Για ακόμα μια χρονιά, έδωσα το καθιερωμένο μου ραντεβού με τις μουριές στο ανοιχτό αρχαιολογικό πάρκο της Ακαδημίας Πλάτωνος. Μια ανάσα από την καθημερινότητα της πόλης, μόλις δύο βήματα από το σπίτι, αυτό το πάρκο κρύβει θησαυρούς που περιμένουν όσους ξέρουν ακόμα να παρατηρούν τη φύση γύρω τους. Αυτή την περίοδο, τα δέντρα βρίσκονται στα καλύτερά τους.
Οι φυλλωσιές τους είναι γεμάτες από λευκά, πεντανόστιμα και μελωμένα μούρα. Το πιο παράξενο, όμως, είναι η αφθονία τους. Μεγάλες ποσότητες μένουν ανέγγιχτες στα κλαδιά, λες και οι περισσότεροι περαστικοί δεν έχουν πάρει είδηση την ύπαρξή τους, ή ίσως λιγόστεψαν πια εκείνοι που αναγνωρίζουν την πραγματική, αυθεντική αξία αυτών των καρπών.
Τις τελευταίες δύο ημέρες, με αφορμή κάποιες εξωτερικές δουλειές, ο δρόμος μου με έβγαλε ξανά από εκεί. Δεν έχασα την ευκαιρία. Στάθηκα κάτω από τη σκιά τους και άρχισα να τα τρυγώ, απολαμβάνοντάς τα επιτόπου — ακριβώς όπως κάναμε παλιά, με την ίδια παιδική ανεμελιά, τότε στο χωριό.
Σε πείσμα των γρήγορων ρυθμών της Αθήνας, η Ακαδημία Πλάτωνος μάς υπενθυμίζει ότι οι πιο όμορφες απολαύσεις παραμένουν απλές, γενναιόδωρες και, ευτυχώς, ακόμα ελεύθερες για όλους μας. Και τα μούρα, ξέρετε, δεν κρατάνε πολύ καιρό. Ίσα μέχρι τα μέσα Ιούνιου. Μετά τέλος…