Αρχείο κατηγορίας Ταξίδια

Μετά τα Μετέωρα προς Γρεβενά, είναι ένας τόπος έκπληξη λέγετε Καρπερό. Αυτό βρίσκεται στο μέσο ενός ξέφωτου καρποφόρου κάμπου, έχοντας βόρεια την τοξοειδή κοίτη του Αλιάκμονα, νότια το μεγάλο ρέμα της Σιούτσας που με τα παρακλάδια του χύνεται στον Αλιάκμονα, αφού διαγράφει πρώτα ένα μεγάλο χαλικόστρωτο τόξο ανάμεσα σε αραιά δέντρα βελανιδιάς και λίγα πλατάνια.

Σε κοντινή απόσταση από τον κάμπο του Καρπερού, ανατολικά, βρίσκεται η κορυφή Βουνάσα που με τα 1.615 μέτρα της είναι η ψηλότερη του συγκροτήματος των Καμβουνίων ορέων. Το Καρπερό απέχει 35 χιλιόμετρα από τα Γρεβενά, 23 από τη Δεσκάτη και 40 από την Καλαμπάκα. Τις φωτογραφίες τις ανέβασε την ομάδα “Φύση και Πεζοπορία” ο Αντώνης Κέπετζης και τον ευχαριστούμε.

Οι κάτοικοι του φιλόξενοι και με τον εθελοντισμό τους έχουν φτιάξει το πάρκο Αγίου Αθανασίου καρπερού, 800 μέτρα από το χωριό, με ωραίο χώρο φιλοξενίας τουαλέτες ντουζ νερό και ψησταριά. Με θέα τον Αλιάκμονα ποταμό και τον Όλυμπο. Από το πάρκο έχει μονοπάτι που κατεβαίνει στο ποτάμι στα μισά της διαδρομής έχουν παγκάκι με θέα το ποτάμι και βρύση με νεράκι για τους πεζοπόρους

“Αυτό πού με τρώει είναι, γιατί οι άνθρωποι εγκατέλειψαν τα χωριά, την φύση και μαζεύτηκαν όλοι στις πόλεις. Με αποτέλεσμα να έχουν να αντιμετωπίσουν πιο πολλά προβλήματα από ότι νόμιζαν ότι είχαν στο χωριό! Φαντάζονταν, ότι αν πάνε στην πόλη ή σε μια ξένη χώρα, θα ήταν πολύ καλύτερα, αλλά όταν κατάλαβαν το λάθος τους, ήταν ήδη αργά. Έστω όμως κι αργά, πάλι δεν είναι ποτέ αργά για την επιστροφή”.

“Αυτό έπαθα κι εγώ.. Και τι κατάλαβα; Όταν είχα πολλά λεφτά, ήμουν φτωχός. Τώρα έχω μόνο την σύνταξη μου και νομίζω πως είμαι αυτοκράτορας! Πώς είναι η ζωή στο χωριό; Ξύπνημα στα γρήγορα, ντύσιμο όπως – όπως, αϊντεεε. Που πας Βέγγο, γιατί; Κάνε πιο σιγά, βρε! Όσο τρέχεις, Βέγγο, η απόσταση μεγαλώνει, τώρα το κατάλαβες, Ηλία; Ναι, τώρα. Πάλι καλά που το κατάλαβες!”

“Χωριανοί, στην ηλικία μου, που έμειναν στο χωριό με τα χωράφια ή τα ζώα, τα κατάφεραν και αυτοί καλά. Και έχουν πιο καλή υγεία… Δηλαδή, αν έμενα εδώ, στην Αναστασία Σερρών, δεν θα μπορούσα να αναπτύξω μια επιχείρηση που θα μου επέτρεπε να επιβιώσω; Δεν ήταν κατ’ ανάγκη να είναι τα χωράφια ή τα ζώα. Άραγε δεν φταίει ή έφταιγε το χωριό σαν τοποθεσία; Όχι δεν φταίει η τοποθεσία, φταίει η λάθος τοποθέτηση της σκέψης”.

Ο Βασίλης και η Ζανέτα είναι κοντά στα παιδιά τους στη Νορβηγία… Και στο λίγο καιρό που είναι εκεί έχουμε κάνει κιόλας δύο δημοσιεύματα στον ΘΡΑΨΑΝΙΩΤΗ. Δείτε τα ΕΔΩ κι ΕΔΩ… Κι αυτό, γιατί κι εκείνοι όπως κι εμείς, μας έχουν επιθυμήσει. Έτσι μας στέλνουν φωτογραφίες υπέροχες, να δούμε πως είναι ο τόπος που βρίσκονται.

Έχει χιονίσει εκεί αυτόν τον καιρό, αλλά υπάρχει κι ένας ήλιος όλο γλύκα. Έχουν βγει στη βεράντα του σπιτιού τους και τραβάνε αυτές τις μοναδικές φωτογραφίες, την ώρα που ο ήλιος απλώνει τις χρυσές ακτίνες του, πάνω στο μεγάλο δέντρο που είναι μπροστά τους. Και το αποτέλεσμα. όπως μπορείτε να δείτε, είναι κάτι παραπάνω από ωραίο!

Μ’ αρέσει πολύ η όλη σύνθεση… Και το ομολογώ, θα ήθελα να ήμασταν εκεί με τη Σούλα. Να κατεβαίναμε να παίζαμε σαν τα παιδιά πάνω στα χιόνια και μετά να καθόμαστε στη βεράντα του σπιτιού και να απολαμβάναμε ένα ζεστό τσάι. Υπάρχει άραγε κάτι καλύτερο από αυτό σ’ αυτές τις δύσκολες, από πολλές απόψεις, μέρες;

Αν πηγαίναμε κάπου εκδρομή αυτές τις μέρες, σίγουρα θα διαλέγαμε αυτό το μέρος. Είναι στην Ήπειρο στην τοποθεσία Αγία παρασκευή, Μονοδένδρι. Οι φωτογραφίες είναι του Ανδρέα Μανδαράκα, παρμένες αυτή την εποχή και δημοσιευμένες στην ομάδα “Ορεινές Περιπλανήσεις”. Στα πανέμορφα Ζαγοροχώρια και πιο συγκεκριμένα σε ένα από τα ομορφότερα χωριά του Ζαγορίου, το Μονοδένδρι.

Από την Μονή της Αγίας Παρασκευής ξεκινούν και δύο μονοπάτια τα οποία χαρακτηρίζονται τα πιο επικίνδυνα στην Ελλάδα, αλλά και σε ολόκληρο τον κόσμο. Πρόκειται για στενά περάσματα κυριολεκτικά στην άκρη του γκρεμού, που κινούνται παράλληλα επάνω στο Φαράγγι του Βίκου. Το φάρδος τους επιτρέπει μόνο ένα άτομο και αυτό μετά βίας και το βάθος του φαραγγιού δίπλα σας, ξεπερνά σε κάποια σημεία ακόμα και τα 500 μέτρα.

Οι πρώτοι που διέσχισαν αυτά τα μονοπάτια χρησιμοποιήθηκαν από βοσκούς. Αξίζει να σημειωθεί πως το Φαράγγι του Βίκου είναι το πιο βαθύ φαράγγι του κόσμου με βάθος κοντά στα 1000 μέτρα. Οι πληροφορίες γι’ αυτό το δημοσίευμα πάρθηκαν από ένα άρθρο που φτιάχτηκε για την ΕΦΗΜΕΡΙΔΑ ΤΩΝ ΣΥΝΤΑΚΤΩΝ, πολύ κατατοπιστικό…

Το Sjusjøen η Σούσεν όπως θα το λέγαμε στη γλώσσα μας, είναι ένας προορισμός για σκι αντοχής στον δήμο Ringsaker στην κομητεία Innlandet της Νορβηγίας. Το Hedmarksvidda βρίσκεται στο οροπέδιο νότια του Sjusjøen . Η περιοχή βρίσκεται με δασικό και ορεινό έδαφος περίπου 750–1.000 μέτρα πάνω από την επιφάνεια της θάλασσας.

Αυτή η περιοχή βρίσκεται περίπου 20 χιλιόμετρα ανατολικά της πόλης Lillehammer.  Στην περιοχή υπάρχουν πολλές εξοχικές κατοικίες, καθώς και ένα ξενοδοχείο και ένας ξενώνας νέων για διαμονή. Το Sjusjøen και το γειτονικό χωριό Nordseter (στα δυτικά) ήταν και οι δύο αρχικά ορεινές αγροτικές κοινότητες, οι οποίες – με το εύκολα προσβάσιμο δάσος και το ορεινό έδαφος – έχουν εξελιχθεί σε προορισμούς για σκι.

Η περιοχή προσφέρει ένα ευρύ φάσμα εναλλακτικών επιλογών για σκι, συμπεριλαμβανομένων περίπου 350 χιλιομέτρων προετοιμασμένων μονοπατιών (πίστες) αντοχής. Οι πίστες εκτείνονται μέχρι τους δήμους Lillehammer και Øyer και συνδέονται επίσης με τις Ολυμπιακές πίστες στο στάδιο Birkebeineren Ski . Τα μονοπάτια περνούν μέσα από δασώδη και ορεινό έδαφος και είναι ευδιάκριτα σηματοδοτημένα με πινακίδες.

Οι πρώτες εικόνες από το Όσλο της Νορβηγίας όπου, από την περασμένη Πέμπτη, είναι οι φίλοι μας Βασίλης και Ζανέτα… Με χιόνια τους υποδέχτηκαν τα παιδιά τους. Και αυτές είναι οι πρώτες εικόνες μέσα από το διαμέρισμα τους. Υπέροχα; Και βέβαια! Φανταστικά… Τους ευχόμαστε όσο καθίσουν εκεί, να ξεκουραστούν και να απολαύσουν την κάθε στιγμή τους.

Θυμάστε; Χθες σας είχαμε εικόνες από την χιονισμένη Σουηδία. Δείτε το σχετικό δημοσίευμα ξανά ΕΔΩ. Να που και στη διπλανή Νορβηγία, τα πράγματα δεν είναι καλύτερα… Μας φαίνεται κάπως, εμάς που ζούμε στη Μεσόγειο, στα νότια της Ευρώπης, αφού οι θερμοκρασίες είναι ακόμα αρκετά υψηλές. Πόσο όμως θα κρατήσουν;

Μεγαλώσαμε, αλλά ακόμα σπαρταράει η καρδιά μας κάθε φορά που βλέπουμε χιόνι… Κι ενώ μάθαμε να σκεφτόμαστε ρεαλιστικά και να μετράμε τις καταστάσεις, υπολογίζοντας τη δαπάνη, στο χιόνι μάλλον συνεχίζουμε να βλέπουμε αλλιώς τα πράγματα. Και χαιρόμαστε γι’ αυτό. Εδώ δεν βιαζόμαστε να μεγαλώσουμε. Μας αρέσει η παιδική ματιά στο χιόνι!

Εικόνες με χιονισμένα τοπία από τη Στοκχόλμη της Σουηδίας που πήρε η καλή μας φίλη Mela Melitsa και τις ανέβασε στο Facebook, δίνοντας μας τη χαρά να τις μοιραστεί μαζί μας. Και την ευχαριστούμε πολύ γι’ αυτό. Καθώς της αρέσει το περπάτημα, συχνά “πιάνει” με το φακό της, υπέροχες φωτογραφίες, όπως αυτές εδώ.

Η ίδια στην ανάρτηση της μιλάει για πολύ κρύο με -11οC, αλλά ελπίζει ότι τις επόμενες μέρες θα είναι κάπως καλύτερα τα πράγματα. Μακάρι. Της το ευχόμαστε, αν και εκεί έχουν συνηθίσει σε τέτοιες θερμοκρασίες. Εμείς εδώ θα είχαμε δοκιμαστεί στην αγωνία μας. Δείτε ΕΔΩ ένα παρόμοιο θέμα από το ΘΡΑΨΑΝΙΩΤΗ πέρσι το Φλεβάρη…

Γενικότερα η Mela μας δίνει συχνά πολύ όμορφες φωτογραφίες από την πόλη που διαμένει. Μένει μόνο να ανταποκριθούμε, όταν μπορούμε στην πρόσκληση φίλων μας και να πάμε στη Σουηδία, οπότε και θα τη γνωρίσουμε από κοντά, όπως και άλλους αγαπημένους φίλους που μένουν μόνιμα εκεί.