Αρχική » Αθήνα (Σελίδα 2)

Αρχείο κατηγορίας Αθήνα

Το αρχείο του ΘΡΑΨΑΝΙΩΤΗ

Τίποτα δεν πάει χαμένο. Δείτε ΕΔΩ το αρχείο του ΘΡΑΨΑΝΙΩΤΗ με όλα τα δημοσιεύματα από τη δημιουργία του μέχρι σήμερα…

Τελευταίες Αναρτήσεις:
Οι επισκέπτες μας

0 7 2 8 5 0

Μπορείτε να σχολιάσετε τα θέματα μας...
Το να εκφράζεται κανείς εδώ στον ΘΡΑΨΑΝΙΩΤΗ είναι πολύ σπουδαίο για
μας που το διαχειριζόμαστε, μας κάνει να χαιρόμαστε όταν διαβάζουμε τις απόψεις σας, τις θέσεις σας, για ζητήματα που το site "σκαλίζει".
Μπορείτε λοιπόν να μας γράφετε. Μόνο που, για να τα δείτε δημοσιευμένα εδώ, θα περιμένετε λιγάκι προκειμένου να… εγκριθούν.
Α και κάτι ακόμα. Επειδή δεχόμασταν μεγάλη επίθεση από αυτόματα μηχανήματα για δικούς τους διαφημιστικούς λόγους θα μπείτε στον μικρό κόπο να... αποδείξετε ότι είστε άνθρωποι. Τόσο απλή δοκιμασία που θα γελάσετε!

Ακραία καιρικά φαινόμενα χειμώνα - καλοκαίρι...

Η ζωή μας ανάμεσα στις εποχές. Η φύση γύρω μας αλλάζει, αναγεννιέται από το χειμώνα. Κι εμείς το ίδιο! Το χρειαζόμαστε αυτό. Κάποτε, τα πράγματα ήταν πιο ευδιάκριτα ανάμεσα στις εποχές. Τώρα όχι πια...
Το καλοκαίρι του 2025 που ζούμε ήδη είναι ίσως το πιο θερμό των τελευταίων δεκαετιών. Μοιάζει με αυτό του 2024... Γεμάτο καύσωνες. Αυτό κάνει πολύ δύσκολη τη ζωή μας... Οι μετεωρολόγοι μας προετοίμασαν από νωρίς και το ζούμε στο έπακρο. Και ο χειμώνας ήταν γεμάτος ακραία καιρικά φαινόμενα. Κρύο, άνυδρος καιρός, επικίνδυνος... Εμείς, που έχουμε επιλέξει να γνωρίζουμε, τι μας επιφυλάσσει το μέλλον, είμαστε σε πολύ πιο πλεονεκτική θέση από την υπόλοιπη ανθρωπότητα. Υπομονή λοιπόν και δύναμη. Όλα εξελίσσονται όπως έχει προβλεφθεί!
Οκτώβριος 2026
Κ Δ Τ Τ Π Π Σ
 123
45678910
11121314151617
18192021222324
25262728293031

Ένα site που φτιάχτηκε μέσα στην πανδημία, όταν η Σούλα αποφάσισε να ασχοληθεί με κάτι που αγαπάει και λατρεύει να φτιάχνει. Τα χειροποίητα κοσμήματα! Μπορείτε να το δείτε ΕΔΩ…

Η αγγειοπλαστική παράδοση του Θραψανού Ηρακλείου Κρήτης

Η πλούσια και μακραίωνη παράδοση της αγγειοπλαστικής τέχνης στο χωριό Θραψανό Ηρακλείου το έχει αναδείξει ως το μεγαλύτερο κέντρο αγγειοπλαστικής στην Κρήτη, σταθμό για την ιστορία της νεότερης ελληνικής κεραμικής τέχνης. Σήμερα, στο χωριό εξακολουθούν να λειτουργούν εργαστήρια που κατασκευάζουν ακόμα μικρά και μεγάλα αποθηκευτικά αγγεία, γνωστά ως «θραψανιώτικα πιθάρια», τα οποία διακινούνται τόσο στην Ελλάδα, όσο και το εξωτερικό. Δείτε ΕΔΩ κι ένα υπέροχο ντοκιμαντέρ για την αγγειοπλαστική στο Θραψανό από την ΕΡΤ 3 που παίχτηκε τον Φλεβάρη του 2024. Κι ΕΔΩ ένα δημοσίευμα της εφημερίδας ΚΑΘΗΜΕΡΙΝΗΣ για το χωριό μου. Δείτε ΕΔΩ ένα δημοσίευμα από τη ΦΩΝΗ του Μαλεβιζίου που δημοσιεύτηκε το 2026.

Ένας Θραψανιώτης Αγγειοπλάστης μιλά στην T.V.

Η ώρα του δειλινού...

Αναμφισβήτητα είναι η πιο όμορφη ώρα! Η ώρα του δειλινού. Φτάνει να είσαι εκεί. Την κατάλληλη ώρα, στο κατάλληλο μέρος και να απολαμβάνεις, λεπτό το λεπτό όλη αυτή την εξαιρετική εικόνα που δεν διαρκεί και πολύ.
Αυτό είναι. Να ζεις το κάθε λεπτό, να ανασαίνεις τον αέρα και να ευχαριστείς Εκείνον που έδωσε αυτό το δώρο για μας. Και να το εκτιμάμε!
Μερικοί άνθρωποι δεν ξέρουν ή δεν μπορούν, δεν είναι σε θέση να απολαύσουν τίποτα. Ψάχνουν να βρουν τι κρύβεται πίσω από το καθετί και χάνουν την ουσία, τη ζωή. Μην το κάνετε αυτό στον εαυτό σας.

Μια ανάσα καλοκαιρινή στην Τζιά

Δυο μέρες μόλις, στα τελειώματα του Αυγούστου του 2022, καταφέραμε να πάμε στη Τζιά, καλεσμένοι φίλων μας προκειμένου να μας φιλοξενήσουν. Και περάσαμε τόσο όμορφα που θα το κουβεντιάζουμε για καιρό.
Τι είναι αυτό που κάνει δεκτικούς τους ανθρώπους στο καλό, σε μια όμορφη κουβέντα, σε μια παρέα που αξίζει να τη ζήσεις και να την απολαύσεις παρά τις δυσκολίες; Το γεγονός ότι είμαστε άνθρωποι με αδυναμίες, αλλά προσπαθούμε να κάνουμε το καλύτερο που μπορούμε. Αυτό είναι το μυστικό!

Ραδιόφωνα

Πατήστε ΕΔΩ κι ΕΔΩ κι ΕΔΩ κι ΕΔΩ κι ΕΔΩ κι ΕΔΩ  κι ΕΔΩ κι ΕΔΩ για να ακούσετε επιλεγμένα, μουσικά, διαδικτυακα ραδιόφωνα που εκπέμπουν και στα FM... Άρα, μπορείτε να τα ακούσετε και από ένα συμβατικό ραδιόφωνο ή από το κινητό σας...

Πρωτοσέλιδα εφημερίδων:

Στήλες για τα media:

Οι εφημερίδες της Κρήτης:

Αξιόλογα Site:

Στο Πήλιο, Μάιος του 2022

Ήταν ένα ταξίδι μέσα στον Μάη… Έκανε ακόμα την ψυχρούλα του, αλλά το απολαύσαμε. Είχαμε ένα απωθημένο και το ικανοποιήσαμε. Πριν μερικά χρόνια που είχαμε πάει ένα Παρασκευο Σαββατο Κύριακο δεν το χαρήκαμε, δεν το περπατήσαμε επειδή το πρώτο πρωινό που σηκωθήκαμε βρήκαμε ένα χιόνι, καμιά 20ριά πόντους στρωμένο.
Στην κεντρική σελίδα του αρχείου του ΘΡΑΨΑΝΙΩΤΗ θα δείτε  αρκετά δημοσιεύματα. Αλλά μπορείτε να τα δείτε και από ΕΔΩ κι ΕΔΩ κι ΕΔΩ κι ΕΔΩ κι ΕΔΩ.

Αγγειοπλάστες του σήμερα

Από γενιά σε γενιά περνάει αυτή η τέχνη, του αγγειοπλάστη. Κι αν την αγκάλιαζε λίγο η Πολιτεία, όλα θα ήταν καλύτερα. Στη φωτογραφία είναι ο πατέρας μου, Λευτέρης του Κουμαλή, ως αγγειοπλάστης. Τον ακολούθησε ο γιός του, ο Κωστής Θεοδωράκης και ο εγγονός του, ο Μανώλης Βολυράκης και δίπλα του ο γιος του, ο Αγησίλαος. Δείτε ΕΔΩ ένα πολύ όμορφο δημοσίευμα από το το περιοδικό "Κ" που συνοδεύει, κάθε Κυριακή, την έκδοση της ΚΑΘΗΜΕΡΙΝΗΣ. Για να καταλάβετε τι λέω…

Οι γονείς μου, Λευτέρης και Παπαδιώ

Ο πατέρας μου και η μάνα μου, ο Λευτέρης και η Παπαδιώ, σε μια φωτογραφία από το γάμο της Ελένης, της κόρης της Γεωργίας μας. Ήταν σε ένα κέντρο στα Πεζά, όπου έκαναν το γλέντι. Για πάντα στην καρδιά μου, ως ότι πιο ακριβό έχω. Ανυπομονώ να τους ξαναδώ στο νέο κόσμο!

Το σπίτι μας στο χωριό

Σχεδόν τα κατάφερα να φτιάξω το σπίτι στο χωριό, κληρονομιά από τους γονείς μου, αν και μου κόστισε πολύ. Έχει ακόμα κάποιες δουλειές που πρέπει να γίνουν, αλλά σιγά - σιγά.
Μακάρι να φτιάξουν τα πράγματα και να περνάμε κάνα δυο μήνες το καλοκαίρι, εκεί. Θα μας έκανε καλό, από πολλές απόψεις... Εδώ σε έναν πίνακα ζωγραφικής μιας Γερμανίδας που φιλοξενήσαμε κάποτε και μας τον έκανε δώρο. Είναι το σπίτι μας όπως ήταν τότε! Η υπογραφή λέει, 1992!
Τα αδέλφια μου. Λιγοστεύουμε!

Μια οικογενειακή φωτογραφία που έβγαλα με τα αδέλφια μου στο γάμο τη Πόπης, της κόρης του Κωστή μας. Επάνω από αριστερά η Γεωργία μας, δεν ζει πια. Δείτε ΕΔΩ μερικά πράγματα για αυτήν. Κάτω, από αριστερά, η Στασούλα μας, δείτε για αυτήν ΕΔΩ, δίπλα της η Μαλάμω, δείτε γι’ αυτήν ΕΔΩ και δίπλα της ο Κωστής μας, που και εκείνος δεν ζει πια, δείτε ΕΔΩ.

ΗΛΕΚΤΡΙΚΟΣ Σιδηρόδρομος τ. 183

Αυτή είναι η εφημερίδα των συνταξιούχων των ΗΣΑΠ "ΗΛΕΚΤΡΙΚΟΣ Σιδηρόδρομος" τ. 184 που κυκλοφορεί τώρα. Για να τη δείτε πατήστε ΕΔΩ Κι ΕΔΩ το τ.183, ΕΔΩ το τ. 182, ΕΔΩ το τ.181 ΕΔΩ το τ. 180, ΕΔΩ το τ. 179, ΕΔΩ το τ.178, ΕΔΩ το τ. 177, ΕΔΩτο τ. 176, ΕΔΩ τ. 175, ΕΔΩ το τ. 174, ΕΔΩ το τ. 173, ΕΔΩ το τ. 172, ΕΔΩ το τ. 171, ΕΔΩ το τ. 170, ΕΔΩ το τ. 169, ΕΔΩ το τ.168, ΕΔΩ το τ.167 ΕΔΩ το τ.166, ΕΔΩ το τ. 165, ΕΔΩ το τ.164, ΕΔΩ το τ. 163, ΕΔΩ το τ.162. Τριάντα χρόνια αδιάλειπτης έκδοσης από τη γέννηση της, είναι μια μεγάλη επιτυχία. Παλιότερα τεύχη μπορείτε να τα δείτε σε PDF αρχείο, πηγαίνοντας στο Αρχείο του ΘΡΑΨΑΝΙΩΤΗ. Δείτε κι ΕΔΩτο site του Σωματείου που επιμελούμαστε δημοσιογραφικά...

“Τύπος των συνταξιούχων σιδηροδρομικών” τ. 450

Έτοιμο και το 450 φύλλο... Δείτε το ΕΔΩ. Κι ΕΔΩ το τ. 449, ΕΔΩ το τ. 448, ΕΔΩ το τ. 447, ΕΔΩ το τ. 466, ΕΔΩ το τ. 445, ΕΔΩ το τ. 444, ΕΔΩ, το τ. 443, ΕΔΩ το τ. 442, ΕΔΩ το τ. 441, ΕΔΩ το τ. 440, ΕΔΩ το τ. 439, ΕΔΩ το τ. 438, ΕΔΩτο τ. 437, ΕΔΩ το τ. 436, ΕΔΩ το τ. 435, ΕΔΩ το τ. 434,  ΕΔΩ το τ. 433, ΕΔΩ το τ. 432, ΕΔΩ το τ. 431,  ΕΔΩ το τ. 430, ΕΔΩ το τ. 429, ΕΔΩ το τ. 428, ΕΔΩ το τ. 427, ΕΔΩ το τ. 426, ΕΔΩ το τ. 425, ΕΔΩ το τ. 424, ΕΔΩ το τ. 423, ΕΔΩ το τ. 422, ΕΔΩ το τ. 421, ΕΔΩ το τ. 420, ΕΔΩ το τ. 419, ΕΔΩ το τ. 418, ΕΔΩ το τ. 417, ΕΔΩ το τ. 416, ΕΔΩ το τ. 415, ΕΔΩ το τ. 414, ΕΔΩ το τ. 413, ΕΔΩ το τ. 412, ΕΔΩ το τ. 411, ΕΔΩ το τ. 410, ΕΔΩ το τ. 409, ΕΔΩ το τ. 408, ΕΔΩ το τ. 407, ΕΔΩ το τ. 406, ΕΔΩ το τ. 405 ΕΔΩ το τ. 404 ΕΔΩ το τ. 403 ΕΔΩ το τ. 402, ΕΔΩ το τ. 401, ΕΔΩ το τ.400, ΕΔΩ το τ.399, ΕΔΩ το τ.398, ΕΔΩ το τ.397, ΕΔΩ το τ.396, ΕΔΩ το τ.395 ΕΔΩ το τ.394  ΕΔΩ το τ.393 ΕΔΩ το τ. 392, ΕΔΩ το τ. 391, ΕΔΩ το τ. 390, ΕΔΩ το τ. 389, ΕΔΩ το τ. 388, ΕΔΩ το τ. 387, ΕΔΩ τ. 386 και το 385 ΕΔΩ. Σε συνάρτηση μάλιστα με το Blog, δείτε το ΕΔΩ, είναι αυτό που λειτουργεί τώρα, με πιο συχνή ενημέρωση...

Ο τόπος που αγαπώ

Αγαπώ την Κρήτη και το χωριό μου, το Θραψανό… Γράφω γι' αυτά με μια νοσταλγία. Είχα κάποτε σχέδια. Δεν είμαι βέβαιος πια, αν μπορώ να τα πραγματοποιήσω. Όταν όμως αλλάξουν τα πράγματα θα ήθελα να περνάω εδώ μερικούς μήνες, κυρίως καλοκαιρινούς. Είναι ο τόπος μου. Οι ρίζες μου. Οι αναμνήσεις μου…

Χρηστικά Site:

Γνωρίζοντας την Αθήνα!

Ένα από τα πράγματα που θα δείτε να κάνουμε σ' αυτό το site είναι ότι προσπαθούμε να γνωρίσουμε την Αθήνα. Τους τόπους που κινούμαστε, που περπατάμε, που πορευόμαστε.
Έτσι, συχνά - πυκνά, θα δείτε τέτοιες παρουσιάσεις με δρόμους, πλατείες, γειτονιές, είτε του ιστορικού κέντρου, είτε της περιφέρειας.
Μας αρέσει και το κάνουμε αυτό με χαρά, όπως εδώ που βλέπετε κάτι από την πλατεία Κοραή με τον Λυκαβηττό στο βάθος, από το κέντρο της Αθήνας, το πανεπιστήμιο.
Νίκος Ελ. Θεοδωράκης

Θα χαρώ πολύ να δω εκτεταμένα τις απόψεις σας. Γράψτε μου εδώ: [email protected]

Για την επικοινωνία μας στείλτε μου SMS στο τηλέφωνο 6932212755 που εξυπηρετείται από την VODAFON. 

Είμαστε στον 23ο χρόνο! Και είστε στον ανανεωμένο ΘΡΑΨΑΝΙΩΤΗ

Ποιος είναι ο δημοσιογράφος, Νίκος Ελ. Θεοδωράκης, που έχει την ευθύνη της ενημέρωσης και διαχείρισης αυτoύ του Site σε καθημερινή βάση; Δείτε ΕΔΩ. Κι ΕΔΩ δείτε επίσης λίγα πράγματα για την ιστορία αυτού του ιστότοπου.

Περάσαμε υπέροχα στην Τέμενη Αιγίου

Τελικά τα καταφέραμε και περάσαμε όμορφα, τη μια βδομάδα, από 10-17 Σεπτέμβρη του 2022 που πήγαμε στο παραθεριστικό κέντρο του ΟΠΑΚΕ ΟΤΕ στην Τέμενη Αιγίου. Πετύχαμε αυτό που θέλαμε. Να ξεκουραστούμε, να αλλάξουμε παραστάσεις, να φορτώσουμε τις μπαταρίες μας για το χειμώνα που έρχεται και που όλα δείχνουν ότι θα έχει ένα μεγάλο βαθμό δυσκολίας, καθώς όλα γύρω μας, ακριβαίνουν και η ανασφάλεια τα κάνει όλα χειρότερα. Ευτυχώς η ελπίδα μας για κάτι καλύτερο έχει πολύ ισχυρή βάση.

Δείτε μερικά δημοσιεύματα που κάναμε ΕΔΩ κι ΕΔΩ κι ΕΔΩ κι ΕΔΩ κι ΕΔΩ κι ΕΔΩ κι ΕΔΩ κι ΕΔΩ κι ΕΔΩ

Οι λεμονιές διηγούνται ιστορίες από τα παλιά

19 Οκτωβρίου 2026 / Σχολιάστε

Υπάρχουν δρόμοι στο Λεκανοπέδιο που δεν είναι απλώς περάσματα, αλλά ζωντανές αρτηρίες μνήμης. Ένας από αυτούς είναι η οδός Δημαρχείου στο Αιγάλεω — ένας δρόμος βαθιά χαραγμένος στο μυαλό και την καρδιά όσων έζησαν την περιοχή δεκαετίες πριν. Τότε που η εικόνα της γειτονιάς ήταν εντελώς διαφορετική: οι κεντρικοί μόνο άξονες καλύπτονταν από άσφαλτο, ενώ οι περισσότεροι παράδρομοι παρέμεναν χωματένιοι, γεμάτοι παιδιά που έπαιζαν μέχρι τη δύση του ηλίου.  Με την πάροδο των ετών, η ανοικοδόμηση άλλαξε το τοπίο.

Σήμερα, η οδός Δημαρχείου αντικατοπτρίζει αυτή την πολυεπίπεδη αρχιτεκτονική εξέλιξη της Αττικής: χαμηλές, παλιές μονοκατοικίες με κεραμίδια και αυλές συνυπάρχουν δίπλα-δίπλα με μοντέρνες, πολυώροφες οικοδομές και πολυκατοικίες. Κι όμως, παρά την τσιμεντοποίηση, η ψυχή της γειτονιάς παρέμεινε ανεξίτηλη.  Το πιο όμορφο και ιδιαίτερο χαρακτηριστικό αυτού του δρόμου είναι χωρίς αμφιβολία τα δέντρα του. Ο τοπικός Δήμος είχε κάποτε φυτέψει ή μπολιάσει νεραντζιές, μετατρέποντάς τες σε εύφορες λεμονιές. Σήμερα, τα κλαδιά τους κρέμονται πάνω από τα πεζοδρόμια, βαριά και φορτωμένα με ώριμους καρπούς.

Από απόσταση, τα λεμόνια κρέμονται σε πυκνά τσαμπιά, θυμίζοντας σχεδόν κιτρινωπά σταφύλια. Είναι μια γλυκιά, απλόχερη χειρονομία της φύσης μέσα στην πόλη: καρποί προσβάσιμοι σε κάθε περαστικό, μια μικρή καθημερινή προσφορά ομορφιάς και άρωματος σε όποιον διασχίζει τον δρόμο.  Η βόλτα στην περιοχή αποκτά ακόμα περισσότερο χρώμα τις ημέρες που στήνεται η λαϊκή αγορά στους κάθετους δρόμους, όπως στην οδό Καραϊσκάκη. Εκεί, ανάμεσα στους πάγκους με τα φρέσκα φρούτα, τις μυρωδιές και τις φωνές των πωλητών, νιώθεις την αυθεντική ζωντάνια της παλιάς αθηναϊκής γειτονιάς.

Και οι εκπλήξεις δεν σταματούν εκεί. Στα στενά γύρω από τη Δημαρχείου, η ανθρώπινη επαφή διατηρεί τη ζεστασιά της. Όπως τότε που ανακαλύψαμε το μικρό ραφείο της γειτονιάς και γνωρίσαμε τον μάστορα, έναν αυθεντικό τεχνίτη με καταγωγή από την Αντιόχεια. Με τα χέρια του να κουβαλούν την τέχνη και την εμπειρία των παλιών ανατολίτικων εργαστηρίων, μας θύμισε πως η ταυτότητα του Αιγάλεω διαμορφώθηκε από ανθρώπους της βιοπάλης, πρόσφυγες και τεχνίτες, που έφεραν μαζί τους μεράκι, πολιτισμό και ιστορίες. Η οδός Δημαρχείου είναι ένας μικρόκοσμος του Αιγάλεω. Ένας δρόμος που συνδέει το χθες με το σήμερα, τη φύση με το τσιμέντο, και τις αναμνήσεις των παλαιότερων με την καθημερινότητα των νεότερων.

Έφυγε από τη ζωή ο γαμπρός μου Νίκος Μαράτσης

17 Οκτωβρίου 2026 / Σχολιάστε

Ο χαμός του γαμπρού μου, Νίκου Μαράτση, γέμισε τις καρδιές μας με βαθιά θλίψη. Έφυγε από τη ζωή χθες το μεσημέρι, αφήνοντας πίσω του ένα ανεξίτηλο αποτύπωμα καλοσύνης, εργατικότητας και προσφοράς. Περιμένουμε τώρα να κανονίσουν τα παιδιά του, ο Παναγιώτης και ο Λευτέρης, τις λεπτομέρειες για να του απευθύνουμε τον ύστατο χαιρετισμό.  Για μένα, ο Νίκος δεν ήταν απλώς ο σύζυγος της αδελφής μου της Μαλάμως· ήταν ένας άνθρωπος που σημάδεψε τα νεανικά μου χρόνια.  Όταν ήμουν μόλις 17 χρονών, άνοιξε την πόρτα του σπιτιού του και με φιλοξένησε με απλόχερη αγάπη και ζεστασιά.

Με πήρε κοντά του και μου έμαθε τη σημασία της βιοπάλης. Δουλέψαμε μαζί ώρες ατελείωτες, τόσο στο υπαίθριο ανθοπωλείο στην οδό Πάρνηθος ανάμεσα στις ευωδιές των λουλουδιών, όσο και σκληρά στις οικοδομές, κάνοντας υδραυλικές εργασίες. Δίπλα του έμαθα τι σημαίνει μεροκάματο, υπομονή, αξιοπρέπεια και τίμιος ιδρώτας. Η καθοδήγησή του και η στήριξή του σε εκείνη την ευαίσθητη ηλικία, υπήρξαν για μένα θεμέλια ζωής.  Ο Νίκος και η Μαλάμω συμπορεύτηκαν αγαπημένοι για περισσότερο από μισό αιώνα. Με την αδελφή μου Στασούλα εδώ, όταν έμειναν αρκετό καιρό στο σπίτι τους, στο Θραψανό.

Όπως φαίνεται και στις φωτογραφίες τους, από τα νιάτα τους μέχρι τα στερνά τους, στάθηκαν ο ένας δίπλα στον άλλον με αφοσίωση, χαμόγελο και συντροφικότητα. Μαζί αξιώθηκαν να δημιουργήσουν μια όμορφη οικογένεια, να δουν τα παιδιά τους αποκατεστημένα και να καμαρώσουν τους γάμους τους, αλλά και των εγγονιών τους, μαζεύοντας ευλογημένες αναμνήσεις στην αυλή και στο σπιτικό τους.  Δυστυχώς, τα τελευταία χρόνια η άνοια τον ταλαιπώρησε πολύ. Στην αυλή του σπιτιού μας, καλοκαίρι στην Κρήτη.

Ήταν σκληρό να βλέπεις έναν άνθρωπο τόσο δραστήριο και εργατικό να δοκιμάζεται από μια τέτοια αρρώστια. Όμως, παρά την ταλαιπωρία και την αθόρυβη φθορά των τελευταίων ετών, η απώλειά του αφήνει ένα δυσαναπλήρωτο κενό. Η παρουσία του, το ήρεμο βλέμμα του και η καλή του καρδιά θα μας λείψουν βαθιά. Καλό σου ταξίδι Νίκο. Σε ευχαριστώ για όλα όσα προσέφερες στη ζωή μου, για τη φιλοξενία, για τα μαθήματα ζωής και για την αγάπη που μας χάρισες. Θα σε θυμόμαστε πάντα με ευγνωμοσύνη και σεβασμό.

Μήνυμα του Περιφερειάρχη Αττικής για τις βροχές

13 Οκτωβρίου 2026 / Σχολιάστε

Ο Περιφερειάρχης Αττικής κ. Νικόλαος Χαρδαλιάς εξέδωσε το ακόλουθο μήνυμα που μας αφορά όλους.

𝝖𝝨 𝝚𝝞𝝡𝝖𝝨𝝩𝝚 𝝤𝝠𝝤𝝞 𝝥𝝦𝝤𝝨𝝚𝝟𝝩𝝞𝝟𝝤𝝞 

Ισχυρές βροχές, καταιγίδες και δυνατοί άνεμοι αναμένονται στην Αττική από αργά το απόγευμα μέχρι τη νύχτα. 

Ο μηχανισμός Πολιτικής Προστασίας της Περιφέρειας Αττικής βρίσκεται σε πλήρη επιφυλακή, με προσωπικό, συνεργεία και μηχανήματα έτοιμα να συνδράμουν όπου χρειαστεί. 

Απευθύνω ισχυρή σύσταση προς όλους: 

 – Περιορίζουμε τις μετακινήσεις στις απολύτως αναγκαίες. 

 – Δεν διασχίζουμε πλημμυρισμένους δρόμους και ρέματα. 

 – Αποφεύγουμε υπόγειους χώρους που κινδυνεύουν να πλημμυρίσουν. 

 – Ασφαλίζουμε αντικείμενα σε μπαλκόνια και εξωτερικούς χώρους. 

 – Ακολουθούμε πιστά τις οδηγίες των αρμόδιων Αρχών.

Ιδιαίτερη προσοχή χρειάζεται αύριο το πρωί, Τετάρτη 14 Οκτωβρίου, κατά την προσέλευση των μαθητών στα σχολεία, ακόμη κι αν τα φαινόμενα έχουν υποχωρήσει. 

Παρακολουθούμε τις επίσημες ενημερώσεις και αποφεύγουμε κάθε περιττό κίνδυνο. 

Προτεραιότητα μας είναι η προστασία της ανθρώπινης ζωής. 

Στην Αττική, η ασφάλεια όλων απαιτεί προσοχή και υπευθυνότητα από τον καθένα μας. 

Κρυμμένη γωνιά με χρώματα στο Μεταξουργείο

13 Οκτωβρίου 2026 / Σχολιάστε

Υπάρχουν σοκάκια στην Αθήνα που δεν τα συναντάς στους τουριστικούς οδηγούς, ούτε στις καθημερινές σου βιαστικές διαδρομές. Ένα από αυτά είναι η οδός Γιατράκου στο Μεταξουργείο. Ένας μικρός, αθόρυβος πεζόδρομος που φωλιάζει ανάμεσα στην Αχιλλέως και τη Μεγάλου Αλεξάνδρου, κρύβοντας μια δική του, ξεχωριστή αύρα. Με μια πρώτη ματιά, η Γιατράκου μοιάζει με έναν δρόμο με ελάχιστα σπίτια. Και πράγματι, τη μεγαλύτερη έκτασή της την καλύπτει η πίσω πλευρά –η αυλή– του 1ου ΕΠΑΛ Αθηνών, το οποίο έχει την κεντρική του είσοδο από τη Μυλλέρου και την Αχιλλέως.

 Όμως, αν τύχει και στρίψεις το βλέμμα σου προς τα εκεί ένα Σάββατο μεσημέρι, είναι αδύνατον να μην σταματήσεις. Αυτό που τραβά αμέσως την προσοχή του περαστικού είναι τα πολύχρωμα «στολίδια» που κρέμονται ψηλά, από τη μία πλευρά του δρόμου στην άλλη. Ανάμεσα στα πολυκαιρισμένα κτίρια και τους τοίχους με τα γκράφιτι, απλώνονται σειρές από χρωματιστές κορδέλες, υφασμάτινα φαναράκια αλλά και παραδοσιακά ιαπωνικά ανεμούρια σε σχήμα ψαριού (Koinobori).  Τα φαναράκια αυτά, με τα μοτίβα από ηλιοτρόπια, φλαμίνγκο και φύλλα, ανεμίζουν απαλά στον αθηναϊκό αέρα, προσφέροντας μια εικόνα που μοιάζει βγαλμένη από γειτονιά του Τόκιο ή από κάποιο κρυφό καλλιτεχνικό φεστιβάλ.

Δεν δείχνουν καθόλου ξεχασμένα ή παρατημένα· αντίθετα, μοιάζουν φροντισμένα με μεράκι, σαν κάποιος να θέλησε να δώσει ζωή, χρώμα και χαμόγελο σε αυτό το μικρό πέρασμα.  Η αντίθεση είναι εντυπωσιακή: Από τη μία πλευρά, η μπλε πινακίδα του πεζόδρομου, τα ρολά των καταστημάτων, οι τοίχοι γεμάτοι street art και τα ψηλά δέντρα της σχολικής αυλής. Από την άλλη, οι γλάστρες με τα φυτά έξω από τις εισόδους, οι περιπατητές που διασχίζουν αργά το πλακόστρωτο και αυτή η αιωρούμενη γιορτή πάνω από τα κεφάλια τους. Ψάχνοντας κανείς στη γειτονιά, μπορεί να μην βρει αμέσως κάποιο φανερό εμπορικό μαγαζί ή café που να δικαιολογεί τον στολισμό.

Ίσως να πρόκειται για την πρωτοβουλία κάποιου τοπικού καλλιτεχνικού εργαστηρίου, μιας συλλογικότητας ή απλά ενός κατοίκου που αποφάσισε να ομορφύνει την καθημερινότητά του. Όποια κι αν είναι η ιστορία πίσω από τις κορδέλες και τα φαναράκια, η οδός Γιατράκου υπενθυμίζει την ομορφιά της Αθήνας: μια ομορφιά που δεν επιβάλλεται, αλλά αποκαλύπτεται μόνο σε όσους περπατούν με ανοιχτά μάτια και διάθεση για ανακάλυψη. Αν βρεθείτε στο Μεταξουργείο, κάντε μια μικρή παράκαμψη και κοιτάξτε ψηλά. Αξίζει τη ματιά σας.

Μια βόλτα στην Πινακοθήκη του Δήμου Αθηναίων

12 Οκτωβρίου 2026 / Σχολιάστε

Στους γρήγορους ρυθμούς της σύγχρονης καθημερινότητας, η επαφή με την τέχνη και τον πολιτισμό συχνά παραμελείτε, ενώ αποτελεί ουσιαστική ανάγκη για την ψυχική μας ισορροπία και την πνευματική μας καλλιέργεια. Αν αναζητάτε έναν φροντισμένο, φιλόξενο και προσιτό προορισμό στην καρδιά της Αθήνας για να περάσετε ποιοτικό χρόνο μόνοι ή με την οικογένειά σας, η Πινακοθήκη του Δήμου Αθηναίων αποτελεί την ιδανική επιλογή. Θα τη βρείτε Λεωνιδίου και Μυλλέρου, στο Μεταξουργείο.  Με ελεύθερη είσοδο για το κοινό, ο χώρος αυτός προσκαλεί μικρούς και μεγάλους να εξερευνήσουν τον μαγικό κόσμο των εικαστικών τεχνών και να έρθουν σε επαφή με σύγχρονα καλλιτεχνικά ρεύματα.

Όπως μαρτυρούν και οι φωτογραφίες από τις τρέχουσες δράσεις της, η Πινακοθήκη φιλοξενεί εξαιρετικές θεματικές εκθέσεις που κεντρίζουν το ενδιαφέρον. Χαρακτηριστικό παράδειγμα αποτελεί η εντυπωσιακή έκθεση με τίτλο «NO BLUE NO FUTURE», η οποία διαρκεί έως τις 18 Οκτωβρίου 2026, υπό την επιμέλεια της Νίνας Φραγκοπούλου. Πρόκειται για μια εικαστική συλλογή υψηλής αισθητικής και περιβαλλοντικής ευαισθητοποίησης, στην οποία συμμετέχουν διακεκριμένοι καλλιτέχνες όπως οι Άγγελος Αντωνόπουλος, Έλενα Αντωνοπούλου, Θαλασσινή Δούμα, Ελένη Ζούνη, Μάριον Ιγγλέση, Γιάννης Ίσαρσης, Άρης Κατσιλάκης, Μάρω Κερασιώτη, Αγγελική Λόη, Μιχάλης Μανουσάκης, Χριστίνα Μήτρεντσε, Νίκος Μόσχος, Πανδώρα Μουρίκη, Αντωνία Παπατζανάκη, Βασίλης Παφίλης, Δήμητρα Σκανδάλη, Γιώργος Σταματάκης, Παναγιώτης Τανιμανίδης, Βίκυ Τσαλαματά και Πλάτων Αλέξης Χατζημιχάλης.

Μπαίνοντας στις αίθουσες, ο επισκέπτης έρχεται αντιμέτωπος με έργα μεγάλης κλίμακας, εγκαταστάσεις και γλυπτά που αντλούν έμπνευση από τη φύση, τα οικολογικά ζητήματα, τη θάλασσα και τη σχέση του ανθρώπου με το περιβάλλον. Τα εκθέματα συνδυάζουν ποικίλα υλικά – από παραδοσιακά ζωγραφικά μέσα και ανάγλυφες συνθέσεις μέχρι ευρηματικά αντικείμενα καθημερινής χρήσης, γυαλί, μέταλλο και οργανικά στοιχεία –, δημιουργώντας μια πολυδιάστατη οπτική εμπειρία. Οι επισκέπτες μπορούν να περιπλανηθούν άνετα στους φωτεινούς και προσεγμένους χώρους, να παρατηρήσουν από κοντά τις λεπτομέρειες των έργων και να συζητήσουν με τα παιδιά τους για τα μηνύματα που μεταφέρουν οι δημιουργοί.

Μια επίσκεψη σε έναν τέτοιο χώρο πολιτισμού λειτουργεί ως μια ανάσα αναζωογόνησης. Δίνει την ευκαιρία στα παιδιά να εξοικειωθούν με το περιβάλλον μιας γκαλερί, να αναπτύξουν την κριτική και αισθητική τους σκέψη και να μοιραστούν πρωτόγνωρες εμπειρίες με την οικογένειά τους. Καθώς η τρέχουσα έκθεση πλησιάζει προς το τέλος της – απομένει μόλις μία εβδομάδα λειτουργίας πριν από τις 18 Οκτωβρίου –, αξίζει πραγματικά να αφιερώσετε λίγο χρόνο για να την επισκεφθείτε. Κάντε το συνήθεια να εντάξετε την τέχνη και τους θεσμούς της πόλης μας στην καθημερινότητά σας· οι εικαστικές διαδρομές στην Πινακοθήκη του Δήμου Αθηναίων σάς περιμένουν να τις ανακαλύψετε!

Καύσιμα, πάνω  πύραυλος, κάτω αλεξίπτωτο

11 Οκτωβρίου 2026 / Σχολιάστε

Είναι η αιώνια απορία κάθε οδηγού που σταματάει στο πρατήριο υγρών καυσίμων, βλέπει την ταμπέλα και υπολογίζει ξανά και ξανά τα ευρώ στην τσέπη του. Την ίδια ώρα που οι ειδήσεις αναφέρουν καθησυχαστικά νέα για τη διεθνή αγορά —όπως τη διατήρηση της ελεύθερης ναυσιπλοΐας στα Στενά του Ορμούζ ή συμφωνίες για αύξηση της προσφοράς αργού πετρελαίου— στην αντλία η πραγματικότητα παραμένει σκληρή.

Όπως φαίνεται και στις φωτογραφίες από το πρατήριο της Revoil, η τιμή της αμόλυβδης 95 οκτανίων βρίσκεται στο 2,097 €/λτ (και του πετρελαίου κίνησης στο 1,917 €/λτ). Πρόκειται για μια τιμή που επιβαρύνει σημαντικά τον καθημερινό προϋπολογισμό, είτε πρόκειται για αυτοκίνητο είτε για τη μηχανή που βλέπουμε να ανεφοδιάζεται. Πού οφείλεται όμως αυτή η ασυμμετρία;

Γιατί οι κακές ειδήσεις μετακυλίονται ακαριαία στους καταναλωτές, ενώ οι καλές καθυστερούν χαρακτηριστικά; Στην οικονομική θεωρία, το φαινόμενο αυτό είναι ευρέως γνωστό. Όταν αυξάνεται η τιμή του πετρελαίου διεθνώς, οι εταιρείες εμπορίας και τα πρατήρια σπεύδουν να αναπροσαρμόσουν τις τιμές προς τα πάνω για να καλύψουν το αυξημένο κόστος αντικατάστασης των αποθεμάτων τους.

Αντίθετα, όταν οι διεθνείς τιμές πέφτουν, η υποχώρηση στη λιανική γίνεται με πολύ αργούς ρυθμούς («σαν φτερό που πέφτει»), καθώς τα διυλιστήρια και οι πρατηριούχοι προσπαθούν να διατηρήσουν υψηλότερα περιθώρια κέρδους για όσο το δυνατόν μεγαλύτερο διάστημα. Τα καύσιμα που διυλίζονται και πωλούνται σήμερα στα πρατήρια έχουν αγοραστεί και τιμολογηθεί πριν από ημέρες ή και εβδομάδες.

Έτσι, η εγχώρια αγορά επικαλείται συχνά ότι «καταναλώνει τα ακριβά αποθέματα» που είχαν αγοραστεί πριν τη μείωση των διεθνών τιμών Platt’s, καθυστερώντας έτσι την αποτύπωση των θετικών νέων στην αντλία. Στην Ελλάδα, πάνω από το 50% έως 60% της τελικής τιμής του καυσίμου στην αντλία δεν εξαρτάται από την τιμή του πετρελαίου, αλλά αποτελείται από σταθερούς ή αναλογικούς φόρους (ΕΦΚ και ΦΠΑ 24%).

Αυτό σημαίνει ότι ακόμα και μια μεγάλη ποσοστιαία πτώση στην τιμή του αργού πετρελαίου αποτυπώνεται πολύ λιγότερο στην τελική τιμή λιανικής. Η απορία του καταναλωτή που βλέπει την ταμπέλα των 2,097 €/λτ είναι απόλυτα δικαιολογημένη. Όσο η διαφάνεια στην εφοδιαστική αλυσίδα παραμένει περιορισμένη, η αντλία θα συνεχίσει να αντιδρά αστραπιαία στις αυξήσεις και… με το πάσο της στις μειώσεις.

Πειραιώς ή μήπως Παν. Τσαλδάρη, ένας δρόμος

11 Οκτωβρίου 2026 / Σχολιάστε

Από την οδό Μενάνδρου μέχρι την Κολωνού, στην καρδιά της Αθήνας, εκτείνεται ένα τμήμα της λεωφόρου που συνδέει ιστορικά την Ομόνοια με το επίνειό της, τον Πειραιά. Πρόκειται για έναν άξονα ευρείας κυκλοφορίας, ο οποίος όμως κρύβει μια αστική ιδιοτροπία που συχνά «μπερδεύει» ντόπιους και επισκέπτες: ενώ όλοι τη γνωρίζουν και τη φωνάζουν «Πειραιώς», οι μπλε πινακίδες στους τοίχους αναγράφουν «Παναγή Τσαλδάρη». Αυτό το φαινόμενο της διπλής ονομασίας δεν είναι εξαιρετικό φαινόμενο για την Αθήνα.

Η συλλογική μνήμη της πόλης αποδείχθηκε πάντα πιο δυνατή από τις επίσημες μετονομασίες των δημοτικών αρχών. Όπως η Πανεπιστημίου αρνείται πεισματικά να καθιερωθεί ως «Ελευθερίου Βενιζέλου» και η Πατησίων παραμένει Πατησίων αντί για «28η Οκτωβρίου», έτσι και η Πειραιώς διατηρεί το ιστορικό της όνομα στη γλώσσα των κατοίκων της. Περπατώντας στο συγκεκριμένο τμήμα, η εικόνα της αστικής καθημερινότητας αποτυπώνεται ανάγλυφα. Από τη μία πλευρά, η κυκλοφορία είναι πυκνή με τα σύγχρονα ηλεκτρικά λεωφορεία να διασχίζουν τη λεωφόρο υπό το βλέμμα των καμερών διαχείρισης κυκλοφορίας, ενώ δίπλα τους δεσπόζουν κτίρια κοινωνικής μέριμνας, όπως το Κέντρο Υποδοχής & Αλληλεγγύης του Δήμου Αθηναίων.

Από την άλλη, το εμπορικό τοπίο έχει αλλάξει ριζικά. Τα παλιά παραδοσιακά καταστήματα έχουν δώσει τη θέση τους σε γρήγορες επιχειρήσεις —στην πλειονότητά τους μαγαζιά με αξεσουάρ κινητών τηλεφώνων, κινέζικα εμπορικά ένδυσης και καταστήματα εστίασης που εξυπηρετούν τη γύρω γειτονιά. Η αποχώρηση μεγάλων δημόσιων φορέων, όπως η μετακόμιση του Υπουργείου Εργασίας, σηματοδότησε το τέλος μιας εποχής για την περιοχή. Ωστόσο, η Πειραιώς δεν μένει στάσιμη. Ολόκληρα τετράγωνα μεταμορφώνονται, με τα συνεργεία ανακαίνισης να εργάζονται πυρετωδώς.

Παλιά κτίρια ανοικοδομούνται ή μετατρέπονται σε σύγχρονες ξενοδοχειακές μονάδες —όπως το The Athens Odeon Hotel στη γωνία της Κολωνού— υποδεχόμενα το κύμα του τουρισμού που εξαπλώνεται πέρα από τα στενά όρια του ιστορικού κέντρου. Η Πειραιώς, μεταξύ Μενάνδρου και Κολωνού, είναι ένας δρόμος σε μετάβαση. Ανάμεσα στην πολυπολιτισμική εμπορική κίνηση, την ιστορική ονοματοδοσία και την τουριστική αναβάθμιση, συνεχίζει να αποτελεί έναν ζωντανό καθρέφτη της διαρκώς μεταβαλλόμενης Αθήνας.

Πλοήγηση άρθρων

← Προηγούμενα άρθρα Επόμενα άρθρα →