Αρχείο κατηγορίας Καθημερινότητα

Η λίμνη Μπελέτσι είναι μία μικρή λίμνη που βρίσκεται σε υψόμετρο 600 μέτρων περίπου στις ανατολικές πλαγιές της Πάρνηθας, στην περιοχή Αγία Τριάδα της κοινότητας Αφιδνών, βορειοδυτικά της ομώνυμης κορυφής Μπελέτσι. Την περασμένη Παρασκευή, πήγαμε μαζί με τους φίλους μας Βασίλη και Ζανέτα και την είδαμε από κοντά.

Πρόκειται για τεχνητή λίμνη η οποία δημιουργήθηκε με δαπάνες των Γεωργίου Νάστου και Αθανασίου Πάντου τη διετία 1973-75 (εποχής Χούντας και λίγο μετά) ως αποθεματικό δυναμικό νερού για έργα που τότε κατασκεύαζαν στη περιοχή αλλά και ως μελλοντικό βιότοπο. Ως συνέπεια της κατασκευής της ήταν η αλλαγή της χάραξης του δρόμου που συνέδεε τον Άγιο Μερκούριο με τις Αφίδνες (πρώην Κιούρκα).

Το τεχνητό αυτό έργο συγκράτησε αφενός τα νερά της πηγής που βρίσκεται βόρεια, αφετέρου τα όμβρια ύδατα από τον υπερκείμενο λόφο με αποτέλεσμα το σχηματισμό της λίμνης. Η λίμνη έχει μέγιστη διάμετρο 130 μέτρα περίπου και μέγιστο βάθος 9 μέτρα, ενώ το συνολικό της εμβαδόν αγγίζει τα 7.000 τ.μ.

Απογευματάκι, χθες. Επιστροφή ύστερα από μια βόλτα με φίλους στην Πάρνηθα. Ο καιρός ήταν σχετικά καλός, αλλά όσο καθόμασταν στον γνωστό μας “Λάμπρο”, στην ταβέρνα της Πάρνηθας, αυτός μαύρισε και όταν ήρθε η ώρα να φύγουμε κατά τις 4 και κάτι, είχε άρχισε ήδη να βρέχει με πολύ δυνατό ρυθμό. Οι φωτογραφίες που δημοσιεύω είναι μέσα από τα αυτοκίνητο. Οι σταγόνες πάνω στο παρμπρίζ είναι χαρακτηριστικές.

Μέσα στην κίνηση του Κηφισού… Κι αν δεν έχεις κάποιο τρόπο να αντιδράσεις, σε πιάνει μια απελπισία καθώς όλα γίνονται υπερβολικά αργά. Βήμα – βήμα… Αυτοκίνητα μποτιλιαρισμένα, αλλά η καλή κουβέντα, έχει ευεργετικά αποτελέσματα. Ξεχνιέσαι! Πολύ περισσότερο δεν σε ακουμπάει το άγχος της επιστροφής. Κάπου το αφήνεις στην άκρη, με αφορμή την καλή συζήτηση.

Οι σταγόνες πάνω στο παρμπρίζ, μοιάζουν σαν εικαστικό πίνακα. Κι αυτό μου άρεσε πολύ. Το παιχνίδισμα το κάνει ο αυτόματος φακός του κινητού. Εστιάζει πάνω τους και φλουτάρει το βάθος της φωτογραφίας. Κι εδώ που τα λέμε, τι σημασία έχει; Ποιον ενδιαφέρει τι γίνεται έξω από το αυτοκίνητο μας; Στο μποτιλιάρισμα της βροχής, όλοι είναι ίδιοι, είτε το αντιλαμβάνονται αυτό, είτε όχι.

Κάτι άλλο που μου άρεσε πολύ, ήταν το χρυσό δειλινό, στο βάθος του ορίζοντα. Αυτό το υπέροχο μοναδικό κίτρινο που χρυσίζει πάνω στη φωτογραφία. Είχα ετοιμάσει άλλη ανάρτηση για σήμερα, αλλά με την επιστροφή κάθισα να γράψω, προκειμένου να αξιοποιήσω αυτές τις υπέροχες φωτογραφίες στον ΘΡΑΨΑΝΙΩΤΗ. Μερικά πράγματα δεν γίνονται κάθε μέρα, οπότε αξίζει να τη ζεις την κάθε στιγμή!

Αυτοί οι μουσικοί δρόμου είναι οι Hermaphrodite’s Child. Τους είδαμε ένα Σάββατο μεσημέρι στη Καμπνικαρέα να παίζουν και τους φωτογραφήσαμε. Ζουν από αυτή τη δουλειά, αν κρίνουμε από τις σελίδες τους στα κοινωνικά δίκτυα. Και έχουν τους φίλους τους, που τους ακολουθούν, όπου έχουν προγραμματίσει να εμφανιστούν. Φοβερή, η δύναμη αυτών των δικτύων…

Αυτό το παράξενο “μουσικό όργανο” το συναντήσαμε στον πεζόδρομο της Ερμού. Δεν ξέρω τι είναι, μάλλον δείχνει να είναι… μοναδικό, κατασκευασμένο από εκείνον που το παίζει, αλλά σας βεβαιώνω ότι άκουσα με τα αυτιά μου, να βγάζει ήχους. Όχι συνηθισμένους ήχους, αλλά είχαν ένα μέτρο και μια αρμονία, ικανά να σε κάνουν να καθίσεις να το ακούσεις.

Καλλιτέχνες του δρόμου, από την άλλη μεριά της Καπνικαρέας, με ωραία μουσική και τραγούδια. Τους άκουσα για αρκετή ώρα και τους πήρα και βίντεο σε ένα τραγούδι τους. Φαίνεται ότι είναι μεμονωμένοι καλλιτέχνες που βρεθήκαν εκεί μαζί, με κάποιους είδους συνεργασία, έστω και για λίγο αν κρίνουμε από τις διευθύνσεις τους στο διαδίκτυο. 

Ένας πολύ μικρός δρόμος στο κέντρο της Αθήνας που ξεκινά από την Πραξιτέλους και τελειώνει στην Κολοκοτρώνη… Στην ευρύτερη περιοχή Μοναστηράκι – Πλάκα, μπορείτε να τον τοποθετήσετε. Πραγματικά πολύ μικρός δρόμος, αλλά γεμάτος μαγαζιά! Στον πεζόδρομο του μπορείς βρεις, περπατώντας, πολύ χρήσιμα πράγματα. Εδώ είναι κι αυτό το υπέροχο Ιταλικό εστιατόριο Prac.Sitele μ’ αυτόν το ξεχωριστό λουλουδένιο διάκοσμο.

Το τριγωνικό διατηρητέο κτίριο, στο οποίο στεγάστηκε σχετικά πρόσφατα αυτό το εστιατόριο, χτίστηκε το 1920. Έναν αιώνα μετά, όταν ξεκίνησε η ανακατασκευή του το 2020, τα ιδιαίτερα twenties διακοσμητικά του στοιχεία ήταν ακόμα εμφανή. Όλα διατηρήθηκαν και διασώθηκαν, χαρίζοντας στο ιστορικό κέντρο της Αθήνας ένα στολίδι που σήμερα φιλοξενεί το boutique hotel Belle Epoque Suites.

«Τα στοιχεία της όψης, ο ανελκυστήρας και ο ανάγλυφος γύψινος διάκοσμος αποδόθηκαν έτσι ώστε το κτίσμα, όχι μόνο να κρατά τον αυθεντικό του χαρακτήρα, αλλά να εντυπωσιάζει με την ομορφιά του», εξηγεί o Παύλος Γάτσιος, manager του εστιατορίου Prac.Sitele. Πράγματι, περπατώντας στην οδό Πραξιτέλους, τόσο το ξενοδοχείο όσο και το εστιατόριο που βρίσκεται στο ισόγειο κλέβουν τις εντυπώσεις.

Τις είδαμε στον τοίχο του καλού φίλου μας, Dimitris Rozakis, στο Facebook και φυσικά μας άρεσαν πολύ. Ο Δημήτρης είναι ένας ξεχωριστός άνθρωπος, καλλιεργημένος και ευγενής. Και έχει προσφέρει πολλά στο τόπο του και την ευρύτερη Μάνη, μέσα από την τοπική αυτοδιοίκηση. Γράφει λοιπόν στο σημείωμα που συνοδεύει την ανάρτηση του: “Ανεμώνες, οι κόρες του Ανέμου στην Ακρόπολη του Γυθείου”.

Οι κόρες του ανέμου ή τα ανεμολούλουδα, που οι Αρχαίοι Έλληνες θεωρούσαν ότι φυτρώνουν και ανθίζουν εκεί που φυσούν οι άνεμοι, στρώνουν αυτή την εποχή το πολύχρωμο χαλί τους στο Ναό της Αθηνάς στην Ακρόπολη του αρχαίου Γυθείου. Λευκές, ροζ και μοβ, λεπτεπίλεπτες ανεμώνες, κοσμούν τον περιβάλλοντα χώρο του Ναού και τις αρχαίες πέτρες.

Τα μικρά λουλούδια του χειμώνα, που έρχονται μέσα στη βαρυχειμωνιά για να μας θυμίζουν ότι η  Άνοιξη είναι πάντα μπροστά μας. Αλλά και το λουλούδι που συμβολίζει τον πόνο της απώλειας ενός αγαπημένου, αφού κατά τη μυθολογία άνθισαν από τα δάκρυα της θεάς Αφροδίτης, όταν έπεσαν στο χώμα μαζί με το αίμα του νεκρού αγαπημένου της Άδωνη.

Εντάξει είναι μακρινό, αλλά μερικά πράγματα, όταν τα σχεδιάζεις είναι και σα να τα υλοποιείς κιόλας. Χθες λοιπόν κόψαμε τα εισιτήρια για Κρήτη. Θα πάμε, μετά από πέντε χρόνια! Και είμαστε πολύ χαρούμενοι… Διαλέξαμε λοιπόν κάποιες φωτογραφίες από τον τοίχο του καλού μας φίλου Πέτρου Πατσαλαρήδη για να διακοσμήσουμε αυτή την ανάρτηση. Αυθεντικές καθαρές, μέσα από το δάσος που κινείται λόγω της εργασίας του.

Ο ουρανός είναι βαρύς, συννεφιασμένος… Δείχνει να το πηγαίνει για βροχή. Φυσιολογικό και αναμενόμενο. Είμαστε κιόλας στο Νοέμβριο, οπότε λογικό είναι να αισθανθούμε τις πρώτες χειμωνιάτικες καταστάσεις. Μου έκανε τρομερή εντύπωση το σχήμα που έχουν τα σύννεφα. Λες και είναι κυματισμένη θάλασσα. Και είναι ωραίο που ο Πέτρος σήκωσε το βλέμμα του ψηλά και πήρε αυτή τη φωτογραφία.

Λέω πολλές φορές πως το να ζει ένα μεγάλο μέρος της ζωής του, μέσα σε ένα τέτοιο περιβάλλον είναι μεγάλο πλεονέκτημα. Ύστερα το ξανασκέφτομαι γνωρίζοντας πόσο πρωί πρέπει να σηκωθεί και πόσο μοναχική είναι η δουλειά του και τον ευχαριστώ που μέσα από τα μάτια του βλέπουμε και ζούμε κι εμείς μοναδικές ανθρώπινες στιγμές, εμείς οι άνθρωποι της πόλης και του γραφείου. Άρα δεν πρέπει ούτε στιγμή να νιώθει μόνος. Τον σκεφτόμαστε συνεχώς!

Τη λίμνη Πλαστήρα την ξέρουμε. Έχουμε πάει από κει, έχουμε γράψει γι’ αυτήν και θα συνεχίσουμε να γράφουμε, όσο οι συνθήκες είναι τέτοιες που να αξίζει να το κάνουμε. Αυτή τη φορά η αφορμή ήταν η καλή μας φίλη Ρούλα που βρέθηκε εκεί με τον σύζυγο της και τα παιδιά τους. Γι΄ αυτά πήγαν. Να τα δουν που τα πεθύμησαν και πέρασαν μερικές μέρες μαζί, σε ένα από τα πιο όμορφα μέρη της Ελλάδας.

Να τους εδώ, κάθονται αγαπημένοι στην αυλή του σπιτιού που νοίκιασαν για τη διαμονή τους κι έχουν κάτω από τα πόδια τους την πανέμορφη τεχνητή λίμνη. Μια υπέροχη φωτογραφία που αποδεικνύει στην πράξη πόσο πιο όμορφοι γινόμαστε ύστερα από πολλά χρόνια γάμου αν τιμούμε τον ή την σύντροφο μας με μια αληθινή αγκαλιά σε τέτοιο μοναδικό τόπο. Παράδειγμα για μίμηση για πολλά ζευγάρια που έχουν κλείσει δεκαετίες κοινής ζωής. Ξαναζωντανεύουν τη σχέση!

Και να πώς να μη νοιώθεις καλά, εδώ που τα λέμε. όταν έχει να αγναντεύεις ένα τέτοιο υπέροχο ορεινό τοπίο; Μερικά στοιχεία τώρα: Η λίμνη σχηματίστηκε το 1959 με την ολοκλήρωση του φράγματος στο νότιο άκρο της επί της αρχής του ποταμού Ταυρωπού ή Μέγδοβα, η ιδέα δε για την κατασκευή της αποδόθηκε στον στρατιωτικό και πολιτικό Νικόλαο Πλαστήρα.

Η λίμνη Πλαστήρα είναι ένα από τα πιο όμορφα στολίδια της Θεσσαλίας. Μπορεί να είναι τεχνητή αλλά μοιάζει να έχει «δέσει» απόλυτα με το φυσικό περιβάλλον γύρω της. Η λίμνη προσφέρει απλόχερα πολλές δραστηριότητες για τους δραστήριους (ποδηλασία, καγιάκ, ιππασία κ.α.) αλλά και στιγμές ηρεμίας και απόλαυσης για τους πιο χαλαρούς. Αυτό επέλεξαν και οι φίλοι μας. Ήθελαν ένα ήσυχο, ήρεμο περιβάλλον. Και το βρήκαν εδώ!