Αρχείο κατηγορίας Ταξίδια

Το Δυρράχιο (αλβ. Durrës «Ντούρες», αρχ. ελλ.: Επίδαμνος και Δυρράχιον, λατ. Dyrrachium, ιταλ. Durazzo, τουρκ. Dıraç, βουλγ. και σερβ. Драч ) είναι η δεύτερη μεγαλύτερη πόλη και το κυριότερο λιμάνι της Αλβανίας. Βρίσκεται στις ακτές της κεντρικής Αλβανίας, περίπου 33 χιλιόμετρα δυτικά της πρωτεύουσας Τίρανα. Είναι μια από τις αρχαιότερες και οικονομικά σημαντικότερες πόλεις της Αλβανίας.

Το Δυρράχιο βρίσκεται σε ένα από τα στενότερα σημεία της Αδριατικής Θάλασσας, απέναντι από τα Ιταλικά λιμάνια του Μπάρι και του Μπρίντιζι. Έχει το μεγαλύτερο λιμάνι της Αλβανίας και το νεότερο δημόσιο πανεπιστήμιο, το Πανεπιστήμιο Αλεξάντερ Μοϊσίου. Έχει πληθυσμό 115.550 κατοίκους, ενώ η μητροπολιτική περιοχή έχει πληθυσμό 265.530. Είναι, επίσης, το σημείο συνάντησης των εθνικών οδών SH2 και SH4.

Ιδρυμένο τον 7ο αιώνα π.Χ. από Έλληνες αποίκους από την Κόρινθο και την Κέρκυρα, με το όνομα Επίδαμνος, κατοικείται συνεχώς επί 2.700 χρόνια και είναι μια από τις αρχαιότερες πόλεις της Αλβανίας. Υπήρξε πρωτεύουσα της Αλβανίας από τις 7 Μαρτίου 1914 μέχρι τις 11 Φεβρουαρίου 1920, επί της βασιλείας του Γουλιέλμου της Αλβανίας στο Πριγκιπάτο της Αλβανίας. Οι πληροφορίες είναι από το Wikipedia.

Η Αλαγονία (πρώην Σίτσοβα) είναι ένα από τα χωριά του βορειοδυτικού Ταϋγέτου. Μετονομάστηκε από Σίτσοβα σε Αλαγονία το 1927. Από την 1η Ιανουαρίου 2011, με βάση το Πρόγραμμα Καλλικράτης, αποτελεί τοπική κοινότητα της Δημοτικής Ενότητας Καλαμάτας του δήμου Καλαμάτας στον Νομό Μεσσηνίας. Οι φωτογραφίες είναι της Sofi Kourkouta, από την Ομάδα ΚΑΛΑΜΑΤΑ.. ΠΡΙΓΚΙΠΕΣΣΑ ΜΟΥ…

Βρίσκεται στη κεντρική υδρολογική λεκάνη του ποταμού Νέδοντα και είναι χτισμένο αμφιθεατρικά σε πλαγιά της οροσειράς του Μαλεβού ή Αγίου Παντελεήμονα, που είναι ένα από τα πολλά πρόβουνα του Ταϋγέτου. Έχει υψόμετρο 800 μέτρα από την επιφάνεια της θάλασσας. Συναντάμε το χωριό, 5 χιλιόμετρα μετά την παράκαμψη, της εθνικής οδού Καλαμάτας – Σπάρτης και στο ύψος του χωριού Αρτεμισία.

Καθορίζοντας επακριβώς τη γεωγραφική θέση της Αλαγονίας ο Παυσανίας γράφει στο κεφάλαιο είκοσι πέντε του Γ βιβλίου του, τα εξής: «Γερηνίας δε ως εις μεσόγαιαν άνω τριάκοντα σταδίους απείχε. Αλαγονία και το πόλισμα κατενεμήθη ήδη και τούτο Ελευθερολάκωσιν.» Δηλαδή η Αλαγονία απέχει από τη Γερήνια τριάντα στάδια προς το μεσογειακό και ανηφορικό μέρος της χώρας και αυτή την πόλη συμπεριέλαβε στο κατάλογο των πόλεων που αποτελούν το Κοινό των Ελευθερολακώνων.

Στη βόρεια πλευρά του νησιού, κοντά στη Χώρα της Σκοπέλου, βρίσκονται οι παραλίες Άγιος Κωνσταντίνος (ή αλλιώς Γλυφονέρι). Η παραλία του Αγ. Κωνσταντίνου είναι αμμώδης, με καθαρά νερά, οργανωμένη και αποτελεί μια καλή εναλλακτική για μια γρήγορη βουτιά, δεδομένης  της μικρής απόστασης από τον οικισμό.

Είναι η πιο καθαρή από τις παραλίες που βρίσκονται κοντά στη χώρα της Σκοπέλου. Οταν όμως φυσά βοριαδάκι να περιμένετε ότι θα έχει κυματισμό. Τη Δευτέρα το απόγευμα ο ΘΡΑΨΑΝΙΩΤΗΣ “βρέθηκε” εκεί, μέσω των αγαπημένων φίλων και… ανταποκριτών του. Ο καλός μας Σπύρος, μόλις που είχε κάνει τη βουτιά του και αμέσως ανταποκρίθηκε στο κάλεσμα μου.

Το όνομα της η παραλία το πήρε από το εκκλησάκι του Αγίου Κωνσταντίνου που βρίσκεται στο λόφο λίγο πιο πάνω. Το σημείο αυτό, (όπως διαβάζουμε στους τοπικούς οδηγούς) νωρίς το πρωί προσφέρει μια μαγευτική ανατολή. Η απόσταση από τη Χώρα της Σκοπέλου (Λιμάνι) είναι μόλις 2.6 km, περίπου 8 λεπτά με το αυτοκίνητο.

Ο Λευκός ή Πάνω Λευκός είναι μικρό ημιορεινό χωριό της Καρπάθου στα Δωδεκάνησα. Βρίσκεται στο κέντρο του νησιού και προς τα δυτικά παράλιά του, σε απόσταση 30 χλμ. ΝΔ. από την Κάρπαθο (ή Πηγάδια) (μέσω Πύλες). Είναι κτισμένος στους πρόποδες του όρους Λάστος (ή Καλολίμνη) σε υψόμετρο 148 μέτρα. Η φωτογραφία είναι της Maja Arsova.

Στην ευρύτερη περιοχή (από τον ποταμό Ποτάλι, την κορυφογραμμή Καλολίμνης, τον χείμαρρο που εκβάλλει στον κόλπο Λαρών και όλη την ακτογραμμή, συμπεριλαμβανομένης της νησίδας Σώκαστρο) υπάρχει πλήθος αρχαιοτήτων από την παλαιοχριστιανική μέχρι την βυζαντινή-μεσαιωνική περίοδο, γι΄ αυτό και από το 1999 έχει κηρυχθεί αρχαιολογικός χώρος. Η φωτογραφία είναι της Paola Litterio.

Η γύρω του χωριού περιοχή του χωριού Λευκός και μέχρι τα ανατολικά παράλια του νησιού περιλαμβάνεται στον χαρακτηρισμένο βιότοπο Natura 2000 με κωδικό GR4210002 “Κεντρική Κάρπαθος: Καλή Λίμνη – Λάστος – Κυρά Παναγιά και παράκτια ζώνη. Η φωτογραφία της Foteini Fmk και όλες είναι παρμένες από την Ομάδα “Welcome to Karpathos”.

Στο Λαύριο θα σας πάμε σήμερα, ένα πανέμορφο χωριό με ιστορία, έδρα του Δήμου Λαυρεωτικής. Η αρχιτεκτονική ανάπτυξη του 1^ου Δημοτικού σχολείου, αναμειγνύεται με τις υπόλοιπες ομορφιές της πόλης και δημιουργεί ένα μωσαϊκό πλούσιο σε αντιθέσεις, που δίνει στο Λαύριο χαρακτήρα και προσωπικότητα που δύσκολα θα σε αφήσει ασυγκίνητο.

Αν θέλετε πραγματικά να πάρετε μια πιο βαθιά αίσθηση του Λαυρίου, σας προτείνουμε να επισκεφθείτε την κεντρική πλατεία, όπου βρίσκεται το πρώτο δημοτικό σχολείο (χτισμένο το 1901) ένα από τα παλαιότερα κτίρια της πόλης το οποίο αποτελεί εξαιρετικό δείγμα της νεοκλασικής αρχιτεκτονικής του Λαυρίου. Τα σχολικά κτίρια δεν στεγάζουν μόνον την εκπαίδευση, τη μόρφωση και τα όνειρα όσων διδάσκουν και φοιτούν σε αυτά.

Λειτουργούσε μέχρι και πριν 30 χρόνια, που δημιουργήθηκε το νέο Δημοτικό. Το κτίριο έμεινε στον δήμο και φτιάχτηκε με τη βοήθεια της Περιφέρειας Αττικής, γιατί ήταν πολλά τα χρήματα, πάνω από 2,5 εκατομμύρια το έργο επισκευής. Σήμερα στεγάζει το Μουσείο κεραμικής. Τα στοιχεία αυτού του κομματιού είναι από την Ομάδα “i love lavrio” και οι φωτογραφίες είναι του Vassilios Papanikolaou. Ευχαριστούμε!

Το Παζάρι Μπαχαρικών (τουρκικά: Mısır Çarşısı, Αιγυπτιακό Παζάρι) στην Κωνσταντινούπολη αποτελεί μια από τις μεγαλύτερες αγορές της πόλης. Βρίσκεται στο Εμίνονου του Φατίχ της Κωνσταντινούπολης. Είναι το δεύτερο πιο διάσημο στεγασμένο εμπορικό συγκρότημα μετά το Μεγάλο Παζάρι και το οποίο βρίσκεται σε μικρή σχετικά απόσταση.

Η Αιγυπριακή Αγορά είναι ανοικτή επτά ημέρες την εβδομάδα και λειτουργεί από το 1664. Το παζάρι έχει σχήμα Γ και έξι πύλες. Φιλοξενεί στο εσωτερικό του καφενεία και μικρά εστιατόρια. Η οροφή του είναι υψηλότερη από αυτή του Μεγάλου Παζαριού και καλύπτεται και αυτή από τρούλους.

Το παζάρι κατά τα μέσα του 17ου αιώνα κατασκευάσθηκε αρχικά από ξύλο και πήρε τη τελική του μορφή στα μέσα της δεκαετίας του ’40. Σ;yμφωνα με το Wikipedia η κατασκευή όλων των κτιρίων στο κουλιγιέ του Νέου Τζαμιού, συμπεριλαμβανομένου και του Παζαριού των Μπαχαρικών, είχε διαταχθεί από την Σουλτάνα Τουρχάν Χατιτζέ, Βαλιντέ Σουλτάνα του Σουλτάνου Μωάμεθ Δ’.)

Ο Πύργος του Γαλατά βρίσκεται στο τέλος της πλατείας Ταξίμ. Δεν είναι κάτι το ξεχωριστό. Ναι, έχει ωραία θέα, αν ανέβεις, αλλά δεν είναι κάτι το αξιοθαύμαστο σαν κτίσμα. Είναι ωραίο να περπατήσεις στα σοκάκια τριγύρω αν και τα μαγαζιά είναι αρκετά ακριβά στην περιοχή, για αυτό που παρέχουν. Στη φωτογραφία μας, ένα μέρος του γκρουπ μας, πήγε μέχρι εκεί.

Κάτι που μας άρεσε πολύ και άξιζε ήταν το πρώτο βράδυ. Μας πήγε η ξεναγός Τίνα με τον Γιάννη σε μια ταβέρνα, πάνω στον πεζόδρομο του Πέραν, σχετικά κοντά στο ξενοδοχείο RIVA που μέναμε και δοκιμάσαμε ξεχωριστές γεύσεις ανατολίτικες. Από εκεί, είναι παρμένη αυτή η φωτογραφία. Κλείσαμε σχεδόν έναν όροφο και στα χαμογελαστά πρόσωπο αποτυπώνεται η χαρά της παρέας.

Αυτό είναι το καφενείο SARK μέσα στη Σκεπαστή Αγορά, από το 1958! Η χαρά των ανδρών που δεν άντεχαν το δαίδαλο των μαγαζιών ο οποίος δεν είχε τελειωμό (γι’ αυτή την αγορά γράψαμε ήδη σε άλλο ξεχωριστό σημείωμα μας. Δείτε ΕΔΩ) Εδώ απόλαυσα ένα πιάτο με καπνιστό σολομό και τον τούρκικο καφέ με τα παχύ καϊμάκι. Και δεν ήμουν ο μόνος. Σύντομα ήρθαν κι άλλοι στην παρέα και η Σούλα.