Αρχείο κατηγορίας Καθημερινότητα

Ο.Κ. μπορεί να έφυγαν οι καύσωνες, αλλά αυτό δε σημαίνει πως οι “φυσιολογικές” για την εποχή θερμοκρασίες, στις οποίες επιστρέψαμε, αντέχονται εδώ στη Αθήνα… Το απογευματάκι, νοιώθεις έντονα την ανάγκη να βγεις να περπατήσεις στη γειτονιά. Και τι καλύτερος προορισμός από το ανοιχτό αρχαιολογικό πάρκο της Ακαδημίας Πλάτωνα;

Περπατώντας ανάμεσα στο πράσινο και τη δροσιά των δέντρων, θα συναντήσεις συχνά τέτοια επιφανειακά αρχαιολογικά ευρήματα. Είναι κρίμα που δεν έχει γίνει μια ολοκληρωμένη έρευνα από την αρχαιολογική υπηρεσία. Ότι υπάρχει εδώ, είναι από τον ιδιώτη που, χωρίς να είναι αρχαιολόγος, αγόρασε αυτή την περιοχή και με δική του πρωτοβουλία έψαξε. Για να τη δωρίσει αργότερα στο κράτος κι αυτό να την εγκαταλείψει στην τύχη του.

Τουλάχιστον τα τελευταία χρόνια ο Δήμος Αθηναίων κρατάει αυτόν τον πνεύμονα πρασίνου στην καρδιά της Αθήνας, καθαρό. Στην προχθεσινή επίσκεψη μας, είδαμε ότι έχουν καθαρίσει και τα ξερόχορτα. Μπράβο τους! Γενικά όμως το πάρκο συνεχίζει να αποτελεί μια πολύ καλή επιλογή για περπάτημα με την οικογένεια ή με φίλους. Εμείς για άλλη μια φορά την απολαύσαμε…

Το πρωί, τους πήγαμε στο αεροδρόμιο για την επιστροφή στο τόπο τους. Πέρασαν μαζί μας, κοντά ένα μήνα. Σχεδόν όλο τον Ιούνιο, αφού ήρθαν στις 2/6… Για τον Στηβ και την Έστερ, λέμε , τους τελευταίους από την οικογένεια που είχαν μείνει ακόμα μαζί μας. Και τους αποχαιρετούμε  με εικόνες από τη λαϊκή αγορά,  στη γειτονιά που μένουμε. Ήταν για εκείνους μια εμπειρία. Βρίσκονταν σε μια ευρωπαϊκή χώρα, με ρίζες ανατολίτικες.

Τα παιδιά έμειναν με το στόμα ανοιχτό. Εδώ μπορείς να βρεις τα πάντα… Ποια Mall τώρα! Εδώ έψαχναν για σαφράν, τον κρόκο Κοζάνης που αρέσει πολύ στην Έστερ να  χρησιμοποιεί στη μαγειρική της. Βρήκε όμως και άλλα βότανα χρήσιμα. Η Ελλάδα είναι πολύ πλούσια σ’ αυτά. Διαθέτει και μεγάλη ποικιλία και αφθονία σε ποσότητα. Οι πάγκοι της λαϊκής, έχουν ότι μπορείς να βάλεις στο μυαλό σου, από ρούχα μέχρι φρούτα και λαχανικά…

Ο Στηβ το κατέγραφε όλο αυτό, με εικόνες και βίντεο. Εγώ πάλι τους παρακολουθούσα στις αντιδράσεις τους. Ήταν αυθόρμητες και αληθινές. Τι να πεις τώρα σε όλο αυτό; Δίνει μια εντελώς άλλη εικόνα στους ανθρώπους που ζουν στο εξωτερικό. Αλλά για μας, τους ανθρώπους της πόλης, η λαϊκή αγορά είναι μια όαση από άποψη ποικιλίας των προϊόντων που διαθέτει, αλλά και των τιμών που είναι σαφώς μικρότερες από αυτές των σούπερ μάρκετ.

Το κομμάτι αυτό το διαβάσαμε στο περιοδικό “Κ” της ΚΑΘΗΜΕΡΙΝΗΣ και το κείμενο είναι του Ορέστη Δαβία. Λέει: Τρέφω βαθιά αγάπη για τις μουριές. Επειδή προσφέρουν γενναιόδωρα τον γινωμένο καρπό τους και ρίχνουν ευλογημένο ίσκιο όταν πυρώνει ο τόπος. Δεν είναι όμως όλες οι μουριές ίδιες, θα το γνωρίζετε μάλλον. Στην κορυφή των προτιμήσεών μου, έχοντας ως κριτήριο την ποιότητα των μούρων, βρίσκεται η ξινομουριά, μια ποικιλία μαύρης μουριάς (Morus nigra) που αφθονεί σε λίγες μόνο περιοχές της χώρας μας.

Κάνει μεγάλο και ζουμερό καρπό που βάφει χέρια και ρούχα βυσσινιά όταν τον μαζεύεις. Είναι γλυκόξινος και πεντανόστιμος, πραγματικά δεν χορταίνω να τον απολαμβάνω. Δυστυχώς, είναι εύφθαρτος, όπως άλλωστε όλα τα μούρα, ακόμα και στο ψυγείο δεν αντέχει πάνω από δύο μέρες, γι’ αυτό δεν θα τον δούμε ποτέ στα μανάβικα. Έκανα για αρκετά χρόνια προσπάθειες για τον πολλαπλασιασμό της, ώστε να μπορώ να την καλλιεργώ στον χώρο μου, χωρίς όμως επιτυχία.

Τελικώς τα κατάφερα χάρη σε εγκεντρισμό με μοσχεύματα που πήρα από μια γιγάντια μουριά, ηλικίας πολλών αιώνων, η οποία δεσπόζει στον περίβολο μιας μονής που βρίσκεται κοντά στο Αλιβέρι. Ψάχνοντάς το λιγάκι παραπάνω, ανακάλυψα πως η συγκεκριμένη ποικιλία εντοπίζεται σε πολλά μοναστήρια, μάλλον γιατί οι μοναχοί πίστευαν, όχι άδικα, πως ο καρπός της είναι τροφή ιδανική για την αναιμία που προκαλείται από την παρατεταμένη νηστεία.

Στη γύρω περιοχή τα μαζεύουν σε μεγάλες ποσότητες, όχι για νωπή κατανάλωση, αλλά για να παρασκευάσουν με την απόσταξή τους ένα δυνατό σε γεύση και επίδραση τσίπουρο. Αν σας συγκινεί η ιδέα μιας μουριάς στον κήπο σας, θα βρείτε στα φυτώρια την κλασική μαυρομουριά με τα χνουδωτά φύλλα, που επίσης δίνει απολαυστικούς, μαύρους καρπούς. Δείτε το ΕΔΩ ολόκληρο το δημοσίευμα στο περιοδικό “Κ”…

Όσοι το έχουν επιχειρήσει, ξέρουν πόσο μεγάλο πρόβλημα είναι να ανεβάσεις ένα μεγάλο ψυγείο στον 7ο όροφο μιας πολυκατοικίας; Παλιά, βέβαια, που δεν υπήρχαν τα τεχνικά μέσα, οι άνθρωποι χρησιμοποιούσαν μόνο τα χέρια τους, αλλά στις μέρες μας, αυτό έχει κάπως λυθεί. Υπάρχουν γερανοί τηλεσκοπικοί που κάνουν αυτή τη δουλειά, έναντι αδρής αμοιβής. Αλλά, εδώ που τα λέμε, τα αξίζουν τα λεφτά τους!

Παρακολούθησα μια τέτοια επιτυχή προσπάθεια στο διαμέρισμα της Νισαίας 7, καθώς έγινε η μεταφορά των ηλεκτρικών του σπιτιού από το κατάστημα. Το ψυγείο ήταν το “πρόβλημα” που με τη συσκευασία του, δεν μπορούσε να μπει στο αρκετά μεγάλο ασανσέρ της πολυκατοικίας. Έτσι ακολούθησε αυτή τη διαδικασία κι έφτασε ασφαλή στο μπαλκόνι του 7ου ορόφου. Βεβαίως εδώ που το βλέπετε είναι ακόμα στον 4ο. Είχε να ανεβεί άλλους τρεις ορόφους και είχε να μπει και μέσα.

Ο άνθρωπος όμως που χειρίζονταν τον γερανό ήταν έμπειρος και τα κατάφερε μια χαρά. Έπρεπε να δεθεί σωστά και με ασφάλεια και να έχει καθοδήγηση, καθώς όπως είπαμε, μετά τον 4ο όροφο τα διαμερίσματα “μπαίνουν” προς τα μέσα και ο χειριστής δεν μπορούσε να έχει οπτική επαφή. Αλλά το τηλέφωνο έκανε τη δουλειά του και όλα πήγαν περίφημα. Για όποιον όμως δεν ήξερε, όπως εγώ, όλη αυτή η προσπάθεια φάνταζε απίστευτη. Γι’ αυτό και την κατέγραψα…

Όταν είδα το πρώτο κουνέλι στην περιοχή που μέναμε, στην Πάρο, νόμιζα ότι ήταν λαγός, ελεύθερο όπως κυκλοφορούσε. Μετά έμαθα, αφού πρώτα είδα από μόνος μου, πολλά άλλα κουνέλια στην περιοχή. Τα πλησίασα και τα φωτογράφησα… Δεν έδειχναν και τόσο άγρια… Και βέβαια το έψαξα λίγο το πράγμα. και δείτε τι ανακάλυψα:

Τρία χρόνια πριν και συγκεκριμένα στις 2 Αυγούστου 2019 στο site του Παριανού Τύπου δημοσιεύεται μια καταγγελία για ανεξέλεγκτη αύξηση του πληθυσμού των “άγριων” κουνελιών στην περιοχή Τσερδάκια Δρυού Πάρου όπου και έγραφαν ότι σας κοινοποιούμε εκτός από τα έγγραφα που συνόδευαν το παραπάνω σχετικό, νέα έγγραφα με παράπονα πολιτών καθώς και τις απόψεις των αρμόδιων υπηρεσιών.

Δείτε λοιπόν: α) το με αρ. πρ. 3148/19-7-2019 έγγραφο του Τμήματος Κτηνιατρικής Πάρου και β) το με αρ. πρ. 2733/4-7-2019 έγγραφο του Τμήματος Δημόσιας Υγείας Πάρου. Οι πληροφορίες μας είναι ότι, εκτός από την αρχική εστία στα Τσερδάκια η ζώνη εξάπλωσής τους έχει αυξηθεί υπερβολικά τον τελευταίο χρόνο και περιλαμβάνει τις περιοχές Μεσάδα, Τσερδάκια, Χρυσή Ακτή (Λειβάδια)

Τα ίδια προβλήματα παρατηρούνται και στις Βελανιές, ενώ οι ζημιές που προκαλούνται στους κήπους και στις καλλιέργειες είναι μεγάλες. Εμείς βέβαια δεν είδαμε αυτή την πλευρά της υπόθεσης, αλλά την πιο αθώα και όμορφη, μιας και υπήρξαμε απλά επισκέπτες για λίγες μέρες στην κοντινή GoldeSea Villas. Και γι’ αυτά που είδαμε σας μιλάμε.

Το να ακολουθείς τα έθιμα των άλλων, έχει τη χάρη του. Μαζί με τις δυσκολίες του, φυσικά. Μια μέρα είπαμε να φάμε, όπως τρώνε οι άνθρωποι που είμαστε μαζί, στον τόπο τους. Πρωινό, ένα ελαφρύ γεύμα κατά τις 12 το μεσημέρι και κατά τις 6 μ.μ. το κανονικό γεύμα της ημέρας. Κι αυτή την ημέρα ο Στηβ ήθελε να ψήσει κρέας στα κάρβουνα. Κοτόπουλο χωρίς κόκαλα. Οπότε κατά τις 5 άρχισε την προεργασία με τα κάρβουνα.

Τον παρακολουθούσα και κατέγραφα στιγμές. Κι εδώ που τα λέμε, τον ζήλεψα κιόλας τον Στηβ. Θα ήθελα να ήξερα να το κάνω κι εγώ. Στο τόπο του, στο Βανκούβερ του Καναδά, ο ψήστης είναι μια ανδρική υπόθεση. Όπως και να ‘χει, είναι ωραίο να συμμετέχεις ενεργά στη διαδικασία παρασκευής του γεύματος, Μέχρι τώρα, βολευόμουν να συμμετέχω μόνο στο τέλος, στην κατανάλωση. Είδα όμως ότι δεν θέλει πολύ κόπο, μόνο προσωπικό ενδιαφέρον και τέχνη. Το μυστικό βρίσκεται στο να το φτιάξεις με τρόπο που να το απολαμβάνεις.

Και κάπως έτσι ο Στηβ, ολοκλήρωσε μια διαδικασία που, από τα κάρβουνα μέχρι το ψήσιμο, κράτησε περισσότερο από μιάμιση ώρα. Κι εγώ με το κινητό μου κατέγραφα εικόνες, ενώ με το στιλό σκάρωνα αυτή την ανάρτηση. Έτσι απλά είναι τα πράγματα. Ή φαίνονται να είναι. Αφού μάλλον πρέπει να ξέρεις πώς και πότε πρέπει να γυρίσεις τα κρέατα για να μην καούν. Και πρέπει να ξέρεις το σωστό τάιμινγκ για να το κάνεις.

Ύστερα, την ώρα του τραπεζιού, όλα ήταν πιο εύκολα και γνώριμα σε εμένα. Κι ένας λόγος που προτιμώ τη χασαποταβέρνα του “Λάμπρου” στην Πάρνηθα ή την “Αρετούσα” στο Λόφο Σκουζέ, είναι γιατί όλη την προεργασία την κάνουν άλλοι. Πιο ειδικοί και πιο επαγγελματίες. Προσωπικά, δεν ξέρω αν έχω όλη την απαιτούμενη υπομονή, μέχρι να φτάσω στο ποθητό αποτέλεσμα. Άσε που δεν είμαι και τόσο βέβαιος ότι σίγουρα θα έχω αυτό το καλό αποτέλεσμα…

Ήταν μια συγκλονιστική εμπειρία να ζήσουμε ένα ηλιοβασίλεμα στην όμορφη Παροικιά της Πάρου, αυτή την εποχή. Συνέβη συμπτωματικά. Είχαμε κατέβει στην πόλη να περπατήσουμε μέρα και να τη γνωρίσουμε καλύτερα. Η πρώτη μας επαφή ήταν νύχτα, ώρα 10:30, όταν μας κατέβασε στο λιμάνι της το BLUE STAR FERRIES NAXOS από τον Πειραιά. Και όπως αντιλαμβάνεστε δεν υπήρχε η δυνατότητα να δούμε πολλά πράγματα.

Όμως τη μέρα είναι αλλιώς και στο σούρουπο, μια ώρα που έτσι κι αλλιώς μας αρέσει πολύ, όλα ήταν πιο όμορφα. Τραβήξαμε στο δρόμο που πάει παράλληλα στην ακτογραμμή (αλλά γι’ αυτό θα σας πούμε σε άλλη ανάρτηση). Και φυσικά εδώ είδαμε τα περισσότερα φαγάδικα. Όπου κι αν γύριζε το μάτι σου, είχαν βγάλει τραπέζια και από την άλλη μεριά, απέναντι, δίπλα στη θάλασσα.

Πλησίασα λίγο στην παραλία, για να πάρω αυτή την εικόνα. Ένα καραβάκι, διακοσμητικό της ταβέρνας που το βράδυ φωτίζεται και στο βάθος ο ήλιος που γέρνει προς τη δύση του. Μια υπέροχη στιγμή. Κάτι πολύ σπέσιαλ και ξεχωριστό που άξιζε να το ζήσουμε. Ευτυχείς που μας συνέβη στην Πάρο, αν και μια τέτοια στιγμή, αξίζει να τη ζήσεις, οπουδήποτε.

Έμεινα αρκετή ώρα, μέχρι που ο ήλιος χάθηκε στον ορίζοντα και άρχισε να πέφτει το σκοτάδι. Τέτοιες στιγμές είναι που μας αναζωογονούν και μας δίνουν περισσότερη δύναμη για ζωή. Δεν  ήθελα να περάσει έτσι και μόνο για μας που ζήσαμε εδώ, στην Πάρο, γι’ αυτό και το κατέγραψα προκειμένου να το μοιραστώ μαζί σας. Ομάδα δεν είμαστε;