Αρχείο κατηγορίας Ταξίδια

Ο φίλος μου ο Ηλίας έχει το προνόμιο να ζει σε ένα χωριό των Σερρών, την Αναστασιά. Μεγάλη υπόθεση να το αποφασίσει αυτό με τη σύζυγο του Κατερίνα, μακριά από την πόλη και τα προβλήματα της. Παρ’ όλα αυτά, συχνά οργανώνει εκδρομές στο κοντινό βουνό με φίλους. Εκεί είναι ακόμα πιο ήσυχα, ακόμα πιο ωραία! Ο Ηλίας έχει ταλέντο να οργανώνει τους φίλους.

Το πιο σημαντικό είναι πως, ότι λέει το κάνει. Μου είπε λοιπόν από το πρωί χθες, ότι ετοιμάζεται με παρέα φίλους ακριβούς, να ανέβουν στο βουνό. Και το έκανε! Το απόγευμα μου έστειλε αυτές τις φωτογραφίες, όπως ακριβώς του ζήτησα. Η άποψη του: Πάνω από το χώμα, η ζωή είναι υπέροχη έστω και κάτω από αντίξοες συνθήκες… Να ζούμε το κάθε λεπτό σαν να είναι το τελευταίο

Αυτό προσπαθώ να κάνω, λέει, βρήκα αδερφούς και φίλους! Τους είπα: “Ελάτε να ζήσουμε την ομορφιά της φύσης, την ομορφιά τού Θεού μας πού είχε γούστο όταν δημιουργούσε. Εκείνος χαίρεται όταν χαιρόμαστε με τα έργα του. Όταν αναγνωρίζουμε τι έκανε για εμάς”. Και το έκανε πράξη. Με απλά πράγματα, αλλά με πολύ αγάπη και μοίρασμα καρδιάς!

“Όταν ζούμε μέσα στη φύση βλέποντας και απολαμβάνοντας την ομορφιά δοξάζουμε τον δημιουργό μας. Αυτό δεν το θέλει ο Σατανάς που δημιούργησε τις πόλεις – κλουβιά. Έδωσε μια ψεύτικη προσωρινή απόλαυση και οι άνθρωποι ξέχασαν τον Θεό, απολαμβάνοντας πράγματα υλικά… Αλλά εδώ, στο βουνό τον ξαναβρίσκεις”…

Μισό αιώνα από την έναρξη της κατασκευής του, το Missouri’s Gateway Arch είναι: ένα μνημείο στα ιστορικά σύνορα του Thomas Jefferson, μια ανάμνηση της επικής αποστολής του Lewis και του Clark – και, πιο πρόσφατα, ένα εθνικό πάρκο. Κατά τη διάρκεια ενός πανεθνικού διαγωνισμού το 1947-48, το εμπνευσμένο σχέδιο του αρχιτέκτονα Eero Saarinen για μια αψίδα από ανοξείδωτο χάλυβα 630 ποδιών επιλέχθηκε ως τέλειο μνημείο στο πνεύμα των πρωτοπόρων της Δύσης.  Εδώ ο Κώστας.

Επανασχεδιασμένο στις 22 Φεβρουαρίου 2018, το νέο καθεστώς του πρώην Εθνικού Μνημείου Επέκτασης του Τζέφερσον μπερδεύει πολλούς: Με έκταση 91 αστικών στρεμμάτων, το 60ο εθνικό πάρκο των Ηνωμένων Πολιτειών δεν μοιάζει με τα άλλα. Όμως οι τεράστιες ανακαινίσεις και ένα υπερσύγχρονο αμερικανικό μουσείο ιστορίας, υπογραμμίζουν τη σημασία αυτού του μνημειώδους ορόσημου. Δείτε πώς να το προγραμματίσετε στην επόμενη επίσκεψή σας.

Χρειάστηκαν επτά χρόνια, 13 εκατομμύρια δολάρια και 43.226 τόνοι ανοξείδωτου χάλυβα για να κατασκευαστεί η μεγαλύτερη τεχνητή αψίδα στον κόσμο. Αν και δεν μπορείτε να ανεβείτε τα 1.076 σκαλοπάτια του, μια διαδρομή τεσσάρων λεπτών με το τραμ (μετά από μεγαλύτερη αναμονή στην ουρά) σας μεταφέρει μέσα από τα κοίλα πόδια της καμάρας στον θάλαμο προβολής ύψους 630 ποδιών. Μια καθαρή μέρα προσφέρει θέα 30 μιλίων στον ορίζοντα του St. Louis και στον ποταμό Μισισιπή.

Η είσοδος στο μουσείο περιλαμβάνεται σε οποιοδήποτε εισιτήριο για το τραμ. Ορισμένα πακέτα εισιτηρίων περιλαμβάνουν το ντοκιμαντέρ 35 λεπτών, Monument to the Dream , το οποίο δείχνει πλάνα από την κατασκευή της δεκαετίας του 1960 σε μια συναρπαστική υπενθύμιση ότι οι άνδρες έχτισαν τη δομή στον αέρα και τη βροχή, εκατοντάδες πόδια στον αέρα, με ένα λεπτό περιθώριο για λάθος.

Ήταν τότε που πήγαμε όλοι μαζί, με τον Κώστα, την Άννυ και τα παιδιά τους, μια βόλτα – εκδρομή στο Ναύπλιο. Κάποια στιγμή περπατήσαμε στην πόλη και εγώ στάθηκα λίγο περισσότερο στο λιμάνι από τη μεριά που είναι το Μπούρτζι και περιεργάστηκα τα μικρά καΐκια που πάνε απέναντι στο κάστρο – φυλακές, αυτούς που θα ήθελαν να το επισκεφτούν. Μου άρεσαν οι μανούβρες που έκαναν στο λιμάνι προκειμένου να δέσουν ή να φύγουν. Και κάθισα και τα χάζευα για λίγο.

Δεμένα, περίμεναν υπομονετικά τους ανθρώπους που θα έμπαιναν για να τους εξυπηρετήσουν. Δεν ήθελα σε κείνη τη φάση να πάω. Εξάλλου δεν ήμουν και μόνος μου… Έτσι, ελεύθερος, είχα έναν κάποιο χρόνο για να παρατηρώ απερίσπαστος όλη αυτή την προσπάθεια. Είχε γύρει ο ήλιος στο απομεσήμερο και η θάλασσα ήταν, όπως βλέπετε και στη φωτογραφία, λάδι. Ότι έπρεπε για να την απολαύσεις, δηλαδή.

Όμορφο που είναι όλο αυτό, το τόσο διαφορετικό τοπίο, μιας όμορφης πόλης που δεν το συναντάς και τόσο συχνά στην ελληνική επαρχία. Αλλά βέβαια το Ναύπλιο, είναι ένας κορυφαίος τουριστικός προορισμός, με πάρα πολύ κόσμο σε καθημερινή βάση. Να, ένας ακόμα λόγος που μας αρέσει αυτή η πόλη. Για πολλά πράγματα μας αρέσει και σήμερα, με αφορμή αυτό το σημείωμα, βρήκαμε έναν ακόμα λόγο. Το χρειαζόμασταν καθώς γεμίζει θλίψη η καρδιά μας με όσα άσχημα είδαμε να συμβαίνουν από το απότομο κύμα κακοκαιρίας Daniel των προηγούμενων ημερών.

Πήγαινε για πρώτη φορά στη Θεσσαλονίκη, ο Κώστας μαζί με την Άννυ και είχε την ευκαιρία  σε πιο χαλαρούς ρυθμούς, να γνωρίσει τους συγγενείς της, καθώς φιλοξενήθηκαν από τη θεία της, Σοφία. Όπως είδαμε σε προηγούμενο δημοσίευμα (δείτε ΕΔΩ) όσο ο καιρός ήταν καλός, πήγαν στη Χαλκιδική, στο πρώτο πόδι, στην παραλία Παλιούρι κι έκαναν το μπάνιο τους. Και το απόλαυσαν. Προχθές όμως που ο καιρός «κρατούσε» ακόμα, βγήκαν μια βόλτα στην πόλη.

Και ποια μπορεί να είναι η πρώτη σκέψη, καθώς βρίσκεσαι στην πόλη; Μα, να περπατήσεις, όποια ώρα κι αν είναι, στην πλατεία Αριστοτέλους, όπου βρίσκεται το ELECTRA PALACE HOTEL. Και μετά να έχεις διάθεση και να το θέλει η παρέα σου, να φτάσεις, περπατώντας ώς τον Λευκό Πύργο. Στο συγκεκριμένο ξενοδοχείο έχουμε ανέβει με καλούς φίλους στο bar, στην ταράτσα του κι έχουμε πάρει τον καφέ μας ως φιλοξενούμενοι.

Το ωραίο είναι ότι ο Κώστας, πρόσεξε και τα σταντ με τους αδελφούς που δίνουν δημόσια μαρτυρία σ’ αυτό το σημείο της πλατείας. Υπάρχουν τόσοι άνθρωποι εκεί, που πρέπει να ακούσουν και να μάθουν… Η Θεσσαλονίκη είναι όμορφη τη νύχτα, όπως και τη μέρα… Και δεν είναι από μόνη της, η πόλη, που το κάνει αυτό. Είναι, κυρίως, οι άνθρωποι της! Χαμογελαστοί, χαρούμενοι, ανοιχτή καρδιά, φιλόξενοι, μια κατηγορία από μόνοι τους.

Από χθες, Κυριακή το πρωί, ο Κώστας και η Άννυ, είναι στη Θεσσαλονίκη. Κι αφού τους καλωσόρισαν οι συγγενείς της Άννυς τους πήραν και πήγαν στο Παλιούρι της Χαλκιδικής, για μπάνιο. Υπέροχη παραλία, με μια άμμο αξιοζήλευτη. Από εδώ θα είναι σήμερα το κομμάτι μας. Διότι ο κόσμος τελικά είναι πολύ μικρός. Αρκεί να το κατανοήσουμε κάποια στιγμή.

Και τι είναι το Παλιούρι; Είναι ένα χωριό του νομού Χαλκιδικής. Διοικητικά ανήκει στον Δήμο Κασσάνδρας της Περιφέρειας Κεντρικής Μακεδονίας (πρόγραμμα Καλλικράτης). Από το 1999 έως το 2010 σύμφωνα με την τότε διοικητική διαίρεση της Ελλάδας, αποτελούσε οικισμό του ομώνυμου δημοτικού διαμερίσματος του Δήμου Παλλήνης.

Με βάση την απογραφή πληθυσμού του 2001 οι κάτοικοι είναι 788. Αλλά το καλοκαίρι γίνεται το αδιαχώρητο! Ανάμεσα στα άλλα υπάρχει νηπιαγωγείο και Δημοτικό Σχολείο (Παλιουρίου/Αγ. Παρασκευής), Γυμνάσιο, αγροτικό ιατρείο, Κ.Α.Π.Η, τοπική ομάδα που αγωνίζεται στο νότιο όμιλο στη Β΄ ερασιτεχνική κατηγορία. Εδώ η Άννυ με τη θεία της, Σοφία.

Σχεδόν ολόκληρη τη μέρα μας, χθες, την περάσαμε στο Ναύπλιο. Θέλαμε κι αυτό να το δουν και να το ζήσουν, ο Δημήτρης με τον Άντονη. Κι έτσι βρεθήκαμε από νωρίς στο δρόμο με το βανάκι μας. Παρ’ όλο που οι «βοηθοί» κι εγώ, τραβήξαμε πολλές φωτογραφίες, επιλέξαμε να σας δείξουμε μόνο πρόσωπα. Όπως εδώ, με τη Σούλα και τους εγγονούς της, έξω από ένα μαγαζί, στο Ναύπλιο.

Ή όπως εδώ, που φωτογραφήθηκε η Άννυ έξω από μια παραδοσιακή ξύλινη πόρτα σε ένα παραδοσιακό αρχοντικό, καθώς επιστρέφαμε στο αυτοκίνητο μας για να φύγουμε. Το ότι περάσαμε καλά μοιάζει, ίσως, υπερβολή να το τονίσω, αλλά έτσι έχουν τα πράγματα. Άλλη μια μέρα όλοι μαζί! Τις μετράμε, αφού τα αγόρια την Πέμπτη 31/8, θα είναι τα πρώτα που θα πάρουν το αεροπλάνο της επιστροφής για τον Καναδά.

Και τη γιαγιά Σούλα «έστησαν» για να τη φωτογραφήσουν. Όχι πως δυσκολεύτηκαν, δηλαδή, αφού η παρέα τους της αρέσει… Περνάει ώρες με αστεία μαζί τους. Κι εκείνοι το χαίρονται και είναι ένας ακόμα λόγος, να αγαπούν τη χώρα που ζει. Το Ναύπλιο θα έχει πάντα λόγους να μας εκπλήσσει, όσες φορές κι αν έρθουμε να το επισκεφτούμε. Γι’ αυτό και το αγαπάμε.

Κι εμένα με πήραν φωτογραφία τα αθεόφοβα, κάποια στιγμή που το βλέμμα μου ήταν προσηλωμένο αλλού. Βρισκόμουν στην παραλία από τη μεριά που είναι οι καφετέριες και το Μπούρτζι. Έτσι, για να υπάρχει και η δική μου παρουσία σ’ αυτό το δημοσίευμα, επειδή αυτό θα μείνει για πάντα, όσο δηλαδή είναι το δικό μας «πάντα». Επιστρέψαμε αργά το απόγευμα στη βάση μας.

Επιστρέψαμε χθες στη βάση μας, ύστερα από πέντε μέρες στη Μάνη. Κουρασμένοι από το ταξίδι, αλλά γεμάτοι από εμπειρίες. Αν και εμείς με τον Κώστα και την Άννυ είχαμε ξαναπάει στη Μονεμβασιά, οι γονείς ήθελαν να γνωρίσουν τα παιδιά τους, αυτόν τον υπέροχο τόπο. Αγνόησαν λοιπόν το χρόνο, τον κόπο, το κόστος. Και κατά τις 8:30 το πρωί μαζέψαμε τα πράγματα μας και ξεκινήσαμε για τη Μονεμβασιά.

Χωρίς άγχος, αλλά με πολύ καλή διάθεση ξεκινήσαμε και κάναμε μια πρώτη στάση για πρωινό για καφέ στον “Φούρνο” του Δυρού, πάνω στο δρόμο. Ωραίοι άνθρωποι, νέα παιδιά με τη γιαγιά τους και με χαμόγελο. Αλλά γι’ αυτό θα κάνω μια άλλη ανάρτηση τις επόμενες μέρες, επειδή το αξίζουν για την αυθεντικότητα τους. Και επειδή μου αρέσουν τέτοιοι άνθρωποι. Το σημερινό όμως σημείωμα έχει φωτογραφίες αποκλειστικά από την Μονεμβασιά.

Επόμενη μικρή στάση στο Γύθειο. Σε όλη τη διαδρομή, ο Κώστας, ο Δημήτρης, η Σούλα και η Άννυ με τροφοδοτούν με φωτογραφίες. Είναι πολλές και όμορφες. Θα τις αξιοποιήσω όλες με τον καιρό… Ή τουλάχιστον τις περισσότερες. Όμως η Μονεμβασιά ήταν που άρεσε σε όλους. Λογικό! Δεν ξέρω αν θα μπορούσε να βρει κανείς ανθρώπος που να πιστεύει κάτι διαφορετικό, γι’ αυτόν τον μοναδικό τόπο που αξίζει να τον περπατήσει ο καθένας.