Αρχείο κατηγορίας Ταξίδια

Η λίμνη Δόξα είναι μία τεχνητή λίμνη σε υψόμετρο 900 μέτρων, η οποία βρίσκεται στην περιοχή Φενεού Κορινθίας, στις υπώρειες του όρους Πεντέλεια (Ντουρντουβάνας) και Αροανίων (Χελμού) πλησίον των οικισμών Αρχαίας Φενεού (Καλύβια) και Πανοράματος (Φονιά). Κάναμε παραπάνω από δυο ώρες ταξίδι με το αυτοκίνητο, αλλά χαλάλι του!

Η κατασκευή του φράγματος ολοκληρώθηκε στα τέλη της δεκαετίας του 1990 και η λίμνη σχηματίζεται από τα νερά που ρέουν από τα παραπάνω βουνά. Το όνομα Δόξα το πήρε από το μικρό ποτάμι που ξεκινούσε από την περιοχή και κατέληγε σε καταβόθρες κοντά στο όρος Σαιτά, στα νότια του οροπεδίου του Φενεού.

Αλλά και η ίδια περιοχή ήταν γνωστή ως “στου Δόξα”. Το ποτάμι και η περιοχή το όνομα Δόξα πρέπει να το έχει πάρει από κάποιον οικισμό με το ίδιο όνομα που υπήρχε στην περιοχή. Υπάρχει τοποθεσία “Απάνου Δόξα”, πράγμα που σημαίνει ότι υπήρχε και Κάτω Δόξα ή απλώς Δόξα. Στην απογραφή που έκαναν οι Ενετοί το 1700 αναφέρονται δύο οικισμοί με το όνομα Δόξια και Δόξα (DOJIA και DOJA).

Έτσι το όνομα Δόξα ίσως να έχει σχέση με τον Αλβανό οπλαρχηγό Δοξία ή Δόξα που αντιστάθηκε και πολέμησε τον Μωάμεθ Β΄ το 1458 όταν αυτός κατέλαβε και κατέστρεψε την μεσαιωνική Ταρσό, δέκα περίπου χιλιόμετρα βόρεια της τεχνητής λίμνης. Όπως και να έχει το πράγμα εμείς τη χαρήκαμε την εκδρομή μας με τους φίλους μας.

Οι φίδες που πρασίνιζαν την Τήνο. Σε μερικές περιοχές του νησιού, στο Κεχροβούνι, στον Κουμάρο (κουμαριά), στου Σπριν (πρίνοι), στην Καραμπούσα (μαύρος σχίνος), στην Καρδιανή ή στην κατεβασιά από τον  Μαρλά, προς τον Πάνορμο, αντικρίζεις σήμερα τις μικρές οάσεις πρασινάδας, απομεινάρια μιας άλλης εποχής, που ήταν κάποτε το καμάρι της βλάστησης του ξερού νησιού της Τήνου. Φωτογραφία του Mixalis Mixelis στην Ομάδα “Τήνος (Οφιούσα )”. Από εκεί είναι και όλες οι σημερινές φωτογραφίες.

O Φαλατάδος είναι το δεύτερο μεγαλύτερο (μετά τον Πύργο) χωριό της Τήνου. Από σχετικές ιστορικές αναφορές, φαίνεται ότι το χωριό υπήρχε ήδη από το 1400 µ.Χ. και το όνομά του προέρχεται από κυριώνυμο (οικογένεια Βαλατά) ή από τη λέξη φάλακα (= οχύρωμα, παρατηρητήριο). Ο Φαλατάδος είναι ξακουστός για το ρακί του. Στο χωριό λειτουργούν πολλά πατητήρια και αποστακτήρια. Φωτογραφία της Μαρούλα Δεσύπρη.

Οι μαρμάρινες κρήνες της Τήνου. Η Τήνος έχει πολλές πηγές. Γι’ αυτό και στην αρχαιότητα την ονόμαζαν “Υδρούσα”. Προσωνυμία δηλωτική των μικρών κατά κανόνα αλλά πολυάριθμων θέσεων εκροής νερού. Διάσπαρτες στα χωριά της Τήνου και στη Χώρα, που προσφέρουν νερό, την πηγή της ζωής. Καμωμένες με μαστοριά έχοντας ανάγλυφο διάκοσμο εμπνευσμένο από τη φύση και τη χριστιανική πίστη. Η φωτογραφία είναι του Σιμος Φιοραντης.

Η πρώτη εξερεύνηση, ήταν η πιο κοντινή εκδρομή στην Τήνο και ήταν ένας συνδυασμός εξερεύνησης χωριών και το αποκαλούμενο beach hopping (μετάβαση από παραλία σε παραλία με παράλληλες μικρές βουτιές). Πρώτη στάση το χωριό Τριαντάρος, ένα κρυμμένο στολίδι της Τήνου! Καθώς σκαρφαλώνεις την πλαγιά του λόφου, θα συνειδητοποιήσεις γρήγορα ότι έχεις μπει σ’ έναν γοητευτικό οικισμό, βγαλμένο από παραμύθι. Κι αυτή η φωτογραφία είναι του Σιμος Φιοραντης.

Ναι, στο διαδίκτυο όλα γίνονται! Το είδαμε καθώς περιδιαβαίναμε τις Ομάδες μας, μας άρεσε και είπαμε να κάνουμε μερικές σκέψεις. Στα Δωδεκάνησα θα σας πάμε, λοιπόν, στην Κω! Η υψηλή τουριστική κίνηση της Κω έχει αναπτύξει περιοχές και οικισμούς σε όλο το νησί. Ο Άγιος Φωκάς αποτελεί μία τέτοια περιοχή, όπου η τουριστική ανάπτυξη διαμόρφωσε μία νέα πραγματικότητα στα νοτιοδυτικά της πρωτεύουσας.

Μόλις 8 χλμ. από το κέντρο, ο Άγιος Φωκάς, κοντά στην παραλία Θέρμες και στο Ψαλίδι, χαρακτηρίζεται από μία ευρεία γκάμα ξενοδοχειακών μονάδων, από ξενοδοχεία χαμηλού κόστους σε πολυτελή ξενοδοχεία, αλλά και από ποικιλία στην εστίαση, με παραδοσιακές ταβέρνες, αλλά και εστιατόρια πολυτελείας με διεθνή κουζίνα.

Ο Άγιος Φωκάς, ωστόσο, έχει αρχαιολογική αξία δεδομένου ότι είναι μία από τις περιοχές του νησιού που κατοικήθηκε από τους προϊστορικούς ήδη χρόνους. Οι Θέρμες που ακολουθούν, μόλις 2 χλμ. δυτικά, με τις γνωστές για τις θεραπευτικές τους ιδιότητες, ιαματικές πηγές. Οι φωτογραφίες δημοσιεύτηκαν χθες, αλλά σίγουρα είναι τραβηγμένες μια άλλη εποχή πιο καλοκαιρινή.

Που ξέρεις, ίσως κι αυτοί οι άνθρωποι να είχαν τα ίδια αισθήματα νοσταλγίας, για ένα όμορφο καλοκαίρι στην Ελλάδα. Σε ένα μέρος που ακόμα δεν έχουμε πάει με φυσική παρουσία. Με την παραλία και τους επιβλητικούς βράχους, που αποτελούν έναν ακόμη λόγο για να φτάσει ο επισκέπτης ως εκεί. Από την ομάδα “Kos Town group”

Το ότι μας αρέσει η πανσέληνος, το ξέρετε. Δε χάνουμε ευκαιρία, όταν μπορούμε, να τη θαυμάζουμε ως μέρος της δημιουργίας. Και δείτε τώρα τι μαζέψαμε στη σημερινή ανάρτηση. Μέσω διαδικτύου “ταξιδέψαμε” στα τέσσερα σημεία του ορίζοντα. Δείτε πρώτα το Ναύπλιο με πανσέληνο. Σε μια φωτογραφία του Ioannis Dimitrakopoulos δημοσιευμένη στην Ομάδα “ΝΑΥΠΛΙΟ…στη γειτονιά του έρωτα!!!”

Παντού, ο ομορφιά είναι ίδια. Αρκεί, τώρα το χειμώνα, να μην είναι ο ουρανός συννεφιασμένος για να την απολαύσουμε. Δείτε τι όμορφη που είναι η Χαλκίδα φεγγαρολουσμένη… Μοιάζει σαν πίνακας ζωγραφικής, όπως την κατέγραψε ο Βασιλης Ανδρεου και τη δημοσίευσε στην Ομάδα “Περπατώντας στη Χαλκίδα”. Τον ευχαριστούμε πολύ γι’ αυτό. Είναι σπουδαίο σ’ αυτόν τον κόσμο, να μπορείς να μοιράζεσαι πράγματα.

Τα ίδια και στη Ρόδο. Κι εδώ η πανσέληνος ήταν απίθανη. Είναι σαν κάδρο, στην παραλία που επέλεξε να τραβήξει τη φωτογραφία του ο Lindos Destiny. Θέα προς Πεύκο από Λάρδο Ρόδου, τη χαρακτηρίζει στην ανάρτηση του, καθώς τη δημοσίευσε στην Ομάδα “Friends of Rhodes / Φίλοι της Ρόδου”. Πραγματικά υπέροχη! Να είναι καλά…

Η πανσέληνος, ανατέλλει πάνω από την Αργάκα της Κύπρου. Μια φωτογραφία της Sonia Nutty Carroll δημοσιευμένη στην Ομάδα “View from YOUR window (the ORIGINAL Group!). Και η Κύπρος είναι στις αγαπημένες μας κι ας μην έχουμε πάει ακόμα με φυσική παρουσία. Το έχουμε στόχο να την επισκεφτούμε σ’ αυτή τη ζωή ή οπωσδήποτε, στο νέο κόσμο!

Από τις πηγές του, στα Όρη Βροντούς και τον Όρβηλο, μέχρι τη συνάντησή του με τον ποταμό Στρυμόνα, αμέσως μετά το Σιδηρόκαστρο, στο βόρειο νομό Σερρών, ο ποταμός Κρουσοβίτης ή Αχλαδίτης, δημιουργεί κατά μήκος του ένα πανέμορφο φυσικό περιβάλλον με μονοπάτια, τοξωτά γεφύρια, καταρράκτες, χαράδρες αλλά και ιστορικά χωριά.

Η πρωινή ομίχλη καλύπτει τα χωράφια και τα δέντρα στο χωριό της Φαιάς Πέτρας, βάσης αυτού του οδοιπορικού, ομορφαίνοντας το σερραϊκό τοπίο ακόμη περισσότερο. Μια σύντομη καταιγίδα το προηγούμενο βράδυ φώτισε με τις αστραπές της, τη διαδικασία απόσταξης τσίπουρου στο τοπικό αποστακτήριο, μεθώντας ακόμη πιο πολύ αυτήν την ετήσια ιεροτελεστία.

Για λιγότερο από δύο μήνες κάθε φθινόπωρο, τα καζάνια της Ελλάδας βράζουν και αποστάζουν τα στέμφυλα, γεμίζοντας αλκοολικά αρώματα την ατμόσφαιρα σε κάθε γωνιά της. Έτσι γίνεται και στο νομό Σερρών, που είναι διάσημος για την ποιότητα του τσίπουρου έτσι κι αλλιώς. Το κεφάλι δεν είναι βαρύ. Το κείμενο και οι φωτογραφίες είναι του Nikos Kokkas από την σελίδα “Travel.gr”

Το ραντεβού με τον ξεναγό Σάββα Ιωαννίδη, πρόεδρο Φίλων Σπηλαιολογίας και Περιβάλλοντος «Μαύρος Βράχος» στη βόλτα μέχρι το Αχλαδοχώρι, είναι στη γέφυρα της Φαιάς Πέτρας, η οποία είναι μόνιμα σκεπασμένη από τα βαριά κλαδιά των αιωνόβιων πλατάνων, ριζωμένων βαθιά στις όχθες του Κρουσοβίτη.

Η λίμνη των Ιωαννίνων, ήταν στην αρχαιότητα γνωστή ως «Παμβώτιδα» (ο μεγάλος προμηθευτής). Ακριβώς δίπλα στην πόλη των Ιωαννίνων, αυτή η όμορφη λίμνη είναι ένα πραγματικό στολίδι της λεκάνης των Ιωαννίνων. Με μια συναρπαστική ιστορία γεμάτη θρύλους και παραδόσεις που χάνονται στα βάθη των αιώνων, η λίμνη της Κυρά Φροσύνης έχει γίνει διάσημη πέρα από τα σύνορα της Ελλάδας.

Η λίμνη τροφοδοτείται από τις πηγές του όρους Μιτσικέλι, της Δραμπάτοβας, του Σεντένικου και της Κρύας. Τα νερά της είναι συνήθως ήρεμα, αν και παγώνει μερικές φορές. Ασκεί μια μυστηριώδη γοητεία στους ντόπιους, οι οποίοι περνούν ηλιόλουστες καλοκαιρινές μέρες στις ακτές της, απολαμβάνουν την πρωινή ομίχλη γύρω από τις όχθες της ή περπατούν δίπλα της τα μελαγχολικά χειμωνιάτικα βράδια.

Γύρω από τις όχθες της λίμνης υπάρχουν πυκνοί καλαμιώνες, πυκνές ιτιές, λεύκες και τεράστια πλατάνια που προσφέρουν καταφύγιο από τον άνεμο σε πλήθος ντόπιων και μεταναστευτικών πουλιών. Ερωδιοί, βουτηχτάρια, μπεκατσίνια, κύκνοι και κορμοράνοι «κερδίζουν το καθημερινό τους ψωμί» τσιμπολογώντας τον τοπικό πληθυσμό ψαριών.

Η λίμνη έχει δύο κύρια χαρακτηριστικά: μια ονειρική χερσόνησο με το ιστορικό κάστρο και τους πανύψηλους μιναρέδες και το μικρό νησί – το μοναδικό νησί στην Ελλάδα που κατοικείται και όμως δεν έχει όνομα – που απολαμβάνει τα πράσινα νερά του.  Όλες οι φωτογραφίες του σημερινού δημοσιεύματος και τα βασικά σημεία είναι από site Ιωάννινα https://www.visitgreece.gr

Η Σπηλιά του Κίτσου, στον Θορικό Λαυρίου. Έχετε πάει; Εμείς όχι, αλλά μας άρεσαν όσα διαβάσαμε γι’ αυτήν, τόσο που θέλαμε να το μεταφέρουμε κι εδώ. Οι φωτογραφίες είναι του Vassilios Papanikolaou και τις δημοσίευσε στην Ομάδα “i love lavrio”. Αυτή τη σπηλιά έκανε κρησφύγετο του, τις δεκαετίες του 1850 και 60 ο περίφημος λήσταρχος της εποχής, Κίτσος.

Η Γαλλοελληνική έρευνα στη Σπηλιά του Κίτσου, πραγματοποιήθηκε υπό την υποδειγματική οργάνωση της Νicole Lambert, από το 1968 ως το 1975. Οι ανασκαφές έφεραν στο φως τα πρώτα ίχνη κατοίκησης στην περιοχή του Λαυρίου και τα αρχαιότερα στην Αττική. Αυτό μαρτυρούν τα πρωτόγονα λίθινα εργαλεία, των θηρευτών και τροφοσυλλεκτών της εποχής, που βρέθηκαν εντός του σπηλαίου.

Η αρχαιολόγος, Όλγα Αποστολοπούλου – Καβογιάννη μας πληροφορεί: “35.000 χρόνια αργότερα επιστρέφουν και πάλι στην σπηλιά του Κίτσου, στην οποία κατοικούν (ολοχρονίς ή κατά μικρότερες περιόδους) συνεχώς από το 5.000 π.Χ. έως το 3.000 π.Χ. Από τα οστά 18 ατόμων που βρέθηκαν μέσα στα στρώματα της σπηλιάς συμπεραίνουμε ότι είχαν μέτριο ύψος και πολύ λίγοι έφθαναν σε γήρας.

Η περιοχή, την εποχή αυτή, καλύπτεται από δάση κυρίως πεύκων και θάμνους, όπου οι άνθρωποι θηρεύουν άγρια ζώα (ελάφια, καφέ αρκούδες, λύγκες, λύκους, αλεπούδες, αγριογούρουνα και κυρίως λαγούς και πουλιά), με τελειοποιημένα όπλα, όπως αιχμές βελών. Ακόμη συνέλεγαν κοχύλια και σαλιγκάρια στα ποτάμια και τις ακτές της θάλασσας.