Αρχείο κατηγορίας Ταξίδια

Οι Πομάκοι (βουλγαρικά: Помаци, Πομάτσι – πληθυντικό, και Πομάκ – ενικό, τουρκικά: Pomaklar, Πομακλάρ) είναι μία μουσουλμανική πληθυσμιακή ομάδα που μιλάει μία διάλεκτο της βουλγαρικήςκαι συγκεκριμένα την «Πομακική γλώσσα». 

Η διάλεκτος αυτή χρησιμοποιείται στην οροσειρά της Ροδόπης, στη Βουλγαρία, από Βούλγαρους Χριστιανούς και από Βούλγαρους Μουσουλμάνους. Αυτή η διάλεκτος έχει το δικό της λεξικό και δεν χρησιμοποιεί κάποιο αλφάβητο.

Η γλώσσα των Πομάκων αναφέρεται ως παλαιοσλαβική (αλλιώς, αρχαία βουλγαρική ή εκκλησιαστική σλαβική), με πολλές τουρκικές λέξεις, λόγω της τουρκικής παρουσίας στα Βαλκάνια. Η γλώσσα αυτή αντιπροσωπεύει την πρώτη γραπτή φιλολογική μορφή σλαβικής γλώσσας.

Η Ονειρούπολη της Δράμας χαρίζει χαμόγελα, γλυκές αναμνήσεις και παραμυθένια ατμόσφαιρα σε εκατομμύρια επισκέπτες! Νεράιδες, ξωτικά, τάρανδοι, καλικάντζαροι, χιονάνθρωποι, αλλά και ο ίδιος ο Άι Βασίλης, ζουν σ’ ένα μέρος που μοιάζει με παραμύθι. Περπατήσαμε εκεί, αν και δε βοηθούσε ο βροχερός καιρός.

Η ατμόσφαιρα της πιο «μαγικής» γιορτής του χρόνου, τρυπώνει μέσα σε ξύλινα σπιτάκια, βγαίνει από τις καμινάδες και φτάνει ακόμη και στα πιο ψηλά δέντρα, από εκεί βουτά στις φωτισμένες λιμνούλες, πηδά από νούφαρο σε νούφαρο και, συνοδευόμενη από χριστουγεννιάτικες μελωδίες, ακολουθεί διαδρομές από γέφυρες και μονοπάτια, παρασύροντας στον ρυθμό των ημερών, όποιον βρίσκεται εκεί.

Ο δρόμος γι’ αυτή την μαγική ατμόσφαιρα, οδηγεί στη Δράμα. Κάθε χρόνο, ο δημοτικός κήπος και η κεντρική πλατεία της πόλης, μεταμορφώνονται σε παραμυθένια σκηνικά και όλοι οι επισκέπτες σε πρωταγωνιστές, στην Ονειρούπολη! Δεν έχετε παρά να διαπιστώσετε από κοντά πως όλα τα όνειρα μπορούν να γίνουν πραγματικότητα!

Η Δράμα είναι πόλη της ανατολικής Μακεδονίας, έδρα του Δήμου Δράμας. Βρίσκεται στην περιοχή της αρχαίας Ηδωνίδας με μακραίωνη ιστορία, καθώς ο τόπος κατοικήθηκε από τους προϊστορικούς χρόνους. Η ετυμολογία της λέξης προέρχεται από το «Ύδραμα»-«Δύραμα», λόγω της αφθονίας των υδάτων που αναβλύζουν στην περιοχή.

Η περιοχή κατά την αρχαιότητα ονομαζόταν Ηδωνίδα. Πρώτοι κάτοικοι φαίνεται ότι ήταν οι Δίοι, όπως τους ονομάζει ο Όμηρος, και κατοικούσαν σε τμήμα της πεδιάδας και στα βόρεια ορεινά. Οι Δίοι ήταν πανάρχαιο πελασγικό φύλο, παρακλάδι των Οδρυσών, που θεωρούνταν ότι κατάγονταν από τον Δία και για τον λόγο αυτό ονομάζονταν και Δίοι.

Οι Δίοι πήραν μέρος στον Τρωικό πόλεμο και στην εκστρατεία του Μεγάλου Αλεξάνδρου. Ήδη από τους προϊστορικούς χρόνους, στη σημερινή περιοχή Δράμας, που ανήκε στην περιοχή της Ηδωνίδας, βεβαιώνεται ανθρώπινη δραστηριότητα και πολιτισμός.

Στις πηγές χαρακτηρίζεται ως πόλις και παρουσιάζεται δίπλα σε μία περιοχή ιδιαίτερα πυκνοκατοικημένη, κατειλημμένη από σημαντικό αριθμό χωριών και κωμοπόλεων. Η Ξάνθεια αποτέλεσε στο εξής μία πόλη-φρούριο που βρισκόταν στο κέντρο σημαντικού αριθμού χωριών και άλλων συγκεντρώσεων και αποτελούσε το φυσικό σημείο άμυνας και προσανατολισμού τους.

Η Ξάνθη καταλήφθηκε από τους Οθωμανούς το 1375. Στο τέλος του 14ου αιώνα αρχίζει ο εποικισμός της περιοχής με μουσουλμάνους και ο εξισλαμισμός των ορεινών περιοχών του νομού. Στα μέσα του 17ού αιώνα η Ξάνθη περιγράφεται αναλυτικά από τον Οθωμανό περιηγητή Εβλιγιά Τσελεμπή.

Κατά την Ελληνική Επανάσταση του 1821 η Θράκη δε μένει αμέτοχη. Οι Ξανθιώτες συμμετείχαν στων αγώνα για την ανεξαρτησία με κυριότερο οπλαρχηγό τον καπετάν Γεώργιο Δημητρίου. Η επανάσταση εδώ ωστόσο γρήγορα καταπνίγεται, αφού η Θράκη βρισκόταν κοντά στο κέντρο της δύναμης των Οθωμανών.

Οι άνθρωποι ζουν αρμονικά εδώ, στην παλιά πόλη της Ξάνθης. Ανεξάρτητα από το θρήσκευμα τους… Η φωτογραφία δείχνει την είσοδο ενός κτιρίου στην Ξάνθη, το οποίο φαίνεται να είναι ένα μικρό τζαμί ή προσκυνητήριο. Στην επιγραφή πάνω από την πόρτα αναγράφεται “MESCİD-İ ATİK” και “Tamirat Tarihi: 2012”, που σημαίνει ότι το κτίριο έχει ανακαινιστεί το 2012. Η πόρτα είναι διακοσμημένη με περίτεχνα σχέδια και το κτίριο έχει λευκούς τοίχους με κεραμίδια στην οροφή. Το τέμενος αυτό αποτελεί σημαντικό θρησκευτικό και πολιτιστικό μνημείο για την μουσουλμανική κοινότητα της Ξάνθης και είναι ένα από τα πολλά ιστορικά κτίρια που μαρτυρούν την πολυπολιτισμική ιστορία της πόλης.

Τρίτη αναφορά σήμερα στην Ξάνθη. Δείτε τις δύο προηγούμενες ΕΔΩ κι ΕΔΩ και μια αναφορά στο σπίτι που γεννήθηκε και μεγάλωσε ο Μάνος Χατζηδάκις ΕΔΩ. Από ιστορικής πλευράς, η πρώτη γραπτή αναφορά στην πόλη γίνεται τον 3ο π.Χ. αιώνα από τον Εκαταίο τον Αβδηρίτη, όπου στο έργο του «Περί Υπερβορείων» αναφέρει τους ντόπιους ως «Ξάνθιους».

Η πόλη Ξάνθεια, που ταυτίζεται πιθανώς με τη σημερινή Ξάνθη, μνημονεύεται τον 1ο π.Χ. αιώνα από τον Στράβωνα ως μία από τις πόλεις των Κικόνων: «Μετά δε την ανά μέσον λίμνην (Βιστονίδα) Ξάνθεια, Μαρώνεια και Ίσμαρος…». Την είδαμε έστω και για λίγο, την περπατήσαμε και την απολαύσαμε…

Επειδή η πόλη δεν αναφέρεται από άλλη μεταγενέστερη αρχαία πηγή, εικάζεται ότι ίσως να μην κατάφερε να επιβιώσει στα ρωμαϊκά χρόνια και εγκαταλείφτηκε από τους κατοίκους της. Ωστόσο, φαίνεται πως ξανακατοικήθηκε τον 3ο μ.Χ. αιώνα, όταν οι συχνές βαρβαρικές επιδρομές εξανάγκασαν τους πληθυσμούς να μετακινηθούν, για μεγαλύτερη ασφάλεια, προς τα ορεινή μέρη.

Γράφαμε χθες ΕΔΩ και δώσαμε μια πρώτη προσέγγιση για την Ξάνθη. Και λέγαμε πως η Ξάνθη, ως χωριό την αρχή,  βρισκόταν στο πέρασμα του ποταμού Κοσσινίτη – Κοσύνθου, ακριβώς στην είσοδο της χαράδρας, προς το εσωτερικό της ορεινής περιοχής… Δείτε μερικές φωτογραφίες του ποταμού με το λίγο νερό που έχει σήμερα.

Το χωριό αυτό στα αρχαιοθρακικά ονομαζόταν Πάρα (το) και σήμαινε το πέρασμα, διάβαση. Είχε δηλαδή την ίδια έννοια με το νοτιοελληνικό πόρος: διάβαση. Με την πάροδο του χρόνου το όνομα του χωριού αυτού ενώθηκε με το άρθρο «το» και έτσι μετονομάσθηκε σε Τόπαρα ή Τόπειρος με την ίδια πάντα σημασία. Εχουμε γράψει και το σπίτι του Μάνου Χατζηδάκη. Δίτε το ΕΔΩ.

Με τη διέλευση της Εγνατίας οδού μέσα από το χωριό αυτό (100 π.Χ.) το Τοπάρα αναπτύχθηκε σε πλούσια πόλη και ακμαία, «ελεύθερη» με δικά της νομίσματα (2ος αιώνας μ.Χ.). Την εποχή του Χαλκού η περιοχή δέχεται επιδράσεις από την Τροία, τη Λέσβο και τη Λήμνο. Σύμφωνα με τον Όμηρο, οι Θράκες είναι καλοί πολεμιστές, με γυμνασμένα άλογα και αξιόλογη μεταλλουργία χρυσού και αργύρου.