Αρχείο κατηγορίας Ζωή

Αλλάζει η Αθήνα, η πόλη, οι άνθρωποι… Αυτό το μαγαζί το είχαμε δει, στη γωνία Σεπολίων και Ξανθίππης στα Σεπόλια, να λειτουργεί με τις ταμπέλες που φέρει ακόμα. Κάποια στιγμή το είδαμε να αδειάζει από εμπορεύματα. Και χθες, εργάτες δούλευαν στο εσωτερικό του και ή το ανακαίνιζαν ή ετοίμαζαν κάτι άλλο στη θέση του. Θα περιμένουμε λίγο να το δούμε, καθώς θα διαμορφώνεται καλύτερα. Ότι κι αν συμβαίνει, το ενθαρρυντικό είναι ότι κάτι κινείται. Κι αυτό είναι περισσότερο από εμφανές.

Δεν υπάρχει άνθρωπος που να λέει ότι είναι και να νοιώθει απολύτως καλά. Και πώς να είναι, σ’ αυτό το περιβάλλον που ζούμε; Έρχεται λοιπόν η ώρα που πρέπει να επισκεφτεί αυτό το κτίριο, όχι φυσικά έτσι όπως επιχειρεί κανείς στα ταξίδια του, για να γνωρίσει νέους τόπους, αλλά γνωστούς γιατρούς που εμπιστεύεται για την επιστημονική τους κατάρτιση.

Ευτυχώς η πρόσβαση δεν είναι υπερβολικά δύσκολη, αν και τα πρωινά ένα πήξιμο το έχει στην πλατεία Βάθη και τη Λεωφόρο Αλεξάνδρας, αλλά μεγάλο πρόβλημα είναι η στάθμευση στην περιοχή του Χολαργού, εκεί που βρίσκεται το Metropolitan General. Ούτε το παρκινγκ επί πληρωμή του νοσοκομείου επαρκεί και πρέπει να ψάξεις πολύ με το ρίσκο της κλήσης, για παράνομη στάθμευσης, στο κεφάλι σου.

Ευτυχώς όλα πήγαν καλά κι αυτή τη φορά. Επόμενο ραντεβού τον Ιανουάριο του 2025 και μετά ευελπιστούμε να είναι αυτό κάθε εξάμηνο και λίγο μετά κάθε χρόνο. Ευτυχώς που το περιβάλλον είναι καλό, οι γιατροί και το προσωπικό, χαμογελαστοί και ελπίζω όλα αυτά που εισπράττουμε, να είναι αληθινά και όχι επειδή το νοσοκομείο είναι ιδιωτικό.

Το να πας στο σούπερ μάρκετ στις μέρες μας, είναι μια… ηρωική πράξη. Παντού, όχι μόνον εδώ, αλλά και στον Καναδά… Δείτε πόσο έχουν το πεπόνια και οι ντομάτες! Μην ξεγελιέστε με τα νούμερα που γράφουν επάνω. Έχουν άλλη μονάδα μέτρησης βάρους και άλλο νόμισμα από τα δικά μας. Για να το καταλάβετε, θα σας τα πούμε σε ευρώ. Το πεπόνι έχει 2,60 ευρώ το ένα, ναι, αυτό που παίρνουμε εμείς στη λαϊκή ένα ευρώ, ενώ οι ντομάτες έχουν 4:20 ευρώ το κιλό. Μα, θα πεις είναι μεγάλοι και οι μισθοί! Σωστά, αλλά τι θα πρωτοπληρώσεις, το ενοίκιο, το ρεύμα, το τηλέφωνο ή να καλύψεις τις καθημερινές ανάγκες επιβίωσης; Η ακρίβεια παντού έχει το ίδιο αποκρουστικό πρόσωπο…

Μας ξετρέλανε προχθές η Ζουζού. Ήρθε πάνω στη μηχανή του φίλου μας Βασίλη και αφεντικού της στην πλατεία Κοραή. Ντυμένη όπως την βλέπετε. Με… κράνος και γυαλιά. Για την ακρίβεια όταν την είδαμε εμείς φορούμε μόνο το κράνος, δεν είχε τόση ηλιοφάνεια για να… χρειάζεται τα γυαλιά. Γελάσαμε με την καρδιά μας.

Κι αυτή εκεί, ήρεμη, μας κοίταζε καθώς την κοιτάζαμε περίεργα. Ποιος ξέρεις τι σχόλια θα έκανε κι αυτή, από μέσα της, για τους ανθρώπους! Φοβερά συνεργάσιμη, είναι η Ζουζού. Πολύ αγαπημένη στην οικογένεια του Βασίλη και της Μάχης. Γεμίζει όμορφα της ζωή τους. Είναι δύο χρονών και μόλις πριν λίγο καιρό έκανε στείρωση. “Επιβάλλονταν”, είπε ο γιατρός της.

Καθώς προσπαθούσα να τη φωτογραφίσω πάνω στη μηχανή, ο Βασίλης της έλεγε πράγματα στο δικό τους κώδικα επικοινωνίας. Κι αυτή λες και καταλάβαινε, έπαιρνε πόζα στο φακό. Ήξερε ότι ήταν η ντίβα και όλοι είχαμε στρέψει το ενδιαφέρον μας, πάνω της. Το ένιωθες ότι το καταλάβαινε… Πόσο τα χαίρομαι τέτοια σκυλιά, συντρόφους και συνοδοιπόρους στη ζωή!

Είναι μια ώρα όμορφη σήμερα στις 4 το απόγευμα. Η φίλη μας Βιολέτα Καστοριάδη, παντρεύεται τον αγαπημένο της, Γιάννη Γρηγοριάδη, στο Γέρακα Αττικής. Μάλλον θα μας είναι δύσκολο να πάμε, αν και θα θέλαμε, επειδή το σημερινό πρόγραμμα μας είναι ιδιαίτερα φορτωμένο, αλλά μια αναφορά σ’ αυτό το γεγονός θα θέλαμε να την κάνουμε στον ΘΡΑΨΑΝΙΩΤΗ. Στο κάτω – κάτω η Βιολέτα υπήρξε για ένα φεγγάρι συνεργάτης μας, όταν αναζητούσε τα επαγγελματικά της βήματα και στόχευε στη δημοσιογραφία. Στο δρόμο της, άλλαξε επιλογές και προτεραιότητες. Δικαίωμα της! Στη χαρά της όμως και στη μεγάλη ημέρα του γάμου της, είμαστε δίπλα της και στην οικογένεια της.

Για τον Ηλία και την Κατερίνα έχουμε γράψει πολλές φορές ως τώρα εδώ στον ΘΡΑΨΑΝΙΩΤΗ. Και θα συνεχίζουμε απ’ ότι φαίνεται τις αναφορές μας, επειδή ο Ηλίας είναι ανήσυχο πνεύμα και πάντα έχει κάτι να πει ή να κάνει κάτι που μπορεί να ενδιαφέρει κι άλλους… Κι απ’ την άλλη είναι η Κατερίνα, η σύζυγος του, χαμηλών τόνων που τον ακολουθεί και μοιράζεται μαζί του τόσα πράγματα.

Όρος Μενοίκιο, ένα βουνό της Βόρειας Ελλάδας με υψόμετρο 1.963 μ. Βρίσκεται στα σύνορα των νομών Δράμας και Σερρών. Ο Ηλίας το αγαπά ιδιαίτερα γιατί το χωριό του που γεννήθηκε και έχει επιλέξει να ζει σήμερα, είναι η Αναστασιά, στις παρυφές του, από τη μεριά των Σερρών. Διάλεξε μάλιστα στα 1.100 μ. να έχει ένα σπιτάκι και κήπο, όπου, όπως βλέπετε οι ντοματιές του στο τρίτο δεκαήμερο του Σεπτεμβρίου έχουν ακόμα πράσινες ντομάτες.

Και οι αγγουριές του έχουν καρπό να δώσουν. Οπότε, τι πιο φυσιολογικό από το ανεβαίνουν από καιρό σε καιρό για να τις καλλιεργήσουν και να τις φροντίσουν;  Κι όλα αυτά κάνουν την καρδιά του, που στο βάθος είναι σαν μικρού παιδιού, να χαίρεται. Εδώ έρχεται τακτικά με τους φίλους του για να ξεκουραστεί και να ηρεμήσει. Θα μου πεις στην Αναστασιά δεν είναι ήρεμα, χωριό είναι; Είναι! Αλλά προφανώς πάντα θα υπάρχει κάτι καλύτερο!

Για κάποιο λόγο τα τρένα μου αρέσουν πολύ. ίσως και να μην είναι καθόλου τυχαίο που δυο εφημερίδες που κρατάω έχουν να κάνουν με ανθρώπους που ανάλωσαν τη ζωή τους, την επαγγελματική, στα τρένα, είτε συμβατικά, είτε ηλεκτρικά. Αλλά και ο σιδηρόδρομος σήμερα κινείται, όπου κινείται, με ηλεκτρική ενέργεια.

Τον τελευταίο καιρό, συμπτωματικά, βρίσκομαι στη νέα διάβαση “οκτώ” που έχουν ανοίξει στα Σεπόλια, λίγο πιο δίπλα από τη Σεπολίων για να συνεχίσουν παράλληλα τα έργα υπογειοποίησης του δικτύου. Στέκομαι εκεί και τα παρακολουθώ. Λέω, πως είμαι μάρτυρας στα τελευταία υπέργεια δρομολόγια τους.

Σε λίγο (πόσο λίγο κανείς δεν ξέρει…) όλα όλα αυτά θα είναι παρελθόν. Και η ταλαιπωρία των κατοίκων που ζουν εκεί κοντά, αλλά και των οδηγών με τα διερχόμενα αυτοκίνητα. Θα το διηγούμαστε σαν ιστορία, ότι αυτό συνέβαινε κάποτε Για την ώρα, πάντως, τα απομεινάρια, έχουν αφήσει πίσω τους μια σκόνη από χώμα που χρωματίζει τα πάντα.