Αρχείο κατηγορίας Καθημερινότητα

Το έχω ξαναπεί και ασφαλώς το θυμούνται οι τακτικοί αναγνώστες μου. Η Κλειούς που μένω στην Αθήνα, είναι ένας μικρός δρόμος που οριοθετείται από την Άστρους και την Αλαμάνας. Αν και δεν είναι έτσι ακριβώς τα πράγματα, μια μέρα θα σας πω γι’ αυτό. Σήμερα όμως θα ήθελα να μείνουμε στην Άστρους όπως την πρωτοείδα όταν ξαφνικά γκρέμισαν μια μονοκατοικία που υπήρχε και άρχισαν να χτίζουν…

Η περιοχή αν και δίπλα και κοντά σε αρχαιολογικό χώρο, όπως είναι το ανοιχτό αρχαιολογικό πάρκο της Ακαδημία Πλάτωνα, αναπτύσσεται τα τελευταία χρόνια με ραγδαίους ρυθμούς. Δεν ξέρω τι βλέπουν οι άνθρωποι για το μέλλον, αλλά είναι στη φύση τους να είναι αισιόδοξοι και να κάνουν σχέδια που δεν είναι πάντα σε θέση να τα χαρούν σ’ αυτή τη ζωή.

Αυτή την πολυκατοικία λοιπόν την παρακολουθώ από τα πρώτα της βήματα, θέλω δεν θέλω. Για να κατέβω στην Αθήνα, πρέπει οπωσδήποτε να περάσω από μπροστά της και να στρίψω πάνω στην Άστρους και Κιλκίς προκειμένου να βγω στη Λένορμαν. Μου έκανε εντύπωση ο πολύ καλός προγραμματισμός και ο ρυθμός των έργων του εργολάβου.

Το κάνουμε σχεδόν κάθε χρόνο. Είναι μια παράδοση, από παιδί, τότε που τα μούρα ή μούρνα κατά την κρητική διάλεκτο, ήταν ένα από τα καλύτερα φρούτα και ξέραμε πού να πάμε να τα βρούμε και να τα φάμε, επιτόπου. Ούτε πλύσιμο χρειάζονταν, ούτε τίποτα. Αυτή η φωτογραφία είναι τραβηγμένη πριν δυο χρόνια από το ίδιο δέντρο. Κι αυτή, ήταν η αφορμή να ξαναπάμε.

Συχνά, οι εφαρμογές μας ξαναφέρνουν μπροστά δραστηριότητες που κάναμε την ίδια ημέρα, πέρσι, πρόπερσι κι ακόμα πολύ πιο πίσω, αν έχουμε τέτοιες. Την Παρασκευή λοιπόν, αν και με τις καιρικές συνθήκες μας φάνηκε πρόωρο, είπαμε να πάμε μια βόλτα στο ανοιχτό αρχαιολογικό πάρκο της Ακαδημίας Πλάτωνα και να δούμε και τις μουριές.

Ο κύκλος ήταν ίδιος, κανονικότατος. Με μια διαφορά μόνο. Οι μουριές που ξέραμε είχαν… αλλάξει. Κάποιος, εκτελώντας χρέη γεωπόνου, προφανώς χωρίς να είναι, κατέστρεψε με το κλάδεμα τους τα δέντρα, φέρνοντας τα μερικά χρόνια πίσω, στην καρποφορία. Παρ’ όλα αυτά, βρήκαμε και φάγαμε. και βρήκαμε και νέα δέντρα που στο μεταξύ είχαν μεγαλώσει με πολύ καρπό.

Κάποιοι λένε ότι πήρε το όνομά της, η οδός Παραμυθίας το πήρε από την ομώνυμη ορεινή πόλη της Θεσπρωτίας. Άλλοι πάλι ότι προέρχεται από τον αρχαιότερο τίτλο της Παρηγορήτριας Παναγίας. Οι πιο ονειροπόλοι δε (ανάμεσα σε αυτούς κι εγώ) ότι κρατάει από τους λαϊκούς μύθους που έπλασαν τις παιδικές μας αναμνήσεις.

Η οδός Παραμυθίας –όπως επίσημα αναγράφεται– ή Παραμυθίας –μια και αρκετοί θαμώνες βρίσκουν πιο γουστόζικη αυτήν την εκδοχή– είναι κάπου μεταξύ κέντρου και απόκεντρου. Πέρα από το νοητό σύνορο της Μεγάλου Αλεξάνδρου και δίπλα από τις ράγες της Κωνσταντινουπόλεως, ο sui generis δρόμος βρίσκεται –μόλις για λίγα μέτρα– έξω από την πολύβουη πιάτσα του Κεραμικού κι εμπλουτίζει χρόνο με το χρόνο το οπλοστάσιό της.

Σ’ αυτό τον πεζόδρομο περπατήσαμε με τη Σούλα. Όχι για πρώτη φορά. Μα ς αρέσει και μάλλον θα το ξανακάνουμε. Πήραμε μερικές φωτογραφίες για να τις μοιραστούμε μαζί σας. και όπως κάνουμε πάντα ψάξαμε για πηγές προκειμένου να πάρουμε στοιχεία έτσι ώστε η περιήγηση μας να είναι όσιο πιο αξιόπιστη γίνεται. Σ΄ αυτή την περίπτωση χρησιμοποιήσαμε το περιοδικό πόλης ΑΘΗΝΟΡΑΜΑ.

Το “Βρυσάκι”, Βρυσακίου 17 κοντά στο Μοναστηράκι, είναι ένας προσεγμένος πολυχώρος, καλαίσθητος με ευγενικό προσωπικό. Καλή επιλογή για καφέ ή για ένα σνακ μετά την βόλτα στην περιοχή. Το κάναμε την περασμένη Κυριακή με τη Σούλα και το χαρήκαμε πραγματικά. Ο καιρός ήταν καλός. Κι αυτό μας έκανε κι εμάς καλό, προκειμένου να ξεφύγουμε από το μικρό κρυωματάκι που φέραμε από την Πόλη.

Συνηθίζουμε να διαβάζουμε στο Tripadvisor κριτικές από τους πελάτες, όταν πρόκειται να πάμε για πρώτη φορά σε ένα νέο χώρο. Να, παίρνουμε μια πρώτη γεύση. Φυσικά δεν είναι απόλυτο ότι αυτοί που γράφουν εκεί την εμπειρία τους, έχουν τα ίδια με μας κριτήρια. Γι’ αυτό και πολλές φορές είναι αλληλοσυγκρουόμενα. Δείτε ΕΔΩ ένα δημοσίευμα από το αρχείο του ΘΡΑΨΑΝΙΩΤΗ για να γνωρίσετε τον γύρω χώρο.

Πρόκειται για μια παλιά μονοκατοικία, πολύ ιδιαίτερης αρχιτεκτονικής διαρρύθμισης, με εσωτερική αυλή. Ο χώρος είναι υπέροχος, σαν να μπαίνεις σε ένα σπίτι της παλιάς Αθήνας. Το καφέ μια χαρά και η εξυπηρέτηση σχετικά γρήγορη, μιας και το μαγαζί είναι πάντα γεμάτο… Η νεαρή σερβιτόρος μας φάνηκε άψογη στην εξυπηρέτηση.

Ήταν 1960 όταν ο Μιχαήλ Κατουμάς άνοιξε στο 14 της οδού ένα μικρό μαγαζάκι με λίγα αλλά πρωτοποριακά είδη για την εποχή. Πήγε τόσο καλά που σε τέσσερα χρόνια μεταφέρθηκε σε μεγαλύτερο χώρο, στο νούμερο 23 του ίδιου δρόμου. Όταν και αυτό αποδείχθηκε ανεπαρκές, το 1970 η επιχείρηση μετακόμισε στο 15-19

Ήρθε η ώρα όμως για το γνωστό μαγαζί να εγκαταλείψει το κέντρο – πριν το «εγκαταλείψει» εκείνο. «Άλλαξαν οι χρήσεις, άλλαξε το πελατειακό κοινό. Οι τρεις όροφοι πάνω από εμάς έχουν γίνει aibnb, φτάνει η ώρα μας σιγά σιγά», λέει ο κ. Σπύρος. Δεν φταίει όμως μόνο αυτό. «Έχουν αλλάξει οι ανάγκες, τα ηλεκτρονικά φθίνουν, οι επισκευές επίσης, οι βιομηχανίες έκλεισαν, δεν φτιάχνεται τίποτα στην Ελλάδα.

Κάποτε ήμασταν οι προμηθευτές μεγάλων εργοστασίων. Σε σχέση με το 2000, ο τζίρος μας έχει μειωθεί στο 1/20». Τα παιδιά του έχουν ακολουθήσει άλλους δρόμους, οπότε η δική του απόφαση είναι μονόδρομος. «Ηταν απανωτά τα οικονομικά χτυπήματα, αλλά είμαι υπερήφανος που αντέξαμε χωρίς χρέη. Ομως από 7 ετών είμαι εδώ μέσα. Είναι στενάχωρο…». Δείτε κι αυτό ΕΔΩ το ρεπορτάζ της ΚΑΘΗΜΕΡΙΝΗΣ

Το κάνουμε πολύ συχνά. Και όχι χωρίς λόγο. Έχουμε τους πιο σημαντικούς. Να βρούμε, αν είναι δυνατόν, ανθρώπους στα σπίτια τους που να έχουν τη σωστή διάθεση καρδιάς, για να ακούσουν τις ζωοσωτήριες αλήθειες που θέλουμε να τους μεταφέρουμε ως καλά νέα. Δεν είναι εύκολα τα πράγματα, αλλά χαιρόμαστε όταν το κάνουμε.

Εδώ βρισκόμαστε στην οδό Ιωαννίνων, σχεδόν παράλληλος της Πέτρας. Σάββατο πρωί. Κάποιοι λείπουν στις δουλειές τους ή μπορεί και να κοιμούνται ακόμα. Κυκλοφορούν ελάχιστοι άνθρωποι και δεν έχει να κάνει αυτό με τον καιρό. Όταν τραβήχτηκαν οι φωτογραφίες ήταν μια μέρα όμορφη, ηλιόλουστη. Και νομίζω ότι αυτό φαίνεται στις φωτογραφίες.

Αν και ο Κολωνός ως συνοικία έχει μια ανάπτυξη τα τελευταία χρόνια, καθώς έχουν “σηκωθεί” πολλές νέες σύγχρονες οικοδομές, εντούτοις δεν παύουν να υπάρχουν και οικόπεδα παραμελημμένα, όπως αυτό της φωτογραφίας. Φυσικά οι… εικαστικές τύπου παρεμβάσεις γκράφιτι, είναι για γέλια και για κλάματα. Υπάρχουν και είναι εκεί, δίπλα μας.

Από προσωπική εμπειρία, αυτοί οι άνθρωποι φτιάχνουν την καλύτερη πίτσα που έχουμε φάει. «Γαλήνη», η πιτσαρία στα Σεπόλια, Γερακίου 24 και Αμφιαράου, στην Αθήνα. Φέρνουν και με ντελίβερι στο σπίτι σας, αρκεί να την παραγγείλουμε στο 210513 9971. Σε λιγότερο από μισή ώρα είναι ζεστή σπίτι μας, στον Κολωνό!

Η πιτσαρία «Γαλήνη» στα Σεπόλια προσφέρει παραδοσιακή πίτσα και ιταλικές σπεσιαλιτέ από το 1990. Έχοντας αποκτήσει πιστούς πελάτες, όλα αυτά τα χρόνια, αποτελεί εγγύηση για την ποιότητα των προϊόντων και τις αυθεντικές σπιτικές γεύσεις. Και εκεί φυσικά, στο μαγαζί, μπορείς να την απολύσεις, είτε μέσα αν είναι χειμώνας, είτε έξω,

Το περιβάλλον είναι φιλόξενο και ζεστό και η εξυπηρέτηση άψογη. Δοκιμάστε υπέροχη πίτσα με μοτσαρέλα, χωριάτικη, με μανιτάρια και πολλούς ακόμα λαχταριστούς συνδυασμούς, δροσερές σαλάτες, ζυμαρικά και antipasti. Ότι σας λέμε εδώ είναι ελεγμένο, από πρώτο χέρι. Δεν μεταφέρουμε απόψεις τρίτων. Αυτός είναι ο ΘΡΑΨΑΝΙΩΤΗΣ.