Αρχείο κατηγορίας Καθημερινότητα

Είναι ωραίο να επιλέγεις τους φίλους που θα μοιραστείς μαζί τους, τη βόλτα σου στη εξοχή. Το κάναμε την περασμένη Κυριακή, με τους καλούς μας φίλους, Μουσταφά και Ναταλία και πήγαμε στην Πάρνηθα από τη μεριά του Κατσιμιδιού, σε ένα γνώριμο σε μας, μέρος. Ο καιρός ήταν καλός, μια μέρα πραγματική Άνοιξη και περάσαμε πολύ όμορφα.

Μαζί φάγαμε μεσημέρι στην χασαποταβέρνα του “Λάμπρου”. Ο Κώστας, μας περιποιήθηκε και με το παραπάνω. Ήταν κι η μέρα περίεργη, από την άποψη ότι κάποιοι είχαν επιλέξει να είναι κοντά στις κάλπες και να μην απομακρυνθούν στην εξοχή, πιστεύοντας ότι έτσι κάνουν το σωστό. Φυσικά, η ελεύθερη βούληση, δίνει την δυνατότητα στους ανθρώπους, να κάνουν διαφορετικές επιλογές.

Αλλά εμείς, εκμεταλλευτήκαμε τα πάντα με θετικό τρόπο. Εδώ, μαμά και κόρη, η Ναταλία και η Σοφία διάλεξαν αυτό το πετρόχτιστο, έξω από την ταβέρνα του “Λάμπρου” για να βγάλουν μια φωτογραφία για ενθύμιο από αυτή τη μικρή, αλλά όμορφη εκδρομή, μαζί μας. Τους ευχαριστούμε για την παρέα. Κάθε στιγμή μαζί τους ήταν εξαιρετική!

Το είδαμε χθες τυχαία στη βόλτα μας. Έχουν ξηλώσει την παιδική χαρά, αυτή που ξέραμε και στη θέση της εργάζονται συνεργεία, για να ετοιμάσουν κάτι άλλο. Είχε αρχίσει να μεγαλώνει, ηλικιακά κι αυτή. Θυμάμαι σ’ αυτήν εδώ, έφερνα τον Λάμπρο μου, όταν ήταν μωρό, από τα Σεπόλια για να παίξει!

Ναι, ήταν πολύ μοντέρνα και προωθημένη, στην εποχή της. Αλλά οι εποχές αλλάζουν, όπως αλλάζουμε κι εμείς. Και ζητάνε καινούρια πράγματα που η σύγχρονη ζωή απαιτεί, καθώς, είτε μας αρέσει, είτε όχι, το επίπεδο ζωής αλλάζει. Και τα σημερινά παιδιά, όπως πάντα άλλωστε, είναι απαιτητικά.

Αλλά, ξαναβλέποντας τις φωτογραφίες που τράβηξα με το κινητό μου, διαπιστώνω πως εδώ δεν κάνουν κάποια μπαλώματα. Το αλλάζουν εκ βάθρων. Ακόμα και τον ξύλινο περίβολο της παιδικής χαράς ξήλωσαν, όπως βλέπετε και ετοιμάζουν κάτι άλλο. Τι; Μένει να το δούμε. Στην επόμενη βόλτα μας, ίσως έχουν προχωρήσει.

Για μας, σήμερα είναι μια Κυριακή σαν όλες τις άλλες. Έχουμε επιλέξει να είμαστε από την πλευρά των πραγματικών προβλημάτων και ξέρουμε πώς θα δώσουμε οριστικές λύσεις σ’ αυτά και για πάντα. Όχι στα μπαλώματα και τις ευκαιριακές καταστάσεις με αληθινή δικαιοσύνη που δεν έχει σχέση με ανθρώπους. Μ’ αυτή την έννοια έχουμε ψηφίσει μια φορά, σταθερά τον ίδιο ηγέτη.

Γι’ αυτό επιλέξαμε να εικονογραφήσουμε τη σημερινή ανάρτηση με μια βόλτα που κάναμε πρόσφατα στου Ψυρρή με τη Σούλα και την καλή μας φίλη, Χάρις. Κάναμε μια στάση στο “Βολιώτικο Τσιπουράδικο” γνώριμο μας, από παλιά, όπου τραγουδούσε υπέροχα η κ. Ιουλία. Και απολαύσαμε τα τραγούδια της, καθώς και τους μουσικούς που τη συνόδευαν.

Ο κήπος ανθισμένος με την Άνοιξη παρούσα. Το μεσημέρι πέρασε όμορφα και γρήγορα. Μας άρεσαν πολύ οι στιγμές που ζήσαμε. Είχαν μια αυθεντικότητα από την παλιά Αθήνα που αρέσει στους σημερινούς ανθρώπους της μεγαλούπολη καθώς δεν υπάρχει πια αυτή ζεστασιά και η ομορφιά των μαζικών χώρων με την καθαρότητα που ξέραμε.

Βρεθήκαμε εκεί για δουλειά και όπως κάνουμε πάντα, για να γνωρίσουμε τους τόπους που πάμε, περπατήσαμε ώς την πλατεία του Αγίου Λουκά στο Ηράκλειο Αττικής. Εκεί συναντήσαμε τη “Ρακόπετρα”. Ένα ωραίο μεζεδοπωλείο ανάμεσα στα πεύκα. Και πήραμε μια γεύση από τους μεζέδες που προσφέρει.

Το Ηράκλειο είναι σημείο συνάντησης για πολύ κόσμο από τα βόρεια προάστια. Και κυρίως για τα καφέ και για τα μεζεδοπωλεία του. Έρχονται από Μαρούσι, Πεύκη, Λυκόβρυση, Μεταμόρφωση, Νέα Ιωνία, Λαμπρινή, Περισσό, Καλογρέζα.  Κανά δυο τρία χρόνια έχουν αρχίσει και λειτουργούν και αρκετά μπαράκια.

Η μέρα ήταν όμορφη, πολύ ζεστή και καλοκαιρινή. Αλλά στη “Ρακόπετρα” είχε δροσιά. Ίσως γιατί είναι μέσα σε μια πλατεία όλο πράσινο με μεγάλα πανύψηλα πεύκα, με πολλούς χώρους σε διάφορα επίπεδα. Ήταν μεσημέρι μιας καθημερινής μέρας. Αλλά γι’ αυτή την πλατεία και τα δέντρα της θα χρειαστεί να κάνουμε άλλο ένα σημείωμα εδώ.

Οι φωτογραφίες στη σημερινή ανάρτηση, δεν είναι φετινές. Τις πήραμε πέρσι, όταν μια μέρα σαν κι αυτές, είχαμε πάει μια βόλτα το ανοιχτό αρχαιολογικό πάρκο της Ακαδημίας Πλάτωνα. Κι εκεί έχουμε χαρτογραφήσει τις μουριές, οπότε δεν δυσκολευτήκαμε να τις βρούμε και να απολαύσουμε τον καρπό τους. Φέτος όμως δεν καταφέραμε να πάμε, ακόμα.

Δεν ξέρω πως έχουμε κάνει έτσι τη ζωή μας και δεν μένει χρόνος, ούτε μια ανάσα να πάρουμε για μας, ούτε μια μικρή τέτοια απόλαυση να δρομολογήσουμε και να την κάνουμε πράξη. Ας είναι, ελπίζω τις επόμενες μέρες, να είναι καλύτερα τα πράγματα και να μπορέσουμε να πεταχτούμε. Το θέλω πραγματικά. Έτσι κι αλλιώς δεν κρατάνε πολύ.

Μέχρι τον Ιούνιο, είναι ο καιρός τους. Και στο πάρκο, δεν είμαι ο μόνος που τα ξέρω. Ιδιαίτερα οι άνθρωποι με καταγωγή από την Αλβανία, την έχουν καλύτερα κι από μένα χαρτογραφήσει την περιοχή. Κι αυτοί έχουν καλύτερο πρόγραμμα από το δικό μου και τις τρυγούν κανονικά και στην ώρα τους. Κι εδώ που τα λέμε, καλά κάνουν οι άνθρωποι.

Δεν πάει να είμαστε στο παρά πέντε των εκλογών, η Ερμού ήταν και παραμένει, κάτω από όλες τις συνθήκες, ένας δρόμος γεμάτος παλμό, κίνηση κι σε έναν κόσμο που ακόμα και τις Κυριακές, είναι εκεί, για να κάνει τη βόλτα του, από το Σύνταγμα στο Μοναστηράκι. Αυτούς τους μουσικούς δρόμους τους καταγράψαμε σε μια μέρα μόνο, με μια διαφορά μερικών δεκάδων μέτρων.

Εδώ, όλα μπορείς να τα δεις και να τα ακούσεις. Από λαϊκά τραγούδια μέχρι ροκ εποχής… Ελληνικά και ξένα. Έτσι κι αλλιώς το κοινό τους, είναι πολυπολιτισμικό. Όλο τα χρόνο, αλλά ιδιαίτερα τώρα τον Μάιο, έτσι και κάνει πως ο ήλιος φοράει τα καλά του, μυρίζει καλοκαίρι και οι τουρίστες ξεσαλώνουν. Στόχος ζωής να ανέβουν στην Ακρόπολη!

Οι καλλιτέχνες δρόμου έχουν τη χάρη τους. Πέρα από την ποικιλία των τραγουδιών τους έχουν αναπτύξει και μια ποικιλία στο λουκ τους, το ντύσιμο τους, την εμφάνιση τους. Δεν έχει, ας πούμε, κανένα πρόβλημα ο μπουζουκσής σ’ αυτό το συγκρότημα να παίζει με την αθλητική του φόρμα. Σιγά, που θα φορέσει τώρα κοστούμι και γραβάτα για τις ανάγκες του σόου…

Δεν εμπιστευόμαστε τους πολιτικούς και δεν περιμένουμε καμιά καλή έκβαση από αυτούς. Ιδιαίτερα μένουμε μακριά από τις προεκλογικές υποσχέσεις τους που στόχο και σκοπό έχουν, απλά να υφαρπάξουν την ψήφο αθώων ανθρώπων και στη μια χώρα και στην άλλη. Θα συνεχίσουμε όμως να βλέπουμε με πολύ αγάπη τα λουλούδια του Τούρκου φίλου μας Yaşar Durmaz.

Κι αυτή είναι η πιο πρόσφατη ανάρτηση του, στο Facebook. Και στη γειτονική μας χώρα αυτή την εποχή τα τριαντάφυλλα είναι αυτά που κυριαρχούν παντού. Υπέροχα από αισθητική άποψη και αρωματικά, σε κάνουν να αντιλαμβάνεσαι και να παίρνεις από την αληθινή ομορφιά της ζωής, αντί να αναλώνεσαι στα κούφια λόγια των πολιτικών.

Σ’ αυτά, να μείνουμε λοιπόν. Αυτά είναι που ενώνουν τους λαούς που δεν έχουν τίποτα να χωρίσουν και όχι ο εθνικισμός που καλλιεργούν, η αγάπη και όχι το μίσος. Μπορούμε να το κάνουμε; Μερικοί λένε, αδύνατον. Η ζωή όμως έχει δείξει ότι μπορούμε, αρκεί να κλείσουμε τα αυτιά μας στους ειδικούς αναλυτές και να μιλήσουμε τη γλώσσα της καρδιάς.