Αρχείο κατηγορίας Καθημερινότητα

Ζούμε στην Αθήνα και μοιραζόμαστε τη ζωή μας ανάμεσα στα Σεπόλια και τον Κολωνό. Συχνά κάνουμε στάσεις, για να απολαύσουμε τις στιγμές που μερικές φορές έχουν να κάνουν με τη διάθεση μας και είναι μοναδικές. Όπως εδώ, στη διάβαση 8, στη Σεπολίων που οδηγεί από την πλατεία Αττικής στον Άγιο Μελέτη. Μια μέρα που θέλαμε να περάσουμε, «έπεσαν» οι μπάρες και περιμέναμε να περάσει το τρένο και μετά να περάσουμε εμείς.

Συνηθισμένη ιστορία για τους μόνιμους κατοίκους της περιοχής. Αλλά τα συνεργεία εργάζονται για να γίνει υπόγεια η διάβαση. Και αν και μερικές φορές απογοητευόμαστε ότι δεν θα προλάβουμε να το δούμε σ’ αυτή τη ζωή, ενδόμυχα, παρακαλούμε να διαψευστούμε. Είναι και μερικά πράγματα που σε “πονάνε”. Όπως αυτή η σπασμένη πινακίδα στο μικρό παρκάκι τσέπης, Αλαμάνας και Κιλκίς, γωνία. Τι μπορεί να έφταιγε μια τόσο μικρή και διακριτική πινακίδα σε σχέση με ένα πολύ όμορφο έργο;

Ή όπως οι γλάστρες στο μπαλκόνι μας, που περιποιείται και φροντίζει με πολύ αγάπη η Σούλα. Φέτος δεν είναι ιδιαίτερα ικανοποιημένη. Θα ήθελε να έχει περισσότερα λουλούδια. Κάθε Τετάρτη που πάμε λαϊκή, με την επιστροφή μας, αυτό επισημαίνει. Ότι δεν μπόρεσε ούτε αυτή τη φορά να περάσει από τον λουλουδά της και να πάρει τις προμήθειες που ήθελε. Το έχει βάλει στόχο όμως και είμαι βέβαιος ότι θα τον πετύχει. Και στο βαθμό που μπορώ, θα τη βοηθήσω κι εγώ.

Το ότι αγαπάει τα λουλούδια στο μπαλκόνι της η Χάρις, το ξέρουμε… Την έχουμε δει να τα φροντίζει με πολύ αγάπη και είναι πραγματικά υπέροχο να το κάνει και να νιώθει καλά. Μετά λοιπόν από την αυλή μας στο πατρικό, στην Κρήτη, είναι ωραίο να στρέψουμε τα βλέμματα μας εκεί που έχουμε περάσει πολλές όμορφες ώρες.

Οι κάκτοι της είναι υπέροχοι! Κάθε φορά που πάμε, τους θαυμάζω μέσα στις μικρές γλάστρες. Και το καλοκαίρι που ήταν στο σπίτι της στη Χαλκιδική, για αρκετό καιρό, εμείς τα φροντίζαμε τα λουλούδια της. Για την ακρίβεια η Σούλα, αλλά μαζί πηγαίναμε κάθε φορά που ήταν ανάγκη να βάλουμε λίγο περισσότερο νερό, πέρα από το αυτόματο πότισμα.

Η τέντα είναι μόνιμα κατεβασμένη. Και όσο διαρκεί αυτή η σχετική καλοκαιρία, ακόμα μας αρέσει να είμαστε εκεί. Είναι πάντως φροντισμένα και όμορφα τα λουλούδια της. Είναι υπέροχο και αρκετά ξεκούραστο να ζεις σε ένα τέτοιο περιβάλλον. Και της αξίζει της Χάρις κάτι τέτοιο, επειδή πέρασε κι αυτή πάρα πολλά τα τελευταία χρόνια…

Το ζήσαμε, προχθές, στην πλατεία Συντάγματος. Ήμασταν εκεί για συγκεκριμένη δουλειά από τις 5:30 το απόγευμα ώς τις 8:00 το βράδυ και οι φωτογραφίες του σημερινού δημοσιεύματος τραβήχτηκαν λίγο πριν νυχτώσει, με το φως της μέρας. Το έχετε παρατηρήσει ότι τώρα νυχτώνει πολύ νωρίς; Θα ισορροπήσει λίγο το πράγμα, όταν στα τέλη του Οκτώβρη θα πάμε μια ώρα πίσω τα ρολόγια μας.

Αυτό λοιπόν που ζήσαμε, είχε να κάνει με τον καιρό. Ο ουρανός μαύρισε και λες και ήταν έτοιμος να αρχίσει να βρέχει. Μας καθησύχασε η πρόγνωση του καιρού, που έλεγε ότι κάτι τέτοιο ίσως συνέβαινε στην Αττική, μετά τις 10 το βράδυ. Αλλά εμείς μέχρι τότε είχαμε ολοκληρώσει τη δουλειά μας στο Σύνταγμα και ήμασταν σπίτι μας, σε διαδικασία για ύπνο και ξεκούραση. Και ούτε που πήρα είδηση αν έβρεξε τελικά ή όχι.

Φυσικά η ζωή στην πλατεία Συντάγματος, συνέχιζε κανονικά. Είναι πέρασμα από εκεί, καθώς κάποιοι πάνε να πάρουν το μετρό ή έρχονται για την Ερμού, το Μοναστηράκι ή την ευρύτερη περιοχή της Πλάκας. Τελικά, όλα πήγαν καλά κι ας συνέχισε σε όλη τη διάρκεια, ο καιρός να ήταν φορτωμένος και απειλητικός. Η απειλή του δεν έπιασε τόπο, τουλάχιστον αυτή τη φορά. Δεν ξέρω για την επόμενη. Εδώ θα είμαστε και θα δούμε.

Το έχουμε γράψει πολλές φορές ώς τώρα εδώ στο ΘΡΑΨΑΝΙΩΤΗ. Και οι τακτικοί αναγνώστες που μας ακολουθούν εδώ και μια 20ετία που δημιουργούμε στον αέρα του διαδικτύου. Θα σας δώσουμε σ’ αυτό το σημείωμα με τις υπέροχες φωτογραφίες τραβηγμένες από το μπαλκόνι του 7ου ορόφου της Νισαίας στα Σεπόλια και μερικά δειλινά για τα οποία έχουμε κατά καιρού γράψει. Δείτε ΕΔΩ. καλύτερα λίγο από τις πολυκατοικίες μια πόλης….

Να περιμένεις την καλή παρέα και να ζεις μια τέτοια ατμόσφαιρα, προφανώς είναι μεγάλο προνόμιο. Το έζησα, το είδα και το κατέγραψα. Όσο μπορεί να καταγραφεί μέσα από την κάμερα ενός κινητού τηλεφώνου. Αλλά και πάλι καλά! Όλα είναι όμορφα ένα γύρο. Στο βάθος το όρος Αιγάλεω. Και όπως είπαμε στην αρχή, δείτε άλλο ένα δειλινό που πήραμε από το αρχείο του ΘΡΑΨΑΝΙΩΤΗ. Γεγονός που καταγράψαμε επειδή πολύ μας άρεσε.

Είναι ωραίο να νιώθεις έτσι, σε καιρούς δύσκολους σαν αυτούς που ζούμε. Οι άνθρωποι είναι αγχωμένοι, ταλαιπωρημένοι, φορτωμένοι με πολλά προβλήματα που γίνονται όλο και περισσότερα μέρα με τη μέρα. Και μεις ζούμε μέσα στον ίδιο κόσμο. Αλλά δεν το βάζουμε κάτω. Έχουμε μια υπέροχη ελπίδα για το μέλλον και ξέρουμε ότι κάπου εκεί μια τέτοια ώρα, όπως βλέπετε κι ΕΔΩ ασφαλώς και θα έχει το χώρο της, ανάμεσα στις άλλες μορφιές.

Η Αθήνα από ψηλά, πολυκατοικίες που στεγάζουν δεκάδες, εκατοντάδες ψυχές, απομονωμένες που αγωνίζονται να συνυπάρξουν, καθώς όλα γίνονται καθημερινά και πιο δύσκολα. Φαντάζεστε τέτοιους ανθρώπους να συνεχίζουν να χαμογελούν και να πιστεύουν όταν τους λες ότι θα ‘ρθει μια μέρα που όλα γύρω μας θα είναι καλύτερα και θα απολαμβάνουμε την κάθε στιγμή. Σκέψεις εποικοδομητικές σε δειλινά γεμάτα αγάπη, όπως ΕΔΩ.

Όλα τελειώνουν σήμερα. Για τις επαναληπτικές αυτοδιοικητικές εκλογές, λέω, που από το πρωί είναι ανοιχτές οι κάλπες, εκεί όπου ο υποψήφιος δεν τα κατάφερε να συγκεντρώσει το 43% που απαιτούνταν για την εκλογή από την πρώτη Κυριακή. Και ο Δήμος Αθηναίων που ζούμε, είναι σ’ αυτή την κατηγορία. Για κάποιο ανεξήγητο λόγο χθες κατά τις 11 η εικόνα της πόλης, στην Πατησίων με φόντο την Ακρόπολη, ήταν αυτή.

Τα ίδια και έξω από το Πολυτεχνείο. Ένα πανό ξεχασμένο στα κάγκελα του περιβόλου από τη μεριά της Πατησίων, θυμίζει πως κάποιο ανώτατο εκπαιδευτικό ίδρυμα είναι εκεί. Τίποτε άλλο. Παντού ηρεμία… Μια ανησυχητική ηρεμία που δεν μας έχει συνηθίσει η Αθήνα αυτόν τον καιρό. Και ελάχιστοι άνθρωποι κυκλοφορούν. Πιο πολλοί ξένοι, που πήγαιναν να δουν το Μουσείο, δυο βήματα πιο κει.

Ίδια η εικόνα και στην παράλληλη της Πατησίων, την 3ης Σεπτεμβρίου… Ελάχιστα αυτοκίνητα κυκλοφορούν. Σημαίνει άραγε κάτι αυτό; Δεν ξέρω. Δεν ήθελα πάντως να περάσει απαρατήρητο από τις σελίδες του ΘΡΑΨΑΝΙΩΤΗ που χρόνια τώρα έχουν την τάση να προσέχουν ότι συμβαίνει γύρω μας και να το καταγράφουν στις σελίδες τους. Ζώντας λοιπόν τον παλμό της πόλης.

Καρύδι ονομάζεται ο καρπός της καρυδιάς. Το εσωτερικό του καρυδιού, η καρυδόψιχα, αποτελείται από δύο μεγάλες κοτυληδόνες οι οποίες περιβάλλονται από ένα λεπτό σπερματικό περίβλημα. Η καρυδόψιχα τρώγεται σκέτη ως ξηρός καρπός, χρησιμοποιείται στη ζαχαροπλαστική, στη μαγειρική και τρώγεται με μέλι. Το χλωρό καρύδι γίνεται γλυκό του κουταλιού.

Τα καρύδια πωλούνται είτε με το περίβλημά τους είτε ως καρυδόψιχα – ολόκληρη ή σπασμένη – και τρώγονται σκέτα, ωμά ή ψημένα. Επίσης, αναμειγνύονται συχνά με δημητριακά για κατανάλωση στο πρωινό, συνοδεύουν το γιαούρτι (μόνα τους ή με μέλι) ή χρησιμοποιούνται στη μαγειρική και, κυρίως, τη ζαχαροπλαστική. Η καρυδόπιτα είναι ένα πολύ διαδεδομένο γλυκό της ελληνικής κουζίνας, ενώ καρύδια μπαίνουν σε κέικ και άλλα γλυκά κάθε είδους, όπως γλυκά ταψιού.

Τα καρύδια, όταν ωριμάσουν, τινάζονται από το δέντρο με ράβδισμα και μαζεύονται από το έδαφος πριν μαυρίσουν. Στη συνέχεια ξεφλουδίζονται και ξεραίνονται σε ειδικά ξηραντήρια. Το καρύδι έχει σχήμα σφαιρικό και το περικάρπιο του όταν είναι χλωρό είναι παχύ σαρκώδες και πράσινο ενώ όταν ωριμάζει αλλάζει χρώμα σε ανοιχτό μπεζ-καφέ και γίνεται σκληρό, ξυλώδες κέλυφος. Οι φωτογραφίες στο δημοσίευμα είναι της Frideriki Fotinou.

Ο Χολαργός είναι δημοτική ενότητα και έδρα του Δήμου Παπάγου-Χολαργού, στο Βόρειο Τομέα Αθηνών της Περιφέρειας Αττικής. Η έκτασή του ανέρχεται σε 3,95 τ.χλμ. και ο πληθυσμός του σε 30.840 κατοίκους, σύμφωνα με την απογραφή του 2011. Βρεθήκαμε πρόσφατα εκεί για δουλειά και είχαμε την ευκαιρία να τραβήξουμε κάποιες φωτογραφίες. Αυτές που βλέπετε…

Ο οικισμός αναπτύχθηκε από αγροτικό συνεταιρισμό στα όρια της παλαιάς Κοινότητος Χαλανδρίου από την οποία αποσπάστηκε το 1930. Το 2011 συγκρότησε μαζί με τη δημοτική ενότητα Παπάγου τον ενιαίο Δήμο Παπάγου-Χολαργού, προσελκύοντας τα τελευταία χρόνια αστικό και στρατιωτικό πληθυσμό των Αθηνών, λόγω των γειτονικών διοικητικών και στρατιωτικών εγκαταστάσεων στα σύνορα με τον Κεντρικό Τομέα του λεκανοπεδίου.

Αποτελεί το νοτιότερο δήμο του συγκροτήματος και περιβάλλεται από τις δυτικές δασόφυτες πλαγιές του Υμηττού. Η ονομασία Χολαργός δόθηκε προς τιμήν του αρχαίου ομώνυμου Δήμου της Αρχαίας Αθήνας, από τον οποίο καταγόταν ο φημισμένος Αθηναίος πολιτικός Περικλής. Τα στοιχεία που πήραμε γι’ αυτό το δημοσίευμα είναι από το el.wikipedia.org