Υπάρχουν κάποιες γεύσεις που δεν περιγράφονται απλώς με λέξεις, αλλά με αναμνήσεις. Για εμάς που μεγαλώσαμε στο χωριό, τα χλωρά κουκιά είναι ο απόλυτος ανοιξιάτικος μεζές, συνδεδεμένος άρρηκτα με την εικόνα του πατέρα να οργώνει, να σπέρνει και να θερίζει.
Στο δικό μας σπίτι, η γη ήταν η ζωή μας. Ο πατέρας φρόντιζε να μη λείπει τίποτα από το τραπέζι: σιτάρι, κριθάρι, ταγί για τα ζώα, φακές και φυσικά… κουκιά.
Από το Χωράφι στο Τραπέζι
Τα κουκιά ήταν το “πολυεργαλείο” της αγροτικής διατροφής. Τα απολαμβάναμε σε κάθε τους μορφή:
- Χλωρά: Τρυφερά και γεμάτα ζωντάνια, ο ιδανικός συνοδός για τη ρακή μαζί με ελιές κάτω από τον ίσκιο, αλλά και ένα ελαφρύ, θρεπτικό γεύμα.
- Ξερά: Μαγειρεμένα με μεράκι το χειμώνα, προσφέροντας τη δύναμη που απαιτούσε η σκληρή αγροτική ζωή.
Η Δύναμη της Παράδοσης
Δεν είναι τυχαίο που τα κουκιά θεωρούνταν το καλύτερο φαγητό για να “κρατάει” τον εργάτη στη δουλειά. Πλούσια σε πρωτεΐνη και ενέργεια, ήταν το καύσιμο για τις ατέλειωτες ώρες στο λιοπύρι.
Σήμερα, βλέποντας αυτά τα πράσινα, γεμάτα λοβό κουκιά δίπλα στο φρέσκο μάραθο, η μυρωδιά της φρεσκοσκαμμένης γης έρχεται ξανά στη μνήμη. Μια υπενθύμιση πως η αληθινή απόλαυση κρύβεται στην απλότητα και στην αυθεντικότητα των προϊόντων που μας χαρίζει η φύση και ο κόπος των ανθρώπων μας.
Μεγαλώσαμε με αυτά, δυναμώσαμε με αυτά και σήμερα τα τιμάμε ως τον πιο εκλεκτό μεζέ της εποχής.
Από μια δημοσίευση του Abraam Abramopoulos στην Ομάδα ΑΓΡΙΑ ΧΟΡΤΑ ΘΑΜΝΟΙ ΚΑΙ ΛΟΥΛΟΎΔΙΑ ΤΟΥ ΤΟΠΟΥ ΜΑΣ
