Αρχείο κατηγορίας Ταξίδια

Η Σπηλιά του Κίτσου, στον Θορικό Λαυρίου. Έχετε πάει; Εμείς όχι, αλλά μας άρεσαν όσα διαβάσαμε γι’ αυτήν, τόσο που θέλαμε να το μεταφέρουμε κι εδώ. Οι φωτογραφίες είναι του Vassilios Papanikolaou και τις δημοσίευσε στην Ομάδα “i love lavrio”. Αυτή τη σπηλιά έκανε κρησφύγετο του, τις δεκαετίες του 1850 και 60 ο περίφημος λήσταρχος της εποχής, Κίτσος.

Η Γαλλοελληνική έρευνα στη Σπηλιά του Κίτσου, πραγματοποιήθηκε υπό την υποδειγματική οργάνωση της Νicole Lambert, από το 1968 ως το 1975. Οι ανασκαφές έφεραν στο φως τα πρώτα ίχνη κατοίκησης στην περιοχή του Λαυρίου και τα αρχαιότερα στην Αττική. Αυτό μαρτυρούν τα πρωτόγονα λίθινα εργαλεία, των θηρευτών και τροφοσυλλεκτών της εποχής, που βρέθηκαν εντός του σπηλαίου.

Η αρχαιολόγος, Όλγα Αποστολοπούλου – Καβογιάννη μας πληροφορεί: “35.000 χρόνια αργότερα επιστρέφουν και πάλι στην σπηλιά του Κίτσου, στην οποία κατοικούν (ολοχρονίς ή κατά μικρότερες περιόδους) συνεχώς από το 5.000 π.Χ. έως το 3.000 π.Χ. Από τα οστά 18 ατόμων που βρέθηκαν μέσα στα στρώματα της σπηλιάς συμπεραίνουμε ότι είχαν μέτριο ύψος και πολύ λίγοι έφθαναν σε γήρας.

Η περιοχή, την εποχή αυτή, καλύπτεται από δάση κυρίως πεύκων και θάμνους, όπου οι άνθρωποι θηρεύουν άγρια ζώα (ελάφια, καφέ αρκούδες, λύγκες, λύκους, αλεπούδες, αγριογούρουνα και κυρίως λαγούς και πουλιά), με τελειοποιημένα όπλα, όπως αιχμές βελών. Ακόμη συνέλεγαν κοχύλια και σαλιγκάρια στα ποτάμια και τις ακτές της θάλασσας.

Η Παταγονία (ισπανικά: Patagonia) προσδιορίζεται ως γεωγραφική περιοχή που καταλαμβάνει το νοτιότερο τμήμα της Νότιας Αμερικής και βρίσκεται στις νότιες περιοχές της Αργεντινής και της Χιλής. Δυτικά και νότια περιλαμβάνει την οροσειρά των Άνδεων, ενώ ανατολικά τα υψίπεδα και τις πεδιάδες των αργεντινών πεδιάδων (πάμπας).

Το όνομα Παταγονία προέρχεται, με βάση ορισμένους ερευνητές, από τη λέξη «παταγών» (patagon), την οποία αρχικά χρησιμοποίησε ο Μαγγελάνος για να περιγράψει τους ιθαγενείς που συνάντησε κατά την εκστρατεία του, και θεώρησε ότι είχαν γιγάντιες διαστάσεις. Εμείς για να σας προλάβουμε, δεν έχουμε πάει ποτέ, αλλά ακούγεται ελκυστικός ένας τέτοιος προορισμός.

Σήμερα, πιστεύεται ότι οι Παταγόνες ήταν Ινδιάνοι Τεουέλτσες, οι οποίοι είχαν μέσο ύψος 1,80 εκ. σε σύγκριση με το μέσο ύψος των 1,55 εκ. των Ισπανών εξερευνητών, εκείνη την εποχή. Μας αρέσει να γνωρίζουμε νέους τόπους, συνήθειες, πολιτισμούς, ανθρώπους. Εντάξει δεν ξέρουμε τη γλώσσα, αλλά κάτι θα κάνουμε με κάποιος μηχανικό μεταφραστή.

Ανατολικά από τις Άνδεις η Παταγονία εκτείνεται βόρεια από τους ποταμούς Νεουκέν και Κολοράδο στην Αργεντινή, ενώ δυτικά των Άνδεων εκτείνεται νότια από το γεωγραφικό πλάτος 39° Ν, χωρίς να περιλαμβάνει το Αρχιπέλαγος Τσιλοέ. Το τμήμα της Παταγονίας που ανήκει στην Αργεντινή περιλαμβάνει τις επαρχίες Νεουκέν, Ρίο Νέγρο, Τσουμπούτ, Σάντα Κρους και Γη του Πυρός, καθώς και νότιες εκτάσεις των επαρχιών του Μπουένος Άιρες, της Μεντόσα και της Λα Πάμπα.

Το σπήλαιο της Μελισσάνης βρίσκεται κοντά στον Καραβόμυλο, στο νησί της Κεφαλονιάς. Πρόκειται για ένα λιμναίο σπήλαιο μοναδικής ομορφιάς και πλήρως ανεπτυγμένο σπήλαιο, το οποίο έχει μήκος 3,5 χλμ., πλάτος 40 μ. και ύψος 36 μ. Το σπήλαιο της Μελισσάνης αποτελεί ένα μοναδικό γεωλογικό φαινόμενο.

Δημιουργήθηκε από μια μηχανική και χημική διαδικασία που ονομάζεται καρστικοποποίηση (διάλυση πετρωμάτων) κατά την οποία το νερό εισέρχεται στα ασβεστολιθικά πετρώματα, τα διαβρώνει και δημιουργεί κοιλότητες. Η υπόγεια λίμνη της Μελισσάνης ανακαλύφθηκε το 1951, από τον σπηλαιολόγο Γιάννη Πετρόχειλο.

Ένα μεγάλο μέρος της οροφής του έχει πέσει αποκαλύπτοντας ένα καταπληκτικό θέαμα. Κατά την αρχαιότητα η λίμνη ήταν τόπος λατρείας αφιερωμένος στον Πάνα και τη νύμφη Μελισσάνα. Η λίμνη περιλαμβάνει επίσης ένα νησάκι στο οποίο ο αρχαιολόγος Σ. Μαρινάτος, ανακάλυψε το ιερό του Πάνα.

Ακροναυπλία, από την Ομάδα “ΝΑΥΠΛΙΟ… στη γειτονιά του έρωτα!”, δια χειρός της Soloexploritsa. Η Ακροναυπλία είναι η χερσόνησος, όπου το νότιο και το δυτικό τμήμα της εισχωρεί απότομα στη θάλασσα και επάνω της είναι κτισμένο το παλαιό Ναύπλιο, εξ’ ου και το όνομα Ακροναυπλία και αποτελούσε από την αρχαιότητα την Ακρόπολη του Ναυπλίου.

Βρίσκεται απέναντι από το θαλάσσιο κάστρο Μπούρτζι, κάτω από το κάστρο του Παλαμηδίου και δεξιά του Ναυπλίου στην είσοδο του Αργολικού κόλπου, με πρόσβαση από τον βορρά, από την ιστορική τεχνητή χαράδρα της Αρβανιτιάς ή την Πύλη του Κάστρου των Τόρων. Αλλά η ιστορία τους φτάνει μέχρι τις μέρες μας…

Το 1926 οι φυλακές που στεγαζόντουσαν στο Παλαμήδι, μεταφέρθηκαν στην Ακροναυπλία και το 1937, επί Μεταξά, έγιναν πολιτικές με λειτουργία έως το 1960. Την περίοδο 1970 – 1971 κατεδαφίστηκαν οι φυλακές της Ακροναυπλίας, το στρατιωτικό νοσοκομείο και μεγάλο τμήμα του Ρωμέϊκου κάστρου, για να κατασκευαστεί τουριστική μονάδα το Ξενία Παλλάς.

Πεζοπορία σε ψηλές βουνοκορφές! Όπως εδώ στη Λουπάτα, που είδαμε στο διαδίκτυο. Με τα χέρια του Achilleas Kokkovas έχουν παρθεί αυτές οι φωτογραφίες, τις οποίες και πρόσθεσε περιεχόμενο στο άλμπουμ Λουπάτα (2066 μ.) στην Ομάδα “Ελληνες ορειβάτες” στο Facebook. Το Αυγό αποτελεί το νοτιότερο κομμάτι της Πίνδου.

Έχει κατεύθυνση Α-Δ και είναι ένα μεγάλο ορεινό συγκρότημα με σπουδαία σημασία για την ευρύτερη περιοχή. Δάση χαμηλά, βοσκές ψηλότερα και αλπικές πανύψηλες κορυφές που χαρακτηρίζουν το βουνό. Οι σημαντικότερες είναι η Λουπάτα (υψ. 2060 μ.) η Μαρόσα (υψ. 2020 μ.) και το Αυγό (υψ. 2146 μ.) Στην ουσία είναι τρία βουνά σε ένα, αφού βαθιές χαράδρες και γκρεμοί χωρίζουν την μια κορυφή από την άλλη.

Οι τρεις αυτές κορυφές έχουν συχνή, συχνότατη παρουσία στο πρόγραμμα του συλλόγου ορειβατών. Πάντα όμως σαν ξεχωριστές αναβάσεις και ποτέ σαν συνέχεια η μια της άλλης. Έτσι η γνώση του βουνού δεν μπορούσε παρά να είναι αποσπασματική. Ιδέες για προγραμματισμό διάσχισης ολόκληρου του συγκροτήματος κατά καιρούς υπήρξαν πολλές, αλλά πάντα προβλημάτιζε το μεγάλο μήκος της πορείας και οι ελλιπείς πληροφορίες που υπάρχουν στην βιβλιογραφία και τα σχετικά sites.

Δεν μπορούσαν λοιπόν παρά να την επιχειρήσουμε εκτός προγράμματος και με μια μικρή και ευέλικτη ομάδα, με σκοπό να την γνωρίσουμε σε όλες τις λεπτομέρειες και αργότερα να την προσθέσουν στο επίσημο πρόγραμμα του συλλόγου. Το κείμενο είναι παρμένο από την ιστοσελίδα του Συλλόγου Πεζοπορίας Ορειβασίας Τρικάλων http://trikalasport.gr λίγο μακριά για μας, εδώ που τα λέμε. Τους ευχαριστούμε, πολύ…

Το κομμάτι αυτό στήθηκε με τη βοήθεια της διαδικτυακής μας φίλης Erietta Dalgirani. Και με πληροφορίες από το διαδίκτυο. Ψάξαμε λοιπόν και βρήκαμε το χιονισμένο χωριό της Εύβοιας, Σέττα. Ανάμεσα στα έλατα, τα ρυάκια, βρίσκεται, στη νότια πλαγιά του Ξηροβουνίου, η Σέττα, ο πιο ορεινός οικισμός της Εύβοιας. Και τουλάχιστον από τις φωτογραφίες, φαίνεται υπέροχος τόπος.

Η «Ελβετία της Ελλάδος», όπως είναι αλλιώς γνωστό το γραφικό χωριουδάκι  του δήμου Ερέτριας, είναι χτισμένο σε υψόμετρο 800 μέτρων και είναι από τις πρώτες περιοχές της Εύβοιας που καλύπτονται το Χειμώνα με χιόνι. Η Σέττα, ή αλλιώς Σέτα, απέχει μόλις128 χιλιόμετρα από την Αθήνα, περίπου δύο ώρες διαδρομή με το αυτοκίνητο. 

Το όνομά της το πήρε, σύμφωνα με την παράδοση, από την πανέμορφη Γαλλίδα σύζυγο του Τούρκου ηγεμόνα, που επί τουρκοκρατίας, του ανήκε η περιοχή.  Λόγω της μορφολογίας της και της φυσικής της θέσης, είναι ο ιδανικός προορισμός για τους  λάτρεις των ορεινών αποδράσεων το Χειμώνα  και το Καλοκαίρι. Το περιβάλλον της Σέττας θυμίζει τις Άλπεις, καθώς έχει πλατάνια, ελατοδάση, καστανοδάση με πλούσια χλωρίδα και πανίδα.

Ένα διαφορετικό ταξίδι, θα επιχειρήσουμε σήμερα… Θα σας πάμε στον οικισμό Παπαδιανά που ανήκει διοικητικά στο Κάτω Χωριό. Τα Παπαδιανά Ιεράπετρας Λασιθίου Κρήτης! Φωτογραφημένα από τη Γεωργία Κακοταρότου. Τις φωτογραφίες της, τις ανέβασε στην ομάδα “I love Rethymnon, Crete.” Τι είναι τα Παπαδιανά; Είναι ένας οικισμός της Κοινότητας Κάτω Χωρίου.

Το Κάτω Χωριό (επίσης Κάτω Χωρίον) είναι χωριό και έδρα ομώνυμης κοινότητας της τότε επαρχίας και του σημερινού Δήμου Ιεράπετρας. Βρίσκεται στο στενότερο σημείο της Κρήτης, περίπου στα μισά μεταξύ της Παχιάς Άμμου στον κόλπο του Μιραμπέλλου και της Ιεράπετρας στο Λιβυκό Πέλαγος, στη δυτική άκρη των ορέων της Θρυπτής.

Εκτός από την έδρα της, η κοινότητα Κάτω Χωρίου περιλαμβάνει και τους οικισμούς Επάνω Χωριό, Επισκοπή, Θρυπτή και Παπαδιανά (ακόμη και αν, παραδόξως, εκτός από την Θρυπτή, δεν αναφέρονται στις απογραφές από το 1961). Η απογραφή του 1951 αναφέρει: Επάνω Χωρίον, το, Επισκοπή, η,  Θρυπτή, η, Κάτω Χωρίον, το. Παπαδιανά, τα.