Αρχείο κατηγορίας Ζωή

Δείτε τα! Εκ πρώτης όψεως μοιάζουν με τα τριαντάφυλλα που μπορείς να αγοράσεις από ένα ανθοπωλείο. Τα κόκκινα “τραβούν” το ενδιαφέρον μας, από μακριά. Όταν όμως αυτά είναι κομμένα από τον κήπο στο χωριό, τότε είναι ακόμα καλύτερα. Μας αρέσει δε, πολύ, να διαπιστώνουμε ότι μπορεί να μην είναι τύπου Μπακαρά, αλλά σίγουρα είναι ποτισμένα με πολύ αγάπη και φροντίδα από τους ανθρώπους που τα καλλιέργησαν στον κήπο τους. Αυτή η προσωπική περιποίηση και η ενασχόληση είναι που τα κάνει τόσο όμορφα και ελκυστικά. Χαιρόμαστε που έχουμε στη ζωή μας ανθρώπους οι οποίοι εκτιμούν αυτές τις ομορφιές και που, αν μη τι άλλο, δίνουν ποιότητα στη ζωή τους.

Θα τα δεις να είναι εξοικειωμένα με τους ανθρώπους. Περιστέρια, που κάθονται δίπλα τους ή πολύ κοντά τους. Τα συγκεκριμένα είναι από την πλατεία Κάνιγγος. Δεν φοβήθηκαν που τα πλησίασε ο φωτογραφικός φακός, αρκετά κοντά τους. Και καλά έκαναν, δεν κινδύνευαν. Μια φωτογραφία θέλαμε μόνο. Να καταγράψουμε αυτή τη φυσική ομορφιά σε μια μικρή πλατεία, μιας πολύβουης πόλης που οι άνθρωποι της ζουν σε πολυκατοικίες κλουβιά…

Το Μετρό μπορεί να εξυπηρετεί και μερικές εκατοντάδες χιλιάδες ανθρώπων καθημερινά οι οποίοι χρησιμοποιούν αυτό το μέσο μεταφοράς, καθώς είναι (τις περισσότερες φορές) συνεπές τις ώρες του, αφού δεν αντιμετωπίζει το τράφικ των επίγειων ΜΜΜ που μερικές φορές είναι απίστευτα μποτιλιαρισμένα στην κίνηση. Ο σταθμός του Μετρό στα Σεπόλια δημιούργησε μια ιδιαίτερη ανάπτυξη στη γύρω περιοχή. Μέχρι τη δεκαετία του ’80, εκεί που είναι σήμερα το μηχανοστάσιο, ήταν κήποι με λαχανικά. Εγώ τα πρόλαβα. Όταν όμως απαλλοτριώθηκε ο χώρος και κάποιες κοντινές πολυκατοικίες η περιοχή άλλαξε. Μεγαθήρια πολυκατοικίες υψώθηκαν και άνθρωποι ήρθαν να μείνουν εκεί, για να είναι κοντά και να εξυπηρετούνται από το Μετρό…

Καθώς “κρατάει” ακόμα ο καιρός, μας αρέσει να περπατάμε στην Αθήνα… Όχι με τον ίδιο ζήλο που το κάναμε πρώτα, επειδή οι αντοχές μας μειώνονται, αλλά πάντως με όρεξη και διάθεση για ζωή… Στο σημερινό δημοσίευμα θα σας δείξουμε μερικές φωτογραφίες από τον περιβάλλοντα χώρο ενός Μουσείου στην Πατησίων. Με είσοδο από την Ηπείρου που μετά την Πατησίων, γίνεται Βασ. Ηρακλείου…

Έχουμε έρθει κι άλλες φορές, εδώ. Αν και στο κέντρο της Αθήνας, είναι συνήθως πλημμυρισμένο από κόσμο, μας αρέσει. Και παλιότερα έχω γράψει στο ΘΡΑΨΑΝΙΩΤΗ γι’ αυτό το Μουσείο. Δείτε δυο δημοσιεύματα ΕΔΩ κι ΕΔΩ. Δεν αφορά στο περιεχόμενο του Μουσείου, πράγμα υποκειμενικό, αλλά στο πράσινο που υπάρχει γύρω του και το κάνει πάντα ελκυστικό προορισμό, ιδιαίτερα το καλοκαίρι.

Σ’ αυτό καφέ έχουμε ξανακαθίσει με τη Σούλα. Ψάχνοντας στο αρχείο του ΘΡΑΨΑΝΙΩΤΗ βρήκα ένα δημοσίευμα που έκανα στις 26 Ιουλίου 2015, όταν μετά το έργο μας στα Εξάρχεια καθίσαμε εδώ, να πάρουμε ένα ποτό και να ξεκουραστούμε. Μπορείτε να το δείτε πατώντας ΕΔΩ. Δέκα χρόνια πιο νέοι τότε αλλά έχοντας πάντα την ίδια λαχτάρα για ζωή.

Πούλμαν σαν αυτό θα τα δείτε να κυκλοφορούν στους πολύ κεντρικούς δρόμους της Αθήνας. Μ’ αυτά το διώροφα, χωρίς στέγη, λεωφορεία, επισκέπτονται και γνωρίζουν την πρωτεύουσα. Μπορεί πάνω από αυτό να δεις διάφορα μέρη και σημεία της πόλης που ίσως δεν θα τα είχες δει ποτέ, από μόνος σου. Η εξυπηρέτηση από τους ανθρώπους είναι καλή! Επίσης μπορείς να κάνεις και ολοήμερες εκδρομές τόσο εντός της Αθήνας, αλλά και εκτός, σε πολύ οικονομικές τιμές!

Το δημοσίευμα το είδαμε χθες στο site του CNN Greece. Το Βόρειο Σέλας κατέγραψε το βράδυ της Πέμπτης (10/10) στον ουρανό της Μακεδονίας μέχρι και της Κρήτης ο φωτογραφικός φακός, ένα φαινόμενο που σπάνια βλέπουμε στη χώρα μας. Φωτογραφία: Δημήτρης Ραζής, Ωρωπός.

Το εντυπωσιακό φαινόμενο εμφανίστηκε τόσο στην Ξάνθη, όσο και σε άλλες περιοχές της χώρας μας, ενώ, όπως επισημαίνει ο διευθυντής της Εθνικής Μετεωρολογίας Υπηρεσίας, Θεόδωρος Κολυδάς, ήταν ορατό στην Ευρώπη ακόμη και στα Κανάρια Νησιά. Φωτογραφία: Aristeidis Voulgaris, Θεσσαλονίκη.

Το Κέντρο Επισκεπτών του Εθνικού Αστεροσκοπείου Αθηνών, δημοσίευσε από την πλευρά του φωτογραφίες από το όρος Πάικο, τον Χορτιάτη Θεσσαλονίκης, τα Μουδανιά Χαλκιδικής, το Πλαγιάρι Θεσσαλονίκης, την Λιβαδειά, την Εύβοια, την Κρήτη, την Λέσβο, την Κέρκυρα, τον Ωρωπό και την Πεντέλη Αττικής. Φωτογραφία: Βιβή Νούλα, Χορτιάτης Θεσσαλονίκης.

Μας άρεσε πολύ και είπαμε να του δώσουμε χώρο εδώ, στον ΘΡΑΨΑΝΙΩΤΗ που καθημερινά καταθέτουμε την ψυχή μας. Κι επειδή κι άλλοι έχουν ανησυχίες όπως εμείς τις φωτογραφίες τις πήραμε από την ομάδα στο Facebook “Κέντρα Επισκεπτών Εθνικού Αστεροσκοπείου Αθηνών”. Φωτογραφία: Δημήτρης Μάλλιαρης, Εύβοια.

Το Φρούριο του Επταπυργίου, γνωστό και με την οθωμανική ονομασία Γεντί Κουλέ (Yedi Kule), βρίσκεται στο βορειοανατολικό άκρο των τειχών της Θεσσαλονίκης, εντός της Ακρόπολης. Γύρω στο 1890 το μνημείο χρησιμοποιήθηκε ως ανδρικές, γυναικείες και στρατιωτικές φυλακές. Τώρα λειτουργεί ως επισκέψιμος χώρος και χώρος πολιτισμού για συναυλίες. Το είδαμε κι εμείς με φίλους, πριν αρκετά χρόνια. Δείτε ΕΔΩ.

Κατά τη δεκαετία του 1890, το φρούριο μετατράπηκε σε φυλακή. Η ακριβής ημερομηνία δεν είναι γνωστή με βεβαιότητα, αλλά η φυλακή αναφέρεται σε ένα χάρτη του 1899 της πόλης, παρέχοντας έτσι ένα terminus ante quem για την αλλαγή. Γι’ αυτή τη μετατροπή συνεπάγεται η απομάκρυνση όλων των προηγούμενων κτιρίων στο εσωτερικό του κάστρου, από τα οποία κανένα ίχνος δεν επιζεί σήμερα.

Οι αλλαγές στις οχυρώσεις δεν ήταν σημαντικές, αν και ο πρωταρχικός τους ρόλος αντιστράφηκε: από την προστασία των κατοίκων από την εξωτερική απειλή, τώρα εξυπηρετούσαν την απομόνωση των κρατουμένων από τον έξω κόσμο. Η εσωτερική αυλή ήταν χωρισμένη με φράχτες σε πέντε ξεχωριστές μονάδες. Στα εξωτερικά κτίρια, στη νότια πλευρά του κάστρου, στεγαζόταν η διοίκηση, η φυλακή των γυναικών, και προς τα δυτικά, τα κελιά απομόνωσης.

Υπάρχουν άνθρωποι εν ζωή που έχουν μνήμες εδώ μέσα. Που βρέθηκαν άδικα ως παιδιά για έξι μήνες πίσω από τα σκοτεινά αυτά κελιά και που τα κατάφεραν να σταθούν όρθια με πολύ αγώνα. Φυσικά δεν μας ξαφνιάζει κάτι τέτοιο. Ξέρουμε πόσο άδικο είναι αυτό το σύστημα. Και πόσο δύσκολο κάτω από συγκεκριμένες συνθήκες να αποδείξεις ότι δεν είσαι ελέφαντας… Αφιερωμένο σ΄ αυτούς τους δυνατούς!