Αρχείο κατηγορίας Καθημερινότητα

Ένα κτίριο που έγραψε ιστορία στα χρονικά της Αθήνας, θα σας παρουσιάσουμε σήμερα. Πρόκειται για τα παλιά δικαστήρια στη Σανταρόζα. Εδώ λειτούργησε το Πρωτοδικείο Αθηνών, όλα τα κτίρια-προσθήκες του τετραγώνου κατεδαφίστηκαν και έμεινε μόνον το αρχικό, ένα κτίριο λιτού κι απέριττου νεοκλασικού ρυθμού.

Και όλα αυτά το 1834, παρακαλώ. Βέβαια, δεν είναι μόνο οι παλιοί πλέον που θυμούνται τα δικαστήρια στη Σανταρόζα και την πολύκροτη δίκη του Μπελογιάννη εκεί, ακόμη λιγότεροι συνδέουν το κτίριο με την πρότερη νευραλγική του χρήση, τότε που επί δεκαετίες αναλάμβανε την εκτύπωση νόμων και διαταγμάτων της Πολιτείας.

Το μπετόν αρμέ στις μεγάλες κολόνες και το πάτωμα, η γυμνή πλινθοδομή, τα τούβλα στον όροφο που προστέθηκε αργότερα, τα κενά στο δάπεδο κι οι βέργες που εξέχουν… ένα κράμα σιγουριάς και επισφάλειας που ηλεκτρίζει. Τυχερό μες την ατυχία του, το κτίριο δεν είχε υποστεί λεηλασίες. Τα καταγράψαμε φωτογραφικά σε μια βόλτα μας στο κέντρο της πόλης.

Από τη μια η πανδημία με τις κοινωνικές αποστασιοποιήσεις κι από την άλλη η δική μας αγωνία να προσαρμοστούμε στις οδηγίες που δίνονταν τα τρία προηγούμενα χρόνια, μας κράτησαν μακριά από εκδρομές. Και χθες το επιχειρήσαμε με την εκκλησία μας. Προορισμός μας το Ναύπλιο, αλλά γι’ αυτό θα κάνουμε εκτενή αναφορά σε άλλη ανάρτηση.

Σήμερα θα σας δώσουμε εικόνες και στιγμιότυπα από την εκδρομή αυτή καθ’ αυτή. Και οι φωτογραφίες που «ντύνουν» την ανάρτηση είναι βγαλμένες μέσα από το πούλμαν, καθοδόν… Θέλαμε να καταγράψουμε αυτή την εμπειρία λες και ήταν η πρώτη φορά. Και από μια άποψη, ήταν. Είπαμε ήταν η πρώτη μετά Govid εκδρομή! Και είναι ωραίο να είσαι με φίλους.

Στην Εθνική Αθηνών – Κορίνθου με τα τούνελ που εξυπηρετούν πια πολύ τους ανθρώπους. Όχι όπως παλιά που, στην Κακιά Σκάλα, για να την περάσεις έπρεπε να έχεις Ιώβεια υπομονή. Στην ουρά… Αλλά τώρα όλα είναι διαφορετικά και πολύ πιο άνετα. Οι τρεις λωρίδες κυκλοφορίας, δίνουν την άνεση στον οδηγό να μη μειώνει καθόλου ταχύτητα. Το 100 χιλιόμετρα τα έχεις στο τσεπάκι σου..

Ακόμα και τα έργα που γίνονταν, όπως μας προειδοποιούσαν οι φωτεινές πινακίδες, δεν ήταν ικανά να δημιουργήσουν πρόβλημα. Η καρδιά μας ήταν προετοιμασμένη για τα καλύτερα. Και το πετύχαμε… Μέσα στο πούλμαν υπήρχε πολύ χαρά, κουβέντα και τα χιλιόμετρα τα «τρώγαμε» σαν αέρα… Ούτε που καταλάβαμε για πότε φτάσαμε στην Κόρινθο.

Ίσως επειδή στη ζωή μου δεν καταπιάστηκα ποτέ με απλά καθημερινά πράγματα, μου φαίνεται υπερβολικά προχωρημένο όταν βλέπω και παρακολουθώ κάτι που κάνουν εξοικειωμένοι με την τέχνη των χεριών τους, άνθρωποι. Έτσι παρακολούθησα προχθές την αλλαγή μιας κλειδαριάς και τη φροντίδα μιας πόρτα σπιτιού. Ομολογουμένως ήταν κάτι εντυπωσιακό.

Και χρονοβόρο. Συζητώντας με τον μάστορα, μου είπε πως μερικές φορές είναι πιο δύσκολη μια επέμβαση σε κάτι που υπάρχει, παρά η τοποθέτηση μιας καινούριας πόρτας. Και είχε δίκιο. Το έβλεπα με τα μάτια μου και δεν το πίστευα. Από τις 10:00 ως τις 14:00 πήγε αυτή η υπόθεση, έως ότου ολοκληρωθεί. Τελικά όμως η δουλειά ήταν άψογη.

Εγώ το λέω χάρισμα. Το να είσαι τόσο προσεκτικός και στη λεπτομέρεια, στη δουλειά σου, είναι μεγάλη υπόθεση. Χαίρεσαι και εσύ που δουλεύεις και κάνεις και τον πελάτη σου χαρούμενο. Υπάρχει άραγε πιο ωραίο πράγμα από αυτό; Όχι! Σ’ αυτό το σύστημα πραγμάτων, όπου τα πάντα λειτουργούν εναντίον μας, υπάρχει και κάτι καλό!

Είναι ωραίο να επιλέγεις τους φίλους που θα μοιραστείς μαζί τους, τη βόλτα σου στη εξοχή. Το κάναμε την περασμένη Κυριακή, με τους καλούς μας φίλους, Μουσταφά και Ναταλία και πήγαμε στην Πάρνηθα από τη μεριά του Κατσιμιδιού, σε ένα γνώριμο σε μας, μέρος. Ο καιρός ήταν καλός, μια μέρα πραγματική Άνοιξη και περάσαμε πολύ όμορφα.

Μαζί φάγαμε μεσημέρι στην χασαποταβέρνα του “Λάμπρου”. Ο Κώστας, μας περιποιήθηκε και με το παραπάνω. Ήταν κι η μέρα περίεργη, από την άποψη ότι κάποιοι είχαν επιλέξει να είναι κοντά στις κάλπες και να μην απομακρυνθούν στην εξοχή, πιστεύοντας ότι έτσι κάνουν το σωστό. Φυσικά, η ελεύθερη βούληση, δίνει την δυνατότητα στους ανθρώπους, να κάνουν διαφορετικές επιλογές.

Αλλά εμείς, εκμεταλλευτήκαμε τα πάντα με θετικό τρόπο. Εδώ, μαμά και κόρη, η Ναταλία και η Σοφία διάλεξαν αυτό το πετρόχτιστο, έξω από την ταβέρνα του “Λάμπρου” για να βγάλουν μια φωτογραφία για ενθύμιο από αυτή τη μικρή, αλλά όμορφη εκδρομή, μαζί μας. Τους ευχαριστούμε για την παρέα. Κάθε στιγμή μαζί τους ήταν εξαιρετική!

Το είδαμε χθες τυχαία στη βόλτα μας. Έχουν ξηλώσει την παιδική χαρά, αυτή που ξέραμε και στη θέση της εργάζονται συνεργεία, για να ετοιμάσουν κάτι άλλο. Είχε αρχίσει να μεγαλώνει, ηλικιακά κι αυτή. Θυμάμαι σ’ αυτήν εδώ, έφερνα τον Λάμπρο μου, όταν ήταν μωρό, από τα Σεπόλια για να παίξει!

Ναι, ήταν πολύ μοντέρνα και προωθημένη, στην εποχή της. Αλλά οι εποχές αλλάζουν, όπως αλλάζουμε κι εμείς. Και ζητάνε καινούρια πράγματα που η σύγχρονη ζωή απαιτεί, καθώς, είτε μας αρέσει, είτε όχι, το επίπεδο ζωής αλλάζει. Και τα σημερινά παιδιά, όπως πάντα άλλωστε, είναι απαιτητικά.

Αλλά, ξαναβλέποντας τις φωτογραφίες που τράβηξα με το κινητό μου, διαπιστώνω πως εδώ δεν κάνουν κάποια μπαλώματα. Το αλλάζουν εκ βάθρων. Ακόμα και τον ξύλινο περίβολο της παιδικής χαράς ξήλωσαν, όπως βλέπετε και ετοιμάζουν κάτι άλλο. Τι; Μένει να το δούμε. Στην επόμενη βόλτα μας, ίσως έχουν προχωρήσει.

Για μας, σήμερα είναι μια Κυριακή σαν όλες τις άλλες. Έχουμε επιλέξει να είμαστε από την πλευρά των πραγματικών προβλημάτων και ξέρουμε πώς θα δώσουμε οριστικές λύσεις σ’ αυτά και για πάντα. Όχι στα μπαλώματα και τις ευκαιριακές καταστάσεις με αληθινή δικαιοσύνη που δεν έχει σχέση με ανθρώπους. Μ’ αυτή την έννοια έχουμε ψηφίσει μια φορά, σταθερά τον ίδιο ηγέτη.

Γι’ αυτό επιλέξαμε να εικονογραφήσουμε τη σημερινή ανάρτηση με μια βόλτα που κάναμε πρόσφατα στου Ψυρρή με τη Σούλα και την καλή μας φίλη, Χάρις. Κάναμε μια στάση στο “Βολιώτικο Τσιπουράδικο” γνώριμο μας, από παλιά, όπου τραγουδούσε υπέροχα η κ. Ιουλία. Και απολαύσαμε τα τραγούδια της, καθώς και τους μουσικούς που τη συνόδευαν.

Ο κήπος ανθισμένος με την Άνοιξη παρούσα. Το μεσημέρι πέρασε όμορφα και γρήγορα. Μας άρεσαν πολύ οι στιγμές που ζήσαμε. Είχαν μια αυθεντικότητα από την παλιά Αθήνα που αρέσει στους σημερινούς ανθρώπους της μεγαλούπολη καθώς δεν υπάρχει πια αυτή ζεστασιά και η ομορφιά των μαζικών χώρων με την καθαρότητα που ξέραμε.