Αρχείο κατηγορίας Ζωή

Του Ηλία του αρέσει πολύ εδώ ψηλά στη βουνοκορφή του Μενοίκιου όρους. Το μέρος είναι υπέροχο! Και ευχαρίστως θα πήγαινα κι εγώ, αν ήμουν εκεί, στο χωριό, μαζί του. Για την ώρα πάντως, το μόνο που μπορώ να κάνω στον ΘΡΑΨΑΝΙΩΤΗ είναι να καταγράφω στιγμές, έστω και από μακριά. Φυσικά, δεν είναι η πρώτη φορά. Μπορώ να σας θυμίσω μερικές παλιότερες αναρτήσεις από το αρχείο μας. Δείτε ΕΔΩ κι ΕΔΩ κι ΕΔΩ.

Τι θα βρει κανείς εδώ στο βουνό; Καταρχήν υπάρχει ένα σπιτάκι που μπορεί να καλύψει τις ανάγκες για τροφή και ύπνο, χειμώνα –καλοκαίρι. Ιδιαίτερα ελκυστικός τόπος είναι το καλοκαίρι, καθώς έχει μια δροσιά, άλλο πράγμα, την ώρα που στην Αθήνα ψηνόμαστε από τις υψηλές θερμοκρασίες. Ύστερα είναι και τα άλογα που βόσκουν ελεύθερα και μπορείς να τα πλησιάσεις σε απόσταση ασφαλείας.

Κάθε τρεις και λίγο, ο Ηλίας έρχεται εδώ. Έχει «πετάξει» από δω με ανεμόπτερο μέχρι το χωριό του, την Αναστασιά των Σερρών, τότε που ήταν λίγο νεότερος και τολμούσε να ζήσει δυνατά πράγματα και έντονες συγκινήσεις. Τώρα έχει χαμηλώσει λίγο του ρυθμούς, αλλά η καρδιά του συνεχίζει να «πεταρίζει». Και το καλό γι’ αυτόν είναι ότι για ένα τέτοιο προορισμό πάντα έχει καλή παρέα.

Οι περισσότεροι από εμάς θεωρούμε το γεράνι ως ένα από τα φυτά που είναι σήμα κατατεθέν της Ελλάδας και της Μεσογείου γενικότερα. Το γεράνι προέρχεται από τη Νότιο Αφρική καθώς όμως οι συνθήκες στη χώρα μας είναι ιδανικές, έγινε ένα από τα πιο χαρακτηριστικά φυτά της ευρύτερης περιοχής της Μεσογείου. Οι φωτογραφίες είναι τις Μαρίας Μπακόλα στην Ομάδα “Αγαπώ τα φυτά”.

Το μαστιχάκι, γνωστό και ως βαμβακούλα, ανήκει στην ίδια οικογένεια με το γεράνι και είναι ένα πολύ διαδεδομένο καλλωπιστικό φυτό που συναντάμε πολύ συχνά στις αυλές και στα μπαλκόνια των ελληνικών σπιτιών. Με καταγωγή από τη Νότια Αφρική, το μαστιχάκι χαρακτηρίζεται από γυαλιστερό πράσινο φύλλωμα, λεπτούς βλαστούς και κρεμοκλαδή πλάγια ανάπτυξη. – Πηγή: www.mistikakipou.gr

Το όνομά τους πάντως είναι ελληνικό και προέρχεται από τη λέξη γερανός γιατί το σχήμα τους μοιάζει με γερανό. Τα γεράνια είναι μεγάλη οικογένεια και συνήθως στη χώρα μας το όνομα γεράνι το δίνουμε στο φυτό που λέγεται αλλιώς και μολόχα. Το ίδιο όνομα έχει και η άγρια μολόχα που είναι αυτοφυής στην Ελλάδα. Στα γεράνια όμως ανήκουν και τα πελαργόνια ή μαυρομάτες όπως και οι βαμβακούλες ή μαστιχιές που είναι τα κρεμαστά ή έρποντα γεράνια.

Τις φωτογραφίες που βλέπετε στη σημερινή ανάρτηση, τις είδαμε στο Facebook, στην ομάδα «Ελεύθεροι φωτογράφοι». Και οι τρεις είναι της διαδικτυακής μας φίλης Ειρήνης Κατερίνας Λιακοπουλου, άγνωστης σε μας, αλλά μας άρεσαν και είπαμε να τις υιοθετήσουμε για τις ανάγκες αυτού του δημοσιεύματος. Ο Ιούλιος δεν είναι μόνο οι ζέστες του και οι καύσωνες του που εμείς, ιδιαίτερα οι άνθρωποι της πόλης, νιώθουμε στο πετσί μας.

Κι ενώ τρομοκρατούμαστε από τους κάθε είδους ανθρώπους των ΜΜΕ για την κάθε καινούρια μέρα, είναι κι αυτά τα φρούτα που φαίνονται φρεσκοκομμένα, είτε αχλάδια είναι, είτε σύκα… Αλλά πού να τα βρεις εδώ, στην πόλη; Ίσως στη λαϊκή, αλλά και πάλι όμως, δεν έχουν τη νοστιμιά που είχαν στην επαρχία, όταν τα έκοβες από το δέντρο ώριμα για να τα φας. Δεν υπάρχει πιο όμορφο πράγμα από αυτό. Μόνο αν το έχεις κάνει, έστω και μια φορά στη ζωή σου, ξέρεις για τι πράγμα μιλάω.

Αλλά στην εποχή της τεχνολογίας, όλα αυτά μπορείς να τα… απολαύσει με τα μάτια σου στη… φωτογραφία, όπως αυτά τα βερίκοκα, όχι όμως και να τα γευτείς. Έστω κι έτσι όμως, μας έφτιαξαν τη μέρα μας, καθώς «έπεσαν» μπροστά μας. Κι ευχαριστούμε την καλή μας διαδικτυακή φίλη που μας βοήθησε, έστω και χωρίς να το ξέρει σ’ αυτό το υπέροχο ταξίδι. Πραγματικά το είχαμε ανάγκη, μέσα στην αναγκαστική κλεισούρα και τον καύσωνα των ημερών.

Οι φωτογραφίες είναι της Stella Moumtzi δημοσιευμένες στην ομάδα “Βιολογικά περιβόλια & Άγρια χλωρίδα” με το σχόλιο: Βατόμουρα! Σμέουρα τα λέμε τώρα και τα καταναλώνουμε και κατεψυγμένα. Τα φύτεψα σε μία μεριά του φράχτη και τα ξεχνάω τα καημένα. Στον μπαξέ μου δεν έχω αφήσει, σπιθαμή που να μην έχω φυτέψει, παντού υπάρχουν φυτά που συμβιώνουν.

Τα βατόμουρα θέλουν δροσιά δεν αντέχουν τίς υψηλές θερμοκρασίες. Στον καύσωνα, ξεραίνονται καί μετά ξαναπετάνε φρέσκα βλαστάρια. Τα πιο γνωστά και διαδεδομένα μούρα είναι οι φράουλες (strawberries), τα σμέουρα (raspberries), τα βατόμουρα (blackberries), τα μύρτιλλα (blueberries), τα κράνη (cranberry), οι σταφίδες (μαύρες και ξανθιές).

Τα εδώδιμα μούρα αποτελούν μέρος της ανθρώπινης διατροφής εδώ και αιώνες. Η σύγχρονη καλλιεργημένη φράουλα, παραδείγματος χάριν, είναι απόγονος μιας δασόβιας ποικιλίας που ξεκίνησε από τους Ρωμαίους. Τα σμέουρα, από την άλλη, καλλιεργήθηκαν στην Ευρώπη από την εποχή του Μεσαίωνα, ενώ τα βατόμουρα γυρνούν το ρολόι του χρόνου πολύ πιο πίσω, φθάνοντας στους νεολιθικούς χρόνους.

Το κάναμε χθες και το χαρήκαμε… Πήγαμε στους “Αέρηδες”. Όχι στο γνωστό οκταγωνικό κτίσμα με επίσημη ονομασία Ωρολόγιο του Κυρρήστου που ανεγέρθηκε από τον Έλληνα αστρονόμο Ανδρόνικο από την Κύρρο της Μακεδονίας στο α΄ μισό του 1ου αιώνα π.Χ.. Ένα πολύ ιδιαίτερο μαρμάρινο κτίριο, ύψους 12 μ στο οποίο απεικονίζονται οκτώ φτερωτοί ανάγλυφοι άνεμοι με τα σύμβολά τους. Αλλά στην ταβέρνα, πιο δίπλα με το ίδιο όνομα…

Καθώς βρίσκεται τόσο κοντά στην Ακρόπολη, η Πλάκα παραμένει σταθερά η κατεξοχήν περιοχή διαμονής και διασκέδασης των επισκεπτών από το εξωτερικό. Κάποια από τα ελκυστικά της χαρακτηριστικά περιλαμβάνουν μικρές πλατείες, αξιόλογα μουσεία καθώς και πάρα πολλά μέρη για να μείνεις, να φας και να απολαύσεις ένα ποτό. Οι πεζόδρομοι την καθιστούν έναν ευχάριστο προορισμό απόδρασης από την διαβόητη κίνηση της πόλης.

Οι οδοί Αδριανού και Κυδαθηναίων περιλαμβάνουν πολλά καταστήματα αναμνηστικών με πιο φινετσάτες επιλογές, συγκριτικά με την υπαίθρια αγορά στο Μοναστηράκι. Η πιο απολαυστική συνοικία για τον επισκέπτη βρίσκεται προς τα πάνω, πλησιάζοντας την Ακρόπολη, όπου διατηρούνται ακόμα τα παλιά πέτρινα σπίτια με τα κεραμίδια. Εκεί ψηλά μπορείτε να βρείτε πράσινες γωνιές και γραφικά ταβερνάκια με τη θέα τον αρχαίο βράχο. Εκεί βρήκαμε τους “Αέρηδες”.

Δυο μέρες τώρα, σε συνθήκες μοναδικές, καθώς εκπαιδευόμαστε, μαθαίνουμε για την ανάγκη ν ασκούμε υπομονή σε δύσκολους καιρούς… Πράγμα που δεν είναι εφικτό για τις ανθρώπινες δυνατότητες μας. Χρειάζεται να εμπιστευόμαστε Εκείνον που δίνει τη δύναμη και μας ενισχύει για να έχουμε επιτυχία στην προσπάθεια μας. Δυο μέρες τώρα, από τα χαράματα ως το απόγευμα.

Συνεχίζουμε και σήμερα, τρίτη και τελευταία ημέρα! Μια πνευματική όαση δροσιάς μέσα στην ξεραΐλα του κόσμου. Ευγνώμονες για τον μεγάλο εκπαιδευτή μας. Προϋπόθεση βέβαια είναι να καλλιεργούμε καθημερινά «Υπομονή με Μακροθυμία». Και να γνωρίζουμε τα όρια μας, αλλά και το πώς μπορούμε να τα υπερβαίνουμε με τη σωστή καθοδήγηση ακλουθώντας υποτακτικά τις οδηγίες που θα μας δοθούν από εκείνους που είναι διορισμένοι να το κάνουν.

Και θα το κάνουν. Το μόνο βέβαιο! Αλλά πόσο σημαντικό είναι να μάθουμε να καλλιεργούμε στις μέρες μας «Υπομονή με Μακροθυμία»; Το ερώτημα ασφαλώς επιδέχεται πολλές απαντήσεις, αλλά το ζητούμενο είναι να αντιληφθούμε πιο είναι το πραγματικό συμφέρον για μας. Και να το επιδιώξουμε σθεναρά.

Από αυτό θα εξαρτηθούν πολλά. Το ότι είναι δύσκολο, είναι το πιο εύκολο να το αντιληφθούμε, επειδή ζούμε μέσα σ’ αυτόν τον κόσμο και τα προβλήματα του, που δεν είναι λίγα, μας αφορούν κι εμάς. Αλλά η Συνέλευση, δυο μέρες τώρα, τρίτη σήμερα, μας δείχνει πώς μπορούμε να το κάνουμε αυτό και να βγούμε ωφελημένοι και τώρα και πάντα!

Χαιρόμαστε όταν παίρνουμε υλικό από ανθρώπους στην άλλη μεριά του πλανήτη και καλούμαστε να το αξιοποιήσουμε στον ΘΡΑΨΑΝΙΩΤΗ… Σήμερα θα σας δείξουμε τους καταρράκτες του Νιαγάρα, όχι από τουριστικές καρτ ποστάλ ή από φωτογραφίες αγνώστων στο διαδίκτυο, αλλά από φωτογραφίες που πήρε με το κινητό του ο Κώστας, ο γιος της Σούλας…

Οι Καταρράκτες του Νιαγάρα (αγγλικά: Niagara Falls‎) είναι σύμπλεγμα καταρρακτών του ποταμού Νιαγάρα, στα σύνορα μεταξύ της Καναδικής επαρχίας του Οντάριο και της Αμερικανικής πολιτείας της Νέας Υόρκης. Βρίσκονται 17 μίλια (27 χλμ) βόρεια-βορειοδυτικά του Μπάφαλο και 75 μίλια (120 χλμ) Νότιο-νοτιοανατολικά του Τορόντο, μεταξύ των δύο πόλεων με το ίδιο όνομα, Ναϊάγκρα Φολς του Οντάριο και Ναϊάγκρα Φολς της Νέας Υόρκης.

Οι καταρράκτες του Νιαγάρα αποτελούνται από δύο μεγάλα τμήματα που χωρίζονται από το νησί Goat : οι καταρράκτες Horseshoe, η πλειονότητα των οποίων βρίσκεται στην Καναδική πλευρά των συνόρων, και των Americans Falls στην Αμερικανική πλευρά. Οι μικρότεροι Bridal Veil Falls βρίσκονται επίσης στην αμερικανική πλευρά, αλλά διαχωρίζονται από τους άλλους με το νησί Luna.

Οι καταρράκτες του Νιαγάρα σχηματίστηκαν όταν υποχώρησαν οι παγετώνες στο τέλος της περιόδου Wisconsin (τελευταία εποχή των πάγων), και το νερό από τις νεοσυσταθείσες Μεγάλες Λίμνες δημιούργησε ένα δρόμο μέσα από τους κρημνούς της περιοχής προς τον Ατλαντικό Ωκεανό. Ενώ δεν είναι εξαιρετικά μεγάλοι σε ύψος, οι καταρράκτες του Νιαγάρα έχουν μεγάλο πλάτος.

Περισσότερο από 6 εκατομμύρια κυβικά πόδια (168.000 m³) νερού πέφτουν κάθε λεπτό κατά την περίοδο της υψηλής ροής, και σχεδόν 4 εκατομμύρια κυβικά πόδια (110.000 m³) κατά μέσο όρο. Είναι οι πιο ισχυροί καταρράκτες στη Βόρεια Αμερική… Είναι φημισμένοι τόσο για την ομορφιά τους όσο και ως πολύτιμη πηγή υδροηλεκτρικής ενέργειας. Οι πληροφορίες είναι παρμένες από το Wikipedia.