Αρχείο κατηγορίας Καθημερινότητα

Πήγαμε χθες μια βόλτα στη Μαρίνα Φλοίσβου. Εκεί όπου μπορείς να θαυμάσεις τη θάλασσα και να απολαύσεις τον καφέ σου. Ως θαλάσσιος τουριστικός προορισμός λειτουργεί σύμφωνα με τις πιο απαιτητικές διεθνείς προδιαγραφές, έχοντας δημιουργήσει έναν πόλο φιλόξενης άνεσης για τους λάτρεις της θάλασσας και του yachting.

Η αναζήτηση της σωστής θέσης ελλιμενισμού είναι συχνά η πιο σημαντική ανησυχία για τους ιδιοκτήτες μεγάλων πολυτελών σκαφών. Η Μαρίνα Φλοίσβου διαθέτει 310 θέσεις ελλιμενισμού. Περισσότερες από τις μισές αυτές θέσεις ελλιμενισμού, έχουν σχεδιασθεί ώστε να φιλοξενούν θαλαμηγούς μεγαλύτερες των 30 μέτρων σε μήκος.

Οι υποδομές της Μαρίνας Φλοίσβου περιλαμβάνουν ακόμη: Τον Πύργο Ελέγχου για την ασφαλή είσοδο και έξοδο των σκαφών στο λιμένα, καθώς και την κίνηση αυτών μέσα στη μαρίνα. Την είσοδο του λιμένα με δυτικό προσανατολισμό που επιτρέπει την ασφαλή είσοδο και έξοδο όλων των σκαφών, ακόμη και σε δυσμενείς καιρικές συνθήκες.

Η κουτσουπιά, λατ. Cercis siliquastrum, (επιστ. Κέρκις η κερατονιοειδής) λέγεται και κότσικας ή κουτσίκι. Είναι ιδιαίτερα διαδεδομένο δέντρο της Μεσογειακής και της ελληνικής υπαίθρου και ξεχωρίζει κάθε άνοιξη στους αγρούς με τα πυκνά μωβ άνθη της. Βιάζεται κιόλας να βγάλει τα άνθη της πριν τα… φύλλα της!

Η κουτσουπιά είναι φυλλοβόλο δέντρο που φτάνει σε ύψος τα πέντε μέτρα. Έχει φύλλα καρδιοειδή και άνθη έντονα μωβ. Η περίοδος ανθοφορίας της είναι από τα τέλη Φεβρουαρίου μέχρι και τα τέλη Απριλίου. Αναπτύσσεται τόσο στην παραθαλάσσια όσο και στην ορεινή ζώνη. Αλλά δεν είναι λίγες οι φορές που ευδοκιμεί μέσα στον αστικό ιστό.

Φυτεύεται συχνά σε πάρκα, στις πόλεις ως καλλωπιστικό φυτό και πολλαπλασιάζεται με σπέρματα. Στα αγγλικά λέγεται «δέντρο του Ιούδα» (Judas tree), από παράφραση της γαλλικής ονομασίας arbre de Judée (δέντρο της Ιουδαίας). Αυτές οι κουτσουπιές, στις φωτογραφίες, είναι μέσα από την πλατεία Κάνιγγος.

Τα φυλλοβόλα δέντρα δεν έχουν ακόμα αρχίσει να βγάζουν τα μπουμπούκια τους, «Κρατάνε» ακόμα κάτι από το χειμώνα που συνεχίζει τα κορδελάκια του, δικαιώνοντας όσα λέει ο σοφός λαός για την αστάθεια του Μάρτη. Κάποιες ώρες έχει ήλιο ζεστό κι ύστερα, εκεί που δεν το περιμένεις βγάζει ένα κρύο, λες και χιόνισε κάπου τριγύρω…

Παρ’ όλα αυτά η Πανεπιστημίου στην Αθήνα, έχει πάντα κίνηση. Ιδιαίτερα αυτές τις μέρες έχει και την… τιμητική της, με τις παρελάσεις, μαθητική και στρατιωτική. Εμείς τη φωτογραφήσαμε ένα μεσημέρι με καλό καιρό και… φυσιολογική για την Αθήνα κίνηση, μόλις άνοιξε το φανάρι. Λίγη υπομονή χρειάζεται και όλα γίνονται.

Και παρόλο που δεν είναι καθόλου στημένες, δεν αποτυπώνουν το τρέξιμο και το άγχος των Αθηναίων, Μάλλον στιγμιότυπο μια φυσιολογικής μεγαλούπολης είναι με σχετικά ήρεμους ανθρώπους που περπατάνε αμέριμνοι, πηγαίνουν ή γυρίζουν από τις δουλειές τους. Αλλά δεν βλέπεις συχνά τέτοιες ιδανικές εικόνες στην Αθήνα.

Ο ποιητής Κώστας Καρυωράκης γεννήθηκε στην Τρίπολη Αρκαδίας. Ήταν δευτερότοκο παιδί του νομομηχανικού Γεωργίου Καρυωτάκη, με καταγωγή από την Καρυά Κορινθίας, και της Αικατερίνης (Κατίγκως) Σκάγιαννη από την Τρίπολη. Στο σπίτι της γεννήθηκε ο ποιητής και εκεί σήμερα στεγάζεται η διοίκηση του εκεί Πανεπιστημίου. Η φωτογραφία είναι της Ευγενια Δασκαλακη στην Ομάδα (Έκφραση Ψυχής).

Στον κήπο απόψε μου μιλεί μια νέα μελαγχολία.

Βυθίζει κάποια μυγδαλιά το ανθοχαμόγελό της

στου βάλτου το θολό νερό. Και η θύμηση της νιότης

παλεύει τόσο θλιβερά την άρρωστη ακακία…

Φωτογραφία αγνώστου στην Ομάδα “Η Συντροφιά του Περιβάλλοντος – Environment”.

Εξύπνησε μια κρύα πνοή μες στη σπασμένη σέρα,

όπου τα ρόδα είναι νεκρά και κάσα η κάθε γάστρα.

Το κυπαρίσσι, ατελείωτο σα βάσανο, προς τ’ άστρα

σηκώνει τη μαυρίλα του διψώντας τον αέρα.

Και πάνε, πένθιμη πομπή λες, της δεντροστοιχίας

Η φωτογραφία είναι του Giwrgos Kokkonis.

οι πιπεριές και σέρνονται τα πράσινα μαλλιά τους.

Οι δύο λατάνιες ύψωσαν μες στην απελπισία τους

τα χέρια. Κι είναι ο κήπος μας κήπος μελαγχολίας.

Αυτό το ποίημα είχε τον τίτλο “Άνοιξη Έτσι τους βλέπω εγώ τους κήπους”. Η φωτογραφία είναι του Kostas Paradeisanos.

Η 20η Μαρτίου είναι η πρώτη μέρα της άνοιξης για το 2024 στο βόρειο ημισφαίριο στο οποίο ανήκει και η χώρα μας, καθώς η εαρινή ισημερία έγινε τα ξημερώματα της Τετάρτης, 20 Μαρτίου 2024 και ώρα 05:06. Αντίθετα, στο νότιο ημισφαίριο η ισημερία του Μαρτίου σηματοδοτεί την έναρξη του φθινοπώρου, γι’ αυτό καλείται φθινοπωρινή.
Η ισημερία συμβαίνει δύο φορές τον χρόνο, όταν ο άξονας της γης ευθυγραμμίζεται παράλληλα και σε ορθή γωνία με τον άξονα του ηλίου, με αποτέλεσμα η διάρκεια της ημέρας και της νύχτας να είναι ίση σε οποιοδήποτε σημείο της Γης.
Η ισημερία συμβαίνει γύρω στις 20 Μαρτίου και 22 Σεπτεμβρίου. Σε αυτό το σημείο η παρέκκλιση του άξονα της γης είναι μηδενική προς τον ήλιο. Το όνομα ισημερία προέρχεται από τις ελληνικές λέξεις ίσος και ημέρα, ενώ το διεθνές αντίστοιχο όνομα, equinox, προέρχεται από το λατινικό aequus (ίσος) και nox (νύχτα).
Οι ονομασίες εαρινή και φθινοπωρινή ισημερία είναι σχετικές και αφορούν στην εύκρατη ζώνη του βόρειου ημισφαιρίου, καθώς στις αντίστοιχες ημερομηνίες στο νότιο ημισφαίριο υπάρχουν εποχές είναι αντίθετες, ενώ στις δύο πολικές και την τροπική ζώνη, δεν υπάρχει αυτή η διαφοροποίηση εποχών.

Συχνά, όταν βρίσκομαι ψηλά μ’ αρέσει να βγαίνω στο μπαλκόνι και να αγναντεύω την πόλη από εκεί πάνω. Όπως λέει και ο Χατζής, σε ένα τραγούδι που αγαπούμε και αφορά το αεροπλάνο, ότι μοιάζει ο κόσμος με κουκλόσπιτα. Εντάξει, μια επταόροφη πολυκατοικία προφανώς δεν είναι αεροπλάνο, αλλά όντως η αίσθηση είναι διαφορετική.

Εδώ γίνονται έργα, μήνες τώρα. Και παρά το γεγονός ότι, όπως συμβαίνει συνήθως με τις συμβάσεις του δημοσίου, είχαν “κολλήσει” για κάποιο ανεξήγητο σε μας λόγο, εντούτοις τώρα προχωρούν με γρήγορους ρυθμούς. Τριγύρω οι πολυκατοικίες και τα διαμερίσματα που στεγάζουν ανθρώπινες ψυχές. Από δω πάνω δεν διακρίνεται τίποτα.

Στο βάθος το όρος Αιγάλεω και λίγο πιο ψηλά από την ταράτσα, φαίνεται, αν είναι καθαρός ο καιρός ακόμα και η θάλασσα στον Πειραιά! Μ’ αρέσει όλο αυτό. Και όταν μου δοθεί η ευκαιρία κάθομαι και το παρακολουθώ. Για μερικούς ,η πόλη κι ας έχει τις δυσκολίες της, είναι κάτι πολύ διαφορετικό. Όσοι έχουν γεννηθεί και μεγαλώσει σε χωριό, ίσως με καταλαβαίνουν.

Από την ημέρα που το Σωματείο των Συνταξιούχων ΗΣΑΠ μεταφέρθηκε στον Πειραιά, οι άνθρωποι του προσπάθησαν να δώσουν μία άλλη αίσθηση του χώρου και ειδικά του μεγάλου διαδρόμου. Για το σκοπό αυτό, δαπάνησαν αρκετά χρήματα για κάδρα και φωτογραφίες τα οποία τοποθέτησαν κατά μήκος του μεγάλου διαδρόμου και στις δύο πλευρές.

Δυστυχώς όμως ο φωτισμός ήταν ανεπαρκής και τα έργα που υπήρχαν στους τοίχους, δεν ήταν ορατά και όλοι οι επισκέπτες τα προσπερνούσαν, χωρίς να τους ρίξουν μία ματιά. Το ζήτημα αυτό προβλημάτιζε τη Διοίκηση και έτσι απευθυνθήκαν στον Γενικό Τεχνικό Διευθυντή της ΣΤΑ.ΣΥ κ. Βασίλη Λιάπη και του ζήτησαν τη βοήθειά του.

Άμεσα ο κ. Λιάπης ανταποκρίθηκε στο αίτημά τους και διέθεσε προσωπικό και υλικά και σε πέντε ημέρες, γέμισε ο διάδρομος του 1ου ορόφου στο Μέγαρο ΗΣΑΠ Πειραιά, όπου στεγάζονται τα γραφεία μας, με άπλετο φως που ανέδειξε όλα τα έργα που κοσμούν τους χώρους του Σωματείου τους. Στο βάθος διακρίνεται ο γραμματέας του Σωματείου, Νικόλαος Μητροκώτσος.

Είναι έργα από τη ζωή και τη δράση των 155 χρόνων της ζωής των ΣΑΠ – ΕΗΣ – ΗΣΑΠ – ΣΤΑ.ΣΥ. Το Διοικητικό Συμβούλιο του Σωματείου, μέσα από την εφημερίδα του ΗΛΕΚΤΡΙΚΟΣ, δημοσίως ευχαριστεί τον κ. Βασίλη Λιάπη και τους τεχνικούς που για πέντε ημέρες κατέβαλαν μεγάλες προσπάθειες για να γίνει αυτό το έργο που θα πρέπει να το δουν και να το θαυμάσουν όλοι. Τρίτος από αριστερά ο πρόεδρος, Θύμιος Ρουσιάς.