Αρχείο κατηγορίας Καθημερινότητα

Όταν είδα το πρώτο κουνέλι στην περιοχή που μέναμε, στην Πάρο, νόμιζα ότι ήταν λαγός, ελεύθερο όπως κυκλοφορούσε. Μετά έμαθα, αφού πρώτα είδα από μόνος μου, πολλά άλλα κουνέλια στην περιοχή. Τα πλησίασα και τα φωτογράφησα… Δεν έδειχναν και τόσο άγρια… Και βέβαια το έψαξα λίγο το πράγμα. και δείτε τι ανακάλυψα:

Τρία χρόνια πριν και συγκεκριμένα στις 2 Αυγούστου 2019 στο site του Παριανού Τύπου δημοσιεύεται μια καταγγελία για ανεξέλεγκτη αύξηση του πληθυσμού των “άγριων” κουνελιών στην περιοχή Τσερδάκια Δρυού Πάρου όπου και έγραφαν ότι σας κοινοποιούμε εκτός από τα έγγραφα που συνόδευαν το παραπάνω σχετικό, νέα έγγραφα με παράπονα πολιτών καθώς και τις απόψεις των αρμόδιων υπηρεσιών.

Δείτε λοιπόν: α) το με αρ. πρ. 3148/19-7-2019 έγγραφο του Τμήματος Κτηνιατρικής Πάρου και β) το με αρ. πρ. 2733/4-7-2019 έγγραφο του Τμήματος Δημόσιας Υγείας Πάρου. Οι πληροφορίες μας είναι ότι, εκτός από την αρχική εστία στα Τσερδάκια η ζώνη εξάπλωσής τους έχει αυξηθεί υπερβολικά τον τελευταίο χρόνο και περιλαμβάνει τις περιοχές Μεσάδα, Τσερδάκια, Χρυσή Ακτή (Λειβάδια)

Τα ίδια προβλήματα παρατηρούνται και στις Βελανιές, ενώ οι ζημιές που προκαλούνται στους κήπους και στις καλλιέργειες είναι μεγάλες. Εμείς βέβαια δεν είδαμε αυτή την πλευρά της υπόθεσης, αλλά την πιο αθώα και όμορφη, μιας και υπήρξαμε απλά επισκέπτες για λίγες μέρες στην κοντινή GoldeSea Villas. Και γι’ αυτά που είδαμε σας μιλάμε.

Το να ακολουθείς τα έθιμα των άλλων, έχει τη χάρη του. Μαζί με τις δυσκολίες του, φυσικά. Μια μέρα είπαμε να φάμε, όπως τρώνε οι άνθρωποι που είμαστε μαζί, στον τόπο τους. Πρωινό, ένα ελαφρύ γεύμα κατά τις 12 το μεσημέρι και κατά τις 6 μ.μ. το κανονικό γεύμα της ημέρας. Κι αυτή την ημέρα ο Στηβ ήθελε να ψήσει κρέας στα κάρβουνα. Κοτόπουλο χωρίς κόκαλα. Οπότε κατά τις 5 άρχισε την προεργασία με τα κάρβουνα.

Τον παρακολουθούσα και κατέγραφα στιγμές. Κι εδώ που τα λέμε, τον ζήλεψα κιόλας τον Στηβ. Θα ήθελα να ήξερα να το κάνω κι εγώ. Στο τόπο του, στο Βανκούβερ του Καναδά, ο ψήστης είναι μια ανδρική υπόθεση. Όπως και να ‘χει, είναι ωραίο να συμμετέχεις ενεργά στη διαδικασία παρασκευής του γεύματος, Μέχρι τώρα, βολευόμουν να συμμετέχω μόνο στο τέλος, στην κατανάλωση. Είδα όμως ότι δεν θέλει πολύ κόπο, μόνο προσωπικό ενδιαφέρον και τέχνη. Το μυστικό βρίσκεται στο να το φτιάξεις με τρόπο που να το απολαμβάνεις.

Και κάπως έτσι ο Στηβ, ολοκλήρωσε μια διαδικασία που, από τα κάρβουνα μέχρι το ψήσιμο, κράτησε περισσότερο από μιάμιση ώρα. Κι εγώ με το κινητό μου κατέγραφα εικόνες, ενώ με το στιλό σκάρωνα αυτή την ανάρτηση. Έτσι απλά είναι τα πράγματα. Ή φαίνονται να είναι. Αφού μάλλον πρέπει να ξέρεις πώς και πότε πρέπει να γυρίσεις τα κρέατα για να μην καούν. Και πρέπει να ξέρεις το σωστό τάιμινγκ για να το κάνεις.

Ύστερα, την ώρα του τραπεζιού, όλα ήταν πιο εύκολα και γνώριμα σε εμένα. Κι ένας λόγος που προτιμώ τη χασαποταβέρνα του “Λάμπρου” στην Πάρνηθα ή την “Αρετούσα” στο Λόφο Σκουζέ, είναι γιατί όλη την προεργασία την κάνουν άλλοι. Πιο ειδικοί και πιο επαγγελματίες. Προσωπικά, δεν ξέρω αν έχω όλη την απαιτούμενη υπομονή, μέχρι να φτάσω στο ποθητό αποτέλεσμα. Άσε που δεν είμαι και τόσο βέβαιος ότι σίγουρα θα έχω αυτό το καλό αποτέλεσμα…

Ήταν μια συγκλονιστική εμπειρία να ζήσουμε ένα ηλιοβασίλεμα στην όμορφη Παροικιά της Πάρου, αυτή την εποχή. Συνέβη συμπτωματικά. Είχαμε κατέβει στην πόλη να περπατήσουμε μέρα και να τη γνωρίσουμε καλύτερα. Η πρώτη μας επαφή ήταν νύχτα, ώρα 10:30, όταν μας κατέβασε στο λιμάνι της το BLUE STAR FERRIES NAXOS από τον Πειραιά. Και όπως αντιλαμβάνεστε δεν υπήρχε η δυνατότητα να δούμε πολλά πράγματα.

Όμως τη μέρα είναι αλλιώς και στο σούρουπο, μια ώρα που έτσι κι αλλιώς μας αρέσει πολύ, όλα ήταν πιο όμορφα. Τραβήξαμε στο δρόμο που πάει παράλληλα στην ακτογραμμή (αλλά γι’ αυτό θα σας πούμε σε άλλη ανάρτηση). Και φυσικά εδώ είδαμε τα περισσότερα φαγάδικα. Όπου κι αν γύριζε το μάτι σου, είχαν βγάλει τραπέζια και από την άλλη μεριά, απέναντι, δίπλα στη θάλασσα.

Πλησίασα λίγο στην παραλία, για να πάρω αυτή την εικόνα. Ένα καραβάκι, διακοσμητικό της ταβέρνας που το βράδυ φωτίζεται και στο βάθος ο ήλιος που γέρνει προς τη δύση του. Μια υπέροχη στιγμή. Κάτι πολύ σπέσιαλ και ξεχωριστό που άξιζε να το ζήσουμε. Ευτυχείς που μας συνέβη στην Πάρο, αν και μια τέτοια στιγμή, αξίζει να τη ζήσεις, οπουδήποτε.

Έμεινα αρκετή ώρα, μέχρι που ο ήλιος χάθηκε στον ορίζοντα και άρχισε να πέφτει το σκοτάδι. Τέτοιες στιγμές είναι που μας αναζωογονούν και μας δίνουν περισσότερη δύναμη για ζωή. Δεν  ήθελα να περάσει έτσι και μόνο για μας που ζήσαμε εδώ, στην Πάρο, γι’ αυτό και το κατέγραψα προκειμένου να το μοιραστώ μαζί σας. Ομάδα δεν είμαστε;

Ένα κτίριο που έγραψε ιστορία στα χρονικά της Αθήνας, θα σας παρουσιάσουμε σήμερα. Πρόκειται για τα παλιά δικαστήρια στη Σανταρόζα. Εδώ λειτούργησε το Πρωτοδικείο Αθηνών, όλα τα κτίρια-προσθήκες του τετραγώνου κατεδαφίστηκαν και έμεινε μόνον το αρχικό, ένα κτίριο λιτού κι απέριττου νεοκλασικού ρυθμού.

Και όλα αυτά το 1834, παρακαλώ. Βέβαια, δεν είναι μόνο οι παλιοί πλέον που θυμούνται τα δικαστήρια στη Σανταρόζα και την πολύκροτη δίκη του Μπελογιάννη εκεί, ακόμη λιγότεροι συνδέουν το κτίριο με την πρότερη νευραλγική του χρήση, τότε που επί δεκαετίες αναλάμβανε την εκτύπωση νόμων και διαταγμάτων της Πολιτείας.

Το μπετόν αρμέ στις μεγάλες κολόνες και το πάτωμα, η γυμνή πλινθοδομή, τα τούβλα στον όροφο που προστέθηκε αργότερα, τα κενά στο δάπεδο κι οι βέργες που εξέχουν… ένα κράμα σιγουριάς και επισφάλειας που ηλεκτρίζει. Τυχερό μες την ατυχία του, το κτίριο δεν είχε υποστεί λεηλασίες. Τα καταγράψαμε φωτογραφικά σε μια βόλτα μας στο κέντρο της πόλης.

Από τη μια η πανδημία με τις κοινωνικές αποστασιοποιήσεις κι από την άλλη η δική μας αγωνία να προσαρμοστούμε στις οδηγίες που δίνονταν τα τρία προηγούμενα χρόνια, μας κράτησαν μακριά από εκδρομές. Και χθες το επιχειρήσαμε με την εκκλησία μας. Προορισμός μας το Ναύπλιο, αλλά γι’ αυτό θα κάνουμε εκτενή αναφορά σε άλλη ανάρτηση.

Σήμερα θα σας δώσουμε εικόνες και στιγμιότυπα από την εκδρομή αυτή καθ’ αυτή. Και οι φωτογραφίες που «ντύνουν» την ανάρτηση είναι βγαλμένες μέσα από το πούλμαν, καθοδόν… Θέλαμε να καταγράψουμε αυτή την εμπειρία λες και ήταν η πρώτη φορά. Και από μια άποψη, ήταν. Είπαμε ήταν η πρώτη μετά Govid εκδρομή! Και είναι ωραίο να είσαι με φίλους.

Στην Εθνική Αθηνών – Κορίνθου με τα τούνελ που εξυπηρετούν πια πολύ τους ανθρώπους. Όχι όπως παλιά που, στην Κακιά Σκάλα, για να την περάσεις έπρεπε να έχεις Ιώβεια υπομονή. Στην ουρά… Αλλά τώρα όλα είναι διαφορετικά και πολύ πιο άνετα. Οι τρεις λωρίδες κυκλοφορίας, δίνουν την άνεση στον οδηγό να μη μειώνει καθόλου ταχύτητα. Το 100 χιλιόμετρα τα έχεις στο τσεπάκι σου..

Ακόμα και τα έργα που γίνονταν, όπως μας προειδοποιούσαν οι φωτεινές πινακίδες, δεν ήταν ικανά να δημιουργήσουν πρόβλημα. Η καρδιά μας ήταν προετοιμασμένη για τα καλύτερα. Και το πετύχαμε… Μέσα στο πούλμαν υπήρχε πολύ χαρά, κουβέντα και τα χιλιόμετρα τα «τρώγαμε» σαν αέρα… Ούτε που καταλάβαμε για πότε φτάσαμε στην Κόρινθο.

Ίσως επειδή στη ζωή μου δεν καταπιάστηκα ποτέ με απλά καθημερινά πράγματα, μου φαίνεται υπερβολικά προχωρημένο όταν βλέπω και παρακολουθώ κάτι που κάνουν εξοικειωμένοι με την τέχνη των χεριών τους, άνθρωποι. Έτσι παρακολούθησα προχθές την αλλαγή μιας κλειδαριάς και τη φροντίδα μιας πόρτα σπιτιού. Ομολογουμένως ήταν κάτι εντυπωσιακό.

Και χρονοβόρο. Συζητώντας με τον μάστορα, μου είπε πως μερικές φορές είναι πιο δύσκολη μια επέμβαση σε κάτι που υπάρχει, παρά η τοποθέτηση μιας καινούριας πόρτας. Και είχε δίκιο. Το έβλεπα με τα μάτια μου και δεν το πίστευα. Από τις 10:00 ως τις 14:00 πήγε αυτή η υπόθεση, έως ότου ολοκληρωθεί. Τελικά όμως η δουλειά ήταν άψογη.

Εγώ το λέω χάρισμα. Το να είσαι τόσο προσεκτικός και στη λεπτομέρεια, στη δουλειά σου, είναι μεγάλη υπόθεση. Χαίρεσαι και εσύ που δουλεύεις και κάνεις και τον πελάτη σου χαρούμενο. Υπάρχει άραγε πιο ωραίο πράγμα από αυτό; Όχι! Σ’ αυτό το σύστημα πραγμάτων, όπου τα πάντα λειτουργούν εναντίον μας, υπάρχει και κάτι καλό!