Αρχείο κατηγορίας Καθημερινότητα

Ήταν μια συγκλονιστική εμπειρία να ζήσουμε ένα ηλιοβασίλεμα στην όμορφη Παροικιά της Πάρου, αυτή την εποχή. Συνέβη συμπτωματικά. Είχαμε κατέβει στην πόλη να περπατήσουμε μέρα και να τη γνωρίσουμε καλύτερα. Η πρώτη μας επαφή ήταν νύχτα, ώρα 10:30, όταν μας κατέβασε στο λιμάνι της το BLUE STAR FERRIES NAXOS από τον Πειραιά. Και όπως αντιλαμβάνεστε δεν υπήρχε η δυνατότητα να δούμε πολλά πράγματα.

Όμως τη μέρα είναι αλλιώς και στο σούρουπο, μια ώρα που έτσι κι αλλιώς μας αρέσει πολύ, όλα ήταν πιο όμορφα. Τραβήξαμε στο δρόμο που πάει παράλληλα στην ακτογραμμή (αλλά γι’ αυτό θα σας πούμε σε άλλη ανάρτηση). Και φυσικά εδώ είδαμε τα περισσότερα φαγάδικα. Όπου κι αν γύριζε το μάτι σου, είχαν βγάλει τραπέζια και από την άλλη μεριά, απέναντι, δίπλα στη θάλασσα.

Πλησίασα λίγο στην παραλία, για να πάρω αυτή την εικόνα. Ένα καραβάκι, διακοσμητικό της ταβέρνας που το βράδυ φωτίζεται και στο βάθος ο ήλιος που γέρνει προς τη δύση του. Μια υπέροχη στιγμή. Κάτι πολύ σπέσιαλ και ξεχωριστό που άξιζε να το ζήσουμε. Ευτυχείς που μας συνέβη στην Πάρο, αν και μια τέτοια στιγμή, αξίζει να τη ζήσεις, οπουδήποτε.

Έμεινα αρκετή ώρα, μέχρι που ο ήλιος χάθηκε στον ορίζοντα και άρχισε να πέφτει το σκοτάδι. Τέτοιες στιγμές είναι που μας αναζωογονούν και μας δίνουν περισσότερη δύναμη για ζωή. Δεν  ήθελα να περάσει έτσι και μόνο για μας που ζήσαμε εδώ, στην Πάρο, γι’ αυτό και το κατέγραψα προκειμένου να το μοιραστώ μαζί σας. Ομάδα δεν είμαστε;

Ένα κτίριο που έγραψε ιστορία στα χρονικά της Αθήνας, θα σας παρουσιάσουμε σήμερα. Πρόκειται για τα παλιά δικαστήρια στη Σανταρόζα. Εδώ λειτούργησε το Πρωτοδικείο Αθηνών, όλα τα κτίρια-προσθήκες του τετραγώνου κατεδαφίστηκαν και έμεινε μόνον το αρχικό, ένα κτίριο λιτού κι απέριττου νεοκλασικού ρυθμού.

Και όλα αυτά το 1834, παρακαλώ. Βέβαια, δεν είναι μόνο οι παλιοί πλέον που θυμούνται τα δικαστήρια στη Σανταρόζα και την πολύκροτη δίκη του Μπελογιάννη εκεί, ακόμη λιγότεροι συνδέουν το κτίριο με την πρότερη νευραλγική του χρήση, τότε που επί δεκαετίες αναλάμβανε την εκτύπωση νόμων και διαταγμάτων της Πολιτείας.

Το μπετόν αρμέ στις μεγάλες κολόνες και το πάτωμα, η γυμνή πλινθοδομή, τα τούβλα στον όροφο που προστέθηκε αργότερα, τα κενά στο δάπεδο κι οι βέργες που εξέχουν… ένα κράμα σιγουριάς και επισφάλειας που ηλεκτρίζει. Τυχερό μες την ατυχία του, το κτίριο δεν είχε υποστεί λεηλασίες. Τα καταγράψαμε φωτογραφικά σε μια βόλτα μας στο κέντρο της πόλης.

Από τη μια η πανδημία με τις κοινωνικές αποστασιοποιήσεις κι από την άλλη η δική μας αγωνία να προσαρμοστούμε στις οδηγίες που δίνονταν τα τρία προηγούμενα χρόνια, μας κράτησαν μακριά από εκδρομές. Και χθες το επιχειρήσαμε με την εκκλησία μας. Προορισμός μας το Ναύπλιο, αλλά γι’ αυτό θα κάνουμε εκτενή αναφορά σε άλλη ανάρτηση.

Σήμερα θα σας δώσουμε εικόνες και στιγμιότυπα από την εκδρομή αυτή καθ’ αυτή. Και οι φωτογραφίες που «ντύνουν» την ανάρτηση είναι βγαλμένες μέσα από το πούλμαν, καθοδόν… Θέλαμε να καταγράψουμε αυτή την εμπειρία λες και ήταν η πρώτη φορά. Και από μια άποψη, ήταν. Είπαμε ήταν η πρώτη μετά Govid εκδρομή! Και είναι ωραίο να είσαι με φίλους.

Στην Εθνική Αθηνών – Κορίνθου με τα τούνελ που εξυπηρετούν πια πολύ τους ανθρώπους. Όχι όπως παλιά που, στην Κακιά Σκάλα, για να την περάσεις έπρεπε να έχεις Ιώβεια υπομονή. Στην ουρά… Αλλά τώρα όλα είναι διαφορετικά και πολύ πιο άνετα. Οι τρεις λωρίδες κυκλοφορίας, δίνουν την άνεση στον οδηγό να μη μειώνει καθόλου ταχύτητα. Το 100 χιλιόμετρα τα έχεις στο τσεπάκι σου..

Ακόμα και τα έργα που γίνονταν, όπως μας προειδοποιούσαν οι φωτεινές πινακίδες, δεν ήταν ικανά να δημιουργήσουν πρόβλημα. Η καρδιά μας ήταν προετοιμασμένη για τα καλύτερα. Και το πετύχαμε… Μέσα στο πούλμαν υπήρχε πολύ χαρά, κουβέντα και τα χιλιόμετρα τα «τρώγαμε» σαν αέρα… Ούτε που καταλάβαμε για πότε φτάσαμε στην Κόρινθο.

Ίσως επειδή στη ζωή μου δεν καταπιάστηκα ποτέ με απλά καθημερινά πράγματα, μου φαίνεται υπερβολικά προχωρημένο όταν βλέπω και παρακολουθώ κάτι που κάνουν εξοικειωμένοι με την τέχνη των χεριών τους, άνθρωποι. Έτσι παρακολούθησα προχθές την αλλαγή μιας κλειδαριάς και τη φροντίδα μιας πόρτα σπιτιού. Ομολογουμένως ήταν κάτι εντυπωσιακό.

Και χρονοβόρο. Συζητώντας με τον μάστορα, μου είπε πως μερικές φορές είναι πιο δύσκολη μια επέμβαση σε κάτι που υπάρχει, παρά η τοποθέτηση μιας καινούριας πόρτας. Και είχε δίκιο. Το έβλεπα με τα μάτια μου και δεν το πίστευα. Από τις 10:00 ως τις 14:00 πήγε αυτή η υπόθεση, έως ότου ολοκληρωθεί. Τελικά όμως η δουλειά ήταν άψογη.

Εγώ το λέω χάρισμα. Το να είσαι τόσο προσεκτικός και στη λεπτομέρεια, στη δουλειά σου, είναι μεγάλη υπόθεση. Χαίρεσαι και εσύ που δουλεύεις και κάνεις και τον πελάτη σου χαρούμενο. Υπάρχει άραγε πιο ωραίο πράγμα από αυτό; Όχι! Σ’ αυτό το σύστημα πραγμάτων, όπου τα πάντα λειτουργούν εναντίον μας, υπάρχει και κάτι καλό!

Είναι ωραίο να επιλέγεις τους φίλους που θα μοιραστείς μαζί τους, τη βόλτα σου στη εξοχή. Το κάναμε την περασμένη Κυριακή, με τους καλούς μας φίλους, Μουσταφά και Ναταλία και πήγαμε στην Πάρνηθα από τη μεριά του Κατσιμιδιού, σε ένα γνώριμο σε μας, μέρος. Ο καιρός ήταν καλός, μια μέρα πραγματική Άνοιξη και περάσαμε πολύ όμορφα.

Μαζί φάγαμε μεσημέρι στην χασαποταβέρνα του “Λάμπρου”. Ο Κώστας, μας περιποιήθηκε και με το παραπάνω. Ήταν κι η μέρα περίεργη, από την άποψη ότι κάποιοι είχαν επιλέξει να είναι κοντά στις κάλπες και να μην απομακρυνθούν στην εξοχή, πιστεύοντας ότι έτσι κάνουν το σωστό. Φυσικά, η ελεύθερη βούληση, δίνει την δυνατότητα στους ανθρώπους, να κάνουν διαφορετικές επιλογές.

Αλλά εμείς, εκμεταλλευτήκαμε τα πάντα με θετικό τρόπο. Εδώ, μαμά και κόρη, η Ναταλία και η Σοφία διάλεξαν αυτό το πετρόχτιστο, έξω από την ταβέρνα του “Λάμπρου” για να βγάλουν μια φωτογραφία για ενθύμιο από αυτή τη μικρή, αλλά όμορφη εκδρομή, μαζί μας. Τους ευχαριστούμε για την παρέα. Κάθε στιγμή μαζί τους ήταν εξαιρετική!

Το είδαμε χθες τυχαία στη βόλτα μας. Έχουν ξηλώσει την παιδική χαρά, αυτή που ξέραμε και στη θέση της εργάζονται συνεργεία, για να ετοιμάσουν κάτι άλλο. Είχε αρχίσει να μεγαλώνει, ηλικιακά κι αυτή. Θυμάμαι σ’ αυτήν εδώ, έφερνα τον Λάμπρο μου, όταν ήταν μωρό, από τα Σεπόλια για να παίξει!

Ναι, ήταν πολύ μοντέρνα και προωθημένη, στην εποχή της. Αλλά οι εποχές αλλάζουν, όπως αλλάζουμε κι εμείς. Και ζητάνε καινούρια πράγματα που η σύγχρονη ζωή απαιτεί, καθώς, είτε μας αρέσει, είτε όχι, το επίπεδο ζωής αλλάζει. Και τα σημερινά παιδιά, όπως πάντα άλλωστε, είναι απαιτητικά.

Αλλά, ξαναβλέποντας τις φωτογραφίες που τράβηξα με το κινητό μου, διαπιστώνω πως εδώ δεν κάνουν κάποια μπαλώματα. Το αλλάζουν εκ βάθρων. Ακόμα και τον ξύλινο περίβολο της παιδικής χαράς ξήλωσαν, όπως βλέπετε και ετοιμάζουν κάτι άλλο. Τι; Μένει να το δούμε. Στην επόμενη βόλτα μας, ίσως έχουν προχωρήσει.