Αρχείο κατηγορίας Καθημερινότητα

Τις είδαμε στον τοίχο του καλού φίλου μας, Dimitris Rozakis, στο Facebook και φυσικά μας άρεσαν πολύ. Ο Δημήτρης είναι ένας ξεχωριστός άνθρωπος, καλλιεργημένος και ευγενής. Και έχει προσφέρει πολλά στο τόπο του και την ευρύτερη Μάνη, μέσα από την τοπική αυτοδιοίκηση. Γράφει λοιπόν στο σημείωμα που συνοδεύει την ανάρτηση του: “Ανεμώνες, οι κόρες του Ανέμου στην Ακρόπολη του Γυθείου”.

Οι κόρες του ανέμου ή τα ανεμολούλουδα, που οι Αρχαίοι Έλληνες θεωρούσαν ότι φυτρώνουν και ανθίζουν εκεί που φυσούν οι άνεμοι, στρώνουν αυτή την εποχή το πολύχρωμο χαλί τους στο Ναό της Αθηνάς στην Ακρόπολη του αρχαίου Γυθείου. Λευκές, ροζ και μοβ, λεπτεπίλεπτες ανεμώνες, κοσμούν τον περιβάλλοντα χώρο του Ναού και τις αρχαίες πέτρες.

Τα μικρά λουλούδια του χειμώνα, που έρχονται μέσα στη βαρυχειμωνιά για να μας θυμίζουν ότι η  Άνοιξη είναι πάντα μπροστά μας. Αλλά και το λουλούδι που συμβολίζει τον πόνο της απώλειας ενός αγαπημένου, αφού κατά τη μυθολογία άνθισαν από τα δάκρυα της θεάς Αφροδίτης, όταν έπεσαν στο χώμα μαζί με το αίμα του νεκρού αγαπημένου της Άδωνη.

Εντάξει είναι μακρινό, αλλά μερικά πράγματα, όταν τα σχεδιάζεις είναι και σα να τα υλοποιείς κιόλας. Χθες λοιπόν κόψαμε τα εισιτήρια για Κρήτη. Θα πάμε, μετά από πέντε χρόνια! Και είμαστε πολύ χαρούμενοι… Διαλέξαμε λοιπόν κάποιες φωτογραφίες από τον τοίχο του καλού μας φίλου Πέτρου Πατσαλαρήδη για να διακοσμήσουμε αυτή την ανάρτηση. Αυθεντικές καθαρές, μέσα από το δάσος που κινείται λόγω της εργασίας του.

Ο ουρανός είναι βαρύς, συννεφιασμένος… Δείχνει να το πηγαίνει για βροχή. Φυσιολογικό και αναμενόμενο. Είμαστε κιόλας στο Νοέμβριο, οπότε λογικό είναι να αισθανθούμε τις πρώτες χειμωνιάτικες καταστάσεις. Μου έκανε τρομερή εντύπωση το σχήμα που έχουν τα σύννεφα. Λες και είναι κυματισμένη θάλασσα. Και είναι ωραίο που ο Πέτρος σήκωσε το βλέμμα του ψηλά και πήρε αυτή τη φωτογραφία.

Λέω πολλές φορές πως το να ζει ένα μεγάλο μέρος της ζωής του, μέσα σε ένα τέτοιο περιβάλλον είναι μεγάλο πλεονέκτημα. Ύστερα το ξανασκέφτομαι γνωρίζοντας πόσο πρωί πρέπει να σηκωθεί και πόσο μοναχική είναι η δουλειά του και τον ευχαριστώ που μέσα από τα μάτια του βλέπουμε και ζούμε κι εμείς μοναδικές ανθρώπινες στιγμές, εμείς οι άνθρωποι της πόλης και του γραφείου. Άρα δεν πρέπει ούτε στιγμή να νιώθει μόνος. Τον σκεφτόμαστε συνεχώς!

Τη λίμνη Πλαστήρα την ξέρουμε. Έχουμε πάει από κει, έχουμε γράψει γι’ αυτήν και θα συνεχίσουμε να γράφουμε, όσο οι συνθήκες είναι τέτοιες που να αξίζει να το κάνουμε. Αυτή τη φορά η αφορμή ήταν η καλή μας φίλη Ρούλα που βρέθηκε εκεί με τον σύζυγο της και τα παιδιά τους. Γι΄ αυτά πήγαν. Να τα δουν που τα πεθύμησαν και πέρασαν μερικές μέρες μαζί, σε ένα από τα πιο όμορφα μέρη της Ελλάδας.

Να τους εδώ, κάθονται αγαπημένοι στην αυλή του σπιτιού που νοίκιασαν για τη διαμονή τους κι έχουν κάτω από τα πόδια τους την πανέμορφη τεχνητή λίμνη. Μια υπέροχη φωτογραφία που αποδεικνύει στην πράξη πόσο πιο όμορφοι γινόμαστε ύστερα από πολλά χρόνια γάμου αν τιμούμε τον ή την σύντροφο μας με μια αληθινή αγκαλιά σε τέτοιο μοναδικό τόπο. Παράδειγμα για μίμηση για πολλά ζευγάρια που έχουν κλείσει δεκαετίες κοινής ζωής. Ξαναζωντανεύουν τη σχέση!

Και να πώς να μη νοιώθεις καλά, εδώ που τα λέμε. όταν έχει να αγναντεύεις ένα τέτοιο υπέροχο ορεινό τοπίο; Μερικά στοιχεία τώρα: Η λίμνη σχηματίστηκε το 1959 με την ολοκλήρωση του φράγματος στο νότιο άκρο της επί της αρχής του ποταμού Ταυρωπού ή Μέγδοβα, η ιδέα δε για την κατασκευή της αποδόθηκε στον στρατιωτικό και πολιτικό Νικόλαο Πλαστήρα.

Η λίμνη Πλαστήρα είναι ένα από τα πιο όμορφα στολίδια της Θεσσαλίας. Μπορεί να είναι τεχνητή αλλά μοιάζει να έχει «δέσει» απόλυτα με το φυσικό περιβάλλον γύρω της. Η λίμνη προσφέρει απλόχερα πολλές δραστηριότητες για τους δραστήριους (ποδηλασία, καγιάκ, ιππασία κ.α.) αλλά και στιγμές ηρεμίας και απόλαυσης για τους πιο χαλαρούς. Αυτό επέλεξαν και οι φίλοι μας. Ήθελαν ένα ήσυχο, ήρεμο περιβάλλον. Και το βρήκαν εδώ!

Μπήκαν στη ζωή μας εντελώς ξαφνικά. Την προηγούμενη Παρασκευή το πρωί, ήμασταν στην πλατεία Κοραή και ξαφνικά ο τόπος γέμισε μουσικές. Ήταν η Συμφωνική Ορχήστρα δρόμου, με την ονομασία Ricciotti Ensemble, που είχε έρθει στο πλαίσιο της περιοδείας τους στην Ελλάδα με τίτλο Οδύσσεια (Odyssee)! Ε, δεν μπορούσα να καθίσω με σταυρωμένα τα χέρια. Πήγα κοντά και φωτογράφισα τα παιδιά… Και όπως βλέπετε, δεν ήμουν ο μόνος. Άλλοι ήταν καλύτερα εξοπλισμένοι.

Ψάχνοντας στο διαδίκτυο, βρήκαμε γι’ αυτό το μουσικό σχήμα, περισσότερα πράγματα. Πρόκειται για ένα μουσικό σύνολο που μας ήρθε από την Ολλανδία στην Ελλάδα, για να μοιράσει απλόχερα χαρά μέσα από μία δωρεάν performance 43 μουσικών που κατέλαβαν τον πεζόδρομο στην πλατεία Κοραή, δίπλα στη είσοδο του Μετρό της Πανεπιστημίου. Και ήταν στην Ελλάδα από τις 27-30/10. Τα παιδιά ήταν απίθανα. Σκορπούσαν παντού κέφι και χαρά!

Η Οδύσσεια του Ricciotti. Κατά τη διάρκεια αυτής της περιοδείας – μαζί με τον Matthijs Koene – επανάφεραν το φλάουτο στη μυθική χώρα καταγωγής του… την Ελλάδα! Η χώρα του ήλιου, της θάλασσας, του ούζου, του γύρου, του Δία και της Ήρας. Τα τελευταία χρόνια ήταν επίσης μια χώρα κρίσεων: Πολλοί πρόσφυγες φτάνουν, (σημείωναν στο τυπωμένο πρόγραμμα που μοίραζαν) η οικονομία δεν πάει καλά και οι φυσικές καταστροφές δεν αφήνουν ανέγγιχτο αυτό το μέρος της Ευρώπης.

Έφεραν με τη μουσική τους, άνεση, κέφι και διάθεση για ζωή. Τόσο που, άλλη καλλιτέχνες του δρόμου που έπαιζαν στην πλατεία Κοραή την ίδια ώρα σταμάτησαν και υποκλίθηκαν στην τέχνη τους. Ξεκίνησαν την περιοδεία τους από την Ολλανδία στις 22 και 23 Οκτωβρίου. Και μετά ήρθαν Ελλάδα. Έτσι για να τους χαρούμε εμείς, που βρεθήκαμε για άλλη δουλειά στο συγκεκριμένο σημείο και το χαρήκαμε ιδιαίτερα. Τι κίνηση, τι μπρίο είχαν τα παιδιά και ο μαέστρος τους. Εγώ που σπάνια τραβώ βίντεο, πέρα από τις φωτογραφίες, αυτή τη φορά το έκανα…

Ο φίλος μου Βασίλης, τις έχει τραβήξει αυτές τις φωτογραφίες. Και μου τις έστειλε μέσω Viber. Ξέρει ότι μου αρέσουν και ξέρει επίσης ότι θα τις «εκμεταλλευτώ» για τον ΘΡΑΨΑΝΙΩΤΗ και τον ευχαριστώ που με έχει στο νου του. Διότι μια καθημερινή προσπάθεια ανελλιπούς ενημέρωσης, κάτω από ένα άλλο πρίσμα, δεν μπορεί να είναι προσωπική υπόθεση μόνο, αλλά συλλογική. Έτσι τα έχουμε καταφέρει ως τώρα κι έτσι συνεχίζουμε.

Αυτό που έκανε εντύπωση στον Βασίλη, ήταν οι ανθισμένες βουκαμβίλιες. Υπέροχες και ολάνθιστες~ Μα πώς γίνεται αυτό, να μην τις φροντίζει κανείς, σκαλίζοντας τις, λιπαίνοντας τις και να είναι τόσο ανθηρές και τόσο όμορφες; Ε, ναι, γίνεται όταν Εκείνος που μας δημιούργησε βάλει το χεράκι του. Και έγινε για μας, για να μας ευχαριστεί, να ανοίγει το μάτι μας και να ευφραίνεται η καρδιά μας! Το πόσο μας αρέσουν οι βουκαμβίλιες, το ξέρετε. Έχουμε κι εδώ στην Αθήνα, στο μπαλκόνι μας και στο πατρικό μας στην Κρήτη. Τις αγαπάμε…

Έχω ακούσει κάποιους να λένε ότι δεν τρελαίνονται με τις βουκαμβίλιες, επειδή τα χρωματιστά φύλλα τους που μοιάζουν με άνθη, όταν πέφτουν, γεμίζουν τον τόπο που βρίσκονται. Ε, και; Ακόμη καλύτερα! Γεμίζει ο τόπος ομορφιές… Μερικές φορές κάποια πράγματα είναι ζήτημα οπτικής. Και ως άνθρωποι έχουμε προικιστεί να επιλέξουμε πώς να το δούμε αυτό. Και τελικά τι θέση θα του δώσουμε στην καρδιά μας. Και οι βουκαμβίλιες έχουν σίγουρα, για μας, την καλύτερη…

Μια εποχή που μας ωθεί σε σκέψεις και προβληματισμούς… Από το ελπιδοφόρο πράσινο της Άνοιξης, στο καρπερό Καλοκαίρι κι ύστερα στο Φθινόπωρο των απολογισμών, των σκέψεων και των προβληματισμών, έστω κι αν συχνά τα πάθη της νιότης επίμονα μας ακολουθούν. Κι αν όλα αυτά τα κάνεις στο μικρό παρκάκι της γειτονιάς, τότε το πράγμα παίρνει άλλες διαστάσεις.

Όπως και να ‘χει η φύση βάζει τους δικούς της κανόνες. Αυτούς που, σχεδόν πάντα, συντείνουν στη διατήρηση ισορροπιών, αλλά και που όμως όλο και συχνότερα γίνονται εύθραυστοι. Παρότι πολλές φορές βιώνουμε σκληρά τα αποτελέσματα των αλόγιστων επεμβάσεων στο φυσικό περιβάλλον, επιμένουμε να τα αποδίδουμε στον ανθρώπινο παράγοντα, γενικώς κι αορίστως, χωρίς δεύτερες σκέψεις.

Είμαστε «γραφικοί» και «ονειροπόλοι»; Μπορεί, αλλά και πάλι μας αρέσει. Πολλοί άνθρωποι είναι έτσι, αλλά προσπαθούν να αποφύγουν τον ενδεχόμενο προβληματισμό για όσα αίτια προκαλούν τις πρωτόγνωρες καταστροφές κι έτσι να καλύψουν τη δική τους αλαζονεία και τις ευθύνες για τις τύχες και τη ζωή ολόκληρων λαών που λιμοκτονούν. Φθινοπωρινές σκέψεις…

Τα κάνει αυτά ο Ηλίας. Έχει το χάρισμα να σε ξαφνιάζει, όμορφα. Δεν εφησυχάζει. Δεν κάθεται στ’ αυγά του, αλλά συνεχώς είναι σε κίνηση, είτε με τον κήπο του, είτε με τη μουσική του βάζοντας ψηλούς στόχους, είτε με τα ταξίδια του, παρέα πάντα με τους ανθρώπους που αγαπά. Αυτή αυθεντικότητα του είναι που μου άρεσε, από την πρώτη στιγμή που τον γνώρισα στο διαδίκτυο, πριν οκτώ χρόνια… Και τώρα να οι κολοκύθες του στον κήπο του, την Αναστασιά των Σερρών.

Ο Ηλίας τα φιλτράρει όλα μέσα από τις μνήμες που έχει ζήσει ως παιδί στο χωριό. Και η αλήθεια είναι πως έχει μνήμη ελέφαντα, που μερικές φορές τον κάνει να θυμώνει και να γίνεται ιδιαίτερα αυστηρός και άλλοτε πάλι να γλυκαίνει και να γίνεται πολύ αξιαγάπητος. Αυτή τη δεύτερη ιδιότητα του, την ελκυστική. θέλουμε να σας δείξουμε σήμερα. Όταν μου έστειλε αυτές τις φωτογραφίες που βλέπετε στη σημερινή ανάρτηση σημείωνε κάποια πράγματα ώστε να αντιληφθώ πόσο χρήσιμα ήταν κάποτε.

Και εξηγούσε: «Κάποτε τα χρησιμοποιούσαν οι γυναίκες να βγάζουν νερό καυτό από το καζάνι για να πλένουν, αφού πρώτα άνοιγαν μία οπή και έβγαζαν το περιεχόμενο και έκαναν πίτα με αυτό». Μου αρέσει πολλές φορές και η στάση που βλέπει τα πράγματα, αλλά και ο τρόπος που εκφράζεται. Δεν είναι προσποιητός, δεν έχει κανένα λόγο να το κάνει. Όταν λέει καλημέρα το χαμόγελο του είναι πηγαίο και αληθινό. Γι’ αυτό τον αγαπώ, όπως και την Κατερίνα τη σύζυγο του.