Αρχείο κατηγορίας Καθημερινότητα

Σε λίγο θα αποτελούν παρελθόν από την επιφάνεια της γης, αυτές οι σιδηροδρομικές γραμμές. Ήδη έχουν περιορίσει τις δύο γραμμές σε μία, όπως φαίνεται καθαρά στη φωτογραφία. Βέβαια στην Ελλάδα ζούμε και αυτό το “σε λίγο” δεν ξέρουμε πόσο θα διαρκέσει, αλλά τα πράγματα έχουν πάρει το δρόμο τους. Λένε, ότι ο χώρος θα διαμορφωθεί σε πάρκο και θα δοθεί στους κατοίκους.

Και οι γραμμές του τρένου που συνδέουν την Αθήνα με τη Θεσσαλονίκη, ίσως πει κάποιος, από πού θα περάσουν; Τα σχέδια είναι, να γίνει υπογειοποίηση. Και απ’ ότι ακούμε παράλληλα με την επιφάνεια γίνονται κι αυτές οι εργασίες. Το ξέρουμε ότι θα γίνει κάποια στιγμή, αλλά το ζήτημα είναι να το προλάβουμε να το ζήσουμε, όσο είμαστε ζωντανοί. Θα είναι κάτι πολύ ωραίο!

Για την ώρα η όλη κατάσταση βρίσκεται σε μια εγκατάλειψη, όπως μπορείτε να διαπιστώσετε κι εσείς, Μερικοί, μάλιστα, που δεν αντιλαμβάνονται τη σοβαρότητα του πράγματος, πετούν εκεί τα σκουπίδια τους. Κι εμείς βιαζόμαστε να δούμε όλη αυτή την περιοχή να μεταμορφώνεται σε ένα πνεύμονα πρασίνου. Θα την κρατήσουμε αυτή τη φωτογραφία για τότε…

Βρεθήκαμε για δουλειά στη Νέα Ιωνία και περιμένοντας να περάσει λίγο η ώρα, περπατήσαμε σε ένα πάρκο ρημαγμένο κι εγκαταλειμμένο, τουλάχιστον το καφέ που ήταν μέσα σε αυτό. Ψάχνοντας στους χάρτες της Google βρήκα αυτή τη φωτογραφία από το όχι και τόσο μακρινό 2014… Οι υπόλοιπες φωτογραφίες είναι δικές μου. Για να πάρετε μια γεύση του τι σημαίνει εγκατάλειψη.

Δείτε την άλλοτε λιμνούλα μπροστά στο καφέ. Χωρίς νερό, με τα λίγα φυτά μόλις να επιζούν. Συζητώντας με τους κατοίκους εκεί, μας είπαν ότι την ευθύνη την έχει ο Δήμος. Δικιά του περιουσία είναι. Και το μαγαζί αυτό το νοίκιαζε κάπου 6.000 ευρώ το μήνα. Ήρθε κι η κρίση του 2012, πού να αντέξει ο άνθρωπος που το είχε μισθώσει; Τα παράτησε κι έφυγε.

Και τώρα, είναι σ’ αυτή την κατάσταση… Θλίψη σε πιάνει να βλέπεις αυτό το πράγμα. Αιτία; Όπως λένε οι κάτοικοι, ο Δήμος, που αρνείται να βάλει λίγο νερό στο κρασί του, να χαμηλώσει το ενοίκιο και να βρεθεί κάποιος να ενδιαφερθεί να το λειτουργήσει. Αλήθεια, προτιμά να το έχει σ’ αυτή την κατάσταση; Ειλικρινά δεν καταλαβαίνω αυτή τη δημοσιοϋπαλληλική, επικίνδυνη, νοοτροπία.

Η Ακαδημία είναι μια από τις κεντρικότερες περιοχές της Αθήνας. Βρίσκεται ανάμεσα στην Ομόνοια, στην Πλατεία Κάνιγγος, στα Εξάρχεια και στο Κολωνάκι. Διασχίζεται από τρεις παράλληλες οδούς (Σταδίου, Πανεπιστημίου, Ακαδημίας). Είναι η πιο πολυσύχναστη περιοχή της Αθήνας και είναι γεμάτη εμπορικά καταστήματα, τράπεζες, υπηρεσίες και πνευματικά ιδρύματα.

H Aκαδημία Aθηνών υπήρξε ο πρώτος ερευνητικός φορέας της χώρας. Στον Iδρυτικό της νόμο, το 1926, η επιστημονική έρευνα περιλαμβάνεται στους σκοπούς της, για την επίτευξη των οποίων προβλέπεται η ίδρυση “Eργαστηρίων επιστημονικής έρευνας” και η ενθάρρυνση και ενίσχυση ερευνών.

Στο πλαίσιο αυτό η Aκαδημία Aθηνών, αμέσως μετά την ίδρυσή της, ενέταξε στους κόλπους της, δύο επιστημονικά αρχεία – κέντρα που λειτουργούσαν ήδη: το Iστορικόν Λεξικόν (ίδρυση 1914) σήμερα Kέντρο Έρευνας των Nεοελληνικών Διαλέκτων και Iδιωμάτων, και το Λαογραφικό Aρχείο (ίδρυση 1918) σήμερα Kέντρο Έρευνας της Eλληνικής Λαογραφίας.

Είχαμε καιρό να πάμε μια βόλτα πρωί στο Μοναστηράκι που έχει παζάρι την Κυριακή και φυσικά πολύ κόσμο για να δει τα εκθέματα και να ψωνίσει, από τα παλιά πράγματα που μπορείς να βρεις εκεί. Δεν είναι η πρώτη φορά που πηγαίναμε. Δείτε κι άλλες φορές από το αρχείο του ΘΡΑΨΑΝΙΩΤΗ που έχουμε καταγράψει ΕΔΩ κι ΕΔΩ κι ΕΔΩ κι ΕΔΩ κι ΕΔΩ.

Τα πάντα, μπορείς να βρεις εδώ. Παλιά αντικείμενα, δίσκοι, βιβλία, φωτογραφίες. Δεν είναι πια φτηνά όσο κάποτε, αλλά έχεις τη δυνατότητα να κάνεις παζάρι και να το εξασφαλίσεις, αν αυτό που θα δεις σε ενδιαφέρει, σε μια καλύτερη τιμή. Ναι, γενική διαπίστωση είναι αυτή και την ακούσαμε κι από άλλους, άγνωστους σε μας, καθώς περπατούσαμε.

Εδώ μπορείς να βρεις, ότι φαντάζεσαι. Ακόμα και πράγματα που ξεπερνούν τη φαντασία. Να πάρεις ιδέες για να φτιάξεις κάτι δικό σου ή ακόμα και να αλλάξεις χρήση σε κάτι που είδες και σου άρεσε και να το προσαρμόσεις στο δικό σου χώρο. Αρκεί να έχεις κέφι και διάθεση για ζωή, οπότε μπορείς να κάνεις όμορφα τα πρωινά της Κυριακής.

Περάσαμε ένα δύσκολο Σαββατοκύριακο, με έμφαση στην Κυριακή που έλεγαν ότι θα χτυπούσε το καιρικό φαινόμενο “Εύα” στην Αττική, και κυρίως το Σάββατο το απόγευμα, όταν ακούσαμε να χτυπάνε τα κινητά μας ως σειρήνα, από το προειδοποιητικό μήνυμα του 112, που μας έλεγε να προσέχουμε, να μείνουμε σπίτι και να μην κυκλοφορούμε στους δρόμους.

Η αλήθεια είναι ότι ακούσαμε την οδηγία και παρά το γεγονός ότι την Κυριακή είχαμε μια αυξημένη δράση προγραμματισμένη, τα ακυρώσαμε όλα και δεν πήραμε είδηση κάποιες μπόρες ισχυρές που έπεσαν σταδιακά μαζί με έναν άνεμο που έκανε το πράγματα πιο δύσκολα. Κι εντάξει στην Αθήνα τα πράγματα ήταν ήσυχα, όχι όπως στο Πασαλιμάνι του Πειραιά που δοκιμάστηκε.

Τη Δευτέρα όμως τα ξημερώματα, τα πράγματα ήταν κάπως έτσι, όπως δείχνουν οι φωτογραφίες που πήραμε, εκεί κατά τις εννέα το πρωί… Είναι στη γειτονιά μας και όπως βλέπετε ήταν ηλιόλουστη η μέρα. Σα να μην είχε καμιά σχέση με τις δύο προηγούμενες. Ο Νοέμβρης κάνει κορδελάκια. Μόνο που πρέπει να είμαστε προσεκτικοί. Δεν “παίζουν” μ’ αυτά οι άνθρωποι.

Το Περιστέρι μας αρέσει. Έχει αναπτυχθεί πολύ τα τελευταία χρόνια, όπως και η αγορά του, επίσης. Χθες χρειάστηκε να περπατήσουμε για μια δουλειά στον πεζόδρομο της Εθνικής Αντιστάσεως, όπου βρίσκονται πολλά εμπορικά μαγαζιά και καφέ και το χαρήκαμε. Ο καιρός ήταν πολύ καλός για την εποχή, καθώς αν και Νοέμβριος, το μεσημέρι πλησίαζε αν δεν άγγιζε τους 30οC.

Πολλοί λένε ότι η ανάπτυξη αυτή οφείλετε και στον δήμαρχο του για δυο θητείες, τον κ. Παχατουρίδη. Δεν ζούμε εκεί και δεν μπορούμε να έχουμε προσωπική άποψη. Βλέπουμε όμως την πόλη να αλλάζει, τις γειτονιές, τα πάρκα τους δρόμους κι αυτό, δεν μπορεί, κάπου θα οφείλετε. θα πρέπει να αγαπά την πόλη του και τους δημότες του.

Οι πεζόδρομοι, όπου μπορείς να κάνεις τη βόλτα σου χωρίς το άγχος της κίνησης των αυτοκινήτων και να ψωνίσεις από τα μαγαζιά του βολεύουν πολύ. Και βλέπεις ακόμα και το μεσημέρι να είναι όμορφα. Και στο πρόσφατο παρελθόν έχουμε ξαναπάει στο περιστέρι και σε αυτό το δρόμο. Δείτε ΕΔΩ κι ΕΔΩ κι ΕΔΩ μερικά δημοσιεύματα από το αρχείο μας.

Αυτή τη φορά δεν πήγαμε για ψώνια στο Μοναστηράκι. Βρέθηκα εκεί αργά το απόγευμα, καθώς πήγαινα να πάρω τη μηχανή που είχα παρκάρει στα στενά του, για μεγαλύτερη ασφάλεια από το φόβο των υπαλλήλων της Δημοτικής Αστυνομίας που μοιράζουν τα πρόστιμα σαν τα πουκάμισα… Αλλά στο μοναστηράκι έχουμε έρθει πολλές φορές. Δείτε ΕΔΩ κι ΕΔΩ κι ΕΔΩ κι ΕΔΩ κι ΕΔΩ κι ΕΔΩ.

Και ποιος δεν θυμάται όταν χρειάστηκε να βρεθούμε εδώ, στο σταθμό του ΗΣΑΠ, ή αλλιώς του Ηλεκτρικού, όπως τον λέγαμε παλιά και όλοι καταλαβαίναμε. Σήμερα, πολύ κοντά έχει και σταθμό του Μετρό, οπότε η εξυπηρέτηση του επιβατικού κοινού, είναι ακόμα καλύτερη και πληρέστερη. Εδώ, στο σταθμό, θα δεις ανθρώπους από όλο τον κόσμο, κάθε φυλής και κάθε χρώματος. Έχει κι αυτό την ομορφιά του.

Ένας απίθανος πάγκος με φρούτα έξω ακριβώς από το σταθμό… Εδώ θα βρεις τα πάντα, όψιμα σύκα, τα τελευταία ίσως πριν τον χειμώνα και σε σχετικά καλή τιμή, τρία ευρώ το κιλό, αλλά και πολλά άλλα εποχής με ένα ευρώ. Οι άνθρωποι τα προτιμούν. Ουρά… Έπρεπε να περιμένεις για να ψωνίσεις. Περιεργαζόμουν όλη αυτή την κατάσταση και μου άρεσε που ζούσα αυτές τις στιγμές.