Αρχείο κατηγορίας Ταξίδια

Μερικές τυχαίες φωτογραφίες από τις εκατοντάδες που τράβηξα στις 10 μέρες που μείναμε στην GoldenSea Villas στα νότια της Πάρου, σας έχουμε σήμερα. Αν και είναι μερικές μέρες που επιστρέψαμε, η καρδιά μας, το μυαλό μας είναι κολλημένο εκεί, για να μας θυμίζει πόσο όμορφα περάσαμε. Σ’ αυτούς τους μικρούς μαρμάρινους διαδρόμους, περπάτησα αρκετά και κατέγραψα στιγμιότυπα με το κινητό μου.

Σκόπιμα, λίγο πριν φύγουμε, φωτογράφισα αυτά τα στοιχεία. Ήθελα να μείνει. Λέω, πού ξέρεις, αν εμείς περάσαμε τόσο όμορφα στο σπίτι της κ. Μαργαρίτας, μπορούμε, αν τα καταφέρουμε να ξαναπάμε, ελπίζω στο όχι και τόσο μακρινό μέλλον, με φίλους, χωρίς να είναι απαραίτητο να είναι καλοκαίρι. Μπορεί να φιλοξενηθούν άνετα 8 άτομα, ίσως και περισσότερα.

Να κι ένα λίγο πιο μακρινό πλάνο, που δείχνει την πλήρη ανάπτυξη της Villas. Σε ένα ήσυχο περιβάλλον γεμάτο με πουλιά και κουνέλια, που την αρχή, ελεύθερα όπως κυκλοφορούν, νομίζεις πως είναι λαγοί και δείχνουν να μην ενοχλούνται από την παρουσία ανθρώπων. Κι αυτό έκανε τη διαμονή μας εκεί ακόμα καλύτερη και ξεκούραστη. Αφήσαμε πίσω μας έγνοιες και ζήσαμε για λίγο σε ένα άλλο κόσμο… Κι έκανε τη διαμονή μας εκεί. Τόσο διαφορετικό, ποιοτικά.

Ναι, θέλουμε να έρθουμε ξανά. Αρκεί να υπάρχουν οι προϋποθέσεις και να είμαστε παρέα με φίλους καλούς, για να μοιραστούμε μαζί τους, ίσως ένα τριήμερο ή ακόμα και Σαββατοκύριακο. Η ιδιοκτήτρια της, αν και δεν τους γνωρίσαμε από κοντά, μόνο από το τηλέφωνο μιλήσαμε, δε χρησιμοποίησε μόνο τις γνώσεις της (Αρχιτέκτονας – μηχανικό του ΕΜΠ) αλλά είναι φανερό πως διέθεσαν και πολύ αγάπη, πράγμα που είναι φανερή παντού.

Συνέβησαν όλα, όπως ακριβώς τα είχαμε σχεδιάσει… Από χθες είμαστε πίσω, στο σπίτι μας, ενώ ο Στηβ, η Έστερ και η Βικτώρια έφυγαν για τα Μετέωρα. Και η Χλόη με την Κέιτυ είναι στον Γαλατά Χανίων. Ευκαιρία λοιπόν για μια μικρή ανασύνταξη κι ένα τρεξιματάκι σε ότι αφήσαμε πίσω, μας επεφύλαξε η χθεσινή μέρα. Όπως κάθε μέρα, δεν πλήττουμε με όσα έχουμε μπροστά μας να αντιμετωπίσουμε. Ας το πάμε χαλαρά…

Και, όπως βλέπετε, η δημοσίευση είναι εμπλουτισμένη με εικόνες από το πλοίο BLUE STAR DELOS καθώς προσεγγίζει το λιμάνι της Πάρου, στην Παροικιά. Το περιμέναμε με λαχτάρα και το παρακολουθούσαμε καρέ – καρέ να μπαίνει στο λιμάνι κατά τις 7:00 το απόγευμα, να αποβιβάζει επιβάτες και να παίρνει όλους εμάς που περιμέναμε, υπομονετικά, για την επιστροφή.

Σαλπάρισε κατά τις 7:30 και το ταξίδι για τον Πειραιά ήταν καλό. Φτάσαμε στ 11:30, οπότε καταλαβαίνετε πως πήρε λίγη ώρα μέχρι να μπορέσω να κατεβάσω το αυτοκίνητο και να φύγουμε για το σπίτι μας. Τακτοποιηθήκαμε και πέσαμε για ύπνο, αν και κούραση είχε κάνει τη δουλειά της. Και η ένταση επίσης δεν μας βοήθησε να είναι ξεκούραστος, όσο θα θέλαμε, ο ύπνος μας. Και τι μ’ αυτό;

Εμείς θα συνεχίσουμε να έχουμε για καιρό στο μυαλό μας, όλα όσα ζήσαμε αυτές τις δέκα μέρες στην Πάρο. Και συχνά –πυκνά, μέσα από αυτό το site θα επανερχόμαστε για να σας δίνουμε πινελιές απ’ όλη αυτή την ομορφιά. Την ίδια ώρα, εμείς θα συνεχίζουμε να εμπλουτίζουμε τη χαρά μας με όσα τα παιδιά μας, θα μας λένε καθημερινά, από τους νέους τόπους διακοπών τους.

Είναι υπέροχο να ζεις όμορφα, αρμονικά, ευχάριστα με την οικογένεια σου σε στιγμές διακοπών. Έτσι είμαστε αυτή την εποχή στην Πάρο, όπου περνάμε ένα δεκαήμερο διακοπών με τον Στήβ , την Έστερ, τη Βικτώρια, τη Χλόη και τη φίλη τους Κέιτυ.   Φαίνεται νομίζω και από την αναμνηστική φωτογραφία που βγάλαμε μέσα στα στενά της Νάουσας, όπου είχαμε κατέβει βόλτα ένα μεσημέρι.

Αλλά κι εμείς είχαμε την ευκαιρία να βρούμε άνθρωπο, να μας φωτογραφίσει και να ανανεώσουμε τη φωτογραφία στο προφίλ του Facebook με κάτι πιο επίκαιρο. Πίσω από το κινητό η Χλόη που τα κατάφερε μια χαρά . Θέλουμε να θυμόμαστε όμορφες στιγμές. Το έχουμε ανάγκη, το χρειαζόμαστε τις δύσκολες μέρες που περνάμε. Ας είναι καλά το κορίτσι!

Μόλις έχουμε φτάσει στην Αντίπαρο σε μια εκδρομή, πέρασμα από την Πάρο που είναι η βάση μας. Κατεβήκαμε από το καραβάκι που μας έφερε με κατεύθυνση τον μικρό οικισμό για βόλτα στον εμπορικό δρόμο λίγο πριν πάμε για μπάνιο σε μια κοντινή παραλία. Αλλά για όλα αυτά θα έχουμε την ευκαιρία να τα πούμε πολύ σύντομα σε άλλο σημείωμα μας.

Η Νάουσα είναι μια κωμόπολη της Πάρου. Αποτελεί τη δεύτερη σε πληθυσμό κωμόπολη της νήσου Πάρου μετά την Παροικιά, από την οποία και απέχει 10 χλμ.. Είναι παράλια πόλη, με μικρό ασφαλή λιμένα στον ανατολικό μυχό του ομώνυμου γραφικού όρμου, Όρμου Νάουσας, στο βόρειο άκρο του νησιού. Ο πληθυσμός της το 1928 ήταν 959 κάτοικοι, ενώ στην απογραφή του 2001 έφθανε τους 2.316 κατοίκους.

Από το 1926 διέθετε δημοτικό σχολείο, αστυνομικό σταθμό και τηλεγραφείο. Σήμερα η Νάουσα αποτελεί έδρα ενός των επτά δημοτικών διαμερισμάτων του Δήμου Πάρου στο οποίο και υπάγονται όλα τα βόρεια χωριά, μεταξύ των οποίων ο Αμπελάς, οι Καμάρες, οι Κολυμπήθρες, η Λάγκερη, τα Λιβάδια, η Ξιφάρα, τα Πρωτόργια καθώς και κάποια μοναστήρια.

Ο συνολικός πληθυσμός του Δημοτικού διαμερίσματος της Νάουσας φθάνει τους 3027 κατοίκους (2001). Παλαιότερα αποτελούσε Δήμο, “τέως Δήμος Ναούσης”, της Επαρχίας Νάξου, στον οποίο συμπεριλαμβάνονταν όλα τα χωριά της Β. Πάρου όπως και το χωριό Κώστος Πάρου με συνολικό πληθυσμό 1750 κατοίκους.

Ως οικισμός η Νάουσα φέρεται να διαμορφώθηκε γύρω από το ομώνυμο λιμάνι κατά τη βυζαντινή περίοδο. Έφερε οχυρωμένο τείχος τμήμα του οποίου διασώζεται μέχρι σήμερα το οποίο κατέληγε σε καστέλλιον που υπήρξε ενετικός προμαχώνας του οποίου επίσης ένα τμήμα του σώζεται. Τα στοιχεία για τη σημερινή ανάρτηση είναι παρμένα από την Wikipedia.

Η Παροικιά, ή Παρκιά είναι η πρωτεύουσα (χώρα) και ο κύριος λιμένας της Πάρου. Λέγεται και Πάρος, ή Χώρα Πάρου. Κατά την απογραφή του 2021 ο πληθυσμός του Δήμου Πάρου ήταν 14.296 κάτοικοι (σε όλο το νησί). Σήμερα η Παροικιά αποτελεί έδρα του μοναδικού στη νήσο Δήμου, του Δήμου Πάρου. Ο κάτοικος της Παροικιάς λέγεται Παροικιώτης-ισσα, ή Παρκιανός -ή, (Παριανός), ή Χωραΐτης -τισσα.

Η Παροικιά είναι κτισμένη στη θέση της αρχαίας πόλης, στον ανατολικό μυχό του δυτικού ομώνυμου όρμου της νήσου όπου και εκτείνεται προς τις παρυφές λόφου σε υψόμετρο μέχρι 10 μ. στη κορυφή του οποίου δεσπόζει η Μονή των Αγίων Αναργύρων. Εδώ φτάσαμε με το καράβι μας το περασμένο Σάββατο και από εδώ θα αναχωρήσουμε την Τρίτη το απόγευμα για Πειραιά.

Τα τελευταία χρόνια παρουσιάζει μια ραγδαία ανάπτυξη στους γύρω λόφους προσπαθώντας να διατηρήσει τόσο την κυκλαδική αρχιτεκτονική, όσο και τη γραφικότητα και το τοπικό της χρώμα. Στον κεντρικό δρόμο της αγοράς, όπως και σε όλα τα Κυκλαδονήσια τα λουλούδια, οι πεζούλες, τα στενά καμπυλωτά σοκάκια συμπληρώνουν τη λαϊκή κυκλαδική αρχιτεκτονική όπου τα χρώματα, λευκό και μπλε, είναι αυτά που κυριαρχούν.

Από εδώ είναι και όλες οι φωτογραφίες από το σημερινό δημοσίευμα, ένα απογευματάκι που κατεβήκαμε επί τούτο στην πόλη. Και μας άρεσε πολύ. Γι’ αυτό και δεν ήταν η μόνη φορά που το κάναμε αν και ο τόπος που μέναμε ήταν ακριβώς στην άλλη μεριά του νησιού. Μισή ώρα απόσταση με το αυτοκίνητο. Οι πληροφορίες γι’ αυτό το κομμάτι πάρθηκαν από το wikipedia. Πώς θα μπορούσαμε να γνωρίσουμε τόσο καλά το μέρος, στις δέκα μέρες που μείναμε;

Φέτος κάναμε χρήση αυτού του προνομίου. Μετά τον Govid-19 αισθανόμαστε σα να μη ζήσαμε ποτέ στο παρελθόν τέτοιες ομορφιές. Και ύστερα από τρία χρόνια υποχρεωτικού εγκλεισμού, νομίζαμε ότι τίποτα δεν θα ήταν ξανά ίδιο. Αλλά κάναμε λάθος. Ο άνθρωπος είναι φτιαγμένος, έτσι ώστε, χωρίς πολύ προσπάθεια, να προσαρμόζεται στις στιγμές που έχει μπροστά του. Στα εύκολα και τα δύσκολα. Έτσι κι εμείς…

Αν και δεν ήμασταν ποτέ μαθημένοι, τουλάχιστον εγώ, στα εύκολα, προσαρμοστήκαμε στις σχετικές ανέσεις που μας πρόσφεραν με τη φιλοξενία τους, ο Στήβ και η Έστερ. Στο σημερινό σημείωμα σας δίνω μια μικρή γεύση από το σπίτι που μένουμε στην Πάρο. Όλα έγιναν μέσω διαδικτύου. Από το Βανκούβερ του Καναδά το είδαν, τους άρεσε, το έκλεισαν και ήρθαμε. Μέσα από τις ειδικές πλατφόρμες. Με απόλυτη σιγουριά και υπευθυνότητα.

Χαίρομαι όταν βλέπω τους ανθρώπους να χρησιμοποιούν την ευφυΐα τους, για καλό. Και χαίρομαι διπλά, όταν αυτό το βλέπω να συμβαίνει στο διαδίκτυο, πού μερικές φορές και όχι άδικα, έχει κατηγορηθεί για πολλά. Και όμως, μπορεί να γίνει η ζωή μας καλύτερη, αν το θέλουμε κι εμείς και το επιδιώκουμε. Αρκεί να μη δαιμονοποιούμε καταστάσεις και να χρησιμοποιούμε για καλό, το καθετί, γύρω μας.

Εδώ, στην πισίνα, περνούμε αρκετές ώρες… Ο καιρός είναι, γενικά, καλός. Είδαμε μια ηλιοφάνεια, άλλο πράγμα! Αλλά, να πω την αλήθεια μου, εμένα μου φάνηκε κρύο το αεράκι που φυσούσε και δεν τόλμησα να βουτήξω. Το άφησα για μια άλλη ώρα, χωρίς αυτό να σημαίνει ότι δεν χάρηκα όλες τις στιγμές, στις ξαπλώστρες πλάι της ή στις καρέκλες δίπλα της. Τα κορίτσια πάλι και ο Στηβ είχαν άλλη άποψη. Δικαίωμα τους!

Η πρώτη μέρα μας στην Πάρο ήταν όντως καλοκαιρινή. Το χρωστάγαμε αυτό στα παιδιά της Σούλας που ήρθαν από την άλλη μεριά του πλανήτη, το Βανκούβερ του Καναδά και ήθελαν, είχαν ανάγκη να είναι ο καιρός φυσιολογικός, καλοκαίρι δηλαδή, καθώς περπατάμε στον Ιούνιο… Το ξημέρωμα ήταν πολύ όμορφο, συνέχεια μια νύχτας ξεκούραστης και αναζωογονητικής. Και βγήκα την πρώτη βόλτα μου στο νησί.

Στόχος, να διερευνήσω λίγο το χώρο. Να βρω πού υπάρχουν τα αναγκαία, για ένα πρωινό. Και δε δυσκολεύτηκα να τα βρω. Στο LOCAL BAKERY OASIS, βρήκα ότι χρειαζόμουν. Η Πάρος στο μέρος που μένουμε, δεν ξέρω ακόμα πώς λένε την περιοχή, αλλά υπόσχομαι τις επόμενες μέρες να το μάθω, έχει μια όμορφη ήπια ανάπτυξη. Οι πρώτες φωτογραφίες που πήρα και που συνοδεύουν αυτή την ανάρτηση το αποδεικνύουν αυτό.

Κι αυτό, είναι κάτι που μου αρέσει στα κυκλαδίτικα νησιά. Η άγρια φύση τους και ομορφιά τους. Δεν έχει βέβαια το πράσινο της Άνδρου, αλλά δεν μπορεί να είναι όλα το ίδιο. Κάθε τόπος έχει τα δικά του. Είναι η πρώτη φορά που έρχομαι στην Πάρο. Μέσα από αυτό το site, αλλά καμιά φορά και το site αρχείο του ΘΡΑΨΑΝΙΩΤΗ, θα τη γνωρίσουμε καλύτερα καθώς θα την περιδιαβαίνουμε…