Αρχείο κατηγορίας Καθημερινότητα

Μπήκαν στη ζωή μας εντελώς ξαφνικά. Την προηγούμενη Παρασκευή το πρωί, ήμασταν στην πλατεία Κοραή και ξαφνικά ο τόπος γέμισε μουσικές. Ήταν η Συμφωνική Ορχήστρα δρόμου, με την ονομασία Ricciotti Ensemble, που είχε έρθει στο πλαίσιο της περιοδείας τους στην Ελλάδα με τίτλο Οδύσσεια (Odyssee)! Ε, δεν μπορούσα να καθίσω με σταυρωμένα τα χέρια. Πήγα κοντά και φωτογράφισα τα παιδιά… Και όπως βλέπετε, δεν ήμουν ο μόνος. Άλλοι ήταν καλύτερα εξοπλισμένοι.

Ψάχνοντας στο διαδίκτυο, βρήκαμε γι’ αυτό το μουσικό σχήμα, περισσότερα πράγματα. Πρόκειται για ένα μουσικό σύνολο που μας ήρθε από την Ολλανδία στην Ελλάδα, για να μοιράσει απλόχερα χαρά μέσα από μία δωρεάν performance 43 μουσικών που κατέλαβαν τον πεζόδρομο στην πλατεία Κοραή, δίπλα στη είσοδο του Μετρό της Πανεπιστημίου. Και ήταν στην Ελλάδα από τις 27-30/10. Τα παιδιά ήταν απίθανα. Σκορπούσαν παντού κέφι και χαρά!

Η Οδύσσεια του Ricciotti. Κατά τη διάρκεια αυτής της περιοδείας – μαζί με τον Matthijs Koene – επανάφεραν το φλάουτο στη μυθική χώρα καταγωγής του… την Ελλάδα! Η χώρα του ήλιου, της θάλασσας, του ούζου, του γύρου, του Δία και της Ήρας. Τα τελευταία χρόνια ήταν επίσης μια χώρα κρίσεων: Πολλοί πρόσφυγες φτάνουν, (σημείωναν στο τυπωμένο πρόγραμμα που μοίραζαν) η οικονομία δεν πάει καλά και οι φυσικές καταστροφές δεν αφήνουν ανέγγιχτο αυτό το μέρος της Ευρώπης.

Έφεραν με τη μουσική τους, άνεση, κέφι και διάθεση για ζωή. Τόσο που, άλλη καλλιτέχνες του δρόμου που έπαιζαν στην πλατεία Κοραή την ίδια ώρα σταμάτησαν και υποκλίθηκαν στην τέχνη τους. Ξεκίνησαν την περιοδεία τους από την Ολλανδία στις 22 και 23 Οκτωβρίου. Και μετά ήρθαν Ελλάδα. Έτσι για να τους χαρούμε εμείς, που βρεθήκαμε για άλλη δουλειά στο συγκεκριμένο σημείο και το χαρήκαμε ιδιαίτερα. Τι κίνηση, τι μπρίο είχαν τα παιδιά και ο μαέστρος τους. Εγώ που σπάνια τραβώ βίντεο, πέρα από τις φωτογραφίες, αυτή τη φορά το έκανα…

Ο φίλος μου Βασίλης, τις έχει τραβήξει αυτές τις φωτογραφίες. Και μου τις έστειλε μέσω Viber. Ξέρει ότι μου αρέσουν και ξέρει επίσης ότι θα τις «εκμεταλλευτώ» για τον ΘΡΑΨΑΝΙΩΤΗ και τον ευχαριστώ που με έχει στο νου του. Διότι μια καθημερινή προσπάθεια ανελλιπούς ενημέρωσης, κάτω από ένα άλλο πρίσμα, δεν μπορεί να είναι προσωπική υπόθεση μόνο, αλλά συλλογική. Έτσι τα έχουμε καταφέρει ως τώρα κι έτσι συνεχίζουμε.

Αυτό που έκανε εντύπωση στον Βασίλη, ήταν οι ανθισμένες βουκαμβίλιες. Υπέροχες και ολάνθιστες~ Μα πώς γίνεται αυτό, να μην τις φροντίζει κανείς, σκαλίζοντας τις, λιπαίνοντας τις και να είναι τόσο ανθηρές και τόσο όμορφες; Ε, ναι, γίνεται όταν Εκείνος που μας δημιούργησε βάλει το χεράκι του. Και έγινε για μας, για να μας ευχαριστεί, να ανοίγει το μάτι μας και να ευφραίνεται η καρδιά μας! Το πόσο μας αρέσουν οι βουκαμβίλιες, το ξέρετε. Έχουμε κι εδώ στην Αθήνα, στο μπαλκόνι μας και στο πατρικό μας στην Κρήτη. Τις αγαπάμε…

Έχω ακούσει κάποιους να λένε ότι δεν τρελαίνονται με τις βουκαμβίλιες, επειδή τα χρωματιστά φύλλα τους που μοιάζουν με άνθη, όταν πέφτουν, γεμίζουν τον τόπο που βρίσκονται. Ε, και; Ακόμη καλύτερα! Γεμίζει ο τόπος ομορφιές… Μερικές φορές κάποια πράγματα είναι ζήτημα οπτικής. Και ως άνθρωποι έχουμε προικιστεί να επιλέξουμε πώς να το δούμε αυτό. Και τελικά τι θέση θα του δώσουμε στην καρδιά μας. Και οι βουκαμβίλιες έχουν σίγουρα, για μας, την καλύτερη…

Μια εποχή που μας ωθεί σε σκέψεις και προβληματισμούς… Από το ελπιδοφόρο πράσινο της Άνοιξης, στο καρπερό Καλοκαίρι κι ύστερα στο Φθινόπωρο των απολογισμών, των σκέψεων και των προβληματισμών, έστω κι αν συχνά τα πάθη της νιότης επίμονα μας ακολουθούν. Κι αν όλα αυτά τα κάνεις στο μικρό παρκάκι της γειτονιάς, τότε το πράγμα παίρνει άλλες διαστάσεις.

Όπως και να ‘χει η φύση βάζει τους δικούς της κανόνες. Αυτούς που, σχεδόν πάντα, συντείνουν στη διατήρηση ισορροπιών, αλλά και που όμως όλο και συχνότερα γίνονται εύθραυστοι. Παρότι πολλές φορές βιώνουμε σκληρά τα αποτελέσματα των αλόγιστων επεμβάσεων στο φυσικό περιβάλλον, επιμένουμε να τα αποδίδουμε στον ανθρώπινο παράγοντα, γενικώς κι αορίστως, χωρίς δεύτερες σκέψεις.

Είμαστε «γραφικοί» και «ονειροπόλοι»; Μπορεί, αλλά και πάλι μας αρέσει. Πολλοί άνθρωποι είναι έτσι, αλλά προσπαθούν να αποφύγουν τον ενδεχόμενο προβληματισμό για όσα αίτια προκαλούν τις πρωτόγνωρες καταστροφές κι έτσι να καλύψουν τη δική τους αλαζονεία και τις ευθύνες για τις τύχες και τη ζωή ολόκληρων λαών που λιμοκτονούν. Φθινοπωρινές σκέψεις…

Τα κάνει αυτά ο Ηλίας. Έχει το χάρισμα να σε ξαφνιάζει, όμορφα. Δεν εφησυχάζει. Δεν κάθεται στ’ αυγά του, αλλά συνεχώς είναι σε κίνηση, είτε με τον κήπο του, είτε με τη μουσική του βάζοντας ψηλούς στόχους, είτε με τα ταξίδια του, παρέα πάντα με τους ανθρώπους που αγαπά. Αυτή αυθεντικότητα του είναι που μου άρεσε, από την πρώτη στιγμή που τον γνώρισα στο διαδίκτυο, πριν οκτώ χρόνια… Και τώρα να οι κολοκύθες του στον κήπο του, την Αναστασιά των Σερρών.

Ο Ηλίας τα φιλτράρει όλα μέσα από τις μνήμες που έχει ζήσει ως παιδί στο χωριό. Και η αλήθεια είναι πως έχει μνήμη ελέφαντα, που μερικές φορές τον κάνει να θυμώνει και να γίνεται ιδιαίτερα αυστηρός και άλλοτε πάλι να γλυκαίνει και να γίνεται πολύ αξιαγάπητος. Αυτή τη δεύτερη ιδιότητα του, την ελκυστική. θέλουμε να σας δείξουμε σήμερα. Όταν μου έστειλε αυτές τις φωτογραφίες που βλέπετε στη σημερινή ανάρτηση σημείωνε κάποια πράγματα ώστε να αντιληφθώ πόσο χρήσιμα ήταν κάποτε.

Και εξηγούσε: «Κάποτε τα χρησιμοποιούσαν οι γυναίκες να βγάζουν νερό καυτό από το καζάνι για να πλένουν, αφού πρώτα άνοιγαν μία οπή και έβγαζαν το περιεχόμενο και έκαναν πίτα με αυτό». Μου αρέσει πολλές φορές και η στάση που βλέπει τα πράγματα, αλλά και ο τρόπος που εκφράζεται. Δεν είναι προσποιητός, δεν έχει κανένα λόγο να το κάνει. Όταν λέει καλημέρα το χαμόγελο του είναι πηγαίο και αληθινό. Γι’ αυτό τον αγαπώ, όπως και την Κατερίνα τη σύζυγο του.

Ζούμε στην Αθήνα και μοιραζόμαστε τη ζωή μας ανάμεσα στα Σεπόλια και τον Κολωνό. Συχνά κάνουμε στάσεις, για να απολαύσουμε τις στιγμές που μερικές φορές έχουν να κάνουν με τη διάθεση μας και είναι μοναδικές. Όπως εδώ, στη διάβαση 8, στη Σεπολίων που οδηγεί από την πλατεία Αττικής στον Άγιο Μελέτη. Μια μέρα που θέλαμε να περάσουμε, «έπεσαν» οι μπάρες και περιμέναμε να περάσει το τρένο και μετά να περάσουμε εμείς.

Συνηθισμένη ιστορία για τους μόνιμους κατοίκους της περιοχής. Αλλά τα συνεργεία εργάζονται για να γίνει υπόγεια η διάβαση. Και αν και μερικές φορές απογοητευόμαστε ότι δεν θα προλάβουμε να το δούμε σ’ αυτή τη ζωή, ενδόμυχα, παρακαλούμε να διαψευστούμε. Είναι και μερικά πράγματα που σε “πονάνε”. Όπως αυτή η σπασμένη πινακίδα στο μικρό παρκάκι τσέπης, Αλαμάνας και Κιλκίς, γωνία. Τι μπορεί να έφταιγε μια τόσο μικρή και διακριτική πινακίδα σε σχέση με ένα πολύ όμορφο έργο;

Ή όπως οι γλάστρες στο μπαλκόνι μας, που περιποιείται και φροντίζει με πολύ αγάπη η Σούλα. Φέτος δεν είναι ιδιαίτερα ικανοποιημένη. Θα ήθελε να έχει περισσότερα λουλούδια. Κάθε Τετάρτη που πάμε λαϊκή, με την επιστροφή μας, αυτό επισημαίνει. Ότι δεν μπόρεσε ούτε αυτή τη φορά να περάσει από τον λουλουδά της και να πάρει τις προμήθειες που ήθελε. Το έχει βάλει στόχο όμως και είμαι βέβαιος ότι θα τον πετύχει. Και στο βαθμό που μπορώ, θα τη βοηθήσω κι εγώ.

Το ότι αγαπάει τα λουλούδια στο μπαλκόνι της η Χάρις, το ξέρουμε… Την έχουμε δει να τα φροντίζει με πολύ αγάπη και είναι πραγματικά υπέροχο να το κάνει και να νιώθει καλά. Μετά λοιπόν από την αυλή μας στο πατρικό, στην Κρήτη, είναι ωραίο να στρέψουμε τα βλέμματα μας εκεί που έχουμε περάσει πολλές όμορφες ώρες.

Οι κάκτοι της είναι υπέροχοι! Κάθε φορά που πάμε, τους θαυμάζω μέσα στις μικρές γλάστρες. Και το καλοκαίρι που ήταν στο σπίτι της στη Χαλκιδική, για αρκετό καιρό, εμείς τα φροντίζαμε τα λουλούδια της. Για την ακρίβεια η Σούλα, αλλά μαζί πηγαίναμε κάθε φορά που ήταν ανάγκη να βάλουμε λίγο περισσότερο νερό, πέρα από το αυτόματο πότισμα.

Η τέντα είναι μόνιμα κατεβασμένη. Και όσο διαρκεί αυτή η σχετική καλοκαιρία, ακόμα μας αρέσει να είμαστε εκεί. Είναι πάντως φροντισμένα και όμορφα τα λουλούδια της. Είναι υπέροχο και αρκετά ξεκούραστο να ζεις σε ένα τέτοιο περιβάλλον. Και της αξίζει της Χάρις κάτι τέτοιο, επειδή πέρασε κι αυτή πάρα πολλά τα τελευταία χρόνια…

Το ζήσαμε, προχθές, στην πλατεία Συντάγματος. Ήμασταν εκεί για συγκεκριμένη δουλειά από τις 5:30 το απόγευμα ώς τις 8:00 το βράδυ και οι φωτογραφίες του σημερινού δημοσιεύματος τραβήχτηκαν λίγο πριν νυχτώσει, με το φως της μέρας. Το έχετε παρατηρήσει ότι τώρα νυχτώνει πολύ νωρίς; Θα ισορροπήσει λίγο το πράγμα, όταν στα τέλη του Οκτώβρη θα πάμε μια ώρα πίσω τα ρολόγια μας.

Αυτό λοιπόν που ζήσαμε, είχε να κάνει με τον καιρό. Ο ουρανός μαύρισε και λες και ήταν έτοιμος να αρχίσει να βρέχει. Μας καθησύχασε η πρόγνωση του καιρού, που έλεγε ότι κάτι τέτοιο ίσως συνέβαινε στην Αττική, μετά τις 10 το βράδυ. Αλλά εμείς μέχρι τότε είχαμε ολοκληρώσει τη δουλειά μας στο Σύνταγμα και ήμασταν σπίτι μας, σε διαδικασία για ύπνο και ξεκούραση. Και ούτε που πήρα είδηση αν έβρεξε τελικά ή όχι.

Φυσικά η ζωή στην πλατεία Συντάγματος, συνέχιζε κανονικά. Είναι πέρασμα από εκεί, καθώς κάποιοι πάνε να πάρουν το μετρό ή έρχονται για την Ερμού, το Μοναστηράκι ή την ευρύτερη περιοχή της Πλάκας. Τελικά, όλα πήγαν καλά κι ας συνέχισε σε όλη τη διάρκεια, ο καιρός να ήταν φορτωμένος και απειλητικός. Η απειλή του δεν έπιασε τόπο, τουλάχιστον αυτή τη φορά. Δεν ξέρω για την επόμενη. Εδώ θα είμαστε και θα δούμε.