Αρχείο κατηγορίας Ταξίδια

Χθες είπαμε να πάμε μια εκδρομή στην Πάτρα. Και επιλέξαμε ως προορισμό μας το επισκέψιμο οινοποιείο της ACHAIA CLAUSS. Πρόκειται για την πρώτη ελληνική Οινοποιία, η οποία ιδρύθηκε από τον Βαυαρό Γουσταύο Κλάους και δραστηριοποιείται αδιάκοπα από το 1861, μέχρι σήμερα. Από το 1861 οινοποιεί. Περάσαμε πολύ όμορφα. Και μετά κατεβήκαμε στην πόλη για βόλτα. Αλλά αυτό το υλικό θα αποτελέσει αφορμή για μιa άλλη ανάρτηση εδώ, στον ΘΡΑΨΑΝΙΩΤΗ.

Η ACHAIA CLAUSS βρίσκεται στον ομώνυμο λόφο και ιδρύθηκε το 1861 από τον Βαυαρό Gustav Clauss, που ήρθε στην Πάτρα το 1854 για να εργαστεί σε μία γερμανική εταιρεία εξαγωγής σταφίδας. Σε μία από τις εξορμήσεις του γνώρισε την περιοχή και εντυπωσιάστηκε από το μαγευτικό τοπίο και τον αμπελώνα της. Αρχικά αγόρασε ένα αμπέλι 60 μόλις στρεμμάτων και τελικά δημιούργησε το Κάστρο-Οινοποιείο που διατηρείται έως σήμερα. Από το 1861 οινοποιεί.

Το γλυκό κόκκινο κρασί που πρωτοπαρήγαγε ο Gustav Clauss το 1873, στον αμπελώνα του, ονομάστηκε «Μαυροδάφνη», προς τιμήν της Ελληνίδας αγαπημένης του με τα όμορφα μαύρα μάτια, της Δάφνης, που πέθανε σε νεαρή ηλικία. Ο Gustav Clauss θεωρείται ο ιδρυτής και καθιερωτής του θεσμού του Οινοτουρισμού στην Ελλάδα, κατόπιν της επισκέψεως της Πριγκίπισσας Σίσσυ της Αυστροουγγαρίας το 1885, για χάρη της οποίας μάλιστα ονόμασε το Κελλάρι «Αυτοκρατορικό.

Λίγο μετά τις 2 το μεσημέρι, χθες, τακτοποιηθήκαμε στο παραθεριστικό κέντρο του ΟΠΑΚΕ ΟΤΕ. Μας δόθηκε ο οικίσκος 151 που βλέπετε και βάλαμε τα πράγματα μας στη θέση τους. Οι πρώτες εντυπώσεις; Οι καλύτερες! Στη γραμματεία μας καλωσόρισαν με χαμόγελα και ένα μικρός τεχνικό πρόβλημα ξεπεράστηκε άμεσα, αφού υπήρχε καλή θέληση. Να ήταν έτσι απλά τα πράγματα και στην πραγματική ζωή!

Σε ξύλινο, συνήθως μέναμε με τον Δήμο όταν ερχόμασταν, συνήθως μέσα στον Μάρτιο, για τη Γενική Συνέλευση της ΠΕΤ ΟΤΕ. Και αυτό το σπιτάκι είναι μπροστά και δεξιά μας. Το γνώρισα. Όμως με τη Σούλα ερχόμαστε σε ξύλινο, πρώτη φορά. Ανακαινισμένο, καθαρό και με αιρκοντίσιον! Ε, αυτό να πω την αλήθεια μου, δεν το περίμενα. Αλλά το είδα και το ένοιωσα, καθώς η μέρα χθες ήταν ιδιαίτερα ζεστή.

Ξεκουραστήκαμε από το ταξίδι καθώς σκόπιμα χρησιμοποιήσαμε τον παλιό εθνικό δρόμο για να απολαύσουμε το ταξίδι ανάμεσα από τις πόλεις και τα χωριά και τη θάλασσα στα δεξιά μας. Κι αυτό είχε και τον παραπάνω χρόνο του και την κούραση. Αλλά ο σκοπός μας πέτυχε. Οπότε μια μικρή μεσημεριανή σιέστα, μας έφερε στα ίσια μας. Επειδή η ζωή συνεχίζεται…

Αυτή την εποχή η εφαρμογή του Facebook ή Meta, όπως το λένε τώρα, μας δείχνει συνεχώς αναμνήσεις από την Κέρκυρα. Ήταν πέρσι τέτοιον καιρό που βρισκόμαστε με τα παιδιά μας, Κώστα και Άννυ σ’ αυτό το νησί. Μέναμε νότια, στη Vila Lou της φίλης μας Αλέκας, αλλά είχαμε την ευκαιρία να γυρίσουμε σχεδόν ολόκληρη την Κέρκυρα. Δείτε μερικά δημοσιεύματα που κάναμε τότε στον ΘΡΑΨΑΝΙΩΤΗ, ΕΔΩ κι ΕΔΩ κι ΕΔΩ κι ΕΔΩ κι ΕΔΩ.

Όμως, επίσης χθες, η φίλη μας Αλέκα, είχε κατέβει στην πόλη της Κέρκυρας και ανέβασε τις φωτογραφίες που βλέπετε από την τοποθεσία “Ανεμόμυλος”. Υπέροχες φωτογραφίες! Το ξέρουμε αυτό το μέρος. Το 2016 στο πρώτο ταξίδι με αφορμή την επέτειο του γάμου μας ήρθαμε μια βδομάδα και το ξενοδοχείο μας βρισκόταν δυο βήματα από αυτό το σημείο, δίπλα στον Μον Ρεπό. Δείτε μερικά δημοσιεύματα που κάναμε τότε ΕΔΩ κι ΕΔΩ κι ΕΔΩ κι ΕΔΩ κι ΕΔΩ.

Ο “Ανεμόμυλος” είναι πολύ όμορφος. Σε ένα από τα καφέ του έχουμε καθίσει κι εμείς σε κάποια από τις βόλτες μας. Το τοπίο είναι υπέροχο, η Κέρκυρα μοναδική, όλα ξεχωρίζουν. Την Κέρκυρα θα την έχουμε πάντα στην καρδιά μας. Έχουμε ζήσει πολύ όμορφες στιγμές εκεί. Και μερικά πράγματα μένουν χαραγμένα για πάντα. Ιδιαίτερα, τα όμορφα…

Βρεθήκαμε βόλτα στο Βουρκάρι της Τζια, οπότε δε χάσαμε τη ευκαιρία να επισκεφτούμε την έκθεση Βιόσφαιρα Κέας, με τίτλο «Βιοποικιλότητα Κέας, Η χλωρίδα και η πανίδα του νησιού μας». Η έκθεση διοργανώνεται για τέταρτη χρονιά από τον Δήμο Κέας, υπό την επιμέλεια του μη κερδοσκοπικού πολιτιστικού φορέα Κέως Πολιτισμός και αποτελεί πλέον θεσμό. Συνδιοργανωτής φέτος είναι και η Περιφέρεια Νοτίου Αιγαίου.

Μέσα από φωτογραφικό υλικό και συνοδευτικά κείμενα παρουσιάζονται οι ζωικοί και φυτικοί οργανισμοί που ζουν στο νησί. Καθώς δεν έχει γίνει συστηματική επιστημονική έρευνα για την χλωρίδα και την πανίδα της Κέας, μεγάλο μέρος του εκθεσιακού υλικού προέρχεται από ερασιτέχνες φυσιογνώστες, ανθρώπους που αγαπούν το νησί και την φύση του. Παρουσιάζονται, επίσης, τα βιβλία «Ψάρια Κέας» και «Μικρά μικρά της Κέας» με τα ζωγραφικά έργα του Αλέκου Φασιανού από τις εκδόσεις Βουρκαριανή.

Είδαμε, ακόμα, τα σχέδια της Judith Allen – Efstathiou από το βιβλίο της «Χαρτογραφώντας το μονοπάτι», εκδόσεις Καπόν, που ευγενικά παραχωρήθηκαν από τη ζωγράφο. Η έκθεση στοχεύει να συμβάλει στην συνειδητοποίηση της αξίας της βιοποικιλότητας και της ουσιώδους συμβολής της στην ευημερία και ευμάρεια του νησιού μας. Δείτε ΕΔΩ όλο τον κατάλογο της έκθεσης. Αξίζει να την επισκεφτείτε αν βρεθείτε κατά κει.

Αχ πόσο γρήγορα και όμορφα περνά ο καιρός, όταν περνάς καλά! Και στη Τζια περάσαμε πολύ όμορφα κοντά στους φίλους μας. Κάναμε τα μπάνια μας, ξεκουράστηκα, αλλάξαμε εικόνες και διάθεση. Αυτά κρατάμε, τα καλά και όχι ότι από σήμερα περνώντας στον Σεπτέμβρη, πήραμε το δρόμο για το φθινόπωρο.

Διότι οι αναμνήσεις του καλοκαιριού είναι ακριβά φυλαγμένες μέσα μας, στην καρδιά μας. Τις κρατάμε στην όμορφη θέση που τους πρέπει. Τι σημασία έχει αν είναι μικρές ή μεγάλες σε διάρκεια; Αυτό που μετράει είναι η ουσία. Τα βιώματα που είχαμε. Κι αυτά που ζήσαμε στη Τζια στις δυο μέρες που καθίσαμε, ήταν υπέροχα!

Η ζωή έχει να μας δείξει ακόμα πολλά. Και καθημερινά μας επιφυλάσσει εκπλήξεις, οι περισσότερες από αυτές όμορφες και καλοδεχούμενες. Το ταξίδι μας στη Τζια έδωσε υπέροχα πράγματα. Είδαμε μερικά τώρα, αλλά τις επόμενες μέρες θα δούμε και άλλα. Μαζέψαμε αρκετό υλικό στα μπαγκάζια μας. Θα έχετε την ευκαιρία να το δείτε…

Τα κατάφερα και έκανα το δεύτερο μπάνιο μου για το φετινό καλοκαίρι, χθες. Ήρθαν έτσι τα πράγματα που δεν ήταν εφικτό, φέτος. Αλλά το ευχαριστήθηκα. Ήταν η μέρα όμορφη, η θάλασσα ήσυχη στο Γιαλισκάρι στην όμορφη παραλία κοντά στην Κορησσία που το απολαύσαμε με τον φίλο μου τον Γιώργο. Δείτε μερικές φωτογραφίες από εκεί.

Το Γιαλισκάρι είναι στη Τζια το μικρό νησί των Κυκλάδων που βρεθήκαμε για λίγο. Νιώσαμε το δροσερό αεράκι να φυσάει και να μας δροσίζει από τη ζέστη που κρατά κι αποχαιρετούμε σήμερα τον Αύγουστο. Μακάρι να κρατήσει έτσι και ο Σεπτέμβρης ή τουλάχιστον χωρίς πολλές βροχές για να περάσουμε καλά και στην Τέμενη του Αιγίου, όπου θα βρεθούμε σε λίγο.

Σ’ αυτή παραλία όλα ήταν ή μου φαίνονταν όμορφα. Η αμμουδιά, οι άνθρωποι, η θάλασσα και φυσικά το χαρακτηριστικό άνυδρο τοπίο της Τζιας. Κυριολεκτικά μια ανάσα ήταν, αλλά το χαρήκαμε. Και πέρα από τον όμορφο τόπο φρόντισαν γι’ αυτό και οι φίλοι μας που φρόντισαν να δώσουνε σε μας τα καλύτερα. Να τους έχει καλά ο Θεός! Δείτε ΕΔΩ μερικά πράγματα για το Γιαλισκάρι.

Ξημερώματα στη Τζιά ή απογευματάκι; Τι σημασία έχει; Σημασία έχει η στιγμή κι αυτή κατάφερε να την αποτυπώσει στο κινητό της από το μπαλκόνι του σπιτιού που μένουμε, η Σούλα, η οποία συχνά – πυκνά βοηθάει στην ανάπτυξη αυτού του site. Έτσι κι αλλιώς το κομμάτι γράφτηκε σήμερα το πρωί, λίγο πριν ο ήλιος ανατείλει ακόμα στο νησί.

Και ήδη νιώθουμε καλύτερα! Τελικά είναι πολύ μεγάλη υπόθεση να έχει κανείς τη δυνατότητα να εκδράμει για λίγο από την Αθήνα που “καίει” ακόμα. Κι εδώ είναι ζέστη. Αλλά τη νύχτα και κυρίως τα ξημερώματα, τη νιώθεις μια δροσιά και χρειάζεται, εγώ τουλάχιστον το κάνω, να βάλω καλτσάκια για να αντιμετωπίσω τη ψυχρούλα.

Για σήμερα έχουμε κάνει τα σχέδια μας. Κάπου θα πάμε, κάτι θα κάνουμε. Η μέρα μοιάζει να έρχεται όμορφη και στο δρόμο άρχισε η πρώτη κίνηση. Χθες περπατήσαμε στην Κορησσία. Είναι φανερή η αίσθηση ότι κόσμος λιγοστεύει στο νησί. Οι φίλοι μας, μας είπαν ότι τις προηγούμενες μέρες στο λιμάνι γινόταν το αδιαχώρητο. Αλλά χθες το βράδυ αυτό που ζήσαμε ήταν όμορφο, ήρεμο και γλυκό…