Στον κόλπο του Οτζιά, εκεί που το γαλάζιο της θάλασσας συναντά την ηρεμία του τοπίου, στέκεται μια βάρκα ξύλινη, “σκέτη γλύκα”. Με τα χρώματα της θάλασσας –το βαθύ μπλε και το λευκό– και τα σημάδια του χρόνου πάνω στο ξύλο της, μοιάζει να αναπαύεται περήφανα πάνω στα βράχια.
Πέρα από το προφανές κάλλος και τη διακοσμητική της παρουσία, αυτή η βάρκα αποτελεί έναν σιωπηλό μάρτυρα της ναυτικής μας παράδοσης. Για τους ντόπιους, τέτοια σκαριά δεν είναι απλά αντικείμενα· είναι σύμβολα επιβίωσης. Θυμίζουν τις εποχές που οι ψαριές τους έθρεψαν οικογένειες και στήριξαν το νησί σε δύσκολους καιρούς.
Σήμερα, στολισμένη με ένα στεφάνι στο κατάρτι της, μας καλεί να σταματήσουμε για λίγο το χρόνο. Παρατηρώντας την, συνειδητοποιώ πόσο σημαντικό είναι να καταγράφουμε αυτές τις στιγμές στα μέρη που ζούμε. Είναι οι λεπτομέρειες που συνθέτουν την ταυτότητα ενός τόπου και μας συνδέουν με τις ρίζες μας.
Μια βάρκα στη στεριά, που όμως κουβαλάει μέσα της ολόκληρο το Αιγαίο.
