρα, οι μεγάλες πέτρες και τα δέντρα στέκονται σαν αιώνιοι φρουροί αυτής της μικρής πράσινης όασης. Και σιγά τώρα που τα τζιτζίκια, με το ασταμάτητο, μονότονο τραγούδι τους, θα του δημιουργούσαν πρόβλημα… Αντίθετα, μοιάζουν να λειτουργούν σαν το ιδανικό λευκό θόρυβο, ένα νανούρισμα που σε μεταφέρει μακριά από το τσιμέντο. Σε μια πόλη που φλέγεται, αυτό το παγκάκι μετατράπηκε στο πιο πολυτελές κρεβάτι του κόσμου.
