Αρχείο κατηγορίας Ζωή

Είναι απίστευτο αυτό που ζούμε. Η θερμοκρασία στη περιοχή του Νορθ Βανκούβερ είναι αρκετά καλή, την ώρα που μαθαίνουμε ότι στην Ελλάδα χτυπάνε κάτι 40άρια. Συμβάλει σ’ αυτό και το πλούσιο πράσινο μέσα στην κατοικημένη περιοχή και τον περιβάλλοντα χώρο. Αυτό το πλούσιο πράσινο κάνει να αισθάνεσαι ακόμα μικρότερη την αίσθηση της ζέστης. Και λίγο πιο πάνω, στο βουνό, θα συναντήσεις αυτή την εικόνα. Λες και είναι Άνοιξη και οι μαργαρίτες είναι ολάνθιστες!

Ίδια η κατάσταση παντού. Το βλέπουμε στους κήπους των σπιτιών, καθώς περπατάμε τα τετράγωνα γύρω από το σπίτι που μένουμε. Μια ομορφιά! Και είναι Ιούλιος, που πριν λίγο έκλεισε το πρώτο δεκαήμερο του και μπήκε στο δεύτερο. Και όλα είναι αλλιώτικα εδώ. Δίνουν την αίσθηση του πιο όμορφου, του πιο περιποιημένου, του πιο ποιοτικού. Κι εμένα αυτό μου αρέσει πολύ. Πάντα μου άρεσε…

Ας μείνουμε όμως λίγο ακόμα στο βουνό. Σ’ αυτά τα αγριολούλουδα που έχουν φυτρώσει “από μόνα τους”, σύμφωνα με κάποιους και έχουν γεμίσει τη γη ανάμεσα στις συστάδες των δέντρων. Ξεχωριστά όμορφα, λες και κάποιο ανθρώπινο χέρι βοήθησε στην ανάπτυξη τους. Αλλά δεν… Γίνεται τώρα να τα βλέπεις όλα αυτά απαθής, σα να μη συμβαίνει τίποτα και δέχεσαι ότι όλα αυτά, φτιάχτηκαν από μόνα τους;

Τώρα εσείς που βλέπετε και διαβάζετε αυτό το δημοσίευμα στον ΘΡΑΨΑΝΙΩΤΗ, ίσως επειδή δεν το έχετε ζήσει, να θεωρείτε ότι είναι… εξωπραγματικό. Αλλά δεν είναι έτσι! Και προσπαθήστε, παρακαλώ λίγο να ανοίξετε τη διάνοια, την καρδιά σας και το μυαλό σας. Ότι δεν έχετε ζήσει, δε σημαίνει ότι δε συμβαίνει. Την εικόνα που βλέπετε, την τράβηξα ο ίδιος με το κινητό μου, μια μέρα που πρόλαβα να ανοίξω την κάμερα του και να καταγράψω τη στιγμή. Δεν ήταν προσχεδιασμένη. Το αντίθετο, τραβήχτηκε αυθόρμητα και δείχνει, απλά, ένα στιγμιότυπο αληθινό. Δεν είναι πολύ καθαρή γι’ αυτό και έβαλα το σκιουράκι μέσα σε ένα κίτρινο κύκλο. Αλλά στο Νορθ Βανκούβερ, μπορείς να το δεις αυτό με τα μάτια σου!

Απογευματάκι, ύστερα από ένα περίπατο στο δάσος. Έχεις χάσει αρκετές θερμίδες από την καταπόνηση οπότε αισθάνεσαι την ανάγκη να τις αντικαταστήσεις και μια πίτσα που συνοδεύεται από παγωμένη μπίρα είναι μια ιδανική “αμαρτία”. Αλλά επειδή αυτή η ώρα είναι ώρα φαγητού για τους πολλούς, σ’ αυτή την περιοχή, πρέπει να οπλιστείς με υπομονή. Η κοπέλα του μαγαζιού σκύβει και διορθώνει το χρόνο. Είναι κι αυτός ένας τρόπος να τον… κοντρολάρεις.

Καλοκαίρι σημαίνει απέραντο γαλάζιο, θάλασσα και ουρανός, ταξίδια και μια αίσθηση, ελευθερίας. Λέξεις που όλες σχετίζονται κατά κάποιον τρόπο και με τα πανέμορφα θαλασσοπούλια που συναντάμε να πετούν πάνω από τις ελληνικές (και όχι μόνο) θάλασσες. Μ’ αυτά θα πορευτούμε σήμερα…

Γνωρίζουμε όμως πόσα και ποια είναι τα είδη τους, πώς ονομάζονται και ποια είναι τα χαρακτηριστικά τους γνωρίσματα; Σύμφωνα με τα στοιχεία που έδωσε στη δημοσιότητα η Ελληνική Ορνιθολογική Εταιρεία οι ελληνικές θάλασσες φιλοξενούν, έξι είδη θαλασσοπουλιών. Ας τα δούμε από πιο κοντά, όσο γίνεται.

Όταν αναφερόμαστε στα θαλασσοπούλια, συνήθως στους περισσότερους έρχονται στο μυαλό οι γλάροι, όμως θαλασσοπούλια δεν είναι μόνο οι γλάροι! Αλλά ακόμα κι αυτοί, δεν είναι όλοι ίδιοι μεταξύ τους. Οι φωτογραφίες είναι από το National Geographic Worldwide δια χειρός Edward Slizewski. Τον ευχαριστούμε..

Τις φωτογραφίες τις είδαμε στην Ομάδα “Νέα Σμύρνη η γειτονιά μας”. Τις έχει τραβήξει ο Νίκος Κανταρζής και στο σημείωμα που τις συνοδεύει αναφέρει ότι “η πλατεία Νέας Σμύρνης, είναι η καλύτερη της Αθήνας. Μια όαση δροσιάς!”  Με 20 στρέμματα περίπου έκταση, η Κεντρική αυτή Πλατεία είναι απ’ τις μεγαλύτερες της Ελλάδας και σίγουρα, αποτελεί το πιο αναγνωρίσιμο γεωγραφικό σημείο της πόλης.

Πρόκειται για έναν χώρο αναψυχής και περιπάτου που περιτριγυρίζεται από το εμπορικό και διοικητικό κέντρο της Νέας Σμύρνης, ενώ φιλοξενεί πολύ συχνά, καλλιτεχνικές και πολιτιστικές εκδηλώσεις, πολιτικές συγκεντρώσεις, αθλητικά γεγονότα. Βρίσκεται στο κέντρο του πολεοδομικού ιστού της πόλης.

Την οριοθετεί, στα ΒΑ, η λεωφόρος Ελευθερίου Βενιζέλου – κεντρικός οδικός άξονας της Νέας Σμύρνης- και η γραμμή του τραμ. Στην πλατεία, βρίσκεται η στάση του τραμ «Αγία Φωτεινή», με το οποίο η πλατεία συνδέεται συγκοινωνιακά με την υπόλοιπη πόλη, με το κέντρο της Αθήνας, με τον Πειραιά και με τα παραλιακά προάστια του Παλαιού Φαλήρου, του Ελληνικού, της Γλυφάδας και της Βούλας.

Απ’ την Ελ. Βενιζέλου διέρχονται και οι λεωφορειακές γραμμές προς την Καλλιθέα, το Μοσχάτο, τη Δάφνη, τον Άγιο Δημήτριο, τον Βύρωνα και την Ηλιούπολη. Βορειοδυτικό όριο της πλατείας, ο πεζόδρομος της 25ης Μαρτίου, ενώ εφάπτεται με την πλατεία Καρύλλου, η οποία -όταν ολοκληρωθεί και το έργο της ανάπλασης που είναι σε εξέλιξη θα συνδέεται με το Άλσος, αποτελώντας ενιαίο χώρο περιπάτου και αναψυχής.

Τον Πέτρο, τον βλέπετε σ’ αυτή τη σέλφι με τις ντοματιές που φύτεψε στον κήπο του, εκεί που μένει, κάπου στη Χαλκίδα. Καθώς τον γνωρίζω, είμαι βέβαιος ότι θα ασχοληθεί με την καλλιέργεια τους και σύντομα θα τις δούμε μεγάλες και με ντομάτες, που θα ξέρει πώς έχουν μεγαλώσει και θα τις βάζει ανεπιφύλακτα στο τραπέζι του.

Εμείς που ζούμε σε μεγαλουπόλεις δεν έχουμε αυτό το προνόμιο, δυστυχώς. Θα συνεχίσουμε να προμηθευόμαστε για τις ανάγκες μας, από τη λαϊκή της Τετάρτης, χωρίς να ξέρουμε πού, πώς και με τι τρόπο έχουν καλλιεργηθεί. Κι αν είναι πραγματικά υπαίθριες, όπως λένε ή προέρχονται από κάποιο θερμοκήπιο, ποτισμένες με ένα σωρό φάρμακα.

Ξέρω τη νοστιμιά της πραγματικής ντομάτας! Όταν κατέβαινα, Ιούλιο μήνα, στο χωριό μου, πάντα διέθετα χρόνο για να πάω στον κήπο της Στασούλας, στου Γρέγο και να κόψω πάνω από τη ντοματιά, τη ντομάτα που ήθελα να φάω. Ήταν τόσο νόστιμη που δεν χρειαζόταν καν αλάτι. Μόνο ένα ελαφρύ ξέπλυμα, από το χώμα ήταν αρκετό, για να τη γευτείς επί τόπου. Εύχομαι να πάνε όλα καλά, φίλε!